Opinions

Fijne Pixar, al mist het de echt magische momenten die andere echt goede Pixars wel hadden. ook is het einde er één die te afgeraffeld is, met snel wat thematiek die erdoor wordt geduwd, deus-ex-machina's en verrassingen die geen verrassingen waren. Dat García Bernal de vader was, dat was al direct duidelijk. Tip: als iemand is verbrand, of er ontbreekt een gezicht op een foto, dan leeft die persoon nog en is het iemand waarvan dat niet direct duidelijk is voor de hoofdpersoon. Buiten dat, Bernal is te belangrijk als naam voor een simpele bijrol.

Maar verder een hele lekkere film. Een Pixar die er ook eens mooi uitziet, buiten Wall-E gebeurt dat niet vaak. Veel kleurtjes, maar niet kitscherig. Heerlijk tempo ook, fijn geacteerd wel, prima verhaal en gewoon uitstekend bioscoopvermaak. Je merkt aan alles dat hier met liefde aan is gewerkt en men is helemaal los gegaan in de ontwerpen van decors. Dat is wat anders dan een Cars dat er technisch wel goed uitziet, maar gespeend is van elke vorm van inventiviteit.

Ik vond overigens wel vreemd dat men weer in accent spreekt, en veel Spaans erdoor. Doe het dan volledig in het Spaans of volledig in Engels van iemand in zijn moerstaal. Ik vroeg me ook af in hoeverre dat voor niet Spaans-sprekenden volledig te begrijpen was. Ik kon het met wat lessen goed volgen, maar iemand die daar helemaal geen kennis in heeft? Gracias begrijpt iedereen wel, maar ayúdame? Misschien in de context, maar ik ben daar wel benieuwd naar eigenlijk. Zeker kleinere kinderen. 3,5*.

Heel aardige film over het vroegere leven van Coco Chanel, die ondanks z'n geringe lengte toch wat langdradig kan overkomen.

Tautou is een uitstekende Chanel. Echt emotie weet ze niet op te wekken, maar misschien moet dat ook niet. Ze lijkt me een tamelijk eenzaam persoon, dat vooral eenzaam is omdat ze dat zelf wil. En wl zie je haar soms arrogante blik steeds meer opkomen en daarvoor een heel arsenaal aan andere emoties. Prima gedaan. Ook de andere rollen zijn zeer goed vertolkt.

De aankleding is fantastisch. Het is sowieso een mooi tijdsbeeld van de adel zoals we die kennen op z'n eind (ook in kleding dus) en daarin een enkele jonge vrouw die wat anders wil met haar leven en kleding. Leuk is om te zien waar zij de mosterd vandaan haalde voor haar mode, en vooral soms korte momenten die laten zien hoe zij zich ontwikkelt. Als zij de jurk van haar zus wat minder strak maakt bijvoorbeeld.

Helaas is de film wat te verknipt. Het zijn vooral meer korte fragmenten dan een doorlopend verhaal. Zeker tegen het einde gaat het allemaal wat snel. Daardoor leef je ook niet heel erg mee met de personages. Dus het wordt soms wat langdradig en saai, ondanks de mooie aanpak verder.

3*

Fijne film wel, vooral omdat dit ding vrij naturel aanvoelt. Vooral Jones heeft een hele fijne rol al mag Kotsur als haar vader er ook zijn. Visueel valt er weinig te beleven, soms oogt de film zelfs als goedkope simpele televisie, maar qua inhoud biedt de film des te meer. Fijne sfeerschepping, enkele aardige scènes, prima coming-of-age. Ik heb vrij weinig minpunten, alleen is dit nu bij uitstek zo'n film die oké is zonder echt ergens echt te excelleren of uit te blinken. Gewoontjes, maar fijn. 3,5*.

Sterk eerste deel, minder tweede stuk. Niet dat het tweede deel slecht is, en de finale mag er absoluut zijn met die locatie en ook met het kleurgebruik, maar het is vooral de lijn in de film die nergens heen gaat. Uiteindelijk komt er een slot, maar hoe men daar geraakt is me nog steeds een raadsel. De film is zeer plotgedreven en gaat van situatie naar situatie zonder dat die echt elkaar horen te volgen. Of ik heb iets gemist natuurlijk.

Maar in het eerste deel heb je daar natuurlijk nog geen last van. Dus is het dan genieten van de heerlijke sfeer, zowel de dreigende angst als de fijne sfeer van de eighties die mooi tot leven komt. Het geheel kent ook sterke en vaak ook originele shots, het acteerwerk is over de linie sterk en het stadje waar men leeft lijkt ook echt te leven. 3,5*.

De film zit vol goede ideeën: mooie landschappen, dromerige beelden in zo'n nachtclub, geinig tussenstukjes van skiërs in lichte slowmotion, die kruisjes bij de doden en sowieso het hele sfeertje in dat stadje. Alleen, dat alles tezamen past niet. De humor, hoewel goed bedoeld, slaat vaak de plank volledig mis tussen het serieuze drama en de hardere actie. De humor is daarvoor misschien juist net niet ver genoeg doorgevoerd. Nu is de film van beide niets en die beide zijden bijten elkaar ook. Verder de schurk van dienst die maar loopt te schmieren en niet echt kan overtuigen. Net als Neeson zelf die ook niet alles lijkt te geven in deze film. Vooral de relatie met zijn vrouw komt er wel heel bekaaid van af. Al met al een film die vel kan zijn, maar toch en wat mak beestje is. 2,5*.

Prima film. Het verhaal is soms wat vergezocht en ongeloofwaardig op heel wat momenten, maar het is wel prima kijkvoer met vooral heel veel sfeer van de nacht in een grootstad, fantastisch in beeld gebracht met alle neon- en straatverlichting. Prima muziek, soms erg prettige scènes tussendoor en je verlangt ernaar direct het vliegtuig richting L.A. te pakken. Niet alles overtuigt. Die schietscène in die club sloeg nergens op en beide acteurs vond ik ook niet heel geweldig. Cruise (ondanks een goed kapsel) was toch te veel Cruise en Foxx overdrijft net te veel in zijn sulligheid en is aan het eind ook wat ongeloofwaardig. Maar al met al wel vermaakt. 3,5*.

Open brief aan Will Smith

Beste Will,

Bij het zien van je nieuwe film moest ik vaak denken aan het einde van de spelshow Wie van de Drie. Ik dacht: will de echte Smith nu opstaan? Ik ken je namelijk vooral als komisch acteur die schwung gaf aan Independence Day en daarmee de helft van de punten die de film krijgt scoorde (en jij was het hetgeen het vervolg daarop elke seconde dat die duurde zo node miste). Jij speelde de cool guy in Men in Black. Jij wás de Fresh Prince. Zelfs in Wild Wild West wist je je nog te redden. Mijn vraag daarom (niet alleen aan jou overigens): waarom willen sommigen zich zo graag bewijzen als serieus acteur? Jij bent een acteur voor komische films en daar ben je goed in. Why so serious?, zoals Heath Ledger al terecht vroeg in zijn rol als The Joker. Natuurlijk, dit is niet de eerste keer. Je probeerde het zelfs nog eens met je zoon -goddank dat je die hebt thuis gelaten- maar doe vooral waar je goed in bent, net zozeer als dat Daniel Day-Lewis geen komische rol moet spelen.

Acteren is je inleven in een rol, en die emotie overbrengen aan de kijker. Het enige dat jij lange tijd doet is stil voor je uitkijken en vooral je mond houden. Dat is geen acteren Will. En als je dan je tranen laat rollen is het eerder lachwekkend dan dat ik met je meeleef. Natuurlijk, voor de Oscars is dit soms de manier – we herinneren ons allemaal Anne Hathaway nog- maar soms moet je dat gewoon niet doen. Wees jezelf, daar ben je goed in.

Nee, neem dan een voorbeeld aan je collega acteurs, of dat nu de prima Knightley of de degelijke Peña is. Of zelfs Edward Norton die ook uit zijn winterslaap ontwaakt lijkt. Het is allemaal niet baanbrekend, maar zonder dadendrang wel naturel en daardoor een stuk beter te pruimen. Of zie de regisseur. Zijn regiewerk is nergens opzienbarend, zelfs heel erg veilig middle of the road, maar stoort daardoor niet en weet zelfs sfeervol te zijn, met de kerstlichtjes overal en fijne pianomuziek. Zij allen redden de film nog net van de absolute ondergang. Want verder is dit allemaal niet best, dat weet je zelf ook wel, zo zwaarmoedig het is gemaakt dat het gewoonweg belachelijk wordt.

De schamele 94 minuten die dit vehikel duurt zijn volgestopt met allerlei innerlijke demonen. Je drie naaste collega’s hebben allen heel zware problemen. Waar is dat allemaal voor nodig? Buiten de clichés waarin de film mee is volgepropt en de violenmuziek om de emoties te bedienen. En de jonge zwarte acteur komt natuurlijk uit een achterbuurt, maar heeft wel Aldous Huxley gelezen. Serious?. En dan zei ik wel dat je een acteur was voor komedies, dan bedoel ik niet zulke onbedoelde als deze. Soms werd het nogal cheesy (als jij vertelt dat je weleens praat met hallucinaties) en vooral het einde was volstrekt belachelijk, of dacht je echt anders toen je het script las?

Dus beste Will, kies voortaan weer voor komedies of op z’n minst een luchtige rol. Dan ga ik met plezier naar je films toe.

Met vriendelijke groet,

mjk87

Wat een onding weer. Vooruit, de film begint zeer veelbelovend met leuke introcredits, maar verzandt als snel in de puberale humor vol drank, seks en slechte grappen die we echt al lang kennen, zonder ook maar één punt van originaliteit toe te voegen. Nu is dat al niet mijn favoriet soort film, maar als het zo vervelend wordt als in deze. Twee cliché sidekicks (een meer dan irritante papzak en wat loserige nerd) naast een saaie held en het verloop is tamelijk te raden. Het script is matig, het is lelijk gefilmd, het acteerwerk is bedroevend, et cetera. Haley Bennett loopt vooral mooi te wezen en dat kan ze goed, maar ik zie haar liever in een goede rol. 1,0* voor de intro.

Een beetje duffe Scorsese maar wel vintage Scorsese, dat wel. Het camerawerk, de montage, het tempo (ineens zijn de twee uur voorbij), de soundtrack: typisch hem. Maar het is het allemaal net niet. Cruise weet te weinig te brengen om echt tegenwerk te geven aan een sterke Newman, visueel erg gedateerd en de soundtrack, hoewel typisch, is het ook net niet. Al met al een film die best oké is, sowieso goed gemaakt en niet echt verveelt, maar ook heel vaak wegglijdt in vergetelheid. Naar boven afgerond 3,0*.

Oei. Spielberg is vooral een regisseur die vermakelijke films maakt maar heeft ook enkele prachtige serieuze films gemaakt. Het is helder dat dit een van zijn eerste is, want hij weet overduidelijk nog niet hoe hij het moet doen.

Dat komt vooral doordat alles zo overdreven is. Muziek past altijd bij de teneur en zwelt direct aan als het vrolijk of juist droevig wordt. Maar vooral het acteerwerk is een verschrikking met niet alleen matige performances maar vooral door het overacteren van iedereen. Van gewoon schreeuwen tot een overdaad aan pruillipjes. En dan ook nog eens Oprah is een nogal overdreven rol (echt, zij kan niet acteren, dat bewees ze dit jaar ook in The Butler), Glover in een saaie clichérol en Avery die ook nogal schreeuwerig de film binnenkomt met dat lachje.

Enfin, er zitten nog een aantal knappe mooie scènes in, soms is het fijn warm geschoten (maar ook al te vaak zeer saai), montage is goed en het verhaal is zo slecht nog niet. Ook is de tweede helft (direct vanaf dat ik het schijfje moest omdraaien eigenlijk) een stuk beter en subtieler. Alsof Spielberg tijdens de films zelf al leerde hoe om te gaan met zulk een drama. Helaas was hij me al wel kwijt door het eerste deel en dan duurt de film echt veel te lang. 1,5

Lange zit. In de basis wel een boeiend verhaal, maar was de Spielberg-versie een sentimentele draak, daar is deze film op dat vlak wel iets subtieler maar ook weinig verheffend. Acteerwerk is niet super, de tijdsprongen zijn veel te groot en abrupt om echt mee te gaan en de liedjes zijn eigenlijk ook vrij matig. Wel leuk hoe die gospel sound er soms in terug klinkt, maar ik kan me enkele dagen later geen enkel nummer ook maar enigszins heugen. De sfeer is wel sterk, de klamme hitte van dat gebied voel je door het witte doek heen en de aankleding is echt wel heel fijn. Maar dat is het dan ook wel. 1,5*.

Op momenten is de klasse van Leone al merkbaar. Sterke shots, pompeus, actie zit goed in elkaar. Visueel ook mooi, vooral de decors, al oogt het soms wel te veel dat ik naar decors kijk en niet naar echte gebouwen. Bovendien, waar komt al dat licht vandaan in de avondscènes binnen? Maar het is ook een verouderde film, die zeker een halfuur te lang duurt en nogal sleept na een uurtje. Het acteerwerk is erg houterig. En zo weet de film na een uurtje ook niet meer echt te boeien. Het einde is nog wel indrukwekkend. 2,5*.

Het hele punt van bekende sprookjesfiguren (om ze maar een naam te geven) in deze wereld te brengen begreep ik niet helemaal. Ergens kan je denken: het zijn kinderen die doen alsof ze dit zijn (denk aan de openingsscène van Toy Story 3 hoe zo iets uitgewerkt kan worden) maar ik heb niet het idee dat de makers dat in gedachten hadden. ik kon er in ieder geval niet in mee dat dit bekende figuren waren. Een film als Pan's Labyrinth lijkt qua inhoud hier wel op (met iemand die en fantasiewereld in duikt) maar die Spaanse film was wel veel boeiender in elkaar gezet. Deze Come Away was al met al een weinig inspirerende film, degelijk in elkar gezet en met een prima aankleding, maar ook vreselijk duf, tam en saai met weinig opbeurend acteerwerk. Dan blijft er weinig over. 1,0*.

Saai. Justin Long wist mij vanaf moment één te irriteren door heel cool proberen te doen maar daar gewoonweg niet in slagen. Daarmee kan de hele romance me al weinig meer schelen en dan is het doorbijten. De opbouw is wel aardig, maar al eerder (en beter) gedaan in een (500) Days of Summer. De subtiele muziek is wel lekker en de kadreringen zijn soms ook erg fraai. Deed me weleens denken aan Dreyers Jeanne d'Arc-film. Maar daarmee is er nog geen kijkplezier. 1,5*.

De eerste film (blijkbaar een soort van klassieker al uit de jaren 80) ken ik niet. Dus ik zal ongetwijfeld her en der wat gemist hebben. Maar buiten dat vond ik dit vreselijk. Totaal mijn humor niet. En verder wisten film en personages mij niet te boeien. Een enkel momentje is nog wel aardig gedaan, maar als geheel vond ik dit ergerlijk. 1,0*.

De film is komedie maar echt grappig wordt dit ding nooit, op een enkel moment na. Maar het is wel een heel plezierige aangename film om te kijken met ook een zekere charme. Murphy is ook redelijk ingetogen en dat is fijn maar alle acteurs zitten eigenlijk wel prima in hun rol. Verder een aardig tijdsbeeld ook. Soms sleept de film een beetje om hem echt van een goede score af te houden maar dit was een aangename verrassing (het vervolg zag ik al wel en dat vond ik een onding). 3,5*.

Ach ja, de jaarlijkse actieprent met Liam Neeson. Ditmaal anders dan anders want meneer is eens geen alcoholist. Enfin, verder wel een aardige film. Het begin met die montage is erg leuk gedaan en de beelden zijn sfeervol. Verder is het allemaal wat ongeloofwaardig - echt erin meegaan kon ik niet. Sowieso de hele premisse niet, maar ook vaak het gedrag van Neeson en enkele anderen. Voor een groot deel haalt dat plezier weg bij de film. 2,5*.

Die 140 minuten vliegen wel voorbij en ik heb me ook vermaakt, maar dit was allesbehalve een goede film. De film kent een beetje hetzelfde euvel als veel biopics: je krijgt een deel van iemands leven en je leert vooral iets over dat leven (al is het altijd afwachten wat verzonnen is) en minder over de persoon. Nu moet ik zeggen dat deze film daar nog wel een beetje wat probeert maar ook niet heel diep gaat zoals de hele film een beetje vlees noch vis is. Zelfs potentiele conflicten worden gladgestreken of afgekapt. De hele relatie met Fanning en het vreemdgaan met Baez kan tot van alles leiden maar ineens is de relatie over. En zo gaat dat door de hele film heen, tot en met het conflict over elektrisch of akoestisch (an sich wel boeiend) aan toe aan het eind (waar zelfs wat ongepaste slapstick bij zit).

Het is ook niet de schuld van Chalamet dat hij wat aan de oppervlakte blijft krabbelen en hij is wel constant overtuigend in character en draagt de film vrij makkelijk. Dan heeft Norton wel een veel mooiere rol met emotionele impact. En iemand als Fanning, een fijne actrice, hangt er maar een beetje bij. En dat ligt echt aan het script: men wil te veel vertellen. In het eerste uur zie je ook flarden van tv-uitzendingen (Cuba-crisis, Kennedy) om een tijdsbeeld te scheppen maar ook dat blijft allemaal er wat bij hangen.

Nu duurt deze film 140 minuten, normaal genoeg tijd voor veel verhaal maar bijna 60 minuten is gevuld met muziek. Dat maakt enerzijds dat er veel minder tijd is voor film, anderzijds is de muziek van Dylan ook wel gewoon echt goed en heb ik me er prima mee vermaakt. Juist met die muziek. De aankleding is ook prima in orde, de pacing is uitstekend en het geluid idem. De fotografie is degelijk maar voldoet. 3,0*.

Het kapsel van Cage heeft de hoofdrol wat mij betreft. Verder zitten de acteurs er wel lekker in maar qua verhaal niet heel boeiend en de actie is wel lekker maar ook niet heel denderend - de film deed me simpelweg niet zo zoveel. En sommige scènes zitten tegen het ongeloofwaardige aan (de landing op The Strip) en de film duurt voor mijn gevoel echt te lang. 2,5*.

De boeiendste aspecten (en geen idee of die al vanuit het boek kwamen) zijn de tegenstelling van dit klassieke concept maar dan aanwezig in de moderne tijd. Kardinalen op hun telefoon kijken, de moderne kantine, een kardinaal die koffie aanbiedt maar gewoon gebruik maakt van een espressoapparaat, de pendelbusjes van hotel naar conclaaf. Ook als politiek schouwspel en hetgeen in de achterkamertjes gebeurt is boeiend. En Fiennes is erg sterk en weet je als kijker mee te nemen in zijn gevoelens en gedachten. De film blijft boeiend. Verder valt vooral het sterke sounddesign op, of dat nu de muziek is die indringend binnenkomt of de geluidjes in de hallen, de echo in die grote hal, het rumoer op de achtergrond.

Allemaal veel positiefs te zeggen alleen uiteindelijk viel de film wat tegen. Het een en ander is te gemaakt, al die twistjes deden me maar weinig en ook het einde is nogal een sof die best wel te voorspellen is vanaf het moment dat de Kaboelse kardinaal zijn intrede doet. Je weet: hier gaat wat mee gebeuren. Die zou weleens hoge ogen kunnen gooien. Ook zijn de kardinalen net iets te veel neergezet als voorbeelden voor hun stromingen en de an sich boeiende politiek (conservatief of progressief?) komt daardoor niet helemaal overtuigend over. Helemaal vreemd wordt het als een van de kardinalen ineens fulmineert tegen moslims. Dat kwam echt vanuit het niet.

Kortom genoeg boeiends om te zien en vooral te horen maar met een matig overkoepelend verhaal. 3,0*

Het eerste kwartier is erg fijn, een mooie vertelling en leuke beelden. Daarna keert de film naar binnen. Letterlijk, want we zitten vanaf dan meestentijds naar interieurscènes te kijken. Visueel niet heel boeiend in een beetje saai zwart-wit (of eerder grijs) al geven de omgevingen nog wel behoorlijk wat sfeer mee. Geen idee waar die nominatie voor beste cinematografie voor de Oscars vandaan komt. Beklemmend vooral. Een film van ideeën die me als schouwspel echter behoorlijk koud laat. Prima om met symbolen iets te doen, zolang de basis maar een genietbare film is, of één die ontroert of wat dan ook. De pacing is nog best oké dat de film niet gruwelijk saai wordt maar dat is het dan ook wel. 2,0*.

Een soort van Aantekeningen uit het Dodenhuis, maar dan anderhalve eeuw later. Boeiend inkijkje in het Russisch gevangeniswezen en tevens een idee dat je misdadigers ook echt kan straffen in plaats van fêteren zoals we in Nederland doen. Soms wel aardige plaatjes ook door de omgeving en de mistroostige gebouwen. Als docu verder onderhoudend maar nergens hel bijzonder en 80 minuten was me net een kwartiertje te veel. 3,5*.

Lastig te beoordelen, deze zesde Bertolucci voor mij alweer, en toch wel zijn minste uiteindelijk. Jammer, want ik had stiekem gehoopt dat dit dan zijn meesterwerk zou zijn (allicht moet ik The Last Emperor nog eens terugzien, dat is alweer een tijdje terug immers).

Om te beginnen, zoals ook iedereen aangeeft, is vooral het visuele aspect hetgeen het meest opvalt, en eigenlijk ook datgeen dat veruit het beste is. Mooie shots, goed gekadreerd, soms opvallende standpunten, vaak een bewegende camera die dan een beeld of scène in een volstrekt ander perspectief zet of heel andere extra informatie geeft, et cetera. Ik denk dan alleen al aan één van de eerste shots met de protagonist in bed die belt, opstaat en de camera die iets omhoog gaat waardoor je een vrouwspersoon naakt ziet liggen. Ik kan heel erg genieten van zulke shots. Daarnaast ziet het er gewoon mooi uit, met het spel met licht en donker en de kleuren. Enkele scènes schieten er ook bovenuit, met die dansscène iets na de helft en natuurlijk de moord in de besneeuwde bossen die een serene rust en angst tegelijk uitstraalt. De muziek verder werkt sfeerverhogend doorheen de hele film.

Maar verder kon het me allemaal niet zo boeien. De hele inhoud kwam eigenlijk nooit over, vooral door het matige acteerwerk over de hele linie. Het begint al met die overdub (althans, het is Italiaans en die films hebben er patent op en de teksten leken net te vaak niet gesynchroniseerd of überhaupt heel wat anders te zeggen dan de acteurs op het beeld deden), maar ook het hysterisch gegil van vrouwen, het totaal zonder gevoel inspreken van teksten die daardoor nep overkomen en ga zo maar door. En dan is er nog de kille hoofdpersoon waar geen enkele emotie vanaf spat waardoor deze in potentie interessante figuur, waar de hele inhoud van die 'conformist' om draait, nooit uit de verf komt. Je kijkt dus als kijker vrij passief en dan wordt de film, behoudens een sterker middenstuk, vrij saai. 3,0*, voor de beelden en de sfeer.

Redelijke film. Nu is dit soort gegriezel niet echt aan mij besteed - helemaal niet de wel goed werkende maar toch wat jammere schrikeffecten- , maar ik zal niet ontkennen dat dit op dat vlak best goed scoort. De film duurt zelfs vrij lang en kent een behoorlijk aantal spannende scènes en momenten. En toch heb ik liever dat men dan volledig over de top gaat zoals tegen het einde. Anderzijds kent de film wel veel sterke suspense en wordt soms leuk gespeeld met clichés (en soms ook zijn ze storend, maar vooruit).
Wat de film dan echt maakt is de sfeerzetting in Engeland en de focus op een arm gezin dat vrij uitgebreid en mooi wordt neergezet. Je leeft als kijker dan ook echt mee. Sowieso wordt er, ook door de kinderen, sterk en naturel geacteerd. Dat gedoe met het echtpaar Warren kon me dan weer minder interessant, maar storend was dat allerminst. 3,5*.

Aardig, maar met gemengde gevoelens. Ik ben sowieso geen echte liefhebber van schrikeffecten, omdat ten eerste ik er niet heel lekker van ga zitten kijken, en tweede doordat die schrikeffecten vaak heel erg cliché zijn en vooral gemakzuchtig. Gewoon ineens wat harde geluiden of een gezicht in beeld plotsklaps en mensen schrikken wel. Effect: een 10. Originaliteit een 1. En daar zaten er nu net te veel van in deze film.

Suspense echter kan mijn waardering wel hebben. En dat element heeft de film ook, met zorgvuldig opgebouwde scènes waar van alles kan gebeuren, maar waar niet iets per se gebeurt. De camera glijdt mooi door het huis en met de muziek (heerlijke bas soms) werkt dat echt sfeerverhogend. Verder een leuke familie met goed spel van allen, genoeg afwisseling (al snel komt er hulp en gaat men niet koppig door met zelf problemen oplossen, dus die spanning voelt minder gemaakt aan) en aantal originele schrikeffecten (die handenklap achter de lucifer).

Verder had dat geneuzel over geloof en waarheid allemaal niet zo gehoeven (oké, men noemt het waargebeurd en het schijnt er bij te horen, maar toch) en die colleges over geesten gingen er net te veel over. Net als de twee Ghost Busters met hun eigen sores, waar was dat allemaal voor nodig? En die pop, wat heeft die nu helemaal met het verhaal te maken?

Bij uitstek wel een film die leuk is voor het moment, maar daarna niet meer. 3,5*.

Beetje wisselend. De film neemt de tijd. Op momenten werkt dat heel goed als het draait om het gezin van Warren en hun dochter. Anderzijds duurt de film wel erg lang, zeker het laatste halfuur zat ik wel eens op mijn horloge te gluren. Het helpt ook niet dat de finale een beetje tegenvalt of dat er behoorlijk wat clichés in zitten die weliswaar goed worden gebracht (zonder echt harde geluiden om een jumpscare maar te laten werken maar vooral door spanningsopbouw) maar die ook weinig origineel zijn allemaal. Visueel wel oké, vaak wordt er genoeg sfeer gebracht. Of dat een aftandse achterbuurt is (met een enorme fabriek op de achtergrond) of simpelweg de creepy sfeer die hoort bij zulke horror. 3,0*.

Deze viel erg tegen. Ik had de eerste delen al wel gezien maar deze nog snel gepakt thuis voordat ik naar het vierde deel zou aan. Vooral qua plot erg rommelig waardoor er nooit echt tempo in komt, de film geen focus kent en ook niet echt weet te boeien. Wat betreft spanning had een en ander ook wel beter gekund. Niet dat dit allemaal per se slecht is, het is vooral een beetje duf. 2,0*.

Wat me opvalt aan die Planet of the Apes films is dat ze nogal oubollig en gedateerd zijn, zo ook deze. Dat haalt een groot deel van het kijkplezier weg. In de basis wel een aardig verhaal maar matig gebracht waardoor dit ding eigenlijk nooit gaat leven. Stijfjes geacteerd ook. Niet superslecht, maar dat is het dan ook. 2,0*.

Deze draaide als Vue Classic. Dat kan natuurlijk. Gekker vond ik het dat ik eigenlijk nog nooit van deze film had gehoord. Maar ja, wel 2200 stemmen dus ik heb af en toe nog vreemde hiaten in mijn filmkennis.

Aardig gemaakte film die lijdt onder een erg zwak en rommelig script. Het hoofdverhaal is prima te volgen maar alle nevenfiguren en hun rollen die komen en gaan (vaak vanuit het niets) werkten nu niet bepaald mee aan mijn beleving. Een zo'n schurk (Balthasar denk ik?) komt nog wel vaak in beeld maar is ook ineens vrij simpel verslagen terwijl de dreiging daarvoor een stuk groter leek. En zo gaat dat de hele film een beetje door op dit vlak. Net als die Mexicaan die de dolk vindt en naar de V.S. gaat en daar is hij ineens. Ik kan wat gemist hebben maar volgens mij miste ik hier simpelweg 2 uur extra film.

Niettemin qua look en sfeer wel prima. De film speelt in L.A. maar van de zon is weinig te merken, alles is ook vies en smoezelig en donker. Reeves doet zijn ding maar kan ook simpelweg niet acteren. Weisz kan dat wel maar krijgt een matig rolletje en mag vooral mooi zijn (wat ze goed doet maar dat is zonde van haar talenten). Wel is de film vlot verteld en weet op een bepaalde manier wel te boeien, vooral door het onderwerp. Dus ik kan er nog wel een voldoende aan kwijt. 3,0*.

Fraai portret, vooral de momenten tussen de heren samen als Santiago al dood is en ze samen eindelijk hand in hand kunnen lopen. Maar ook is er een prima sfeerzetting van het leven in een wat klein en conservatief dorpje. Wel ontkomt de film vaak niet aan clichés, vooral tussen de dorpsbewoners en Miguel maar ook zijn relatie met zijn vrouw lijdt daar soms onder (hoewel die op momenten juist weer erg sterk is). Dat maakt dat de film weleens wil gaan vervelen, maar dat is gelukkig niet te vaak en en niet te veel. Daarnaast vind ik het geheel ook niet heel bijzonder geschoten. De eindscène was wel absoluut ontroerend. 3,5*.