Opinions

Erg interessante film, al hoeven die operascenes niet zo van mij. Maar het karakter Salieri, die Mozarts muziek verafgodt, maar tegelijkertijd walgt van zijn karakter, is erg interessant. Sterk slot ook.

De thematiek van deze Spaanse film betreft toeval! Interessant natuurlijk, want toeval speelt vaak een rol in films. Soms kan ik me gruwelijk ergeren aan al die filmische toevalligheden, andere keren accepteer ik het maar. In het geval van deze film koos ik gelukkig voor de laatste optie. Los Amantes is een mooie film over Otto en Ana, waarvan respectievelijk zijn gescheiden vader en haar moeder (wiens man overleden is) met elkaar gaan trouwen. De ouders willen dat de twee kinderen zich als broer en zus gaan gedragen, maar zelf zien ze toch meer in elkaar! Opvallend is de vertelstructuur waarbij de ene keer Otto en de andere keer weer Ana aan bod komt. Geeft wel een extra meerwaarde aan deze film!

Ik ben best een groot liefhebber van Italië en haar cinema. De warme kleuren en het theatrale sfeertje kunnen altijd op mijn goedkeuring rekenen. Amarcord heeft dit allemaal, maar wat (zoals vaker bij Fellini) ontbreekt is een enigszins gestructureerd verhaal. In Amarcord vliegt weer van alles alle kanten op en ik kan er maar niks mee. Af en toe heeft het aardige op zich losstaande scenes, maar deze film met jeugdherinneringen van Fellini had ik zoveel beter gevonden, wanneer er iets meer plot aanwezig was.

Wraaaaghh, het einde, extra-spectacular!! Stiekem is Bert I. Gordon wel cool (zeker zijn wat latere films zijn beter te verteren). Hij is echter wel lastiger dan te waarderen dan bijvoorbeeld een Ed Wood, die in dezelfde periode ook tekeer ging met bizarriteiten. Desalniettemin 2 sterren voor dit stukje cinema.

Ai, wat een flate weer in de Spiderman-serie. Sowieso heb ik niks met deze huilebalk. Vind het echt een oninteressant figuur. De film behandelt daarbij veel te veel verhaallijntjes, die maar niet kunnen boeien. Alleen Electro en de confrontaties met hem konden enigszins op mijn goedkeuring rekenen.

Nogal overbodig aanvoelende Spiderman-film is dit. Langzamerhand raak ik toch blasé van dit soort films. Nergens heb je het gevoel naar iets heel speciaals te kijken, hoe spectaculair de actie er ook uit mag zien. Het is ietsje volwassener dan de Spiderman-films van een paar jaar geleden, dat dan weer wel, maar verder supergrote verschillen kon ik niet ontdekken. Overbodig vermaak dus.

Typisch B-filmpje dat nog een uitwas is van het pulpige jaren '50 SF-genre. Het verhaal sleept zich voort en spanning is natuurlijk niet aanwezig. De grote attractie van de film is het onzichtbaar en weer zichtbaar worden van een cavia en de hoofdpersoon. Tsja.

Aardige film vol met referenties naar andere oudere 'foute' films. Over het algemeen zijn de meeste sketches wel geslaagd en hebben ze een hoop grinnikmomentjes. 3*.

Raar, maar wel oke.

Wat een goed filmjaar was 1999 ook. Deze film hoort helemaal bij dit jaar. Ontzettend realistisch, treurigmakend en wellicht ook confronterend door die inhoudsloze suburbia-sfeer. Tien jaar later is American Beauty nog immer relevant!

Hij is opvallend goed met een wellicht ietwat standaard voorspelbaar verhaal, maar wel erg goed uitgevoerd door Crowe en Washington. Prachtige productie ook . 4,5*

Oioioi, wat een bazenauto's had men toen in de jaren '60. Meer dan de helft van deze film speelt zich in en rond auto's, die door net-niet-puisterige jongeren gereden worden. Verder gebeurt er niet zo veel. Het is uiteindelijk een noch boeiende noch vervelende sfeerfilm geworden. De soundtrack is wel leuk om te horen, evenals de leipe diskjockey Wolfman Jack.

Aarrrghhh, die een en al beruchte stoeprandscene . Die staat toch hoog in mijn top zoveel scenes, die ik liever niet hoef te zien. Verder een erg indrukwekkende film en natuurlijk een must-see.

Ik trek die Scorsese-achtige mafia-films maar met moeite. Het is dat de over-the-top decadentie eraf spat en daardoor American Hustle nog aardig is om te zien. Jeremy Renner en Jennifer Lawrence in dit soort rollen is wel even wennen, maar gaandeweg overtuigt het wel. Bij het aanzicht van Bale moest ik telkens denken aan een jongere versie van Lee Towers . Ook het plotselinge opduiken van Robert DeNiro was een feestje! Verder wel een tikkeltje te lang en te grotesk.

Muziek van baas George Gershwin en decors die voor het immer sfeervolle Parijs moeten doorgaan... Dat moet ondanks de welbekende musical-ergernissen toch nog een acceptabele film worden? Wel, dat werd het, nipt. Het verhaal is wel heel erg leeg. Gene Kelly, wannabe schilder in Parijs, gedraagt zich in het begin als een ridicule stalker en probeert een ontzettend suf en ook nog lelijk schaap (Leslie Caron) te versieren. Vreemd genoeg heeft het succes, alleen één probleempje: ze is al met een ander! Dat is het dan wel zo ongeveer qua plot.

Bijna 2 uur film zijn alsnog gevuld met een flinke portie goeie muziek en af en toe leuk in elkaar gezette scenes. Pianist Oscar Levant heeft een tof pianoconcert. Maar het hoogtepunt is het laatste nummer/ballet. Het duurt ruim een kwartier, zit knap in elkaar en is nog best leuk om te zien. Dat verhult de ergernisopwekkende blije gezichten en het bizar slechte plot nog enigszins.

Toentertijd nog best grappig, nu zal het vast hard door de mand vallen.

Ik geneer me niet, dit vond ik bij vlagen erg hilarisch. De diverse grappen en grollen worden rustig en vooral tof opgebouwd. Het niveautje is af en toe dubieus, maar dat geheel terzijde .

Tsja, deze film heeft het niet. Veel oppervlakkigheid en nergens wordt het echt spannend. Alleen wanneer Christian Bale met kettingzaag door de flat heen banjert, wordt het enigszins leuk, maar die scene maakt de film weer heel onevenwichtig. Het jaren '80-sfeertje kwam op mij overigens ook niet over.

Ohja, tijdens de visitekaartjesscene keek ik zo: .

Stifler-baas is degene die deze film nog de moeite waard maakt. Het blijft tragisch en hilarisch tegelijk hoe ie zich weer door deze American Pie-episode heen baant. De andere castleden doen voornamelijk aan melancholisch gedweep met het verleden. Sommige scenes ontstegen nauwelijks het sitcom-niveau qua humor en phoney acteerwerk niet, dus echt geweldig is het niet. Gelukkig wel nog een paar spaarzame grappige momenten, dat dan weer wel.

Bôh, dit is een film die je aan het nadenken zet. Geregisseerd door Clint Eastwood, dus dat is altijd interessant, maar ik heb wel enige problemen met deze film. Het is gelukkig niet één groot hallelujah-verhaal geworden, want de film laat duidelijk zien hoe verknipt je terug komt uit zo'n oorlog. Wat minder goed naar voren komt is uberhaupt de beslissing vooraf om aan zo'n oorlog op te starten of in deel te nemen. Dat wordt totaal niet in twijfel getrokken en zelfs gerechtvaardigd. Steeds meer ben ik er van overtuigd dat je echt goed na moet denken voordat je je militair gaat storten in een conflict. Het wordt vaak één grote ranszooi met alleen maar verliezers.

Wat ik ook spijtig vind, is dat Chris Kyle dan continu zo bewonderenswaardig wordt afgeschilderd, terwijl snipers nou niet meteen als de meest heldhaftige militairen gezien worden. Het heeft wel wat lafs om relatief veilig op een afstandje vijanden uit te schakelen. Vaak wordt dit in American Sniper dan zo gebracht als wanneer ie het niet deed, zijn kameraden ongetwijfeld omgebracht werden. Op een gegeven moment is Kyle terug op het kamp en wordt toegejuicht als "The Legend", die 100 kills op zijn naam heeft. Nogal onsmakelijk natuurlijk, want van die honderd doden zijn er heus kinderen en ouders die gewoonweg verdriet zullen hebben.

Goed, ik geef de film toch maar een onvoldoende. Het is weliswaar adequaat gemaakt allemaal, wel zoals gewoonlijk bij Eastwood weer redelijk saai gefilmd en die overdramatische scenes met het thuisfront vond ik ook suf. Maar het kon me toch boeien ondanks de gemengde gevoelens die ik heb hoe dit onderwerp is aangepakt.

American Splendor is best wel een atypische film, beetje in de trent van een Wes Anderson-film. Ik vond de trieste sfeer gewoonweg droevigmakend, maar dat maakte de film samen met een flinke portie tragikomedie ook juist sterk. Extra leukigheid zijn overigens de comic-intermezzo's.

Het niveautje gaat met de volgende American Pie-sequel weer een stapje lager, maar leuk blijft het nog steeds. De Stiff-Meister haalt nog steeds het bloed onder ieders nagels vandaan en is ondanks zijn hoge irritatiefactor, het leukste personage, ook in dit deel .

Heej, An American Werewolf is een horror zoals die hoort te zijn en vooral voor begin jaren '80-begrippen is dit een topper! Het plot is aardig gevonden, de grappen slaan zowaar aan en de special effects + make-up van de bloeddorstige weerwolf zijn topnotch. Wat een niveau!

Heeft iemand eigenlijk een idee wie die mysterieuze beller was?

Verder kan ik me voorstellen dat sommigen dat tweede verhaal wat aan de truttige kant vinden, maar ik denk dat door de contrastwerking het eerste en derde verhaal er nog meer uitspat. Ik vond overigens alle drie verhalen erg goed.

4,5*

Zeer sterke film over het thema aftakeling: een oudere vrouw krijgt een beroerte, haar gezondheid gaat rap achteruit. Haar man probeert zo goed mogelijk voor haar te zorgen. Haneke brengt het lijden van een ouder echtpaar erg realistisch over. Het wordt daardoor een best schokkende film, omdat dit soort thema's ook dicht bij jezelf komen te staan. Het acteerwerk was overigens daarbij top. Hopelijk sleept deze film veel oscars in de wacht.

Tof spektakelstuk hoor, maar dit is wel typisch zo'n film waarbij alle vooroordelen over Nederlandse films weer eens bevestigd worden. Daarom maar een magere 3 sterrenwaardering.

Voor een liefhebber van het ouderwetse mafia-genre en/of The Godfather is dit nog wel een aardige film. Robert de Niro speelt met veel plezier een stereotiepe mafiabaas en daaromheen zit een geinig verhaaltje met Bill Crystal die als psychiater zich ongewild begeeft in die mafiawereld. Het is niet denderend grappig, maar het kan er wel mee door.

Een rechtbankdrama van ruim 2,5 uur, dat klinkt an sich niet heel aantrekkelijk, maar het viel uiteindelijk reuzemee. De case is namelijk best interessant en gemakkelijk te volgen. George C. Scott als aanklager was oke, Jimmy Stewart als advocaat ook, al begonnen de typische Stewarttrekjes die hij in al zijn karakters laat doorschijnen, me wel te irriteren. Ik kan Onderhond hier wel volgen. Ook het afgeraffelde einde was wat jammer, maar ja toen waren wel die 2,5 uur voorbij :s).

Onbenullig Will Ferrell-vehikel die alleen maar om Will Ferrell en de vervelende Christine Applegate draait. De bijrollen hangen dr maar bij, terwijl uit die van Steve Carrell veel meer gehaald kon worden. De enige keer dat ik lachte, was om een idiote actie van hem. Verder is dit gewoonweg vervelend.

Geen nepperij, hier wordt Andre Hazes getoond, zoals die was. Bij vlagen hilarisch (dat rijmboekje!), dan weer ontroerend. Na het zien van de docu had ik het idee dat Hazes geen gemakkelijk persoon was, zich daar ook geheel bewust van was en daardoor zulke knallers van liedjes heeft weten te maken.