Opinions

Een film waar stevig zitvlees een vereiste is! Ik kon het allemaal wel goed waarderen, maar zou Andrey Rublyov niet gauw nog een keer opzetten.

Ben meer een fan van de lollige science-fiction met monsters en actie, maar deze bloedserieuze film was prima te doen. Zonder opsmuk wordt uit de doeken gedaan hoe een team wetenschappers een vreemd buitenaards virus in bedwang moet krijgen. Via hippe, maar ook serieuze jaren '70-gadgets en computers wordt ontcijferd hoe dat virus in elkaar zit en nog best begrijpelijk ook. Toch redelijk stoer om dat allemaal te volgen en daarbij is het zeker een knappe productie voor die tijd.

Bij dit soort plotbeschrijvingen ben ik altijd bang dat de film uit de bocht vliegt en allerlei onlogische verwikkelingen elkaar opvolgen. In Angel Heart valt dat nog wel mee, al hielp het niet echt dat vrij snel gehint wordt hoe de mysterieuze vork in de steel zit. Enfin, het is allemaal okee om te zien, al was het maar vanwege het broeierige New Orleans waar een groot gedeelte zich afspeelt.

Opvallend trouwens om hier jongere Mickey Rourke aan het werk te zien. Wat is ie veranderd als je hem vergelijkt met pakweg 20 jaar later toen hij bijvoorbeeld in The Wrestler speelde . Acteren kan ie hoe dan ook wel!

Door een stel rancuneuze wetenschappers onderneemt Tom Hanks een puzzeltocht met als doel Rome te redden van de ondergang. Het wil maar niet beklijven door de grote factor toeval. Telkens wordt er weer nèt op tijd een clou gevonden om de puzzeltocht voort te zetten. De raadsels worden ondersteund door uitleggerige dialogen, die ik zelf soms wel prettig vond maar soms ook overbodig. Het ligt er ook maar net aan hoeveel je weet van die materie.

Maar al met al scoort deze film toch een onvoldoende, het onzinnige verhaal wist me niet te boeien. Daarbij hinderde de donkere cinematografie ook mijn kijkplezier. Zo geweldig vond ik het er allemaal niet uitzien, eerder saai.

Regiseur Michael Curtiz is voornamelijk bekend vanwege de topper Casablance en de semi-topper The Adventures of Robin Hood. Met het misdaadgenre weet hij ook prima zijn weg te vinden. Qua plot is het af en toe rommelig en richtingloos, omdat hoofdpersoon Cagney zwalkt tussen Bogart en die priester. Maar de scenes op zich staan wel. Zitten een paar mooie tussen . Vooral die basketbalscene met hoog tempo was erg leuk om te zien. De laatste scene is niet verrassend (zeker niet voor die tijd), maar toch indrukwekkend te noemen.

Zeven redelijk appetijtelijke dames in witte pakjes nemen het op tegen een drugskartel. Je gelooft het of niet, maar met hun uitmuntende skills krijgen ze hen wel te pakken . Het Aziatische karakter hanteert uiteraard een stoer zwaard, dat voornamelijk lucht doormidden klieft, de stoere negerin weet wel raad met een motor die kan schieten en de jonge onschuldige scholiere redt uiteindelijk de dag tijdens de zenuwslopende climax. Het is niet helemaal perfect wat de dames laten zien, vermakelijk is het wel mede door een paar vette explosies . Jack Palance is overigens koning in dit soort films.

Heerlijk hoor, die sloeberomgevingen van Groot-Brittannië. Echt waar,wat een treurniswekkende sociaal minder bedeelde types wonen daar. In The Angels' Share komen een aantal aan bod, waaronder Robbie, een knaap die op het punt staat vader te worden maar ook zich misdragen heeft. Via de reclassering raakt hij bekend met whisky's en maakt hij contact met andere geflipte criminelen.

Ik had eerst de vrees dat het vooral over Robbie en zijn vaderschap zou gaan, maar plots verlegt de film zijn aandacht naar een heus whisky-avontuur. Erg leuk en grappig hoe dat tweede gedeelte in elkaar steekt. The Angels' Share heeft veel fuck-geroep en andersoortig onverstaanbaar gebrabbel de hele tijd, maar eigenlijk heb ik voor de rest niet zo veel aan te merken. Leuke film dus!

Beetje flauwe tamme komedie wat mij betreft. Sandler is wel oke, maar Nicholson (en dan ook zijn rol) vond ik helaas af en toe een beetje misplaatst. Zo'n groot acteur verwacht je niet met slapstickachtige humor. Voor de rest nog wel het aanzien waard, maar denderend is het niet.

Een ouwe alleenstaande dame pikt een jongere Marokkaan op en neemt haar mee naar huis. Samen drinken ze vooral veel sterke drank en sterke koffie. Van het een komt het ander, vrij snel trouwen ze en dat levert verschillende reacties op in de omgeving op. Af en toe vond ik de film wat klinisch en op het eind lichtelijk ongeloofwaardig worden. Maar aan de andere kant was het best boeiend, al was het maar om het jaren '70 tijdsbeeld in Duitsland.

Mwah dikke onvoldoende voor deze Marx-komedie. Is bijvoorbeeld A Day at the Races van hen nog goed te doen doordat het genoeg spektakel biedt, hier is dat compleet afwezig. Groucho is het irritantst met zijn ontzettend suffe woordgrapjes en eveneens irritant is het idiote overacting van bijpersonages.

Was ik nog redelijk te spreken over Hiroshima mon amour, deze film van Resnais verveelde me enorm. Een man ontmoet in een luxe resort een vrouw, beweert dat ie haar een jaar eerder ook al gespot heeft en stalkt haar de rest van de film. Dit allemaal ondersteund met wanstaltige orgelmuziek. Nee, het was heel afstandelijk allemaal en vervelend ook. De cinematografie was nog wel oke, maar met mooie plaatjes alleen kan ik niet zoveel.

Wauw wat veel stemmen heeft deze film in vergelijking met het aantal stemmen op Imdb. Normaliter ligt bij niet-Nederlandse films de verhouding # MM-votes - # Imdb-votes rond de 1 op 50 tot 1 op 70 met zeldzame uitschieters van meer dan 1 op 100. Hier is de verhouding bijna 1 op 14 . Waarschijnlijk heeft iedereen Annie als klein kind (te) vaak gezien? Het is eigenlijk een en al zoetsappigheid en het is ook helemaal niet stoer om als man nog een voldoende te geven aan een film als deze, maar soit!

Annie Hall ! Geweldige film natuurlijk ! In vergelijking met dat andere topwerk Manhattan vond ik Annie Hall wel ietsje minder, omdat dit toch wat onsamenhangender, sketchachtiger was allemaal, maar wel nog steeds heel grappig. Regelmatig lachte ik me rot om die typische Woody-elementen.

Prima Woody-drama met een mooie veeleisende vrouwelijke hoofdrol voor Gena Rowlands. Het einde is een flinke eye-opener voor haar. Ook leuk om eens iemand als Gene Hackman op te zien duiken in een film zoals deze.

Tsja, een quasi-intelligente film over ongelukkige mensen die op zoek zijn naar geluk. Het wordt gadegeslagen door een ouder echtpaar (Jim Broadbent en Ruth Sheen). Die twee spelen geloofwaardig en heel naturel. Echter, één van die ongelukkige personages (Lesley Manville) is een labiele zuipschuit en zij ruïneert de film met haar karikaturale gedrag. Mên, wat irriterend is het als dat zo overdreven aangezet wordt. Voor de rest vond ik de film langdradig en uiteindelijk toch erg overroepen.

Prima wegkijkertje uit de Marvel-stal. Gaat natuurlijk weer over hoe de wereld gered moet worden en dit keer door een superheld met de grootte van een mier. Dat levert genoeg actiescenes op die weer een tikkeltje anders zijn natuurlijk. Wel geinig dus. Michael Douglas in zo'n atypische rol was okee trouwens (vond het wel leuk om hem in zo'n rol te zien) en ik heb zowaar nog wel kunnen lachen met die dommige humor.

Antichrist start met hoe een echtpaar hun kind verliest en de verwerking hiervan. Meteen vroeg ik me af welke omweg Lars von Trier gaat kiezen om bij de Antichrist te komen. Enfin, het is nog best een 'okeeje' film geworden. Laat ik maar met de pluspunten beginnen: de onheilspellende, naargeestige sfeer sprak me wel aan, het deed me denken aan een extra zware Ingmar Bergman, waarbij een relatie getoond wordt die nogal destructief verloopt (en dat is nog een understatement). Van de fletse en grauwe cinematografie moet je maar houden, ik vond het wel passend hoe dan ook.

Anyway Von Trier zou Von Trier niet zijn, als er wat minpunten op te merken waren en die zijn in deze film duidelijk aanwezig in de vorm van bijzonder expliciete scenes. Ik krijg het gevoel dat ie shockeert om het shockeren. Beetje lame, als je het mij vraagt en ook nog eens overbodig. Op een gegeven moment heeft het op mij alleen maar een lacherig effect in plaats van dat ik er van gruwel.

Hele tijd geleden gezien deze oscarwinnaar. Ik vond het wel een mooi opgezet familieepos. Wel een typische vrouwenfilm is het, maar die moet je zo nu en dan ook de kans geven.

Whehe, Woody Allen in de hoofdrol in deze animatie-film! Hij speelt gewoon zichzelf (maar dan als mier), en dat kan ik altijd wel waarderen. Van zijn neurotische typetjes krijg ik nooit genoeg.De rest van de stemacteurs met grote namen viel helaas niet echt op, terwijl je dat wel zou kunnen verwachten. De Het verhaal zelf is ook rechttoe rechtaan met een paar aardige grapjes van Woodys kant en de animatie zag er ook simpel uit. Niet briljant dus, maar vermakelijk genoeg voor een ruime voldoende.

De meeste films van Wilder zijn maar zo-zo of gewoonweg gedateerd. The Apartment is dat niet! Het is intelligent, subtiel grappig en ook ontroerend, een soort tragikomedie eigenlijk.

Wat een schitterende film van Francis Ford Coppola . Vooral de helikopter-scene met die vreselijk bombastische Wagnermuziek eronder was intens, walgelijk en gruwelijk tegelijk. Ik heb nu twee keer de langere redux-versie gezien en het was wel duidelijk dat die extra scenes (zoals die bij de Franse plantage) er niet perse bij hoorden. Ik denk dat de compactere versie nog beter is.

In het begin langdradig en saai, later werd het met de talloze achtervolgingsscenes een spannend avontuur totdat plots het einde er is. Al met al toch wel aardig.

Technisch zit deze film perfect in elkaar: Apollo 13 is een prachtige productie die de angstige dagen rond de rampvlucht van de Apollo 13 tot in detail en serieus behandelt. Af en toe tikkeltje heroïsch en sentimenteel in toon, maar anders zou het een grote droge bende worden en dat is ook niet tof. Daarbij is het ook ontzettend knap hoe de crew toentertijd veilig op aarde heeft weten te landen.

Toffe kijk in het scheidsrechtersgebeuren. De communicatie tijdens de wedstrijd is leuk om te volgen en maakt het scheidsrechtersvak menselijk. Ook zij schelden bij irritatie en juichen bij goede beslissingen. Helaas biedt deze docu geen diepgaande interviews met de refs bijvoorbeeld na een wedstrijd. Ik ben wel benieuwd hoe zij omgaan met de kritiek en het maken van lastige beslissingen, die achteraf fout kunnen zijn. Tegen het einde wordt het jammer genoeg veel van hetzelfde. Niet een briljante docu, wel een boeiende.

Trouwens! Ook leuk om Jaap Uilenberg te zien Wat een bobo is dat, maar goed .

Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, dus je kunt wel een beetje de afloop voorspellen. Het sterke desalniettemin is dat het superspannend wordt. Zat op het spreekwoordelijke puntje van de stoel en dat is toch bijzonder te noemen . Neem daarbij ook nog een mooie gelikte productie en een tof plot en je hebt zo een erg goede film te pakken . Terechte Oscarwinnaar trouwens wat mij betreft.

Okeeje Disney, waarbij moederkat en haar kinderen gedumpt worden en een roadtrip terug naar hun onderkomen beleven. Het heeft zijn momenten met wat aardige bijkarakters, maar de film wil maar niet echt buitengewoon tof worden. Ook jammer de schokkerige en sowieso matige animatie.

Gauw kijken dan! Underground is geweldig

Arizona Dream heeft ook dat bizarre van Underground, maar het deed me helemaal niets. Na een tijdje werd het allemaal ook vervelend.

Matige toffe SF-film, die zelfs een Criterion-release heeft gehad. Hiermee schaart Michael Bay zich met andere meesterlijke regisseurs, zoals een Kurosawa, een Truffaut of een Bergman! Helemaal niet zo onverdienstelijk zou je zeggen!

Eerlijk is eerlijk, Michael Bay is ook een begenadigd filmmaker, die precies weet hoe je een film fun en cool maakt. Hij is de enige die wegkomt met een overdaad aan cheeserigheid, explosies en foute oneliners. Oke, stinkers heeft onze held ook gemaakt: Pearl Harbor en zo heel goed is Armageddon ook weer niet. Het is in al zijn foutheid desalniettemin nog goed te doen. Het enige castlid dat doorheeft dat deze film debiel leuk en zwaar incorrect is, is Steve Buscemi. Nonchalant levert hij zijn onzindialogen op uiterst lollige wijze. Heerlijk karakter . De rest is helaas veel te serieus met als treurig dieptepunt Liv Tyler.

Lichte tegenvaller, deze film over verzetstrijders van Melville. In sfeer is het een sobere film geworden, geen spat heroïek komt er aan te pas. Het klinische kleurgebruik van hem (grijs en vooral veel donker) doet maar saai aan, terwijl ik dat in Le Samouraï juist zo cool vond. Beetje flauw wellicht, want de insteek van de film is juist dat klinische, maar het deed me dus echt niks. Af en toe had L'armée des ombres nog wel aardige indrukwekkende scenes, maar over het algemeen kan ik niet meer geven dan een gemiddelde score.

Mneeh, dit heeft het net niet. Het begin is allemaal wel leuk en veelbelovend (Bruce Campbell die per abuis in de Middeleeuwen terecht komt) maar naar het eind toe viel het me toch niet mee. Het is wel beter dan Evil Dead I, dat dan weer wel