Opinions

Begint best aardig. Vooral het hele idee is leuk. Wel is overduidelijk dat dit niet serieus bedoeld is. Enige echte enge sfeer is er dan ook niet. En om echt een komedie te zijn is de grapdichtheid net te laag (anders dan in pakweg Airplane!). En dat is jammer. Had het geheel in het begin iets serieuzer aangepakt en je had een betere parodie kunnen hebben. Aantal fijne stukjes gore en vooral een matig einde als ook het gegeven van 'hillbillies worden per ongeluk opgejaagd' wordt losgelaten. 2,5*.

Mijn eerste Coppola buiten één van zijn grote bekende films. Ik zie wel dat dit een vakkundig gemaakte film is met aandacht voor sets, soms prachtig invallend licht, sfeervol, een aardig tijdsbeeld en vlot verteld. Maar het is ook een wat onevenwichtige film die duidelijk drukt op vermaak, maar soms ook zich richt op de psyche van de hoofdpersoon. In dat laatste gaat het sowieso mis. Je valt midden in iemand leven zonder hem echt te leren kennen, en waar de fascinatie om een auto te bouwen vandaan komt wordt nergens invoelbar gemaakt. Daarbij speelt ook Bridges mee die een vreselijke vertolking geeft, schreeuwerig en overdreven. Ik kon hier echt helemaal niets mee. Al met al geen heel slechte film, maar ook en film die me om bovenstaande redenen niet voldoende wist te boeien. 2,5*.

Heel matig. Vooral omdat er dan een stel acteurs, Franse nog wel, doen alsof ze één van de aanslagplegers richting Hitler zijn en ook zo in hun rol praten tegen de camera. Dat werkt gewoon niet, alleen op de lachspieren ja. Verder inhoudelijk niet heel boeiend (in de zin van: je leert weinig nieuws), maar het is vooral de manier waarop men dit heeft uitgewerkt dus die niet werkt. 1,0*.

Vreselijk. De film begint nochtans niet onaardig en kan wel iets opleveren, maar men kiest ervoor om meer de komediekant uit te gaan met vreselijk onleuke gebeurtenissen die elkaar opvolgen. De acteurs zijn er ook niet naar om dit leuk te brengen, laat staan iets van emotie over te brengen. Zo'n Alkemade schijnt cabaretier te zijn maar mist timing zoals ook al pijnlijk duidelijk werd in sketchshow Komt een Man bij de Dokter. De beelden uit Suriname zijn nog wel leuk, al zijn ze niet per se heel sfeervol. 1,0*.

Belangrijk onderwerp, belachelijk slechte film. Maar goed, filmland Curaçao is ook weer af te strepen zo. Raar om alles in het Engels te doen. Veel acteurs worstelen er zichtbaar mee. Krabbé gaat nog wel, Jeroen Willems weet zich geen raad hiermee en is geen moment geloofwaardig. Saai verteld verder, actie ziet er uit als amateurtoneel en het drama blijft in oppervlakkige clichés hangen. Filmisch valt er ook niets te beleven. Enkel wat punten nog voor de geschiedenisles en een Danny Glover die wel oké is. 1,5*

Wat een treurnis als je toch die film ziet. Dat is wel de stijl van Kaurismäki en deels werkt die stijl best wel maar eigenlijk wordt alles net te ver doorgetrokken om echt te overtuigen. Al met al wel een aardig ding maar de film blijft ook veel te afstandelijk door de enorm droge vertelstijl. Inhoudelijk klopt de film dan wel behoorlijk maar qua beleving doet hij me een pak minder. 3,0*.

Ik vond dit een hele fijne film. Reitman is een regisseur die vaak wel de juiste toon vindt in gezins- en familieperikelen, ook hier weer. Net de juiste beelden tonen, niet te veel drama, echt een sfeerschets maar zeer levensecht. Ook vooral de relatie tussen een zeer sterke Theron en de in zijn afwezigheid goed voelbare Livingtston is zo mooi neergezet. De liefde is misschien wat uitgeblust en ze leven wat langs elkaar heen, maar dat is het dan ook. Geen grote ruzies of problemen, zoals wel meer stellen leven. Verder is de frisse Davis daar een goede aanvulling op. Visueel sfeervol, fijne muziek en goed qua tempo. Af en toe wat voorspelbare paden qua opbouw, maar echt de pret mag het niet drukken. Die twist aan het eind maakt de film op punten volledig anders, en had ook niet gehoeven van mij (ook al is die vrij essentieel voor hetgeen met wil vertellen) maar dat doet geen afbreuk aan de ervaring verder van hetgeen daarvoor werd getoond. 4,0*.

Nee, dit is helemaal niks voor mij. De decors, de manier van filmen, het experiment. Na enkele minuten al de aandacht kwijt omdat dit mij op geen enkel vlak ook maar ergens kon boeien. Wel perfect als achtergrond bij het strijken, maar zelfs dan nog was dit vreselijk. 0,5*.

Matig, of eigenlijk gewoon slecht. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar van een animatiefilm hoef je ook niet meer te mogen verwachten. Een nitwit die een wens heeft een grote te worden, dat kennen we inmiddels wel. Het is alleen de uitwerking die vooral te wensen overlaat, en juist dat telt bij zulke films. We krijgen een aantal vervelende bijfiguren, geen al te bijzonder stemmenwerk, een brave opbouw en een totaal ongepaste soundtrack met die hiphop dat een soort hippe uitstraling moet geven maar vooral irriteert en buiten dat alles heeft de film een pijnlijk gebrek aan humor. Alleen die taco op het reclamebord die lijkt op een dancing banana is aardig, maar dat had wel zo een subtiele marginale rol dat zoiets de film ook niet redt.

Nee, een aantal andere aardige scènes redden de film een beetje, net als het hele visuele gedeelte. Men heeft gekozen voor een wat stoffig afgebleekt kleurenpalet, en niet van die harde kleuren zoals Pixar heeft. Er is van kitscherigheid dan ook weinig te merken. Verder veel detail, af en toe mooi gebruik van achtergronden die niet in focus zijn en prima camerawerk. Het ziet er dus vooral mooi uit. Verder snel vergeten. 1,5*.

Matig. Vooral druk en schreeuwerig waar ik niet van houd, en volgens mij vaak wordt gebruikt om te verbloemen dat we met een zwak product van doen hebben. Technisch zit het allemaal wel prima in elkaar qua animatie, maar vaak estethisch lelijk zoals wel vaker bij Pixar - dat doet Disney dan toch echt een heel stuk beter. Het verhaal is eigenlijk simpel: dochter mag niet zoveel van moeder, en daar wordt dan een heel stuk over zo'n rode panda bijgehaald dat eigenlijk onnodig is en de film groter maakt dan hij is. En dat is gewoonweg ergens jammer, want in potentie zit in zo'n moeder-dochterconflict genoeg moois. De finale gaat er echt helemaal over en sloeg nergens op. Voor enkele kleine momenten die nog wel werkten dan nog 2,0*.

Het is altijd makkelijk te roepen dat het boek beter is. Soms wel, soms niet. Maar in dit geval zeker wel. De film is gewoon slecht. Om te beginnen met het hele Engelstalige gebeuren. De redenen zullen vast commercieel liggen maar neem dan acteurs wiens moedertaal de Engelse is. Nu krijg je acteurs die hun best doen goed engels te praten, terwijl je hoort dat ze dat niet zijn. Perkins wel, en dat merk je. Daarnaast is Dumas ook niet de beste actrice, en voor zo’n belangrijke rol had je wel iemand anders moeten vinden. Andersson doet het nog wel aardig, en ze komt nog geloofwaardig over. Ook de dialogen zijn nou niet de beste. En van de vele symboliek in het boek komt maar weinig terug. Alleen tijdens de uitvoering, maar dat is dan weer overduidelijk.

Zo af en toe nog wel een glimlach gehad, het camerawerk was aardig en de muziek was zeker in het begin prima. Maar dat werd ook steeds vervelender naar het einde toe. Daarnaast was het geheel nogal rommelig en zeker in het begin in zo’n vaart dat het totaal ongeloofwaardig werd. Waarom kregen die twee überhaupt wat. Daar draait de film om. Naarmate de film vordert krijg je wel stukjes van de puzzel, maar het gevoel is er nooit geweest. Helaas, had veel meer ingezeten.

All I see is dead people!

Ja ja, een viertal jaren later zou dit in een Willis-film een andere betekenis krijgen. En daarmee maakt film het ons als enige mogelijk enigszins door te tijd te reizen, tot je een piepje in een tas hoort in 1990 en je elk moment verwacht dat daar een mobiele telefoon uitkomt. Als het slechts een oppieper is, dan is dat toch even een verrassing. Zou nu zo’n scène nog gedraaid worden, ook al speelt de film 20 jaren terug? Die goede oude tijd - en onderwijl maakte Gilliam de beste tijdreisfilm ooit.

Wat de meeste tijdreisfilms hebben is een bepaalde vorm van moeilijkheid: als iets gebeurt in het verleden, kan je dat dan aanpassen? En wat gebeurt er dan in het heden? Zo kom je al snel terecht in parallelle dimensies en dan doet Gilliam het net even anders. En dat gebruik van de onmogelijkheid tot verandering is gelijk de basis van het deprimerende karakter: de Apocalyps komt en is onafwendbaar. Ondertussen haalt hij er de mythe van Cassandra bij, religie, gekken die niet geloofd worden en als gek worden beschouwd en ga zo door, zonder dat dit allemaal te veel lijkt. Alles past keurig en lijkt volledig logisch op elkaar ingehaakt te zijn maar dat alles geeft ondertussen heel wat diepere interessante lagen aan de basisplot.

Willis is goed – hij redt eens niet de wereld (omdat dat niet kan) maar hij redt enkel zijn leven en dat van diegenen in de toekomst. Zijn hallucinaties en twijfel die hij krijgt over de vraag wat waarheid is worden goed neergezet en vooral die ene scène met Blueberry Hill is waarlijk ontroerend en goed. Pitt is op dreef als loony en weet ondanks alle tics toch een geloofwaardig personage neer te zetten. En ten slotte Stowe als halve love-interest en als bijrol voor de plot, een rol die zomaar in middelmatigheid en overbodigheid had kunnen vallen, maar Stowe weet toch heel wat karakter, diepgang en belang te leggen in haar rol, zonder dat die rol zo echt geschreven is (wat weten we van haar?). Beauty en brains, zeer knap gedaan.

Dat alles is heerlijk gefilmd in donkere grijze en bruine kleurtinten met vaak een scheve camera die zoandig functioneert voor een beklemmend gevoel. Alle decors passen uitstekend, grauw en groezelig is de wereld die ten einde lijkt te gaan, en dan de toekomstwereld onder de grond die niet veel beter is maar wel terugverwijst naar het Duitse expressionisme. Ook de prima filmmuziek – met dat o fijn deuntje- gemixt met Louis Armstrong en Fats Domino is fantastisch.

En zo blijft deze 12 Monkeys eenvoudig staan op 5* en in mijn top 10.

10 jaar geleden een hype, maar ik denk wel dat we kunnen stellen dat dit nooit in de buurt is gekomen qua impact zoals Harry Potter dat wel deed. Nu speelt denk ik mee dat deze Twilight een veel beperktere doelgroep heeft uiteindelijk en daar behoor ik niet toe. Dat zal deels ermee te maken dat de film me weinig kon boeien, maar eerlijk gezegd: het is een zwakke film. De film is vooral kil en doods. In het kader van het thema nog wel passend, maar niet wat men voor ogen had lijkt me. Kijk hoe een Stewart ook staat te acteren. Ze lepelt haar zinnetjes op, maar staat stil in beeld. Er zit helemaal niets in dat doet denken aan acteren, laat staan je inleven. Verhaal is weinig interessant en de uitwerking dus erg matig waardoor de liefde, het centrale punt, nooit gaat bloeien en tot leven komt. Dan zijn 2 uren er best veel.

Verder qua regie wel aardig nog. Aardig sfeertje, visueel best oké met een fijne blauwe waas en mooi diep zwart, dromerige sfeer met soms lekkere gitaarmuziek weggemixt op de achtergrond en een behoorlijke soundtrack die gewoon eindigt met 15 Step van Radiohead. Een enkele scène is ook best leuk, zoals dat honkballen of tijdens Claire de Lune. En hoe matig ook, de film kijkt vanaf een luie bank nog enigszins aardig weg. 2,0*.

Zeer wisselend van niveau, maar alle zijn sowieso visueel nogal pover en matig geacteerd, dus op die vlakken valt heel weinig te genieten.

Proloog: Leuk, prima gefilmd en redelijk spannend.
1. Aardig idee, nogal zwak uitgewerkt door voor heel extreme situaties te kiezen. Ook niet heel spannend en gewoonweg te kort om echt te beklijven.
2. Een beetje saai, al is ook hier het idee best mooi. Pas tegen het einde aan krijgt dit stukje een hart, maar dat is net te laat.
3. Deze ging mij te ver over the top, zonder echt leuk te worden. Jammer, want Gremlins 2 kan ik prima hebben. Het acteerwerk zal ermee te maken hebben, al was de familie wel goed eng vrolijk.
4. Veruit het beste stuk. Spannend, griezelig, beklemmend en je weet nooit of er nu een monster is of dat meneer alles verzint.

Al met al vermaakt het wel doordat de filmpjes kort genoeg zijn, alleen is de laatste de enige goede. 2,0*.

Aardige film. Ik kan zeggen: "het verhaal is zwak maar dat maakt verder niet uit". Punt is, dat maakte nu net wel uit. Want alle clichés, zeker in het begin, stoorden me ook een beetje. Ook zo'n Powell als wildebras, het was er allemaal net te ver over om nog leuk te zijn.
Dat neemt niet weg dat de film zich daarna wel wat herpakt en over de breedte wel vermakelijk is. Als Powell zich wat inhoudt is hij vel beter te pruimen want zijn uitstraling en charme zijn in orde. De cgi is aardig (maar waar dat budget van USD 20 miljoen naartoe is gegaan is me wel een raadsel) en de actie is mooi gedoseerd en soms wordt er knap suspense gecreëerd. De weidse kale vlakten komen op het brede formaat ook goed tot uitdrukking. Ook een beetje dezelfde sfeer als in de film Stilwater uit 2021, een stadje dat ook in deze Twisters naar voren komt.

Als bioscoopvermaak voor de duur leuk en dat is prima. Maar meer is de film ook niet. 3,0*.

Wikiweetje: Het stadje op het eind dat geraakt wordt, El Reno, door een EF5 is in het echt in 2013 ook daardoor geraakt. Sterker nog, door de weidste tornado ooit gemeten.

Film met potentie, maar met een wat matige uitwerking, vooral in op psychologisch vlak. Want op zich is die driehoeksrelatie best interessant, zeker die tussen beide mannen, maar door de rol van Mortensen die vooral boos en dronken is werkt het niet. Elke potentie tot genegenheid wordt de kiem in gesmoord. En dan krijg je die laatste scène en je denkt: waarom? Die uitwerking had veel mooier gekund (zoals op het vliegveld).

Verder duurt de film niet te lang, ziet Dunst er bijzonder fraai uit (net als de Griekse landschappen en heeft de film een aantal aardige momenten. Ook de muziek is mooi passend. 2,5*

Je hebt originele en weinig originele romcoms. Van die laatste soort heb je ze met gearriveerde sterren, vaak spelend op de automatische piloot en volledig bewust van hun imago daardoor zonder ook maar een sprankje seks. En je hebt ze met een jonge frisse cast die net wat meer kan en dat ook doet. De film blijft even goed of slecht, maar is een stuk leuker om te zien. Two Night Stand hoort duidelijk bij die tweede. Verder duurt de film wel te lang, ondanks de korte speelduur, maar na vijf kwartier is het gewoon klaar en daar had de film moet eindigen.

Want echt goed is de film niet te noemen en echt grappig wordt het ook nooit, maar een aantal scènes zijn best lief en werken prima.

Teller kan ik nog steeds niet uitstaan in bepaalde rollen, maar zijn rol in Whiplash was fantastisch en hier irriteert hij in ieder geval niet. En vooral Tipton daarnaast is best prettig. Niet per se het mooiste meisje, maar wel een heel frisse verschijning. Jammer alleen dat echte chemie tussen beide ontbrak.

Wel af en toe mooi gefilmd en vooral met een heerlijke soundtrack (dat begint al met Charli XCX) eronder. Verrassend genietbaar dus. 3,0*.

Gelukkig dat de film ook grotendeels niet in het Engels is, dat geeft het enige authenticiteit. Dat er delen wel in het Engels zijn is dan acceptabel, temeer het wordt gebracht dat men onderling als Duitser en Argentijn Engels praten, al vraag ik me wel af of deze twee personen onderling Engels zouden spreken en niet een Romaanse taal. Maar dat doet gelukkig aan de beleving niets af.

Wat wel afdeed aan de beleving was Hopkins, die vond ik miscast. Niet dat hij het slecht doet, integendeel zelfs. Zijn houding en voorkomen zijn vrij goed die van Ratzinger. Maar zijn gezicht is te sprekend die van Hopkins waardoor ik nooit Ratzinger erin zag. Dan was dat bij Pryce een stuk beter, die sowieso al wat meer lijkt op zijn personage. Ook is het jammer dat men meer kiest voor het verhaal van Bergoglio en niet die van Ratzinger, terwijl ik die laatste interessanter vind. Zijn switch in de film van conservatief naar iemand die gaat aftreden komt er daardoor ook niet helemaal goed uit. Al is dit verder wel een film om de nieuwe paus op een voetstuk te plaatsen, echt subtiel is het niet, al stoorde het me ook niet. Behalve op momentjes als Ratzinger niet weet wat Yellow Submarine is, dat vind ik net te dik aangezet.

De regie is wat mak met veel statige shots van lange gesprekken, al probeert de regisseur met veel handgehouden camerabeelden van zeer dichtbij en snelle montage er wel iets van te maken. Toch blijft het een film met lange gesprekken. Beter zijn momenten wanneer de lichtinval verandert en je de Sixtijnse Kapel ziet, of als in het begin een voice-over verandert in een speech op een plein. Of Abba als de pauzen beginnen aan hun Conclaaf. Dat zijn leuke ideeën maar die hangen wat los in de film en je kan verder niet zien dat dit dezelfde regisseur is als die van Cidade de Deus. 3,5*