Opinions

Best vermakelijk. Verhaaltje zelf is wat erg simpel, met een voorspelbaar twistje en als geheel is dit ook weinig spionage want men geraakt steeds makkelijk van punt a naar b. Maar het tempo is goed, acteurs heel oké (Stewart valt positief op, ze lijkt enorm zelfverzekerd en lekker in haar vel te zitten en dan wordt zo'n rolletje goed ingevuld) en visueel af en toe fraai. De actie zelf is maar matigjes in beeld gebracht en weinig opwindend en buiten de zaal was ik de film alweer vergeten, maar ik heb prima 2 kleine uurtjes daar gezeten. 3,0*.

Op momenten erg geestig, op andere momenten niets meer dan een flauwe glimlach en niet elke scène werkt even goed. Gewoon een leuke verzameling sketches waarin dat dromerige en surrealistische me minder deed maar de absurde humor die volstrekt serieus en met stijf smoelwerk wordt gebracht (zo moet dat ook trouwens) werkte wel. En sommige sketches zijn gewoon sterk en blijven bij. Visueel niet heel boeiend verder maar ook niet lelijk. 3,5*.

Saai. De film is vreselijk duf, zowel het verhaal als op audiovisueel vlak. Het is sowieso in een typische stijl uit de 90s die je vooral uit sitcoms kent (vooral lelijk) en ik had ook het idee naar een verlengde aflevering daarvan te kijken. Alleen wil het nergens leuk of grappig worden en de film duurt en duurt maar. Ben Affleck is verder vaak een dooie al is zijn spel met de schattige Adams dan wel oké en levert nog enkele mooie momenten op. Maar daar blijft het bij. 1,5*.

Ondanks dat ik de film nergens vond sprankelen, ook maar ergens mij echt wist te raken, ondanks dat dit komedie is mij nooit een lachmoment gaf, en soms zelfs iets te veel voortkabbelde ga ik deze film geen onvoldoende geven. Simpelweg omdat hij op veel vlakken veel goed doet. De film heeft een mooie opbouw waarin de tijd wordt genomen, de muziek is aardig, nergens wordt de boel oversentimenteel en het is ook fijn dat er nergens van die typische terugvallen zijn waarin ineens iedereen met iedereen ruzie heeft en de hoofdpersoon peinzend voor zich uit zit te staren. Nee, het is heel fijn dat al dat soort clichés ons bespaard blijven. Verder kudo's voor het kind dat niet irritant is, een hele prestatie op zich, al helpt dat vermijden van clichés daar ook bij. Ja, éénmaal wordt hij boos, maar dat is op een frisse oprechte manier snel opgelost. 3,0*.

Tegenvaller. Voor die tijd ongetwijfeld een meesterwerk, en zelfs nu nog best kijkenswaardig met een behoorlijk tempo, soms mooie plaatjes en de grammatica van de film werkt uitstekend. Hoe de cross-cutting en inter-cutting zijn ingevoegd gebeurt nu niet beter. Ook die versnelling bij het omvouwen van pakjes (sigaretten) is een knap stukje cinema.

Maar anderzijds vind ik de montage niet getuigen van een lekker ritme, zijn sommige shots ronduit lelijk gekadreerd en ben je als kijker inmiddels gewoon veel meer gewend, waardoor de ervaring redelijk teniet wordt gedaan. Ik denk alleen al van die filmpjes bij How it's Made waar men soms afleveringen heeft met enkel beelden van de lopende band, dat is in alles mooier dan deze. Verder kon de film mij ook niet constant de aandacht erbij houden, al is het tweede deel nog wel beter dan het wat statische saaie eerste stuk. Het beste stuk is overigens de montagesequentie met een begrafenis, trouwerij en geboorte ineen

Inhoudelijk is er wel het één en ander te zien, al valt dat als geheel nog wel tegen. Ik denk deels door de wat chaotische opbouw, maar ook door de drukke regie. De aandacht wordt vooral door de technische prestatie getrokken; een echt registrerende camera met rustige beelden van mensen en de stad miste ik daardoor. 3,0* voor het geheel.

Niet helemaal mijn ding, ook niet echt waar mijn interesse ligt met die travestieten maar ik laat me ook graag verrassen. Maar deze film duurt slechts 79 minuten maar dat zijn er toch 40 te veel. Er gebeurt niet zo veel wat niet erg is, maar de film zegt ook weinig en op den duur niks nieuws en hetgeen er wel gebeurt gaat op een gegeven moment storen. Dat oninteressante gekibbel de hele tijd. Visueel enorm goedkoop met foute kleurtjes, maar dat past nog wel bij het sfeertje en deze wereld. En de regisseur probeert er echt wel wat mee met freeze frames en een voice-over, maar hij mist de kunde om het echt geweldig in de film te passen. 2,0*.

Je zou de film camp kunnen noemen, maar ergens ben ik bang dat de makers dit nog serieus bedoelden ook. En als je de namen van de scriptschrijvers en regisseurs ziet, en hun eerdere werkjes van Disney, dan weet je: die kunnen er gewoon helemaal niets van - al die Disney-draken van de jaren daarvoor waren wel van de hand van één van de makers.

Ik zeg met nadruk 'makers', want even op imdb kijken zegt het volgende: twee verhaalschrijvers, drie scriptschrijvers, twee met toegevoegd verhaalmateriaal, twee met toevoegingen aan het script en nog eens twee die meehielpen met de dialoog. Je vraagt je echt serieus af of het toch tachtig minuten oninteressant is en vooral zo ongeïnspireerd als de pest. En ook nog eens bijzonder onevenwichtig met een aantal montagesequenties met muziek die niets aan het verhaal toevoegen - maar wel hinderlijk zijn- en een fikse plottwist zo halverwege. Alsof ieder z'n eigen ding deed, en dat is vervolgens bij elkaar geraapt. Zo voelt het wel aan althans.

Verder foute muziek, weinig verheffende voice acting, vreselijk flauwe slapstick en pogingen tot humor en vooral spuug- en spuuglelijke animatie. Er is door de makers gekozen voor een cartoonesk uiterlijk - deels om esthetische redenen ongetwijfeld (al ziet het er niet uit) maar deels vast ook door beperkingen in kwaliteit van je animatieteam (Pixar kwam een jaar eerder overigens met het heerlijk geanimeerde The Incredibles, maar dat terzijde). Zo krijgen we dus animatie die niet alleen getuigt van elk gebrek aan creativiteit, maar ook gewoon saai is, bijzonder goedkoop oogt (als de gemiddelde animatieserie op Fox Kids) en alle detail mist. Als je iets nog niet kan, doe dat niet. Zelfs het tien jaar oudere Toy Story ziet er nog beter uit.

Nee, dit is echt een draak van een film, zowel inhoudelijk als audiovisueel. Vervelend om naar te kijken, saai om te zien. Gelukkig heeft Disney zich de laatste jaren herpakt, maar wat ze begin deze eeuw lieten zien was bijzonder weinig. 0,5*.

Stopmotion, meestal vind ik het niets en soms vind ik het wel leuk. Toch maar deze gekeken. Deze film vond ik echter niets. Druk en lawaaiig, inhoudelijk niet boeiend maar visueel ook echt kitscherig lelijk. En echt wel te lang. Ik kon hier helemaal niks mee. 1,0*.

Dit is nu bij uitstek een film waar het kijkplezier meer op het intellect zit dan in de meeslependheid. En dan vooral in de beelden, de montage, de kadrering, de sfeer toch wel. Die zijn enorm sterk en voelen zelfs nu nog fris aan. Maar de inhoud zelf boeit wel minder, al is het maar dat - in ieder geval op de oppervlakte- de film vrij onbegrijpelijk is en ik vraag me af of er überhaupt een lijn in zit of dat dit gewoon wat ideeën en beelden zijn. Maar gelukkig duurt deze geen seconde te lang waardoor die wel een hoger cijfer kan krijgen. 4,0*.

Fijne film die halverwege soms even iets te vaak wat inzakt maar verder aangenaam kijkvoer betreft en aan het eind nog weet te ontroeren. Leuke ontmoetingen (enorm warm vaak en er ontstaat een leuk sfeertje zo rond de verschillende personen), prettige belichting (visueel enorm aantrekkelijk soms), fijn geacteerd en een mooi kabbelend tempo dat helaas halverwege niet altijd de spanningsboog strak weet te houden. Daar had misschien wel iets uit geknipt mogen worden. In ieder geval leuk dat Netflix dit soort films hier uitbrengt. 3,5*.

Wisselend van niveau, maar als geheel wel voldoende door 1 geweldig filmpje vooral. Dat maakt samen wel een 3,5*.

Kanini en Kanino: ondanks dat dit om kleine wezentjes gaat en een magische ondertoon heeft is dit wel het normaalste filmpje met een klein maar avontuur en een verhaal met kop en eind. Visueel aardig maar nergens echt bijzonder, wel kort genoeg en verveelt dus niet. 3,0*
In Life Ain't Gonna Lose: Veruit het beste filmpje. Een prachtig portret van een jochie en zijn moeder met alle emoties die erbij horen en een innemend verhaal ook. Visueel fraai, met schetsmatige achtergronden en toch veel details en genoeg leuke foefjes (als het ijsje op de voorgrond ontdooit, of op de kermis waar de andere personen allemaal heel donker en abstract worden). 4,5*
Invisible: dit was wel de vreemdste van alle drie, waarin iemand letterlijk onzichtbaar is. Ongetwijfeld een metafoor, maar echt werken vond ik dat niet. Ook visueel minder interessant met veel donkere en grijze kleuren. En ook abrupt afgelopen, dit voelt nauwelijks als volwaardig. 2,5*

Goed, zeer goed zelfs. Cuarón geeft een prachtig beeld van de wereld als het einde nog een x-aantal jaren duurt. Geen idee of dit echt zo zal gaan (of dat er volledige anarchie zal zijn) maar het komt wel realistisch over. Sowieso ligt dat aan de sets, aan de steden die kapot gaan en niet meer worden opgepoetst en schoongeveegd maar ook het acteerwerk van een haast dooie Owen (positief bedoeld). Oh zo mooi juist dat hij bij het zien van een zwangere vrouw toch weer hoop krijgt. Maar goed, dat is éénmaal, want een hoopvolle film is dit allerminst. Het cynische einde helpt daarbij aan mee, maar ook dat éne fantastische lange shot, waarin de baby getoond wordt aan soldaten en allen stoppen met schieten. Even denk je dat Cuarón het beste voor heeft, maar als de strijd dan weer begint merk je pas dat er echt geen toekomst is in deze visie. Verder mooi aangevuld met muziek (iets typisch menselijks) en met de mooie beelden, goede actie en fijn tempo is dit echt een heerlijke film. In wezen is dit een simpele actiethriller (eigenlijk jammer dat de film niet meer is) maar vooral fantastisch verpakt. 4,5* en vaak diep ontroerd.

Leuk, de regisseur was er ook in de zaal. Dit is wel een film die qua uitwerking redelijk in mijn straatje ligt, maar qua interesses wat minder waardoor de film nooit helemaal ging leven en me wat koud liet. Ook visueel was er weinig bijzonders te zien. Maar verder doet de film eigenlijk niets fout. De chemie tussen de vrouw en man is leuk, er zit niet echt een verhaal in maar vooral losse scènes en dat vind ik wel prettig en het beeld van de tijd wordt behoorlijk neergezet. Het meisje met wie ik daar was (type feminist) vond het jammer dat deze vrouw in de film haar leven en rol in de maatschappij zo accepteerde en niet daar tegenin ging met een powerspeech als een suffragette avant la lettre. Goddank gebeurde dat niet zeg. 3,0*.

Matige docu. Sowieso is Buzz Lightyear enorm irritant als verteller. Zijn klank en intonatie, soms quasi-populairdoenerij en vooral het enigszins menselijke eigenschappen toekennen aan dieren. Toen de Albert Heijn-man dat deed bij die Nederlandse docu was dat ook al zo strontvervelend. Maar er is verder niets bijzonders te zien. Visueel niet heel bijzonder in beeld gezet en apen zijn sowieso niet de meest interessante dieren - eigenlijk wordt er hier niets nieuws getoond.

Af en toe nog wel een mooi plaatje (op oplichtende bloemen 's nachts) en een enkele scène is wel aardig en schattig, maar zelfs dat is te weinig voor de luizige 76 minuten. 1,5*.

Herkeken, en er is ditmaal zoveel goeds aan kijkgenot bijgekomen, verhoogd naar 5* en een plekje in mijn top 10.
Allereerst de sfeer die film uitstraalt. Vanaf de muziek bij de inleiding is de toon gezet. Wat helpt is de fotografie. Naast prachtig geschoten beelden, die soms zeer spannend en krachtig zijn opgebouwd, valt vooral de geelachtige gloed op die over de hele film heen valt. De muziek komt op precies de juiste momenten. Niet bombastisch, maar heel subtiel en volledig ter ondersteuning. Daarnaast kabbelt de film rustig voort om te genieten van dit alles. Vooral als Jake rondloopt in dat kantoor, deuntje fluit, de foto's bekijkt. En dat gebeurt vaker. Een nromale regisseur zou wegzappen, hier gaat de film nog even door.
Nicholson zet hier een heerlijke rol neer, al lijkt de rol wat op andere van hem. Ook de rest is goed. Huston zet wel een hele grote smeerlap neer. Zo heerlijk kunnen het maar enkelen doen.

Weirde film die op detailniveau me niet altijd even trok wat betreft vertestructuur (dat stuk ineens met die dochter leek eerder een soort droom, ik vond dat er maar vreemd in gemonteerd) maar op oppervlakkig niveau wel goed te volgen is en visueel soms heel mooi (dat uitademen van rook en met de haren door die rook bewegen, prachtig!). Ook de muziek kon me goed smaken, het tempo is prima en het acteerwerk wel oké. Soms ook lekker bloederig en de film deed me op dat soort momenten wel wat, alleen zaten er genoeg momenten in die me minder trokken. 3,5*.

Grappig filmpje. Hoewel in feite de film draait om een gimmick wordt-ie toch nergens vervelend of langdradig omdat er genoeg leuks mee gebeurt. De film is onderhoudend maar valt af en toe ook wel stil. Toch is het vooral het plezier in de film dat opvalt en dat overgaat op mij als kijker. Redelijk stemmenwerk, visueel aardig en eigenlijk weinig bijzonder verder maar ik heb er ook weinig op aan te merken. 3,0*.

Wel sfeervol maar ik had al wel vrij snel door hoe de vork in de steel zat - ik bedoel, we zien nergens dat zogenaamde vreemdgaan dus dan weet je het wel. Richting het einde weet de film daarom steeds minder en minder te boeien. Redelijk geacteerd maar de rol van Julianne Moore vond ik wel erg raar en helemaal geloofwaardig was ze niet. 2,5*.

Hele mooie film, al vanaf het begin met die dromerige vertraagde beelden. Interessante originele opzet, geweldig spel van Piccolo (denk aan een beeld van een Fransoos en je krijgt hem) en Schneider, fijne menselijke interactie, sfeervol, goed tempo, emotioneel betrokken en boeiend van begin tot eind. De film toont het leven zoals het is. Hoogstens richting het einde wordt er nog net te lang doorgegaan, iets eerder stoppen en de film was perfect geweest. Nu 4,5*.

3,0* Het boek gaf een veel en veel beter beeld van haar leven, vooral voor de drugstijd. De film keek ik na het boek. Maar als je het ervoor kijkt, als veel klasgenoten toen komt het heel simpel over, hoe snel ze op de drugs overgaat. Beetje ongeloofwaardig. Dat had anders gemoeten. Zitten verder aardige scènes in, en de sfeer is heel behoorlijk.

Vreselijke film, die enkel z'n ster krijgt doordat het verhaal van Dickens zelf prima is en waar een heel enkele scène nog wel aardig is.

Een tv-film, met een klein budget, aan alles is dat af te zien. De film heeft een heel goedkope look. Dan heb ik het nog niet over de geesten, maar over de kleding, decors en vooral fotografie. Dit is een film uit '99, maar ziet eruit als een goedkoop misbaksel uit de jaren 70. Daarnaast is gekozen voor realistische aanpak, maar kijk even naar de scènes op een Diagon Alley (niet heel veel later gefilmd in HP 1) en merk het verschil. De één ziet eruit als een mooie Londense straat, de ander als een stel planken in een oud houten theater.

Stewart is te theatraal en hij speelt een al karikaturaal personage. Dubbelop, en daardoor tenenkrommend. Op werkelijk geen één moment is hij geloofwaardig en hij lijkt echt te spelen in plaats van te zijn. Zo van: 'ow ja, nu weer kwaad, en nu weer schreeuwend van verdriet' . Ook andere personages zijn nogal vlakjes, en lijken enkel maar hun zinnetjes op te dreunen zonder ook maar te proberen zich iets meer in te graven in hun personages.

De muziek was gewoonweg saai en lijkt ook maar erin te zitten om er nu maar muziek in te hebben.

Nee, drie maal niks, 1*

Matig, vooral omdat het zo een brave verfilming is die weinig toevoegt aan eerdere verfilmingen. Zo trouw overigens dat deze versie dan wel het meest met Dicken's werk te maken heeft, vooral in de dialogen. Het ietwat duistere sfeertje is wel aardig en de animatietechniek werkt heel behoorlijk (al zie ik het nut niet ervan) maar de film is ook gewoon saai zonder dat er ooit echt tempo in komt of ook maar iets verrassends. Futloos is nog de beste omschrijving. 1,5*.

Best oké, vooral door een heerlijke Russell die de film naar een voldoende tilt met een vertolking die prima tussen serieus en niet serieus in zit. De film hangt verder van clichés aan elkaar maar kent wel enkele leuke momenten, niet geheel toevallig steeds met Russell erbij, zoals de autoachtervolging of de muziek in de cel. Op andere momenten zakt de film wat in want broer en zus kunnen de film niet echt dragen. Verder met matige cgi die denk ik wel zo bedoeld is (doet wat 80s aan) maar dat maakt het niet er beter op voor mij. 3,0*.

Best een sympathieke film en qua sfeer wel oké waardoor het wel is uit te zitten, want verder brengt deze film weinig en ligt verveling snel op de loer. Werkelijk alles is weleens al veel vaker langsgekomen, tot aan het wijsneuzerige meisje in een bijrol aan toe (deed me ook enorm denken aan The Princess Switch, al was die film van latere leeftijd dus de eigenlijke kopie). Maar hoewel het acteerwerk verder niet denderend is, is het geheel best charmant, locaties heel aardig (zou een gemiddelde Amerikaan denken Aldovia daadwerkelijk bestaat?) en in deze tijd best te kijken. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. 2,5*.

in dit derde deel ken je de personages inmiddels. Dat geeft een soort van vertrouwelijkheid die best fijn is, je zit er snel in. Niet dat de film goed is, maar het kijkt redelijk weg. Alleen blijft King Charming een beetje een saaie drol en chemie is er ook niet te ontdekken. Ook dat hele verhaal en dat Aziatische royaltypaar zijn eigenlijk verder volstrekt onnodig. Verder dezelfde opbouw waar de uiteindelijke schurk niet diegene is waarvan iedereen wil laten denken dat die het is. Jammer, want zoiets heeft zo'n film helemaal niet nodig. 2,0*.

Minder dan het eerste deel. Vooral die nieuwe acteur in de vaderrol is irritant (van een lieve warme man naar zo'n vervelend druk persoon) en ook die ceremoniemeester is weinig grappig. Sfeertje is wel oké en verder zijn de acteurs wel sympathiek. Die plot is van mijlenver al te zien dat er geld wordt weggesluisd met brievenbus-bv's, maar van de plot moeten zulke films het sowieso niet hebben. Al kan je toch altijd er iets van proberen te maken. 2,0*.

Vermakelijk, vooral door de acteurs die met zichtbaar plezier staan te spelen. Als filmpje nergens echt bijzonder, maar de aankleding met wat duurdere smaak en stijlvolle kleding vond ik wel fijn om te zien. En soms heeft een mens ook niet meer nodig dan dit. Na de film ben je dit ding alweer vergeten maar zo voor op de bank even prima kijkvoer. 3,0*.

Hier heb ik een beetje gemengde gevoelens bij. De film is echt warm en heel lief. Dat komt vooral door de pluchen beestjes die er fantastisch uitzien -technisch maar ook lekker afgeraffeld zoals knuffels er naar jaren uitzien- en nog meer het stemmenwerk. Misschien had Eeyore net iets langzamer nog mogen praten, maar dat is bijna zeuren om het zeuren. Ook McGregor doet het heel aardig, al zie ik in hem nooit Robin zelf. Maar de film is ook echt te voorspelbaar, te eenvoudig, te veilig en de moraal wordt me er soms echt veel te dik en obvious opgelegd. Normaal zou me dat echt storen, nu is de film te lief daarvoor. Wel maakt het dat ik de film niet hoger kan geven, wat ik ergens best graag had willen doen. 3,5*.

Film begint wel oké met een aardig clubje jongens (die jonge Jordan had ik zo snel niet eens herkend) en wat ongein als ze hun nieuwe krachten leren kennen. Maar dan ontwikkelt de film een kant uit die weliswaar potentie heeft, maar nogal snel gaat. Zeker die jongen die verandert in een halve psychopaat maakt wel een heel snelle ontwikkeling door. Dan is zijn thuissituatie wel erg goedkope psychologie om dat als verklaring te geven. Ondanks dat er dan wat actie bijkomt, wist de film me steeds minder te interesseren. Visueel wel oké, het lage budget is er niet aan af te zien. 2,5*.

Saai vooral. De hele liefdesgeschiedenis tussen de twee kibbelende kerels kon me maar nauwelijks boeien en was vooral tijdvulling. Dan zag ik liever dat Fai aan het werk was met het poetsen van een koffiemachine of het wegspuiten van bloed bij een slachterij. Daar zat overigens dan wel weer een prachtig shot bij, zoals de hele film heel veel mooie momenten kent. Het is allemaal wat experimenteel en onevenwichtig maar wel mooi om te zien. Dat houdt nog enigszins de aandacht erbij. 2,0*.