Opinions

Ook echt niet veel verheffend dit Planet of the Apes-deel. Het gaat over hoe de apen de macht over nemen van de mensen. Een beetje dus zoals Rise of the Planet of the Apes, maar dan uiteraard niet zo gelikt in script en uitvoering. De actie zelf is nog wel aardig om te volgen, maar heeft ook dat klungelige.

Steekwoorden bij The Constant Gardener: Saai, truttig en prekerig. Die Fernando Meirelles, bekend van ondermeer Cidade de Deus, is met zijn geforceerde sociaal geëngageerdheid niet mijn favo regisseur (understatement!). Deze film straalt iets onoprechts uit en tegen het eind zat ik nogal te gapen en konden de altijd mooie Afrikaanse landschappen me alleen nog bekoren

Tsja, wel geinig om al die bovenspirituele stuff te zien, al vroeg ik me af hoeveel common sense het nou allemaal had. Van alles wordt bij de haren getrokken om een matig plotje bij elkaar te breien. Het ging soms echt nergens over, kreeg ik het idee. Zo nu en dan waande ik me dan ook nog in The Matrix, dus ach, zo heel vervelend was de film ook weer niet. Maar van Constantine had er wel een zinnigere film gemaakt kunnen worden.

Mêh, lekker hoogdravend is dit, zeker met hoofdpersoon Jodie Foster, die de aandacht naar zich toetrekt met haar halfstoere voorkomen. Het is bij tijd en wijle belachelijk hoe ze zo'n strak gezicht opzet en haar teksten uitspreekt. Ik kan er niet onder de indruk van zijn, sterker nog ik erger me dr aan.

Het verhaal zelf, een machine wordt gebouwd om in contact te komen met buitenaardse samenlevingen, is maar zo-zo. Het had stukken spannender kunnen zijn in plaats van het veelvuldig gebruik van fake CNN-beelden al dan niet met Bill Clinton in beeld. Na een tijdje heb je dat truukje ook werl weer gezien. Wat romantische overbodigheden maken het verhaal daarbij onnodig traag. Maar goed, super verveeld heb ik me ook weer niet. Een voldoende kan er wel vanaf.

Wat nu als de Mexicaanse griep van een aantal jaar toch wat gevaarlijker was? Contagion laat zien wat een zeer dodelijk virus de wereld kan aanrichten en doet dat op een realistische manier. Ook wel eens interessant en leuk om deze aanpak te zien ipv die lolligheid die je snel bij dit soort films kunt verwachten. Alleen die complete anarchie-taferelen vond ik niet zo geloofwaardig, maar zonder dat was het een wel erg droge film geworden.

Stiekem vooraf iets meer dan gewoonlijk van het plot lezen helpt wel bij deze film. Het is een gecompliceerd familiedrama, waarbij ik vooral de personages van Matthieu Amalric en Catherine Deneuve het interessantst vond. De rest van de cast was ook goed, maar zij sprongen er wel bovenuit. Het belangrijkste punt van de hele film is echter de beenmergtransplantatie die Deneuve moet ondergaan. Ondertussen sluimeren bij die kwestie allerlei familieproblemen door. Dit soort thema's hebben bij mij altijd een streepje voor.

Het is niet de meest gemakkelijke film, ook vanwege de bijna 2,5 uur durende lengte. Maar het heeft zeker zijn momenten ook nog eens komische momenten heeft die tegelijkertijd ook weer triest zijn. Maar toch heel goed vond ik de film niet. Een meer duidelijkere to-the-point uitwerking en misschien een zijplotje minder had de film gedaan. Nu verzuipt Un Conte de Noël toch een beetje in haar epische ambities.

Had wel meer ingezeten als er een plottwist met de Amerikaanse president was of er niet zo'n suffig einde was. 3*

Wat een gewaagde film van Francis Ford Coppola. Ik moest in het begin denken aan Blow-up en dat vond ik toch zo'n saaie nikszeggende film. Maar hier pakt hetzelfde concept (iemand denkt iets belangrijks op te vangen) goed uit. Vooral de manier waarop Gene Hackman invulling geeft aan een paranoïde afluisterexpert, die helemaal gek gemaakt wordt, is lovenswaardig. John Cazale als hulpje van hem is natuurlijk ook de bom. Wat zonde dat zijn filmografie maar uit 5 films bestaat .

Het einde is... apart, misschien klopt het gewoonweg niet, maar het geeft wel wat om over na te denken. Tot slot nog een eervolle vermelding voor de muziek, die was ook bijzonder chill.

Dit was wel prima vond ik. Paul Newman kan ook eigenlijk nooit iets fout doen. De christelijke moraal die af en toe door de film heen sluipt moet je een beetje in die tijdsgeest zien. Echt heel erg stoorde ik me daar ook niet aan. Verder vond ik vooral George Kennedy als natuurlijk leider van de groep gevangenen top in deze film. Hij kreeg een terechte oscar voor zijn rol.

Tsja, ik kan deze film enkel door de sympathieke intenties waarmee het gemaakt is met een magere voldoende beoordelen. Het verhaal rammelt aan alle kanten en is niet heel verheffend. De corny-achtige verwikkelingen (al die suffe tegenslagen en tegenstribbelingen) doen je tenen krommen en verder vond ik alles maar heel stereotiep neergezet. De humor wordt daardoor ook soms erg pijnlijk ongrappig.

Maar ja, dan heb je toch nog zo'n goedzak als John Candy die vier Jamaicanen op sleeptouw neemt om het onmogelijke toch waar te maken. Dàt idee maakt de film nog okee om te zien, maar meer dan ook niet.

Bweuh, niet een heel briljante film uiteindelijk. De kijker volgt gesprekken op hoog intellectueel niveau tussen James Shimell en Juliette Binoche. Tussen hen zit chemie en af en toe (maar zeker niet altijd) is het ook best interessant wat ze elkaar te melden hebben. Zeker als er een vreemde verwarrende twist optreedt in de film, best geinig. Maar heel boeiend vond ik het geheel weer niet. De film zelf ziet door de plaatjes van Italië er nog wel leuk uit.

Wat een gave animatie- als ook fantasiefilm is dit. De animatie an sich is al sowieso tof om te zien en sommige scenes (vooral die droomachtige) springen er echt uit. Het verhaal is ook goed, heel volwassen ook. Regisseur Henry Selick is ook de maker geweest van Nightmare before Christmas en dat zie je qua stijl en sfeer meteen. Mooi hoor .

Een dorp wordt tegen elkaar uitgespeeld door een aantal dreigbrieven. De hoofdpersoon, een dokter wordt er ondermeer van beschuldigd bij bevallingen de pasgeborenen te laten sterven. Wat volgt is natuurlijk een onvermijdelijke heksenjacht. Le Corbeau is een redelijke film, alleen met het einde ben ik niet zo tevreden. Dat is een grote problematische hak-op-de-tak warboel geworden. Ook echt meeleven met de afstandelijke hoofdpersoon zat er niet in.

Maar al met al wel leuk om eens te zien. Clouzot brengt de paranoïde sfeer in het dorpje goed over en speelt op visueel gebied zo her en der met schaduwen. Alsnog een ruime voldoende dus.

Leuke animatiestijl hee. Met Tim Burton als regisseur krijg je dan zo een sfeervol sprookje, dat best leuk is om te zien . Het had daarbij grappige vondsten tussendoor en ach, die musical-liedjes neem ik maar voor lief.

Die journaliste

Er wordt altijd wat badinerend gedaan over de Nederlandse film. Daar ben ik het niet altijd mee eens, ik zie namelijk wel de joligheden in van wat naakt, bizarre dialogen en cheesy momenten die vele Nederlandse films rijk zijn . Oke, ten opzichte van pakweg Denemarken of Polen legt Nederland het wel af op filmgebied, maar met de films van eigen bodem kan ik ook wel vaak genieten. Ze hebben meestal toch wel een leuk onschuldig sfeertje...

Ik dacht daarom ook dat het allemaal wel meeviel met hoe erg Costa! zou zijn... Niet dus! Dit is echt zo ontzettend treurig. De karakters dartelen alle kanten op in dit vehikel, waarbij een liefdesrelatie-verhaallijntje tussen Georgina Verbaan en Daan Schuurmans gecombineerd wordt met een vete tussen twee Spaanse discotheken. Twee dieptepunten uit de film: Georgina Verbaan die een puistje uitdrukt (het pus komt op de spiegel terecht ) en Katja Schuurman die het heeft over leuke jongens uit Markelo, een schaamteloze referentie naar de geboorteplaats van regisseur Johan Nijenhuis.

Oef, wat een tegenvaller. SF en Western mixen zou best leuk kunnen zijn, maar maak er dan een lollerfilm van, maar dan weer niet zoiets als Wild Wild West. Tsja, best lastig dus allemaal en het zal mij benieuwen of iemand er in slaagt deze genres wel tot iets tofs te kunnen combineren. Het verhaal was gewoonweg te standaard en bovendien leek de cast het allemaal best te vinden en op de automatische piloot het truukje doen. Actiescenes en de aliens zelf (toch één van de attracties van zo'n film als dit) gingen nog wel, maar dat redt de boel niet.

Wel een aardig standaard filmpje over hoe een nobody het helemaal gaat schoppen in de muziekwereld. De liedjes (Can't Fight the Moonlight!) zijn zowaar nog leuk om te horen.

Huurmoordenaar Jason Statham krijgt een vies mengsel ingespoten, waardoor ie sterft wanneer hij zichzelf niet in beweging houdt. Dit concept zorgt uiteraard voor een drukke film met veel actie. De anderhalf uur durende trip wordt erg vervelend, dat ADHD-sfeertje en na een tijdje geloofde ik het ook allemaal wel.

Potdikke, wat een debiliserende drukke film is dit. Ik vond deel 1 al zo kut, maar dit is nog kutter. Ik verwacht echt geen hoogstaand meesterwerkje, maar een beetje redelijk verhaal, toffe actie met leuke grappen in plaats van al die puberale schijtlolligheid kan d'r toch wel vanaf. Dit is verreweg één van de kutste films die ik de afgelopen tijd gezien heb .

Eerst maar eens iets positiefs zeggen over deze film. Het acteerwerk is goed, vooral Don Cheadle is relaxed, maar dat is ie eigenlijk altijd wel.

Dan het negatieve: er is iets grondigs mis met deze film. Racisme bestaat, het is gewoonweg fout, en het zal helaas altijd wel in zekere mate blijven bestaan. An sich is het ook niet verkeerd om deze boodschap te blijven herhalen, maar met de manier waar dat in Crash gebeurt, daar kan ik niets mee. Vanaf minuut 1 laat Paul Haggis diverse oppervlakkige karakters de revue passeren, waarbij er telkens een situatie zich voordoet, waarbij racisme een rol speelt.

Het grote probleem is dat de karakters maar kort in beeld komen en er continu van situatie naar situatie geswitcht wordt. Zo is het als kijker moeilijk om enige sympathie op te brengen (ik vond elk persoon uit deze film ronduit vervelend), laat staan dat je weet hoe ze heten. De enige waarvan ik de naam nog weet is die roodharige politie-agent Tommy. Het meest belachelijke waren de twee gangsters, waarbij ik op een gegeven moment bij een scene (wederin vol idiote dialogen rijkelijk gevuld met het woordje fuck) dacht 'Eeh, zijn die twee nu voor de comic-relief ofzo ?' Het sneue is ook dat Paul Haggis zich bedient van allerlei stereotiepes: nare LAPD-lui, een overgeëmotioneerde Sandra Bullock-trut en sneaky Aziaten. Iets nieuws onder de zon krijg je niet te zien.

Daarnaast komt het geheel natuurlijk onrealistisch over: telkens gebeurt er iets ergs met de castleden en dat allemaal binnen twee dagen! Nu las ik dat alle toevallige kruisingen in dit verhaal meer symbolisch opgevat moest worden en dat het een microkosmos in LA moest voorstellen en dat soort geneuzel. Ik kan er echter niets mee en zie die pretenties ook niet zo snel. Ik kan ook niet geloven dat racisme zo'n groot issue is in de Verenigde Staten. Tuurlijk het bestaat, maar dat je in zulke mate er dagelijks mee geconfronteerd wordt?

Last and also least: de soundtrack was ook erbarmelijk matig.

Mwaah, voor een kinderfilm is dit ook niet leuk en wordt het naar het einde toe vervelend.

Vlot en best is wel anders ja. Veel dialogen en het is afwachten op enige vorm van actie. Typisch dus een niemendalletje deze film, alleen The Crawling Hand zelf is wel geinig, maar ook niet heel bijzonder.

Geinige komedie, waarin personages en verhaallijnen in elkaar verwikkeld raken. Wel een beetje wisselvallig. Steve Carrell en zijn zoontje met die crush op de babysitter konden op mijn aandacht rekenen, Ryan Gosling en Emmah Stone vond ik dan bijvoorbeeld weer wat minder boeiend. Maar al met al toch een redelijke film met genoeg grappige momenten.

Dit valt inderdaad door de mand, maar het heeft zijn charme gelukkig te weten behouden. 'The Creature' is ook echt een creatuur! Hij is erg lelijk en bovenal angstaanjagend. Leuk om als tussendoortje eens te kijken op een druilerige zondagmiddag .

Dat monster... wat voor wangedrocht was dat? Het had iets weg van zo'n Chinese draak met wat uit zijn hoofd hangende wormen. Aan de andere kant zag ik er ook een vermolmd stuk hout in met daarachter geplakt een gedurende de film uitdijende schildpad. Over schildpadden gesproken, deze film verloopt ook uiterst traag en de manier waarop de verschillende mensen reageren op het monster is ontzettend lethargisch te noemen. De meeste (vooral onschuldig krijsende dames) kijken verschrikt de camera toe om een minuut later verorberd te worden door het monster. Nog nooit heb ik zulke passiviteit gezien en het zegt wel wat, als pas na ruim een uur film de eerste schietwapens tevoorschijn gehaald worden .

De filmkijker wordt nog extra op de proef gesteld, als blijkt dat de verteller het overgrote gedeelte van de dialoog voor zijn rekening neemt met daarbij ook nog wat moraal. Hoe dan ook, dit stukje cinema kan wederom een 0,5* bijschrijven.

Wederom genoten van een heerlijk Woody-sfeertje met twee op zich staande plots die beiden me konden boeien. Met beide hoofdpersonen, een overspelige oogarts en een neurotische filmmaker, leefde ik erg mee, ook al verschillen hun levenspaden enorm. De verhaallijn van Landau is zwaarmoedig en behandelt een flinke dosis ethiek, die van Allen is bij vlagen hilarisch en zorgt er voor dat het geheel niet alleen bestaat uit kommer en kwel. Heerlijk om te zien hoe hij die lullo Lester afzeikt.

Weinig komisch hoor zo'n film die de cultuurshock moet tonen die een Australische knar in de grote stad ondergaat. Daarvoor zijn de verschillen toch nèt te klein en alleen dat nuchtere karakter van hem kan de film echt niet veel beter maken. Er zit geen enkele pit in het verhaal en de romantische draai die de film maakt is uiteindelijk ook geforceerd.

Slap gedoe nog steeds en ook net als het eerste deel onnozel. Die Mick Dundee blijft een ontzettende droogkloot, zo droogkloterig dat het niet grappig is. In deze film neemt ie het samen met Sue op tegen een Colombiaanse drugsbende (waar ondermeer de bakkes van Luis Guzman te spotten is!). Eerst in New York, vervolgens in Australië, waar vele Home Alone-achtige taferelen elkaar opvolgen. Niet echt mijn idee van leuke humor.

Gemengde gevoelens bij deze film. Peckinpah schuwt het geweld niet en je krijgt eindeloze gevechtsscenes met explosies en bloed te zien. Het ziet er knap geproduceerd uit, na een tijdje word je er echter wel enigzins blasé van. Het verhaal wordt er ook overigens mager door, terwijl dat in eerste instantie nog interessant lijkt! Een Duits bataljon ontvlucht de Russen en krijgt te maken met alleen maar ellende en nog een interne strijd tussen James Coburn en Maximilian Schell. Denk dat de film meer impact had gehad trouwens wanneer er ook daadwerkelijk Duits werd gesproken.