Opinions

Wel sympathiek. In ieder geval weer leuker dan het tussenstuk en haalt weer bijna het niveau van deel 1. Dat komt vooral door de acteurs, zowel hoofd- als bijrollen, zowel op school als thuis. Geen larger than life figuren, maar gewoon aanraakbare mensen en daardoor herkenbaar en veel genietbaarder.
Richting het einde worden dan wel niet de juiste keuzes geaakt, eens de realiteit en niet de liefde laten winnen (en daarmee echt de schooltijd af te sluiten, dat durft men helaas niet en had de film misschien wel sterker gemaakt. Want eerlijk, de liefde voor New York spatte er meer vanaf dan de liefde voor die jongen die toch een beetje kleurloos blijft. 3,0*.

Het eerste deel vond ik wel een leuk fris filmpje. Niks bijzonders, maar gewoon prettig kijkvoer. Dit vervolg is veel serieuzer van toon en dat nekt de film. Het centrale koppel mist chemie (het meisje is leuk, die jongen heel houterig) en verder is de insteek te gewoontjes: een meisje moet kiezen uit 2 jongens. Maar eigenlijk weet hierdoor de film nergens te verrassen en niet te boeien. De aankleding is verder wel oké, warm gefilmd, sfeervol en fijne dromerige indierock op de geluidsband terwijl veel hedendaagse soortgelijke films zich van hiphop bedienen. 2,0*.

Fijne film die enorm trekt op sfeer maar daar wonderwel ook goed in slaagt. Een soortgelijke thriller als Se7en draait ook om sfeer, maar is inhoudelijk net wat sterker. To Catch a Killer bedient zich iets te veel van clichés en het einde is ronduit teleurstellend. Maar de film is prima geacteerd en vooral het centrale duo Woodley en Mendelsohn is leuk om naar te kijken. Ook de nadruk soms op politiek binnen organisaties (vooral rond de persoon van Mendelsohn) is een boeiende invalshoek. Visueel erg fijn met een sterke regie op momenten. Direct al met die pompende muziek en heerlijke eerste scène, maar ook het ritmisch gemonteerde deel met allerlei nieuwsberichten steeds vanuit andere rijdende auto's. Er zit echt flow in die scène. Of een shot van Woodley op de wc, zoiets werkt even ontregelend. Jammer van het einde dat afbreuk doet aan de rest. 3,5*.

Objectief gezien is deze film een 10 met een griffel; Hitchcock pretendeert niets anders dan wat luchtigs te maken en daar slaagt hij wonderwel in.

Enfin, Hitch op vakantie dus. Nu is hij voor mij altijd al een regisseur die gewoon vermakelijke films (met een beetje spanning) maakt, maar nu gaan ook alle pretenties opzij dat het allicht te lichtvoetig wordt. Ergens in een etalage in het eerste shot zijn wat reclameposters voor Frankrijk te zien en vervolgens word je als kijker meegenomen. Plot maakt niets uit (soms wel jammer overigens, want dat had echt een topfilm kunnen maken), het is nu en dan weleens rommelig en de afloop is tamelijk voorspelbaar, maar dat mag niet alle pret drukken.

Want we krijgen twee charismatische en charmante hoofdrolspelers die helemaal op hun plek zijn, net als de moeder van Kelly en de verzekeringsman, en dit voelt echt gewoon als een lekker gezellig filmpje. Soms ook naïef en wat verouderd, maar ach, af en toe wil je dat ook. Een aantal mooie momenten (die kus) of die vuurwerkscène, veel shots van de mooie Franse zuidkust (al had daar best meer mee gedaan kunnen worden, nu komt de schoonheid vooral uit het getoonde) en vooral een heel leuke finale met dat gemaskerde bal. Ach ja, je kijkt het en je bent het weer vergeten, maar zo voor een keer prima te doen. 3,0*.

Op momenten, zeker in het visuele, doet de film een stuk moderner aan. Op andere momenten is dit wat braafjes en stijfjes en maakt de film gedateerd. Dit is ook echt zo'n film die je vooral kent van naam, maar geen idee waar het echt aan ligt dat juist deze zo genoemd (en geroemd?) wordt. De film wil veel, maar het komt er niet echt uit. Waarschijnlijk door de film met de blik van de kinderen te tonen mis je veel nuances die nu helemaal niet naar voren komen. Kinderen zien ook zaken, maar kunnen ze niet per se plaatsen. In het hele gebeuren in een stadje dat conservatief en hecht is is heel veel te halen. Maar dat blijft heel erg op de achtergrond hangen nu, helaas. Liever blijft men bij de kinderen die wat door het dorpje drentelen. De rechtszaak is wel aardig maar ook wel erg kaal gebracht. 3,0*.

Aardige film wel die in het tweede uur wat beter wordt. Het eerste uur is vluchtig maar af en toe wat traag en schiet maar niet op, maar eens er wat rust komt in de film wordt de film juist wel beter. Prima geacteerd (vooral de prettige Maron), af en toe sfeervol (zeker al die bars met countrymuziek). De film barst wel van clichés en weet nergens te verrassen en het einde is allicht er iets te ver over maar ik zat wel even prima in de bios. 3,0* (al begon de film veel zwakker).

Lief filmpje. Rustige avonturen van de kinderen, een wat wilder avontuur van Snoopy en Woodstock. Maar alles met een zekere oprechtheid. Het stukje in het begin was even inkomen maar als men eenmaal bezig is met moederdagcadeautjes is de film gewoon aangenaam kijkvoer. Wel te kort voor een echte indruk, maar de film verveelt ook nergens en ontroert soms. 3,5*.

Matige film, vooral door de totaal oninteressante verhaallijntjes. Het zijn sowieso teveel verhalen voor een te korte tijd, maar behalve het thema liefde zo nu en dan hebben ze ook weinig van doen met elkaar. Zo zijn dit de facto vier korte filmpjes doorelkaar gemonteerd. Verder zijn de verhaaltjes maar matig uitgewerkt en soms ronduit flauw (die van Benigni, om er één te noemen). Woody Allen speelt daarnaast weer eens Woody Allen, maar dan tegen het karikaturale aan, is de rest van de cast nergens memorabel en toont Benigni dat zijn hondsirritante rol in La Vita è Bella geen uitzondering was. En die Baldwin in het verhaaltje met Eisenberg en Page slaat werkelijk helemaal nergens op, volledig mislukt om het publiek duidelijk te maken wat Eisenberg moet doen en wat niet (alsof het publiek dat niet weet).

Maar bovenal wordt met Rome, behoudens wat shots van toeristenplekjes, helemaal niets gedaan. Er is in de film geen enkele reden gegeven waarom Rome de plaats van handeling is en met de stad zelf, met haar verleden, met de Romeinse volksaard, wordt dus niets gedaan. Gelukkig nog maar dat er redelijk wat Italiaans zit in de film, anders was het echt eender welke stad geweest.

Visueel is de film wel bijzonder fraai, want hoewel Rome cultuur-historisch de meest interessante stad ter wereld is met talloze bezienswaardigheden, vind ik de stad als geheel niet heel mooi om te zien. Maar het is Khnodji die de stad mooi maakt, zomers en warm ook, met de okerkleurige teint over het geheel heen; zelfs de suikertaart is niet geheel hagelwit. Verder is de muziek alleraardigst en een enkele scène werkt wel, maar dat is veel te weinig. 1,5*.

Met de felle (veelal primaire) kleuren weet je: dit is er één van Almodóvar. Maar ook qua toon, thema's, beeldvoering doet alles in deze film aan hem denken. Niettemin ook een film die wat afstandelijk was en af en toe gewoon niet goed overkomt. Dat moment dat die zoon werd aangereden oogde wat knullig en werkte eerder op de lachspieren dan dat het me wat deed. En een halfuur ofzo ging het ineens over die zoon en ik dacht: oh ja die is net overleden maar op de een of andere manier deed de film dat nergens laten voelen. Verder wel erg veel drama bij elkaar met ook nog hiv en een zwangerschap. Te veel om te overtuigen laat staan te emotioneren.

Niettemin als sfeerschets wel geslaagd, als ode aan de vrouw en de zelfkant van de samenleving ook. Fijne beelden, prima muziek en behoorlijk acteerwerk waardoor de film goed wegkijkt en ook wel opvalt. Alleen te veel nadelen om echt vol geboeid te zijn. 3,0*.

Heel slecht. Ik ken de serie vaag en die was op de achtergrond nog wel te kijken, maar een film is net te veel. Nergens wordt het grappig, soms is het zelfs irritant en het verhaaltje boeit ook niet echt. Verder heb ik weinig binding met de personages waar de film natuurlijk wel een beetje op drijft. Het tijdsbeeld en de aankleding zijn nog wel prima, maar dan kan ik ook gewoon foto's kijken. 1,0*.

Vooral het eerste uur een hele fijne film, lekker voortkabbelend met een fijne sfeer en meer coming of age dan drama. De film hopt van gebeurtenis naar gebeurtenis en verveelt nergens zo. Daarna wordt het wat mysterieuzer allemaal en ook gewoonweg minder leuk.

Die sfeer in dat eerste uur zit trouwens ook in de animatie. Hoewel de interieurs vaak wat goedkoop ogen (net als al die tv-series op een Foxkids) en weinig detailrijk zijn, zijn juist de buitenscènes erg fraai. Een beetje schetsmatig (aquarel?) maar wel met enig detail waardoor je een betoverend geheel krijgt. Juist dan zo'n honkbalveld met bomen erachter en daarachter nog eens wat galerijflats geven een enorme beeldende kracht die, doordat het is geanimeerd ook nog eens extra magie brengt. Ik vond dat soms echt schitterend die skylines. Jammer dus van het laatste halfuur. 3,5*.

Ik schreef eerder deze maand bij Early Spring dat ik liever de luchtige films zie van Ozu dan zijn zware drama. Deze Tokyo Twilight is een van de zwaarste drama's denk ik. Zowel qua thema's als inhoud maar ook visueel met veel scènes toch wel in het schemer of donker. Maar zowaar hier is dan een uitzondering want deze film is één van de sterkere van Ozu. In een geweldig tempo, kabbelend maar geen moment te veel en precies goed gedoseerd, ga je vrij soepel door de 140 minuten heen. Het drama zelf deed me eigenlijk nog niet eens heel veel - dat overlijden van de jongste zus gebeurt ook best plotseling, zowel het ongeluk als het uiteindelijke sterven en emoties worden onderkoeld gebracht. Maar omdat vooral de centrale relatie tussen vader, dochters (ook onderling) en zijn zus zo sterk en menselijke zijn werkt deze film toch heel behoorlijk. En de film mixt heel mooi thema's die enerzijds universeel en van alle tijden zijn maar ook nooit echt goed een film over pakweg Nederland anno 2025 kunnen maken, ze zijn ook sterk tijds- en plaatsgebonden en zo geeft de film een mooie inkijk in het Japan van toen. 4,0*.

Niet mijn smaak. Personages interesseerden mij niet, terwijl het verhaal vooral daarom draait. Maar ook de animatie kon mij niet echt bekoren. Soms mooi met fijne details, maar als geheel vond ik de stijl maar zozo en te bruin. En het stemmenwerk is ook wat irritant. Gelukkig wel kort. 1,5*.

Hm, aapjes kijken, zo'n gevoel kreeg ik, bij dit blikje op een toch ietwat vreemde subcultuur. De tv-versie leek me een stuk korter dan de hier beschreven 90 minuten. Nu was dat prima want de docu kent weinig ontwikkeling en na een goed kwartier geloof je het wel. Dit is meer een onderwerp voor Nieuwsuur of EenVandaag. Nergens gaat de film ook de diepte in (geen idee of de volledige versie dat wel doet) op het hoe en waarom van deze cultuur. Of hoe groot deze subcultuur überhaupt is. Boeiende vragen, maar ze worden niet gesteld. Af en toe leuke beelden van Japan dan nog wel, maar ook een beeld van Japan dat heel eenzijdig zo is, vol een soort van pedogekkie's en jonge mangameisjes en niets anders. 2,0*.

Dit is dan het grote meesterwerk van Ozu, maar ik vond dit eigenlijk zijn minste. Veel meer draaiend om plot en ideeën dan om de personages, terwijl juist zijn andere films veel meer om leuke kleine herkenbare momentjes zo genietbaar zijn. Ook mocht de thematiek toen iets belerends hebben, ik zie nu eigenlijk geen hele bijzondere dingen in de relaties tussen de ouders en hun volwassen kinderen. Verder wel enkele aardige scènes van Tokyo, maar er zitten te weinig memorabele scènes in. Maar goed, wel een Ozu en zijn kwaliteiten zijn groot genoeg om hier minstens een prima film van te maken. Alleen dus wel een tegenvaller, gezien ik veel meer verwachtte. Net aan 3,5*.

Aardig stille film van Ozu. Zijn stijl is al wel herkenbaar met veel lage shots alsmede de thematiek. Zeker de eerste drie kwartier zijn mooi als het gaat om de vader, zijn zoontjes en de omstandigheden waarmee ze moeten leven. Ontroerend soms, mede door het ingetogen (helemaal voor een stille film) acteerwerk. Het tweede stuk vond ik minder boeiend. Dat speelt wat meer binnen en oogt statischer en is saaier. Ook visueel minder interessant en het gemaakte drama (daarvoor was het meer naturel drama) voert de bovenhand. 3,0*.

Matig. In de basis kan dit een goed drama opleveren maar ik vind wel dat er steeds erg overdreven keuzes worden gemaakt en dat er te veel drama wordt gecreëerd. Ik geloofde het allemaal niet echt en daarmee boeide en raakte de film me niet. In een drama vrij dodelijk. Vrij goed geacteerd verder, visueel fijn en soms erg sfeervol en met een sterke beeldende kracht (zo'n shot van kleine rommelige huizen onderin, halverwege het beeld een snelweg en boven in beeld moderne wolkenkrabbers was schitterend) en in het begin nog enkele mooie scènes. Maar daarna al snel was de film mij kwijt. 2,5*.

Aardig, maar wel te lang en te eentonig. Hoewel de stukken tussen de rechters interessant zijn, zeker met hun inhoudelijke discussies, mist de film een beetje sfeer. Ik heb ook ooit De Offers gelezen over dit tribunaal en de Nederlands rechter, maar daar gebeurde ook veel meer buiten de rechtszaal. En dat had deze miniserie met haar lengte best mogen hebben. Visueel verder wat karig gefilmd, hoewel het er allemaal wel authentiek uitziet. Decors en kostuums zijn prima. Maar er had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. 2,5*.

Hele mooie film. Ik vind Petaru Dansu net wat beter en warmer, maar ik vind deze Tokyo.Sora weer wat sprekender. Het duurde vooral wat langer voor ik erin zat. Die vrouwen leken qua uiterlijk soms net te veel op elkaar en ik verwacht 6 verhalen van 6 vrouwen, maar sommigen kwamen pas later in de film echt naar voren. Ik neem aan bij een tweede kijkbeurt dat dat punt voor mij verdwenen zal zijn.

Visueel bloedmooi. In hele zachte kleuren geschoten, prachtig ingetogen acteerwerk en het gevoel van het moderne stadsleven dat ook bevreemdend kan zijn wordt in die twee uur prachtig neergezet. Tokyo zelf is eigenlijk de 7e hoofdpersoon. Het is ook vrij lastig echt wat te zeggen hierover omdat dit een film is die langzaam op het gevoel inwerkt, en dat is lastig omschrijven. Op de oppervlakte kijk je twee uur naar een vrijwel plotloos geheel, kijk je dieper dan zie je een prachtige registratie van de maatschappij, en dat in ruim twee uur die mij geboeid lieten kijken en geen seconde vervelen. 4,5*

Typisch zo'n film waar ik een zekere kwaliteit wel zie maar die me simpelweg totaal niet boeit. Het verhaal niet en vooral de personages en losse gebeurtenissen niet. Een en ander voelt simpelweg te gemaakt aan, gemaakt om een film te maken met allerlei conflicten. En dat met een enorm serieus smoelwerk. Dan helpt de vlakke kleurloze vertoning van Dolan ook niet bepaald, daar zit echt niets bij verder. Visueel wel oké, muziek is prima en de sfeer is redelijk getroffen. Maar als gezegd: ik vond er geen drol aan en heb me behoorlijk verveeld. 1,5*.

Die korte filmpjes van Tom en Jerry vind ik geweldig. En zowaar, de laatste minuut lijkt het erop en dat is veruit de beste minuut van dit saaie werkje, Verder kon ik hier weinig mee, vooral omdat dit een heel ander soort film is. Langer, natuurlijk, maar serieuzer en veel minder op slapstick. Stemmen vind ik niet passen bij de kat en muis, tekenwerk is weinig verheffend (dat kleine 4:3-formaat helpt ook niet echt) en het verhaal is vooral langgerekt. Dat weesmeisje is wel een schattig personage, maar die kan ook geen hele film redden. 1,0*.

Ik heb nooit de spellen gespeeld noch de films met Jolie gezien, ik kan er dus aardig blank ingaan. En oef dit was een tegenvaller die niet onaardig begint maar steeds verder de ongeloofwaardigheid in gaat en vol zit met saaie actie.

Een soort Indiana Jones, maar dan zonder humor en zeer serieus. Vikander wordt nog wel leuk geïntroduceerd, maar zij is een zoveel betere actrice dan voor dit soort films, al doet ze het als actieheldin nog best goed. De film racet al snel van a naar b. Vikander hoeft weinig te doen, puzzeltjes lost ze zo op en van speurwerk is geen sprake. De regisseur lijkt meer geïnteresseerd om van de éne actiescène naar de volgende te gaan, maar daar zit enorm weinig variatie in en langzaamaan haalt Vikander steeds meer stunts uit die bij mij niet overtuigen. Dat laatste heb ik al snel bij dit soort licht ongeloofwaardigheden. En juist omdat de film zo serieus is ga ik me daar meer aan storen (in tegenstelling tot Indiana Jones). De andere acteurs naast Vikander laten ook geen enkele indruk achter.

Muziek is wel in orde en de regie is soms ook best goed met genoeg shots die eens anders zijn. 1,5*.

Na twee vrij realistische en harde films met Dalton keerden de meeste Bond-elementen en de humor weer terug in Goldeneye. Het waren nog niet de films waar Moore patent op had, maar het was duidelijk Bond. Vol vertrouwen ging men dus weer de absurditeit in met deze Tomorrow Never Dies, en om zeker te zijn dat het publiek het zou slikken werd het verhaal van The Spy Who Loved Me nog eens afgestoft.

En dat getuigt toch van wat luiheid. Een hommage is prima (zoals een leuke verwijzing naar The Man With the Golden Gun) maar dit gaat echt te ver. Want hoewel de tijd is veranderd, en niet meer Rusland tegen Amerika vocht, maar China tegen de UK (Hong Kong werd in '97 ook weer Chinees, dus vrij actueel) is deze film op alle verdere inhoud gelijk. Bond krijgt hulp van een spionne van de vijandelijke partij, er is een megalomane gek die een (atoom)oorlog wil uitlokken en iets met een boot van de schurk. Het verschil vooral is dat een gek die de wereld wil vernietigen om een nieuwe mensheid te scheppen vrij belachelijk is, maar ergens net aan geloofwaardig genoeg blijft. Maar om een oorlog te beginnen om tv-rechten in China te krijgen? Ik zie heus wel dat het lichtjes een parodie is, een verwijzing naar flappies als Murdoch, maar ik kon er niet in meegaan. En dat scheelt wel in je beleving.

De actie is verder prima. Netjes door de film heen verspreid met een prima opening en een hoogtepunt in Vietnam met een motor en een helicopter. De locaties zijn mooi, al wordt er vrij weinig van getoond (Hamburg komt er helemaal bekaaid vanaf, dan deed Corbijn in A Most Wanted Man dat beter). De theme song is vrij saai, net als de gehele beeldvoering en muziek. Het zit allemaal degelijk in elkaar, maar bijzonder is het nergens.

De acteurs helpen overigens niet. Pryce vermaakt zich als schurk, maar het was me net te overdreven. Yeoh voelt zich duidelijk niet op d'r gemak in het Engels. En ook Brosnan vond ik niet overtuigen. Hij is veel minder naturel en losjes dan in Goldeneye (het lijkt echt of hij toen nog onbevangen kon zijn, nu echter dat hij als Bond niet mocht teleurstellen). Zijn hele uitstraling is het net niet, net als de one-liners die er niet bepaald soepel uitkomen. Alleen Dench in een korte rol en natuurlijk de onverwoestbare Q halen een goed niveau, beiden op verschillende aspecten. Uiteindelijk heb ik me wel vermaakt, ondanks de veel wat mindere punten. 3,0*

Een week of twee geleden op een verjaardag had een aantal mensen het over een heel slechte en bijzondere wazige film die ze hadden gezien. Niemand die de titel meer wist (überhaupt, die onthoud je toch?), enkel wist men nog dat het ruk was. De dag erna wist er één mij de titel te geven, en dan raakt een mens nieuwsgierig.

Over die titel ten eerste: dat vind ik dus echt een heel mooie titel. Het heeft iets van historisch besef, iets van epiek en tragiek in zich, echt iets voor een dystopie - veruit het beste van de film. En het verhaal an sich is zo slecht niet, alleen is de film matig waardoor het soms ongeloofwaardig lijkt. Maar ik wil best geloven dat dit op papier (het is gebaseerd op een boek) een stuk beter uit de verf komt.

Dit soort tienerfilms (wat het wel een beetje is natuurlijk) doen mij denken aan vroeger toen je zelf ook oorlogje speelde en deed alsof de vijand was binnengedrongen. Een soort spannend actieavontuur maar dan echt. En de sfeer die men toont is best heel aardig. Eerst het laid back-gevoel van Down Under, en daarna toch een meer naargeestige sfeer en meer spanning, maar altijd in balans. Het voelt in elk geval redelijk echt aan.

Maar het is vooral het matige acteerwerk dat de film echt naar beneden trekt. Niet bepaald geholpen door goede teksten worstelen de acteurs zich door het script, maar vergeten ook met hun lichaam te acteren. Hun reacties op situaties lijken soms echt het tegenovergestelde te suggereren. Daarnaast zijn sommige emotionele uitvallen duidelijk geschreven om maar spanning in het verhaal te krijgen zonder dat dit nodig is. Ook de regie en vooral de montage zijn matig. Soms wordt er gecut naar een volgende scène in een tempo dat het lijkt of het bij elkaar hoort. Dat zijn heel ongelukkige overgangen waar je echt iets tussenin miste. Zo komt zeker de ontdekking van de bezetting nogal afgeraffeld over wat juist hét emotionele en spanningsmoment van de film moest zijn. Jammer.

Niettemin is het eerste deel best vermakelijk (al gaat het daarna slepen) en is de muziek prima en de fotografie en belichting soms bijzonder mooi, denk alleen al aan die shots in huis met dat zoeklicht van de helikopter. Ook weet men hoe een breed bioscoopformaat te vullen, en dat is, getuige sommige andere films, een kunst op zich. Al met al 2,5*.

Kleine tegenvaller, vooral door de wat kinderlijke toon en het laatste halfuur dat toch wel een anti-climax is.

Toch begint de film heel aardig. Het is soms wat rommelig, maar er zit genoeg snelheid en flair in de film om daar niet te lang stil bij te blijven staan. De sfeer is daarnaast fijn en er lopen twee fijne jonge actrices rond die de aandacht vasthouden. En George Clooney heb ik altijd een prettig acteur gevonden. Verder is het production design heel aardig met een soort verouderde kijken op de toekomst. Vooral die scène in het ruimteschip in de Eiffeltoren die direct verwijst naar de look uit de wereld van Jules Verne c.s. is gewoon erg mooi in design. Wel is het allemaal wel erg veilig gespeeld zonder dat het echt gaat sprankelen en de humor is vrij flauw te noemen.

Al met al heb je een prima stukje vermaak voor anderhalf uur. En eigenlijk zou je dan de zaal moeten uitlopen en maar lezen wat de ontknoping is. De vragen die zijn opgeroepen zijn worden nooit bevredigend beantwoord, de moralistische toon wordt wel erg lachwekkend en het geheel wordt gewoon chaotisch, naast dat ik me toen begon af te vragen hoe het geheel nu in elkaar zat. Was er nu wel of niet een toekomst? Want als de Aarde kapot was, dan was er geen toekomst. Een andere dimensie dan? Maar wat willen die überhaupt met de Aarde? Je mag best met vragen achterblijven na een film, maar geen vragen die je gaan laten twijfelen aan enige vorm van logica. Daarom uiteindelijk een magere 2,5*.

p.s. Om mij verder onduidelijke redenen heet deze film in Nederland ook Project T, heeft dat ook te maken met dat Danceding in België? Zou raar zijn. Of überhaupt, dat je je film niet gewoon Tomorrowland kan noemen.

Leuk en lief filmpje, zonder echt groot drama (dat is al bijzonder op zich) en een geinig groot beest (hoewel die glimlach eerder eng dan schattig was). Het stemmenwerk vond ik af en toe wat schreeuwerig en echt meeleven deed ik ook niet, dit was geen film die me echt raakte. Daarvoor kabbelt het allemaal te veel en spreekt het verhaal en vooral de locatie niet genoeg voor me. Hoewel de achtergronden wel mooi zijn getekend. Toch zie ik liever het allemaal wat gedetailleerder. 3,5*.

Aardige film, met vooral een observerende camera die me wel bevalt en zo een heerlijke schets geeft van het leven van een gezin. De film doet ook niet heel veel fout, alleen mis ik hier nog een beetje de echt sprekende of mooie beelden die hij later zou schieten (maar soms ook al in The Boys from Fengkuei). Daarnaast moest Hou nog wat werken aan tempo, dat hier soms ook niet helemaal perfect is waardoor de film soms wat gaat slepen. Op andere momenten kabbelt het dan weer heerlijk vooruit. Wel was het soms wat lastig de personages uit elkaar te houden, vooral als ze opgroeien (dus andere acteurs) en de namen leken te veel op elkaar. 3,5*.

Soms vind je een film goed, maar toch de aftiteling het beste. Niet dat die aftiteling nu zo bijzonder was, maar ik hoorde van dat lichte geklingel als van die dingen die je in de tuin kan hangen en zachtjes tintelen als de wind ermee speelt en ik dacht: verrek, Plainsong. Dat vind ik dus echt een geweldig nummer. Geen idee verder wat dat hier zo ineens deed, maar toch opvallend voor mij.

Enfin, een film dus die ik weliswaar goed vind maar met andere keuzes allicht nog beter had gevonden. Men kon twee kanten uit, de dramatische kant of meer de humoristische zoals nu is gedaan. Dat laatste past prima, want dit is een film over toneelspel, hoe mensen een glimlach ophouden om elkaar maar tevreden te houden en uiteindelijk de grootste clown de meest oprechte lijkt te zijn, want die maakt het Spel overduidelijk. Maar toch heeft de film alles in zich om juist een meer dramatische kant uit te gaan. Het heeft er de thema's voor en de acteurs, vooral de briljante Hüller die nog wel iets van liefde heeft voor haar vader maar zich verder laat leven en haast doodse blikken kan uitstralen. Maar meer nog doordat de film de humoristische route volgt wordt de dramatische kant wat verdrukt en komen niet alle thema's altijd even goed uit. Ade wil veel vertellen en daardoor lijkt de film soms wat stuurloos en mist focus. En dan heb je er ook nog grappenmaker Simonischek bij die zeker in het begin er te ver over gaat en ik weleens vooral gemiste kansen zag.

Maar ziedaar, al snel werkt de komedie wel en doet wat het moet doen: bijten en schuren maar vooral laten lachen. Er zitten echt enorm geestige en pijnlijke (en vooral beide) momenten in die ook zinnige dingen zeggen. Verder in een heerlijk ritme gemonteerd waardoor de 160 minuten soepel voorbij vlieden. 4,0*.

Ik vond dit echt een prachtige film, haast letterlijk een boekverfilming waarin het verhaal verteld wordt ondersteund door beelden. Normaal zegt een mens: show, don't tell, maar in dit geval is het juist zo bedoeld en werkt wonderwel. Het geeft een zekere rust, vooral door de prachtige zachte vertelstem. Visueel ook erg mooi met veel grijstinten waardoor het beeld zacht en licht triest tegelijk is. Maar heel knap wordt een compleet verhaal verteld, soms ontroerend, soms dramatisch en altijd in een goede tempo. En tot slot komen er nog mooie kleren langs, dat is altijd fijn naar te kijken. 4,5*.

Matig. Het boek was nog wel heel aardig, maar raakte mij nauwelijks, vooral doordat A.F.Th. als schrijver schreef en niet als vader. Dat maakte het boek wat kil en afstandelijk maar wel briljant leesbaar en die 600 pagina's verveelden nergens. Deze film probeert al die pagina's te vatten en lange tijd lukt dat redelijk maar aan het eind blijkt de film toch te weinig vet op de botten te hebben en moet alles snel afgeraffeld worden. De ouders van Tonio leven na de dood in een roes van alcohol en verdriet, maar Van der Oest maakt hier meer en dromerige fijne lekker wegkijkende film van dan de nachtmerrie waarin de ouders werden geleefd. De sfeer vind ik dus nergens passen. Bokma is nog wel sterk, maar Lodeizen wat vlakjes om over de volstrekt kleurloze Peters als Tonio maar te zwijgen. En na 90 minuten blijkt dit toch te veel als tussendoortje aan te voelen dan een echt doorleefde film over rouwverwerking. 2,0*.