Opinions

Aparte film die ik niet leuk vond om te kijken, niet fijn vond om te kijken en zelfs erg naar vond om te kijken. Het boeide me niet bijzonder en bij tijd en wijlen werd het zelfs saai. Het camerawerk vond ik vooral vervelend en niet altijd mooi met die rauwe onaffe beelden. Dat neemt echter niet weg dat de soundtrack erg sterk is en mede daardoor enkele afzonderlijke scènes wel heel goed waren en je direct op de huid zaten. De gekte en angst worden prima neergezet. Bovendien als geheel is de film wel bovenmatig intrigerend en blijf je de film afkijken. Dus krap aan een voldoende, 2,5*.

Die scène in de bus was echt heerlijk en scoort op zichzelf al een vol punt extra. Maar de rest van de film vond ik maar een saaie druk, veel te donker en serieus met weinig boeiende personen en ondanks soms fijne gore ook niet echt heel opzienbarend. In het begin nog wel een aardige sfeerschepping, maar al snel is ook dat gedeelte naar de achtergrond verdwenen en ondanks de korte speelduur toch voor m'n gevoel langdradig. 2,0*.

Eindelijk kunnen zien, Amazon had nog 1 DVD. Met Franse ingebrande ondertiteling, dat wel. Maar vooruit.

Leuk filmpje dat alleen lang niet altijd zo geestig en scherp is als dat het had kunnen zijn en zeker in het eerste halfuur vaak ook wel is. De film wordt wat gewoontjes en mak. Eckhart is perfect gecast als gladde lobbyjongen, regie is prima, montage en ritme uitstekend (het tempo is razend) en visueel is dit allemaal wel oké. Goed ook dat meerdere kanten worden aangepakt. Alleen, zoals gezegd, is de film na een halfuur een wat mak lammetje soms, mist deze wat panache en weet niet echt te intrigeren. 3,5*.

Anders dan de Vietnam-films mis ik nog een hoogvlieger (Zero Dark Thirty komt in de buurt) bij de films over de oorlogen in het Midden-Oosten; Vietnam heeft er met gemak een stuk of 5 iconische tussen zitten. Toch vreemd, want het zijn eenzelfde soort oorlogen die de Amerikanen uiteindelijk niet winnen. Met veteranen die terugkomen, niet per se als verliezer, maar zeker niet als overwinnaar in een oorlog die niemand eigenlijk wil.

En daar gaat deze film dus over. Nergens bijzonder in thematiek, op het eind zelfs vliegt deze wat uit de bocht (die misdaadzijplot), maar verder wel gewoon een degelijke film die goed gemaakt is. Vooral sterk geacteerd (Teller wordt steeds beter) en het beeld van de militairen thuis wordt helder neergezet. Fijn ook dat er geen ellenlange schreeuwerige ruzies zijn zoals zo vaak, maar de pijn speelt zich vooral in het hoofd af. En dat in een land dat je niet meer lijkt te willen helpen. Thank you for service inderdaad. Film werkt dus prima als brok cinema, en nu nog hopen op die éne grote film over Irak of Afghanistan.

Wat een enorm lief en fijn filmpje. De animatie oogt wat simpel en goedkoop maar is wel treffend. Deze film toont redelijk het normale leven en de animatie doet dat ook. Een simpel donsjack oogt dan net wat leuker dan in het echt, dat blijft de magie van animatie. En daar is de film goed in, dat soort beelden. Verder draait de film om normale mensen die weliswaar een wat abnormale Kerstavond en Eerste Kerstdag hebben maar wat er gebeurt blijft ofwel normaal ofwel zorgt het voor een lach (in die auto met een ongeluk bijvoorbeeld). En normale mensen zorgen voor net wat meer herkenning. Los van het einde met die zoektocht blijft de film redelijk down to earth. Prettig. Leuke personages, uitstekend stemmenwerk en vooral een film die door het gewone me een warm gevoel gaf. Soms wat klef maar rond Kerst vind ik dat erg fijn. Naar boven afgerond 4,0*.

Ik zit me weleens af te vragen, stel je een band voor die is ontstaan in 2007 met in 2009 hun eerste album en vorig jaar al zijn ze uit elkaar gegaan. Met dertien studioalbums, nog een handvol singles, twintig hits op nummer één en een stuk of zes klassiekers. Dat alles in zeven jaar. Coldplay's eerste album komt al uit 2000, Beyonce 2003, Rihanna 2005. Om maar even na te gaan in wat voor korte tijd de Beatles hebben bestaan.

Deze docu behandelt dan alleen nog maar goed vier jaar van hun bestaan waarin meer goede muziek werd gemaakt war de meeste artiesten alleen maar van kunnen dromen en het nog niet lukt in twintig jaar.

Nu zit daar heel veel interessants in, die Beatlemania waarin meisjes helemaal gek werden. Nu is dat ook wel een beetje aan de hand met bijvoorbeeld Justin Bieber (eerste album 2010) maar toch niet zo erg als wat Howard ons toont. Dan wil ik weten: 'hoe kan dat?' Allicht speelt de periode een belangrijke rol, of ook de kwaliteit van de muziek, maar Howard is nergens in geïnteresseerd om dat te onderzoeken. Hij laat alleen de Beatles zien terwijl ze optreden (voornamelijk in Amerika) en af en toe komt er wat informatie mee. Sporadisch komt het tijdsbeeld (Vietnam) langs maar dat is niet meer dan een vluchtigheid. Dit is echt oerdegelijk in elkaar gezet waar je als kijker wel een en ander meekrijgt maar niet mee beleeft. Want dit moeten slopende jaren zijn geweest, maar eigenlijk merk je dat nergens.

En dan krijgen we aan het eind nog 30 minuten van een concert te zien, na de aftiteling nog. Beetje raar geconstrueerd. De halve zaal was al leeg. En nu konden ze best live spelen maar zo heel bijzonder was dat nu ook weer niet. Stijfjes haast. Dan deed Elvis tien jaar eerder al heel wat meer op het podium.

Niettemin heeft deze docu wel leuke momenten. Sowieso is het geinig te zien hoeveel plezier de vier in het begin hadden en je merkt dat dit na drie jaar langzaamaan uitvloeit. Daarnaast blijft de muziek fijn en is het allemaal niet heel vervelend. Maar er had zoveel meer mee gekund. 2,0*.

De docu geeft wel een behoorlijk beeld van de tour van The Beatles. Zeker de eerste 3 kwartier zijn sterk met vooral een registrerende camera. Leuk om te zien hoe 4 jonge jongens plezier maken onderling en ondertussen aanbeden worden door duizenden gillende meisjes. Dat gillen heb ik trouwens nooit begrepen. Wel wordt het daarna wat minder, zeker als de Fab Four zich bewust worden van de camera die natuurlijk die hele tour er al bij is en dat registrerende wat verdwijnt. Verder veel concerten (vooral bij Ed Sullivan) met veel dezelfde liedjes, dat heb ik op een gegeven moment wel gezien, zeker omdat die ook saai in beeld worden gebracht. 3,0*.

Een behoorlijk matige docu over de vier leden na de tijd van de Beatles, heel saai ook lid na lid apart besproken. Het is wel op momenten informatief, maar het is wel informatie vooral boeiend voor diegenen die zich hierin echt willen verdiepen. En die zullen die geschiedenissen al wel kennen. Het blijft ook allemaal wat oppervlakkig en visueel saai met wat oude beelden, wat nieuwe interviews met derden en een constante voice-over die alles aaneen praat. Het kijkt makkelijk weg, maar voegt verder niets toe.

Eerder dit jaar nog op Père-Lachaise geweest bij de graf van Morrison. Ik ben niet per se een grote fan van de band (al vind ik de muziek wel goed) maar goed, als je er toch bent dan zeker bij dat graf even kijken. En deze docu leek me ook wel aardig. Hij probeert los van het verhaal van de band ook een beeld van de tijd te schetsen en hoe die invloed heeft op de band, maar ergens valt dat deel best tegen en draait de docu vooral om Morrison en zijn gedrag richting de band. Niet onaardig om te zien maar als geheel wat degelijk. Juist de boeiende stukjes over het ontstaan van nummers komt te beperkt naar voren. Wel redelijk verteld, enkele aardige sfeerbeelden en met genoeg muziek nog wel. Depp is me iets te rustig in zijn vertelling en is zelfs saai te noemen. 3,0*.

De sets, decors, camerawerk (met leuke geintjes en ideeën, zoals een beeld dat naar kleur schiet als je denkt dat een lamp wordt uitgedaan) zijn allemaal weer puik in orde. Maar de film deed me helemaal niets. Al de eerste vijf minuten was ik vooral toeschouwer en beleefde ik niets. Humor die doodviel en de film die maar niet op gang kwam. De drie centrale losse verhalen overtuigen geen van alle, gaan van hak op de tak en boeien nergens. Ook jammer van het vele saaie zwart-wit. 1,5*.

Tegenvaller. Hoewel het als geheel niet slecht is, wordt de focus vaak verkeerd gelegd en vind ik de thema's rond invloed van sociale media er te veel bijhangen in plaats van dat er echt een punt wordt gemaakt. Ook de psyche van de premier had interessant kunnen zijn, maar hij wordt in de film te veel geleefd en ligt de nadruk niet echt op hem. Buiten het algehele punt dat ik dit als geheel niet geloofwaardig vond, maar daarin spelen eerder genoemde punten ook een rol. Wel kijkenswaardig verder, de pacing is prima en visueel is het oké (zeker tegen het eind met al die verlaten straten, dat was erg sfeervol en ook beangstigend) maar het is ook een gemiste kans. 2,5*.

Film met een sterk eerste deel, en een zwak tweede stuk. Dit is een kruising tussen American Beauty (papa, mama, dochter en cynisme achter de voordeur) en Dead Poets Society (de delen op school), maar dat niveau van die films wordt nergens gehaald. Depp is verder wel oké, de sfeer is prima en in de eerste helft kabbelt de film lekker voort. Maar daarna neemt het drama de veel te grote overhand en wordt dit heel veel gezever die nergens echt boeit, een hoop gepraat en levenslessen die volstrekt onnatuurlijk voelen, zelfs in deze film. Enfin, als geheel door de warme sfeer nog wel voldoende. 3,0*.

Hier kon ik weinig mee. Het is een soort van gimmick begrijp ik? Maar echt grappig is het nergens, en dan vooral op korte momentjes. De muziek is af en toe wel aardig maar niet heel bijzonder. Ook visueel zit er weinig bij. Dan blijft er niet veel over. Gelukkig maar 30 minuten dus echt vervelend was het ook niet. 2,0*.

Mwoh. Wat wil men zeggen? Volgens mij een heleboel, maar echt geloofwaardig vond ik het niet. Ik kon er simpelweg niet in meegaan dat het publiek zo zou meegaan in een tekenfilmfiguur, metaforisch bedoeld of niet. Af en toe wel oprecht grappig en filmpje keek makkelijk weg, dus ook geen heel lage score ga ik deze geven. 2,0*.

Mooie western die aantoont dat je dat soort films dus niet per se in Texas hoeft te schieten. Fraaie omgevingen, fijn kabbelend verhaal, soms heel aardig camerawerk en sommige spannende momenten. Nergens excellerend, maar over de breedte sterk genoeg om de aandacht vast te houden. Inhoudelijk is het verder niet heel spannend allemaal. Er zijn wel wat verwijzingen naar de periode waarin dit speelt, maar bij verwijzingen blijft het. Maar och, dan kijk ik wel weer Lawrence of Arabia als ik dat wil zien. Deze Theeb was leuk genoeg tussendoor. 3,5*.

Leuk, zeker het eerste uur met dat inkijkje in Londen tijdens de oorlogsjaren. Dan helpen decors, kostuums en dat beetje bruine filter ook mee om die sfeer naar boven te halen van toen. Dit is zeker geen komedie, ook niet echt drama, maar feel good pur sang. Gewoon heel erg fijn kijkvoer dat nergens excelleert, maar je prima vermaakt. Sterker, dat beetje drama aan het eind deed voor mij zelfs wat afbreuk. Ook de acteurs staan er met zichtbaar plezier waar Nighy toch wel met gemak de show steelt. Fijne rol ook van Arterton die ik sowieso wel ken als mooi meisje, maar nu net iets meer moet doen en daar goed in slaagt. 3,5*.

Velen noemen dit een feministische film, maar waarom? Allicht omdat het vanuit het gezichtspunt van vrouwen wordt verteld, of omdat ze aan het eind echt hun eigen vrijheid kiezen. Maar die echte vrijheid kost hen het leven. Tot die tijd is het vooral kommer en kwel. Vrouwtje is eenmaal los van haar man en alles gaat mis. Soms doordat andere mannen ze in de problemen brengen, soms doordat ze dat zelf doen. Uiteindelijk is de vrouw het beste af achter het fornuis of dood, zo lijkt de film te zeggen. Nee, als feminist die strijdt voor een vrouw met eigen rechten zou ik niet direct deze film aanbevelen.

Verder is dit als roadmovie prima, weinig verhaal maar veel sfeer. Wel is het jammer dat er soms noodgrepen nodig zijn en het niet altijd even geloofwaardig is. Ook verdwijnt de sympathie voor de twee vrouwen aan het eind een beetje. De film kent dan wel meer allemaal bijrollen door geweldige acteurs met enorm vel uitstraling waardoor ze allemaal blijven hangen. Zowel Keitel, als Madsen als een piepjonge Pitt blijven je bij. Dan worden ze allemaal vrij eendimensionaal neergezet, allen weten toch wat diepte aan hun rol te geven. Ook beide vrouwen doen het prima, maar de echte hoofdrol, zoals het hoort in een roadmovie, is er voor de omgeving. Of dat nu de prachtige natuur is, of de vele motels, wegen, telefoonpalen, diners en noem maar op. Je hebt echt het gevoel van onderweg zijn met Thelma en Louise mee. Daarnaast weten Scott en zijn team ook wel dit heel goed in beeld te brengen met soms mooie diepe schaduwen, sfeervol licht en soms leuke shots (die reflectie van die velg). De film ziet er geweldig uit en dat houdt uiteindelijk de aandacht er ook wel bij. Ook de prima score helpt mee aan de sfeer en klinkt veel meer geïnspireerd dan het werk van Zimmer bij de hedendaagse blockbusters. Soms fijn subtiel, soms wat zwaarder, maar altijd passend. 3,5*.

Filmpje dat ik al veel vaker heb gezien, maar weinig nieuws weet te brengen, op emotioneel niveau niet veel doet en op komisch niveau nog wel oké is, maar daar blijft het ook bij. De leukste stukjes zijn nog tussen Butterfield en Dobrev die lief en klein en oprecht aandoen, maar ook weer afleiden van het centrale deel van de film. Uiteindelijk echter wist de film me niet genoeg te interesseren. 2,5*.

Als ik de film in één woord wil typeren, dan is het 'Brits', deze prent die om mij volstrekt onbekende redenen - de man achter de kassa wist mij zeer beslist te zeggen dat het geen voorpremière was- gisteren al een keer draaide in het Fraterhuis in Zwolle. En onder het mom van: Oscarnominatiekanshebber en mijn filmvoornemen meer verschillende bioscopen te bezoeken was de keus snel gemaakt even de auto te pakken. Maar goed, was de film het zelf waard? Om te zien, jazeker. Maar kaartje, benzine en parkeerkosten samen? Nee, dat niet.

Brits dus. Ik bedoel daar mee: altijd wel een voldoende, maar nergens sprankelend. Door de oerdegelijkheid ziet het er allemaal prima uit, maar het is geen onvergetelijke cinema. De locaties en kostuums zijn allemaal in orde, het tijdsbeeld is aardig neergezet en het verhaal wordt knap verteld zonder het idee te hebben iets gemist te hebben. Verder zien sommige plaatjes er best mooi uit, vooral rond een bal in een tuin, met black light belichte personen op de voorgrond en een geel-groene achtergrond. Erg mooi dat beeld. Maar ook Brits: de film mist een eigen smoel, mist scènes die er echt in rammen en zeker het einde is wat minder.

Vooropgesteld, de keuze om de film te concentreren rond de relatie tussen Stephen Hawking en zijn vrouw is een uitstekende. Veel biopics lijden aan het feit dat ze te veel hooi op de vork nemen, dus elke keuze voor een aspect is per definitie beter dan geen keuze, maar in dit geval is het ook de meest juiste. Niet alleen omdat de natuurkunde van Hawking zo zwaar is dat er voor velen geen film van te maken is zonder er recht aan te doen -en buiten dat worden de hoogtepunten ook netjes in de film genoemd-, maar vooral omdat de relatie van man en vrouw veel interessanter is. Want hoe gaat dat nu, als één iemand langzaam aftakelt en je voor elkaar moet zorgen. En hoe vult iemand zijn vadersrol in? En wat als er iemand tussenkomt? Allemaal veel boeiender voor een film dan de unificatietheorie. Dan zijn er gelukkig ook twee acteurs die uitstekend in hun rol zitten, zowel op zichzelf (Redmayne sowieso in een rol waarin hij fysiek steeds minder kan doen, toch charmant, grappig en altijd geloofwaardig) als in hun samenspel. Vooral met hun mimiek weten ze beide enorm veel te zeggen, en toch is er een soort onbevangenheid dat erg fris is om te zien. Ook de aimabele Cox in een bijrol is een fijne aanvulling en Remus Lupin als professor is sowieso leuk.

Wel wordt het laatste halfuur iets minder. Waar de relatie tussen Jane en kerkkoordirigent Jonathan nog mooi wordt uitgewerkt, daar wordt die tussen Stephen en zuster Elaine nogal afgeraffeld. Het einde komt dan ook wat plots en je vraagt je af waarom bepaalde keuzes worden gemaakt. Dan breekt ook een beetje op dat er geen conflict in de film zit. Je ziet dat Jane en Stephen weleens een momentje hebben, maar dan wordt als snel weggemonteerd of het is al snel goedgemaakt. Kortom, waarom gaan ze dan toch uit elkaar? En als laatste, hoewel Redmayne goed lijkt op Hawking, is de make-up niet altijd even goed. Er gaan behoorlijk wat jaren voorbij, zonder dat men echt ouder lijkt te worden.

Ik twijfel een beetje tussen 3,0 en 3,5*, maar als ik dan zie dat op bepaalde punten een loopje met de waarheid is genomen, dan toch afgerond naar beneden. 3,0*.

Aangezien The Master uitkomt was dit een mooi moment weer eens de films van Paul Thomas Anderson te herzien; één van mijn favoriete regisseurs waarbij geen film lager scoort dan 4* maar deze There Will Be Blood is toch wel zijn enige en absolute meesterwerk.

Na enkele ensemblefilms en het zeer komische Punch-Drunk Love keert Anderson weer terug naar zijn rustigere debuutfilm. Anderson toont ons in de basis het verhaal van een man die het zakelijk uitstekend lukt, maar als mens volledig faalt. In de basis niet het meest originele verhaal – dit kennen we al uit Citizen Kane en van Michael Corleone in The Godfather Part II – maar met de achterliggende thematiek, het acteerwerk en het audiovisuele werk stijgt de film ver boven de middelmaat uit.

Want naast het verhaal van de psychische neergang van een mens is dit wellicht ook een metafoor voor Amerika, dat weliswaar rijk wordt maar zijn ziel verliest. Het is ook de strijd tussen kerk en atheïsme, tussen kerk en geld, een aanklacht tegen de kerk die zichzelf ook wel verloochent voor rijkdom, een verhaal over de pioniers van Amerika en de opbouw van het land. Al die thema’s geven net dat beetje meer aan het verhaal.

Anderson heeft natuurlijk talent. Hij weet altijd onderhuidse spanning te creëren, werelden die wel echt lijken maar waar het toeval of het ongeluk altijd op de loer ligt. Dat eerste kwartier zonder spraak, het boren naar olie vlak voordat het gas omhoog komt met alle kleine geluidjes die zeer verontrustend werken, net genoeg beelden van Plainview en zijn zoon. Alles lijkt perfect te passen en in ruim tweeënhalf uur is er geen scène die overbodig lijkt.

Hij wordt verder geholpen door twee fantastische acteurs. Day-Lewis mag zich weer volledig uitleven maar wordt nergens een karikatuur. Met zijn gebaren, kleine bewegingen, de omgang met het zoontje (hem overigens wel steeds ‘eetsj-dubbeljoe’ noemen) toont hij wel menselijke trekjes en dat maakt hem geloofwaardig. Nooit weet je precies wat zijn gedachten zijn of zijn motieven, wel weet je te allen tijde dat hij ze heeft en dat hij dus een mens is. Paul Dano toont goed weerwerk als enge religieus die ook perfect weet te balanceren op het randje en ook nooit een typetje wordt. Wel krijg je een krachtige performance die ook nodig is om niet ondergesneeuwd te raken.

Stilistisch toont PTA zich hier een waar vakman in lange stille shots, prachtig gekadreerd en met wat licht afgebleekte kleuren dat zorgt voor een mooie look die het begin van de 20e eeuw prachtig toont. De muziek van Greenwood verdient ook een compliment, naargeestige onrustige muziek die de lange shots net die spanning en dat juiste tempo geeft. Ook de scherpte van de shots, juist veelal onscherp in de achtergrond bij close-ups en medium-close-ups, geeft een bevreemdende sfeer aan. En de omgevingen en decors helpen ook wel, zeer kaal, zonder dat het gestileerd lijkt.

De film houdt met speels gemak de 5* en komt tevens in mijn top 10, omdat ik het Anderson gun en ik wel eens een film uit deze eeuw erin wilde hebben.

Best sterk. Het is dat zeker het eerste deel wat saaie momenten kent, anders was de score hoger uitgevallen. Een fijne apocalyptische sfeer en passend gefilmd in geelwarme kleuren. De muziek is prima, soms mooi gespeeld met het wegvallen van geluid en zeker die scène halverwege bij dat feest kent echt goede momenten met beeld en muziek, zeker als het meisje Rose een pilletje neemt, of gewoon als allemaal halfnaakte mooie meisjes door beeld paraderen. Verder zijn James en Rose als koppel goed te doen (deed me ook wat denken aan The Last of Us) en tegen het einde wist de film me zowaar lichtjes te ontroeren. 3,5*.

Op momenten indrukwekkend, niet alleen op technisch vlak maar ook om de verschrikkingen te zien en te horen. Nog niet eens per se de rottende lijken, maar ook de verhalen over het leven in de loopgraven.

Maar als documentaire niet helemaal geslaagd. De film duurt 100 minuten en dat is best lang want het is een vrij statisch ding geworden met constante voice-overs. Wel mooi hoor, dat Engels met hun blokes, lads en chaps, maar op en duur weet je het af en toe wel. Ook het begin als het nog niet in kleur is, gaat dit wel erg lang duren. Het liedje bij de aftiteling is wel erg mooi. 3,5*.

De docu deed me op momenten denken aan die kleinere documentaires over kunstenaars op Nederland 1 op zaterdagmorgen. Alleen duurden die nog geen uur, wat prima was. Deze 98 minuten zijn echt te lang. Vooral omdat dit meer een collage van beelden is dan een strak verteld verhaal. Visueel daarom wel aardig, maar inhoudelijk niet sterk genoeg om te boeien. De momenten dat het over Welles zelf gaat zijn de beste, maar als het over het ontstaan van de film ging vond ik het een pak minder interessant. 2,0*.

Ergens is deze film nog wel bijzonder. De hoofdacteurs zijn niet heel slecht, al gebeurt veel op de automatische piloot, maar verder is alles slecht. Geen spanning waar spanning hoort te zijn, te veel twists op het eind waarvan je weet dat ze komen, maar het is altijd weer een verrassing wat men heeft bedacht, geen goede muziek, slecht camerawerk, lelijke kadrering (had werkelijk het gevoel soms iets te missen), slechte bijrollen, en wat niet al, maar toch heb ik me niet verveeld. Dan doet een film in ieder geval wat het moet doen. En dat is al wat, gezien enkele draken die ik de laatste tijd heb gezien.

Wat is er dan zoals slecht aan het verhaal. Ten eerste is dit nogal een herhaling van eerdere heistmovies. Je vraagt je af wie dit soort dingen verzinnen. Je krijgt soap deja-vu's hier, het idee dat je het al eens hebt gezien, maar dan met andere poppetjes. Daarnaast zijn er zoveel twists. Ook dit krijg je altijd in dit soort films. Dan lijkt de regisseur knap, maar je weet dat ze komen. Dat er iemand van de boeven een smeris is, dat weet je, alleen wie van de twee blijft de vraag. En de twists zijn soms zo 180 graden ver weg, dat je het soms niet raden kan. Wel dat die doodgewaande man leeft. Als iemand is gedood, maar volledig verbrand of verdwenen, dan leeft die persoon nog vaak.. Daarnaast zit de film vol ongeloofwaardigheden die hierboven al vaak zijn genoemd, dat doe ik maar niet. Ook het acteerwerk is niet best. Freeman en Banderas zijn goede acteurs, en doen dit dan slapend, en stijgen dan nog met gemak boven de rest uit. Ook de hele love interest lijkt vaak overbodig, waardoor je dan al weer weet dat er nog wat mee gaat komen of dat de makers weten dat ze anders maar 60 minuten film hebben. Beide uitkomsten zijn niet positief.

En toch, ik heb me vermaakt, dus 1,5*

Tot mijn schande heb ik nog nooit een Malick gezien. Aangezien ik toch tijd zat had, dan maar gelijk deze van bijna drie uur. En het was een blijde kennismaking.

Malick maakt een anti-oorlogsfilm, maar wel een bijzondere. Hij kiest voor een soort dromerige sfeer, alsof je als kijker zojuist een shock hebt gehad en alles een beetje langs je heen glijdt. De geluiden worden gedempt en altijd ruist er muziek mee op de achtergrond. Zo wordt het een trance met een prachtige schoonheid, ook door de mooie beelden waarin fijn wordt gespeeld met invallend licht. En dat maakt het contrast zo mooi met oorlog en de gevechtsscènes die hard en rauw zijn.

Overigens maakt de inhoud bij deze film me weinig uit. Dat quasi-gefilosofeer in de voice-over en de thema's die Malick behandelt. Ze zijn er wel, maar blijven toch ook op de achtergrond doordat hij je echt meeneemt in de film. Niet dat ik helemaal werd meegesleurd, maar eerder een soort klein prettig roesje. Ook de acteurs lijken allemaal inwisselbaar. Enkel de bekende koppen zorgen dat er nog enige herkenning is. Verder is de film af toe wel rommelig verteld zo op het oog. Maar ook dat maakt me bij deze film eigenlijk niets uit.

Niettemin duurt de film te lang. Niet enkel door het langzame tempo waardoor de film begint te slepen, maar ook vooral doordat het laatste uur niet heel veel meer toevoegt. Jammer, want de beelden, muziek en sfeer blijven heerlijk. Toch 4,0*.

Een jaar of 7 terug gezien, toen thuis op tv. Ik zag een aardige film maar ook niet meer dan dat. Nu 7 jaar verder opnieuw gezien en ditmaal op het grote doek. Dat zal allicht hebben meegespeeld maar misschien ook omdat ik wat meer wist wat te verwachten en mijn filmsmaak ook wel iets is geëvolueerd. Maar wat een geweldige film. Elk shot is uitgedacht (met enkele als hoogtepunt, hoe Welles op dat dak vanuit de schaduw stapt bijvoorbeeld), de prachtige contrastrijke zwart-witfotografie, de bijzondere beelden van naoorlogs Wenen en ook het enorm frisse gevoel - ik zou deze film zo 20 jaar jonger schatten. Het acteerwerk is allicht wat oppervlakkig maar wel veel moderner dan je normaal hebt in die tijd. Lekker losjes en Orson Welles loopt met elke scène weg. Dit is niet zijn film [als regisseur] en toch wel zijn film. En geweldig dat men gewoon Duits spreekt (en daadwerkelijk met het accent uit die regio). 4,5*.

Matig, vooral inhoudelijk. Echt spannend wordt het nergens en het gaat allemaal zo vlug en vluchtig dat de geloofwaardigheid ver te zoeken is net als enig meeleven voelen bij de personages. Alleen al dat begin, hoe snel Tracy haar leven omgooit, dat gaat me echt te snel. De rest is vooral een verzameling van scènes die weliswaar redelijk een beeld schetsen, maar tezamen wel te saai zijn om daar anderhalf uur naar te kijken. Daarnaast ligt het er allemaal zo dik bovenop zonder enige vorm van subtiliteit en wordt alles zo uitvergroot dat de dramafactor ook verdwijnt. Bovendien is de film wat onevenwichtig met Wood als puberend meisje is de meest extreme vorm maar ook met de problemen van moeder en de thuissituatie. Uiteraard, die twee horen wel bij elkaar in de film maar voelen aan als twee films en waren sterker geweest als ze afzonderlijk waren gepakt.

Audiovisueel is het dan nog wel heel aardig, met een fijne passende soundtrack, goede snedige montage en soms best mooie, rauwe haast goedkoop aandoende beelden die wel heel goed bij het verhaal passen. Ook wordt er over de breedte goed geacteerd, met Holly Hunter en vooral Wood als uitschieters die iets van emotie weten over te brengen. 2,0*.

Enerzijds oké hoe je een blik krijgt op een stelletje dat in een korte periode zelf een blik krijgt op hun relatie, maar ook zo'n film waarin het conflict te nadrukkelijk wordt gezocht (allicht zijn er echt stelletjes zo, maar ga dan direct uit elkaar). Knap gemaakt binnen een flat en alles is goedkoop gemaakt maar oogt niet zo en de intermenselijke reacties zijn vaak genoeg ook herkenbaar en mooi naturel. En er zijn ook scènes die niet altijd werken, 3,0*.

Nee, dit werd het hem niet voor mij, gewoon omdat het me stierlijk verveelde. Dat kan door het uitgangspunt komen en hoe men daarmee omgaat, doordat de acteurs nog wel plezier hebben maar vergeten dat ze een film maken of doordat het gewoon allemaal heel flauw. Een aantal aardige momentjes daargelaten, of een aantal leuke liedjes, maar het is nauwelijks uit te zitten. 1,0*.

Hartstikke fout en werkelijke geen moment geloofwaardig (maar men doet ook niet echt hun best ervoor) maar ik heb me er kostelijk mee vermaakt. Pine en Hardy zijn goed op elkaar ingespeeld en de meeste grappen werken ook. Alleen Witherspoon is wat kleurloos. Tempo is prima, visueel wel aardig en het einde bevredigend. De hele misdaadplot hangt er wat bij maar stoort niet (al scoort die ook geen punten extra). 3,5*.