Opinions

Hele adequate opvolger van de eerste Cars-film, misschien zelfs beter! Twee verhaallijnen komen aan bod: McQueen racet de halve wereld rond en ondertussen zijn er ook James Bond-achtige taferelen rond de oliebusiness, waarin onverhoopt McQueens maatje Mater in terecht komt. Niet heel opzienbarend uiteindelijk, maar de lauwe waardering verbaast me wel. Het zag er weer allemaal piekfijn uit.

DE klassieker! Normaal gesproken vind ik de scores voor jaren '40-klassiekers vaak overdreven, maar deze film is de hoge waardering dubbel en dwars waard. Het heeft een lekkere sfeer, puik acteerwerk van Bogart en Bergman, die scene met de volksliederen en natuurlijk de quote 'Play it again, Sam' die je nimmer zult tegenkomen in Casablanca .

Poeh, eigenlijk komt het over als een 3 uur durende docu met Robert de Niro én Joe Pesci als vertellers. Dit hàd een erg goede film kunnen zijn, ware het niet dat het laatste gedeelte maar nauwelijks over het casino (m.i. het interessantste gedeelte) gaat. Zonde . Desalniettemin toch wel 3,5*. Ik ben niet echt Scorsese-fan, maar ik kon wel genieten van sommige stukken, zag de overeenkomsten met Goodfellas, maar vindt Casino toch een ruim stuk beter .

Had met deze onofficiële Bond-film gehoopt op een lollige campy-film. En met een cast met grote namen zoals Peter Sellers, Orson Welles, een jonge Woody Allen en andere toppers zou je daarop wel mogen hopen. Maar nee, dit is een draak van een film geworden, die bijzonder niet-grappig is en een grote ongebreidelde chaos is. Na een tijdje ben ik maar afgehaakt met het volgen van wat voor het verhaal moet doorgaan. Enig lichtpuntje was de jolige soundtrack, die me deed denken aan Barbarella. Dat is nou wel een komische en geslaagde cult-film uit de jaren '60, waarmee je genoeg lol kunt hebben.

Ja, deze Bond is bovengemiddeld goed . Heeft me prima vermaakt hoor. Leuk om weer eens frisse wind te zien waaien met Daniel Craig, die het het prima doet. Hij wordt geholpen door een leuk plot en de toenmalige pokerhype.

Een van de leukste avonturenfilms is dit met wederom een prima performance van Tom Hanks. Het middenstuk, waarin hij vertoeft op een eiland is een leerzame les en echt ontzettend boeiend, ook al zit je telkens naar één acteur (en een volleyball ) te kijken. Mocht je onverhoopt op een onbewoond eiland aangespoeld raken, zorg dan eerst deze film gezien te hebben .

Wat een vage film met een moeilijk volgbaar verhaal. Het irritante is dat het camerawerk, acteerwerk en de dialogen in slow-motion gaat, het tempo ligt nogal traag. En ohja, de belichting schijnt ook continu een heel issue te zijn. De ene keer zie je niks, de andere keer is alles overbelicht. 1*

De vonken vliegen eraf! Wat een geweldig familiedrama is ditmet eerste-klas-acteerwerk van de cast, waaronder een quasi-stoere Paul Newman en knappe Elisabeth Taylor. Mooi ook dat ontwrichte families in de jaren '50 het onderwerp van een film kon zijn. Zie je niet vaak in die tijd, zeker niet wanneer het slechtste in mensen naar boven gehaald kan worden. Menig karakter verdient een schop onder zijn of haar kont en gelukkig blijft dan ook niet iedereen gespaard!

Beetje lauwe horrorthriller is dit hoor. Actrice Simone Simon, die de hoofdrol vervult, vond ik niet altijd overtuigen als hoofdpersonage. En dat terwijl ze meent in een panter te kunnen veranderen als het allemaal een beetje te intiem wordt! Daar moet toch wel iets gaafs uit te halen zijn zou je zeggen. Ook denk ik dat een Hitchcock deze film nog beter had kunnen maken, alhoewel Jacques Tourneur ook nog een aardig sfeertje neer weet te zetten.

Ik snapte ook niks van de film , maar het had wel grappige gedeeltes zoals het onderwatergevecht en natuurlijk de klunzige detective. Hij deed me denken aan de ik-heb-toch-altijd-pech-boef van Bassie en Adriaan. B100 heet ie geloof ik . 1,5*

Beetje aan de lange kant, maar toch een heel plezante film met Tom Hanks en Leonardo di Caprio (allebei goed op dreef) in de hoofdrol. Hoe die gast in het dagelijks leven iedereen zo kon beduvelen is echt verbazingwekkend. Leuk om te volgen allemaal, alleen spannend wordt het echter helaas nooit.

Tis dat deze film de Oscar voor beste film won, anders was dit werk in de vergetelheid terecht gekomen lijkt me, zo boeiend was dit niet. Een welgestelde familie wordt vanaf 1900 tot en met 1933 gevolgd. Allemaal belangrijke gebeurtenissen passeren de revue en daarmee is die familie natuurlijk betrokken. Het wordt allemaal hoogdravend en oversentimenteel aangepakt. 80 Jaar later komt dat natuurlijk redelijk suf over. Een stuk sprong er wel tussenuit: een scene met door elkaar heen geprojecteerde beelden van WO I-slagvelden en door elkaar tetterende muziek. Dat zag er nog wel aardig uit en ga de waanzin van oorlog goed weer.

Nah, heel erg matig is deze modernere versie van A Dolce Vita. Kenneth Branagh doet Woody Allen na, maar wekt daarmee enkel irritatie. Ondertussen passeren een hele rij sterren de revue: Leonardo di Caprio, Charlize Theron, Famke Janssen, Donald Trump trouwens ook nog! Zelfs Voor Woody-begrippen was dit een heel onrustige film en ik heb me dr weinig mee kunnen amuseren.

Mooie Braziliaanse roadmovie, waarbij een jongen, wiens moeder net is overreden door een bus, samen met een alleenstaande vrouw, die brievenschrijfster is op een station, op zoek gaan naar zijn vader. Ook mooi uitgewerkt is de haat-liefde-verhouding tussen de twee.

Jaja, mooi, koud en een lekker langzaam tempo zijn steekwoorden die in me opkomen na het zien van deze film. De gangsters handelen uiterst beheersd en cool, iets wat me ook opviel in Le Samouraï. De sfeer weet me gek genoeg wel te pakken en zo'n gave heist-scene wil ik vaker zien .

Heerlijke film waarin een Japans gezin gevolgd, dat vreemde trekjes kent. De kinderen en die vreemde oom zijn het leukst om te volgen. Tevens kent de film compleet idiote situaties, zoals twee actiefiguren die in vol ornaat de trein binnenstappen. Een ander hoogtepunt was de manga-scene, waarbij je als kijker te maken krijgt met de 'Oeeeh' en 'Aaaah'-reacties van Japanners. Zouden dat soort dingen er echt zo aan toe gaan? Het is in ieder geval cool om te volgen.

Ik zeg het niet vaak, omdat ik het zo kinderachtig vind klinken, maar dit is inderdaad een lieve film.

Clint Eastwood levert weer een film naar behoren af, maar echt voor de volle 100% trekken doet het me wederom niet. Het verhaal verloopt verrassend in het begin en geeft je wel wat te denken. Alleen zijn sommige elementen zoals de corrupte LAPD nu niet een beetje uitgekauwd in filmland? Op het eind van de film hengelde Angelina Jolie me ook iets te nadrukkelijk (en onoprecht) naar een Oscar.

Leuk hoor, weer zo'n science fiction-film die zich in de nabije toekomst afspeelt en AI als onderwerp neemt. In Chappie maakt de kijker kennis met een zelflerende robot, die luistert naar de naam... Chappie. Hij wordt groot gebracht door zijn maker Deon, type wizkid en een stel gangsters. Beetje rare combinatie en het wordt ook niet echt lekker geloofwaardig uitgewerkt, maar soit. Je krijgt wat jolige scenes te zien wanneer Chappie voor die gangsters misdaden gaat plegen.

Op een gegeven moment wordt dat natuurlijk allemaal te gortig en moet Chappie uitgeschakeld worden. De mens is weer eens veelste ver gegaan met het ontwikkelen van AI en dan volgt het sterkste gedeelte van de film, waarbij je echt meeleeft met de robot (als ware het een mens is). Afijn, best een leuke film die bovendien plaats vindt in Zuid Afrika en zo dus voor een toffe setting zorgt.

Zowat de laatste film van Cary Grant, komt dat zien, komt dat zien! Je krijgt Audrey Hepburn er ook nog bij, wat zou je meer willen? Bij deze film is men vergeten copyright aan te vragen, zodat deze gewoon gedownload mag worden. Zeker de moeite waard dus !

Afgelopen tijd heb ik alle nog niet eerder geziene films die de Best Picture-oscar wonnen gekeken. Chariots of Fire was de laatste titel en het viel helaas niet mee allemaal. Een jofele Indiana Jones-film zou nooit zo snel als winnaar worden gekozen. De dames en heren van de Academy hebben een overduidelijke voorkeur voor epische bombastische drama's volgens het stramien 'ondanks alle tegenspoed, behaalt de protagonist toch zijn doel' en het sportdrama Chariots of Fire is daar geen uitzondering op.

De sportscenes in de setting van de jaren '20 waren nog wel aardig om te zien, beetje kitscherig wel met die muziek van Vangelis, maar soit. De rest eromheen was redelijk saai met de welbekende conflictsituaties die eerst afgewikkeld moeten worden. Ook een portie hautaine Engelse 'kijk-ons-tof-zijn'-attitude kwam weer langs en daar heb ik het ook al niet zo op. Kortom ik vond het allemaal maar bijzonder matig.

Tim Burton + Roald Dahl = . Geweldige sfeer en leuke karakterisering van al die kinderen. Kleine smet is wat moraal die er op het laatst nog ingeramd wordt, maar goed.

Aangename geschiedenisles met prima uitgewerkte personages. Enige voorkennis is wel vereist lijkt me. Normaal duren dit soort films wel wat langer dan een anderhalf uur. Dat had hier ook wel gemogen vond ik. Soms kreeg je namelijk wel een overload aan informatie. Aan de andere kant begin ik bij zulke lange films weer te klagen over de te lange speelduur. Je kunt het nooit helemaal perfect doen bij dit genre...

Beetje onbegrepen deze film, gezien de lage waardering. Charlie's Angels vond ik lekker onbenullig en door een totaal gebrek aan pretenties nog best jofel. Met een cast met onder andere Diaz, Barrymore en Bill Murray (de held onder de helden ) zit je al gauw goed! Her en der had het nog een geslaagd grapje en een toffe actiescene, waar de Charlie's Angels zich prima doorheen slaan. Helaas wel teveel en te opzichtig naar andere films gerefereerd, maar al met al een leuk filmpje .

De openingsscene is duidelijk het hoogtepunt! Zelden zulke onbenullige actie gezien met de drie babes Diaz, Barrymore en Liu. Het concept rond deze drie dames blijft geinig, maar al gauw wordt het minder boeiend en zorgen alleen nog wat andere actiescenes voor wat leuke momenten. Iets meer camp (zoals in het eerste deel) had deze sequel meer goed gedaan.

Een en al droomsequenties, zo kun je Le charme discret de la bourgeoisie omschrijven. An sich zijn sommige stukjes nog wel leuk, maar ruim anderhalf uur is toch wat te lang voor deze gimmick, waar alle thematische issues van Buñuel weer eens behandeld worden. Heb overigens weinig gelachen bij deze komedie, daarvoor was het mij te absurd.

Wel een aardige film van Kevin Smith, alleen wel jammer dat de leukste grappen in het begin zaten. Ben Affleck wordt verliefd op een dame, die lesbisch blijkt te zijn. Dit plotmotief zou later nog eens voorkomen in Gigli. Wat is dat toch met hem! Heel lastig dus voor ons aller Ben .

Che Guevara was een controversieel figuur, waar nog steeds zeer verschillend over gedacht wordt. Dat soort personen vind ik altijd uitermate geschikt voor biopics, omdat het allemaal niet zo zwart-wit is en je verschillende kanten te zien krijgt van een persoon. Steven Soderbergh probeert (denk ik) een genuanceerd beeld over hem te schetsen. Guevara is een overtuigd revolutionair en af en toe een autoritaire leider, die niet altijd zo sympathiek is. Uiteindelijk vond ik vond deze biopic toch wat aan de onpersoonlijke kant.

Deze film gaat namelijk veel meer over hoe de Cubaanse revolutie verliep met opvallend veel oorlogsscenes. Met een bootje maken 80 revolutionairen de overtocht naar een ver gedeelte op Cuba. Met het betrekken van de locals in hun strijd, groeit hun slagkracht en trekken ze steeds verder op richting Havanna op. Hoe dat allemaal ging, was wel boeiend, maar het ging dus niet per se alleen over Che Guevara. De beweegredenen van Che komen hoe dan ook in een tweede verhaallijntje aan bod, wanneer ie in New York is en voor de VN mag spreken. Dat had van mij wel iets meer aandacht mogen krijgen, maar goed... Op naar deel 2! Ben benieuwd hoe dat gaat verlopen!

Na de Cubaanse revolutie was die Che nogal actief om in andere landen de revolutie aan te wakkeren. In deel 2 gaat ie naar Bolivia en dat is helaas een herhaling van zetten van wat je in deel 1 hebt gezien. Behalve dan dat je ziet dat zijn missie vanaf het begin een hachelijke zaak wordt. Visueel ziet het er wederom weer prima uit, maar omdat ik weinig echt nieuwe dingen gezien heb, scoort dit maar een magere voldoende.

Een vroeg filmpje van Cecil B. DeMille. Later zou deze regisseur wat meer stoom raken met wat bekendere films, waaronder The Ten Commandments. Hij speelt ook nog een erg leuke rol in Sunset Boulevard, maar dat terzijde.

Let op het Aziatische stereotiepe karakter! In 1915 was daar nog een klein relletje over. Verder is het een okeeje stomme film.

Lekker hoor, die keisnelle montage, waardoor MTV later vast geïnspireerd werd. De sportbeelden konden mij natuurlijk het meest boeien.