Opinions

Veel te maar dan ook echt veel te gelikte musical, bah. Dat dit een oscar ipv Gangs of New York, LotR of The Pianist heeft weten te bemachtigen is ook onbegrijpelijk. Renee Zellweger is de grote irritatiefactor in het stuk.

Knappe animatiefilm, maar daarbij houdt het op. Ik vond er eerlijk gezegd niet zoveel an

Wel een geinige horrorfilm, die redelijk representatief is voor de jaren '80. Wel jammer dat de film op het eind teveel doordraaft en het kleine jochie zijn zinnen vervelend opdreunt.

Heeft dan niemand die enorm verlepte OS 2012 sweater van Clive Owen opgemerkt? Wat een geniaal detail was dat .

Verder snap ik niet de kritiek van de bloedspetters, dat overigens een foutje was. Als kijker ben je nog meer bewust van het ontzettend sterke camerawerk tijdens die scene.

4,5 *

Las achteraf dat de documakers maar liefst 3 jaar lang bezig waren met het opnemen van allerlei beeldmateriaal. Vaak vergeet je bij dit soort natuurfilms hoe toegewijd en volhardend je moet zijn om op het eind een film af te leveren van nog geen anderhalf uur.Denk ook dat ruim 90% van al het beeldmateriaal uiteindelijk sneuvelt om zo alleen maar de mooiste plaatjes over te houden. Dat is ook zeker gelukt, want alles ziet er fraai uit.

Wat me alleen tegenstaat is de insteek van deze film om het verhaal van Oscar zo menselijk/dramatisch te doen laten voorkomen. Zo'n zogenaamde lollige vertelstem van Tim Allen helpt ook niet mee en roept eerder irritatie op. Al met al toch een voldoende voor al die mooie plaatjes en die toffe chimpansees .

The China Syndrome handelt over de veiligheid in kerncentrales en hoe een journaliste (Jane Fonda) samen met een cameraman (Michael Douglas) een ernstig incident opheldert. Het is een heel aardige thriller die nog steeds actueel aandoet! Kernenergie lijkt wat naar de achtergrond geschoven te zijn, maar nog steeds vindt men het belangrijk dat je als burger er van uit kunt gaan veilig te kunnen werken en leven.

Vond het dus wel een goede film met puike acteerprestaties. Fonda en Douglas proberen zich vast te bijten in deze zaak. Maar het is een super acterende Jack Lemmon als operator van de kerncentrale die de hele zaak aan het rollen brengt. Over het slot heb ik wat gemengde gevoelens. Het is enigszins kolderiek, maar ook wel vrij sterk en het einde kwam voor mij nogal onverwacht! Ik zat dus toch behoorlijk in de film .

Wel aardig, maar Chinatown haalt bij mij net de 3,5 sterren. Zo heel boeiend vond ik het ook niet allemaal. Paar krachtige scenes in een verder iets te lang uitgesponnen thriller.

De vrijgevochten Juliette Binoche zorgt voor nog wat opschudding als ze aankomt in een Frans dorpje en daar een chocoladewinkeltje te openen. De bekrompen jaren '50-sfeer waart aldaar nog rond en dat zorgt uiteraard voor de nodige conflicten. Het verhaal is niet heel bijzonder, vrij voorspelbaar ook, maar de typische sfeer in het dorpje zorgt er toch voor dat dit aangenaam weg te kijken is.

Mooi uitgevoerde dramafilm . De hoofdrolspeler Pierre vond ik maar een onsympathieke kerel. Toch was ik geïnteresseerd in de laatste uren van hem en de keuze die hij tussen Catherine en Helen voorgeschoteld krijgt gedurende de hele film. De scenes tijdens en na het auto-ongeluk maakten op mij de meeste indruk. Opvallend trouwens hoeveel er gerookt werd in deze film: minstens twee pakjes zijn er door Piccoli en anderen in een luttele 83 minuten doorheen gepaft. Dat zou nu echt niet meer kunnen .

Rauw drama over de 14-jarige Christiane die de Berlijnse drugsscene binnenrolt. De heftige scenes zijn sterk gespeeld en werken fascinerend. Hoe komt iemand er op om op zo'n jonge leeftijd in een openbaar toilet een spuit in je arm te zetten? Enig minpuntje is dat de film ietwat eenzijdig is. De kijker krijgt voornamelijk drugsgerelateerde scenes te zien. in plaats van dat de relatie tussen Christiane en haar moeder verder uitgediept wordt.

Ik keek deze film van Bob Clark, omdat diezelfde kerel het ook presteerde Baby Geniuses 1 en 2 te maken. Zoveel regisseurs zijn niet in de Imdb top en bottom-lijsten te vinden namelijk. Mijn verwachtingen ondanks de hoge Imdb-waardering waren daarom ook niet erg hoog, zeker niet toen ik daar de poster zag en verwachtte dat Ralphy een irritant bijdehand joch zou zijn.

Maar niets van dit! A Christmas Story is een en al vertederende oubolligheid over een familie, die gelukkig niet karikaturaal wordt neergezet. Otherfool geeft terecht aan dat er veel herkenbare momenten zijn. Een feelgoodmovie met een hoog guilty pleasure-gehalte . 3,5*.

Erg gave handheldfilm . Drie jongeren krijgen zweefsuperkrachten, vet cool natuurlijk om daarmee pranks bij onschuldige slachtoffers uit te halen. Of om eens lekker door de lucht te sjezen. Een van die drie is een sulletje en in plaats van dat ie in plotse razernij de halve highschool neerschiet, gaat ie zijn superkrachten gebruiken om zijn frustatie te uiten. Maar of dat nou zo verstandig is... Door een goede, bedachtzame opbouw is de film heel geloofwaardig. Dat zie je niet vaak bij dit soort SF-films.

Met bijna 2,5 uur speeltijd is dit een behoorlijk lange kinderfilm geworden. Het is allemaal volgepropt met een hoop fantasie en actie, dat er allemaal prima uitziet. Niet altijd en overal is het even cool. Ook dit Narnia-deel is soms ronduit kinderachtig, vooral wanneer er nog wat irritante onderkoelde Britse humor in de dialogen drtegenaan gegooid wordt.

Leuke kinderfilm voor diegenen die rond de 12 jaar oud zijn. Wel een beetje jammer, die overdaad aan fantasie-elementen, al was dat wel knap gedaan, dat dan weer wel.

Laagvliegertje dit . Een simpel on-the-run-verhaaltje wordt opgesmukt door een hele hoop quasi-stijlvolle CGI-decors. Van Vin Diesel hoef je ook niks te verwachten, dus dan blijft er maar bitter weinig over. Van een film die gelikt over wil komen, verwacht je overigens niet dat de SFX van wisselende kwaliteit waren.

Hmm, niet echt boeiend, terwijl het verhaal me op voorhand nog wel okee leek. Het begin was ook nog wel ruim voldoende, maar gaandeweg kon ik maar moeilijk de aandacht erbij houden. Het deed me allemaal niks. Paar 'lekker' bloederige scenes en het drama rond Jung-ho en Min-jin met haar dochtertje was ook nog enigszins positief.

Na de zoveelste keer dat zeikerige "California Dreaming" had ik het eerlijk gezegd wel gehad met deze film. Daarnaast had dit het ook niet voor mij, helaas pindakaas.

Cidade de deus heeft een onbegrijpelijk goede status. Zo bijzonder vond ik het niet, eerder vervelend wanneer ik na schokkend camerawerk weer eens dacht: "Hm, wat heb ik nu eigenlijk gezien". Zo'n rauwe stijl bevalt me totaal niet en ik denk dat een van de redenen is waarom deze film zo aanslaat. Qua thematiek deed het me ook niks. Ik voelde me niet betrokken met de karakters en al hun leed.

Regiseusse Lucrecia Martel wilde waarschijnlijk een broeierige sfeer in dit Argentijnse familiedrama neerzetten, maar ik vond het eerder één grote apatische bende. Lusteloze familieleden kibbelen af en toe wat met elkaar en zijn vooral oninteressant bezig. Sympathie opwekken zit er allerminst in! Dat zal ook niet de bedoeling zijn van de film, maar toch, het zou het kijkplezier wel verhoogd hebben. Enfin, dit vond ik niet al te best .

Een van de laagstgewaardeerde oscarwinnaars, maar wat mij betreft onterecht! Cimarron is een epische vertelling over de opkomst van een westernstadje in Oklahoma eind 19e eeuw. De beginscene is al meteen indrukwekkend: een massale landrun van huifkarren, heldhaftige cowboys op paarden en andersoortig pluimage rennen als gekken een onontgonnen gebied in, op zoek naar een stekje om daar hun nieuwe bestaan te starten.

Diezelfde weg bewandelt ook een koppel (Richard Dix & Irene Dunne). Ze komen terecht in zo'n westernstadje, waar het nogal een grote chaos is. Een stel outlaws begint al meteen met het terroriseren van onschuldige burgers en een gokpaleis doet eveneens dienst als kerk. De opbouw vond ik best aardig gedaan met leuke bijrollen. Zo is er een donkere bediende, die voor de comic relief zorgt. Eigenlijk heel fout en nu heel politiek incorrect, maar soit... Gedurende de film maakt de film een paar tijdsprongen en wordt per tijdsprong ook telkens ietsje minder interessant. Ook zijn er nog wat bijrollen die acteren, alsof ze nog in het stomme-film-tijdperk actief zijn. Maar een ruime voldoende verdient deze film alsnog met gemak!

Niet zo'n heel bijzonder sprookje met bovendien een erg afgeraffeld onbevredigend einde om eerlijk te zijn. Het hele gebeuren van Assepoester, de prins en die stiefmoeder + die twee bitches is een en al cliché. De muizen en de valse kat Lucifer daarentegen konden mijn aandacht nog wel trekken. Het spel tussen hen werd zelfs Looney Tunes-achtig, erg leuk .

Eigenlijk heel standaard, zo'n fall-and-rise-verhaal over een bokser, maar Ron Howard weet er toch wel wat van te maken. Alleen is het zo oversentimenteel. Het gezin heeft financiële zorgen, maar ondanks dat is het heel gelukkig met alles wat ze hebben. Walgelijk voorbeeldje is dat vader, moeder en kinderen het net bij elkaar gezochte hout in de kachel gooien en er dan zo'n houten speelgoedtreintje in beeld komt. Tsja, ik moet vast denken: "Oh wat erg, zometeen wordt het speelgoed van de kinderen ook in de kachel gegooid" . Desondanks waren de boksscenes opvallend spannend.

Ik weet niet in hoeverre deze film voor sommigen hier op deze site een feest van herkenning was? Ik hoop en denk echter niet dat het zo'n vaart zal lopen. De filmkijkcultuur in New York is echt een heel aparte, vol met genante en meelijwekkende momenten met bijvoorbeeld die dude die zich moet behelpen met ruizige videobanden, een quasi-intellectueel helemaal gek over Frankrijk en dan die oude dame, die door haar uiterlijk als ook inrichting van haar huis me deed denken aan mijn oudtante. Best leuk dus zo'n freak-docu, maar echt zo heel geniaal vond ik het ook weer niet. Misschien had ik er wel iets teveel van verwacht...

Zo'n heel groot fan van Chaplin ben ik niet, maar na een tijdlang niks van hem gezien te hebben, zette ik toch maar weer eens film van hem op. The Circus wist me te verrassen: hoog tempo, leuke stunts en zelfs de slapstick is op sommige momenten leuk gevonden. Met zo'n omgeving als een circus kun je met een simpel verhaaltje al snel een leuke film maken. Hoogtepunt voor mij was wel de scene waarbij Chaplin opgesloten zat met een leeuw. Het einde mag er ook wezen .

"Had ik mààr iemand om van te hooouwen, twee sàchte armen om me hééén!

Deze frase uit de prachtige smartlap "Ik voel me zo verdomd alleen" vat de rol van een prima spelende Danny de Munk goed samen. Wat een nare ellende overkomt hem toch! Andere bijrollen (waaronder Herman van Veen als toffe meester!) doen het ook heel aardig. Minpunt echter is de matige uitvoering van het verhaal, maar daarvoor is het ook een Nederlandse film uit de jaren '80. Ook had ik moeite met het Amsterdamse accent.

Volgens sommigen de beste film aller tijden. Zeker vanuit technisch en vernieuwend oogpunt kan ik dat predikaat inzien, maar het geniale van van Kane zag ik er niet in. Nu ben ik niet de enige met deze visie, dat is wel opvallend. Maar tegenwoordig zijn filmkijkers veel meer verwend denk ik.

Neemt niet weg dat deze overschatte film best oke is en een aantal mooie scenes bevat. Je krimpt zelf ineen wanneer je een driftige Welles als een dolle stier alles overhoop gooit. Ook de cinematografie was ook zeer behoorlijk. Wellicht dat meerdere kijkbeurten de waardering doet toenemen voor deze klassieker.

Wat een matigheid is dit, wederom afkomstig van Chaplin. Ik trap gewoon niet in die mierzoete komediedrama's van hem. De genialiteit van die eindscene is me ook totaal ontgaan. Het deed me (net als de rest van de film) helemaal niets...

Benadert de Robot Holocaust in al zijn slechtheid. Er is opvallend veel aandacht besteed aan de wanstaltig onmodieuze post-apocalyptische kostuums. 0,5*

Oef, wat een bespottelijk gebeuren is dit. Griekse goden die elkaar quasi-heldhaftig toe brullen is nooit een succes. De legende rond Perseus heeft ook teveel zijlijnen en bij-karakters. Daarbij heeft een erg hoog 'en toen dit, en toen dat'-gehalte. Op wat flitsende actiescenes na, is dit geen succes te noemen.

Een film van 'toch niet echt wat' is dit. Cléo is een knappe dame die na het bezoeken van een tarotkaartenlegger, het idee krijgt dat ze gaat sterven aan kanker. Ik hoopte met dat gegeven op een mooie psychologische, beklemmende film met een vleugje Godard, zoiets ofzo. Dat laatste was er met wat fladderigheid, dat me nooit wildenthousiast kan maken, maar soms zijn momenten heeft. Anyway, buiten dat viel het een beetje tegen en nietszeggend saai. Plotseling hoogtepuntje was er nog wel halverwege met een mooi door Cleo gezongen muzikaal nummer!