Opinions

Ik vroeg me vooral af wat Pixar hier nu mee wilde. Saai, traag, nergens ontroerend en het filmpje leek vooral een lange introductie waarbij ik even bang was zoiets als die korte film rond Olaf te krijgen (meer dan 20 minuten). Want er moest toch ook nog wel een verhaal komen toch? En ineens was dit ding afgelopen. Wat ook wel genoeg zegt. Een enkele aardig momentje en die hond is nog wel geinig, maar niets van de oude magie hierin te vinden. 1,5*.

Na ruim 15 jaar de herziening van Scarface (jn de bios) te hebben gehad ook deze samenwerking tussen Pacino en De Palma maar herzien, alleen dan wel thuis. Scarface was wederom niet dat meesterwerk dat sommigen erin zien, hoewel de film zeker het kijken waard is. Carlito's Way had ik ook al pakweg 15 jaar niet gezien maar had ik altijd wel al op een hoge score staan. Ik was benieuwd wat er van overbleef en warempel, wederom enorm genoten. Waar Scarface echt een hart mist (en een allicht wat ingetogen en daarmee meesterlijke Al Pacino) heeft deze Carlito's Way dat wel. Deze film gaat ergens om.

Scarface is groots en episch, Carlito's Way is veel kleiner opgezet maar daarmee duisterder, spannender, dramatischer, realistischer en ook veel beter. De personages boeien. Pacino is geweldig als rustige oude krijger en de pijn van zijn verleden voel je in al zijn rimpels. Daarnaast steelt een volstrekt onherkenbare Penn de show. Daarmee heeft de film een hart en wat de personages overkomt, dat boeit. Alleen Leguizamo irriteert, maar dat doet hij al 30 jaar.

De sfeer is goed, visueel erg fijn met veel donkergrijs en tinten van bloedrood en De Palma weet hoe hij een scène moet opbouwen. Of dat nu de finale is in het station (of überhaupt het laatste halfuur) of in een louche bar van criminelen waar Pacino rond een pooltafel loopt en observeert: vol suspense en als het dan knalt dan knalt het goed. 4,5* blijven staan.

Mooie film. Vooral het eerste uur is sterk, beetje traag (positief bedoeld) en vooral sfeer scheppend. Daarbij werkt het heerlijke production design ook wel bij. Het is wat grauw en bruin allemaal, maar voelt wel echt aan, in tegenstelling tot die glimmende retrolook die je ook weleens ziet. Verder wordt er prima geacteerd. Blanchett is sowieso prima, al dikt ze haar personage misschien net te veel aan. Toch was ze niet de ster van de film. Ik vind haar technisch dan wel goed en ze is altijd meer dan geloofwaardig, maar blijft altijd een actrice waar je naar kijkt ( zoiets heb ik ook met Meryl Streep). Dan heb ik liever Mara. Ze is sowieso ontzettend schattig met dat kerstmutsje op, of haar wat tuttige kleding, of die jas met capuchon, maar zij glijdt wel in haar personage en weet oprechte emotie over te brengen.

Het tweede uur is wel iets minder. De film raakt meer plotgedreven en zeker tegen het einde is het wat afgeraffeld. Ineens gaat alles heel snel en die hele karakteristieke sfeer van het uur daarvoor verdwijnt naar de achtergrond. Jammer.

Maar goed, interessante film verder waarvan je nooit weet in hoeverre verliefdheid echt oprecht is. Daarvoor zijn de machtsverhoudingen tussen de rijke society dame en het winkelmeisje te groot. Is Mara voor Blanchett misschien een leuk speeltje? Is het voor Mara ook niet vooral iets spannends en even uit de sleur te gaan? Verliefdheid tussen de twee kan wel degelijk (zie de blikken, ze vallen wel degelijk op vrouwen) maar hoeft niet noodzakelijk de enige drijfveer te zijn. De film geeft er niet echt antwoord op, maar dat hoeft ook niet. Dat mysterieuze eraan geeft de film wel kracht. 3,5*.

Behoorlijk verouderd. Dat begon al in die vroege scène in de doucheruimte met dat schreeuwerige overdreven acteerwerk. Dat komt de film eigenlijk nooit meer boven. Camerawerk en fotografie zijn nog wel oké en die dansscène op het bal is best mooi en teder, maar als horror/mystery mislukt en door het gedateerde spel ook geen film die voor mij overtuigt. Dan heeft De Palma de jaren erna toch behoorlijk snel bijgeleerd. 2,5*.

Een wat gemakzuchtig vervolg. De hoofdrol Mater is inderdaad gewoonweg irritant, maar gelukkig wel interessanter dan McQueen.

De beelden zijn knap, zeker, maar heel bijzonder is het niet. Als computeranimatie is het goed, maar was dit gefilmd, dan had ik het zeker niet bijzonder gevonden. Dat vergeet Pixar af en toe weleens in hun strijd de beelden zo realistisch mogelijk te krijgen. Dan zie ik liever die bruine vuile wereld uit Wall E.

Het verhaal is tamelijk eenvoudig, dat onnodig moelijk doet door er wat plottwists doorheen te gooien. Had van mij niet gehoeven. Wel zitten er enkele mooie scènes in (de opening), betere racescènes dan in een draak als Fast Five en genoeg leuks om je uiteindelijk wel 100 minuten te vermaken.

Wat me echter het meeste tegenzat, veel meer dan in de eerste Cars was de wereld ervan. Enkel auto's in verder onze eigen mensenwereld. Ik begon me serieus af te vragen hoe zij die wereld gebouwd hadden, en waarom zo. En als je zo gaat nadenken, zegt dat eigenlijk genoeg over de film.

Blij verrast door deze film. Deze hele serie heb ik nooit heel bijzonder gevonden en vooral het tweede deel was echt wel matig. Duidelijk gericht op kinderen en met een mateloos irritante Mater. Beide aspecten zijn in dit derde deel veel minder aanwezig. Het is nog steeds geen wereldcinema want daarvoor is het allemaal te vluchtig, maar dit is wel een fijn ding geworden.

Ergens volgt de film het bekende patroon met nauwelijks interessante wendingen, maar aan het einde weet men toch een sterke kwinkslag te geven die ook past bij deze film die vooral speelt op weemoed en daarmee ook de oudere kijker weet te raken. Ik zit met mijn 30 nu ook op een leeftijd dat sporthelden hebt zien weggaan en zien worden vervangen door nieuwe sporters, vaak beter voorbereid met nieuw technieken. Dat gevoel wist de film goed te geven.

Ook door de rustige toon en vooral de beelden van vervallen racebanen. Pixar was altijd een studio die vooral technisch goed werk liet zien, maar om het esthetische minder gaf. Dat is in wezen nog steeds zo, maar juist doordat de technische kwaliteit steeds beter wordt met meer details wordt de film vanzelf mooi, iets dat je ook hebt bij Japanse zeer detailrijke celanimatie. Die kracht van Pixar verbloemt nu niet alleen de zwakheden maar het wordt zelfs een troef. Je ziet nog dat het animatie is en dat geeft het zo'n mooie sprekende sfeer. De locaties en muziek maken het af. 3,5*.

Ergens in het begin zegt Cas dat tegenwoordig iedereen antwoordt dat ze Jamie XX of Chvrches zo goed vinden, als je ze vraagt naar hun favoriete muziek. Dat heb ik nu nooit, en ik vraag me ook af of behalve één collega überhaupt van die artiesten heeft gehoord. Jammerlijk overigens, want vooral dat album van Jamie XX is zo ongeveer het beste dat de afgelopen twee jaar uitkwam.

Verder kon ik niet zo veel met deze film. Van die typische relationele problemen waar al een en ander borrelt en ze dan ineens ruzie beginnen te krijgen. Dat zijn dingen waar ik me totaal niet in kan inleven. Ook de acteurs zijn niet heel goed. Ze spelen ook te veel homo en worden nergens geloofwaardig, Dan deed Penn dat in Milk een stuk beter en subtieler. Dat meisje speelde dan wel nog leuk en fris. Verder ook weinig bijzonder geschoten en een score die niet blijft hangen (had dan ook Jamie XX gebruikt). Alleen aan het eind wat mooie plaatjes bij de kust die de film net redden van het laagste cijfer. 1,0*.

On a morning from a Bogart movie

In a country where they turn back time

Al Stewart beschreef dit zo mooi in zijn lied The Year of the Cat. Deze Casablanca is klassiek Hollywood, en die klassieke films hebben een bepaalde sfeer die alleen op celluloid voorkomt. Iedereen kent elkaar en gaat heel nonchalant met elkaar om, de teksten zijn weinig naturel en er straalt altijd een zeker spelplezier uit, al weet je altijd dat je naar een film kijkt. Ik ben heel erg fan van meer realistische fans uit de hedendaagse cinema, maar af en toe is er zo'n decennia-oude film die toch fier overeind blijft. En na Allied dat zich ook in Casablanca in de oorlog afspeelt, wilde ik deze toch weer eens kijken.

Casablanca heeft zijn waarde ten eerste met zijn script waar echt oneindig uit geciteerd kan worden. Als je dan toch je spelers wat onnatuurlijk dit soort zinnen laat declameren, laat het dan ook maar van een hoog niveau zijn. Daarnaast is de sfeer soms fantastisch. Dat eerste uur dat zich grotendeels in de bar van Rick afspeelt en wat vooral sfeerschepping is met nauwelijks plot is sowieso helemaal in mijn straatje, maar dan ook wel zo ongeveer het beste uur dat ooit op film is gezet. Gewoon de camera laten draaien en een beetje het reilen en zeilen tonen wat er zo op een avond daar allemaal gebeurt Dan helpt het mee dat de film zwart-wit is waardoor het ook niet snel opvalt dat bijvoorbeeld de buitenscènes gewoon uit de studio komen.

En dan zijn de rollen allemaal mooi ingevuld. Bergman is me wat te theatraal maar ziet er verrukkelijk uit en voldoet daarmee. Het zijn echter de fijne bijrollen allemaal die voor die bekende fijne sfeer zorgen uit een lang vervlogen tijd en het is daarnaast toch echt de film van Bogart. Cynisch en nors, soms oprecht en soms als façade. Deze rol is Bogart op het lijf geschreven, want wat hij ook doet, hij is altijd volstrekt geloofwaardig. En altijd fijn gekleed met wit jasje en vlinderdas.

Het laatste halfuur is dan wel beduidend minder dan het eerste uur. Niet slecht, maar nergens meer van dat torenhoge niveau daarvoor. Maar je hoeft je ook geen moment te vervelen. 4,5* blijven staan.

Best oké. De film zit vol vervelende clichés (de hele opbouw zoals elke romcom met verplicht drama vlak voor het eind, blgh) en lang niet elke acteur weet te overtuigen. We zitten toch naar karikaturen te kijken; zo'n Leo Alkemade klinkt als Erik Gerets in Studio Spaan, en dat is geen pluspunt. Maar het centrale koppel is wel leuk en met een zekere chemie, dus dat scheelt al veel. Bakkum kan niet acteren maar in zulke rolletjes kan ik hem wel helpen (in het begin als echt sulletje was hij dan weer niks) en Gernandt weet precies in wat hij rondloopt. Ook Rotterdam als locatie is prima en het sfeertje is fijn. 3,0*.

Best fraai en soms erg mooi, maar de film laat me verder ook volstrekt koud. Hoewel het wel als een geheel aanvoelt, lijkt de film tijdens het kijken vooral een collage losse scènes. Stuk voor stuk prima, met goed spel, prima dialogen, af en toe geinige foefjes en prima muziek. Maar het maakt ook dat er nooit echt een flow in de film zit, die je als kijker meetrekt en niet meer loslaat. De film blijft vrij afstandelijk en zeker in het tweede deel kon het me daardoor allemaal wat minder boeien. Niettemin voldoende. 3,0*.

Ach ja, Casino Royale, met een blauwogige blonde Bond die weliswaar als spion/vechtmachine absoluut overtuigt, maar met zijn mijnwerkershoofd toch niet helemaal mijn smaak was. Maar ik moet zeggen dat hij me bij de herziening toch aangenaam heeft verrast. Hij speelt met flair, arrogantie, lichte humor en stijl genoeg - ergens stond me bij dat hij dat allemaal niet had. Goed, het is geen Roger Moore die geboren leek in de Upper Class, en de charme van Connery heeft hij niet, en zijn woeste kop houdt hij natuurlijk, maar toch. Eigenlijk heeft hij het meeste weg nog van Dalton, maar nu wel met uitstraling. Daarnaast is hij wel sterk in de vechtscènes.

Sowieso is deze reboot prima. Ergens is dit geen origin story want na de intro heeft Bond de 00-status al, maar ook is dit wel een wordingsverhaal, want Bond leert zichzelf en de omgeving echt kennen, zoals je autorijden pas leert na je rijexamen. Bond leert wie hij wel en niet kan vertrouwen (niemand), kent het verschil tussen shaken or stirred nog niet en moet eerst verliefd (en verraden) worden op een vrouw vooraleer hij de womanizer met charme maar zonder gevoel kan worden. En dat is allemaal erg verfrissend. Wel is het jammer dat de relatie Bond-Vesper nooit helemaal tot leven komt, terwijl dat nu juist de sleutel tot verwording van kille moordmachine is (en waar men in de volgende film op doorgaat). Nu ligt dat natuurlijk niet aan Green, een verrukkelijke vrouw en actrice om te zien (ze moet echt nog eens een film noir doen) en elke film met haar is het kijken meer dan waard.

De actie is verder prima. De eerste scène is in stijlvol zwart-wit, die met de hijskranen is goed maar duurt net te lang en is ook net iets te ver over the top. Nu is 'lengte' sowieso een sleutelwoord. Met zijn 140 minuten is de film lang, en hoewel die vlot voorbij gaan en ik niet het idee had dat er scènes onnodig waren, was zeker de finale nogal een beetje mosterd na de maaltijd. Daarnaast is de film wel lang, maar had het pokergedeelte best langer gemogen. Dat pokeren dat baccarat was in het boek is ook alweer een voorbeeld hoe de Bond-serie een mooi tijdsbeeld geeft, want juist pokeren was in 2006 aan een hype gebonden. Ook de locaties mogen er zijn, de schurk is prima en als spionagefilm doet deze heel aardig mee. Wel vind ik er net te veel twisten in zitten.

Uiteindelijk veel sterke punten, maar juist op een aantal essentiële punten schiet de film te kort. Daarom een vrij bescheiden 3,5* (die blijven staan)

In tegenstelling tot velen vond ik Fox niet eens slecht gecast. Ja, hij heeft een typisch jongensachtig gezicht maar dat past best in deze rol en hij speelt sterk en weet het rookie-achtige goed te brengen zonder in een karikatuur te veranderen (denk aan die tolk in Saving Private Ryan). Al wordt hij volledig naar huis gespeeld door Penn.

Sterke goede film verder. Sfeervol, boeiend verhaal (en vooral boeiende thematiek), goede actie en de juiste toon en met een goede suspense. Deze film toont wat oorlog kan doen met mensen (hoewel het in het midden blijft of dat gedrag komt door oorlog of dat het altijd al een beetje in die jongens zat en de wetteloosheid in de oorlog dat enkel triggert). De film doet niet eens veel fout eigenlijk maar zit constant op een hoog niveau zonder op een superhoog niveau te zitten. 4,0*.

Ergens kan ik waarderen dat Hooper een volstrekt eigen visie hier neerzet, maar er hadden velen al snel moeten zeggen: leuk bedacht, maar dit werkt niet. Was Les Miserables al vreemd door dat hyperrealistisch te brengen, deze film is enorm gestileerd maar in een echt wereld geplaatst. Ook dat werkt helemaal nergens. Die katten wennen nog vrij snel, maar verder kon ik hier niet in mee. In een theater werkt dat want daar zit je al in een 'neppe' setting, en een theater is geschikt voor opera, dans, musical, cabaret, maar ik kijk liever daar dan ook geen toneel. Omgekeerd werkt film weer voor andere zaken en niet zoals het nu is gemaakt.

Wat ook niet meehelpt is dat de musical muzikaal nogal rommelig is: soms jazzy, soms rockopera, dan rustig, dan wild, zonder echte flow erin en met 3 a 4 wel aardige liedjes. Vaak valt de film gewoon stil, en visueel valt er dan weinig te beleven. Het is simpelweg graflelijk hoe het eruit ziet, de choreografieën weinig bijzonder en de plot is dusdanig zwak dat ik zelfs daar niets uit kon halen.

Nee, dit is gewoonweg een mislukking. Dapper, maar dat doet aan de score niet af. Ook al zitten er enkele nummers in die het echt wel waard zijn te horen reken ik die toe aan de musical, niet de film. 0,5*

Zo, dat was al weer een maand of acht geleden dat ik zulk een slechte film zag. En wat valt er van te zeggen? Dit is niet eens leuk als cult in ieder geval. Dodelijk bij soort films is een lelijke cgi, en laat die hele film nu net daaromheen gebouwd zijn. Verder vreselijk druk camerawerk en weinig lekkere montage (veel slechter krijg je het niet), er wordt sfeer gemist, iedereen acteert zonder enig sprankje, verhaal is ruk, actiescènes zijn zo rommelig in beeld gezet dat enige kans op actie of sensatie ook ontbreekt en het hele ding is gewoonweg saai. 0,5*.

Al stukken beter dan dat gedrocht dat The Whale was. Lekker gruizig, het sfeertje is geweldig in die New Yorkse wijk (het leeft echt daar) en de film vermaakt heel behoorlijk. Butler brengt de juiste energie mee maar is wat oppervlakkig als het richting drama gaat. En daar gaat het script ook wel de mist in. De film zit thematisch overvol (dat hele trauma komt nooit echt uit de verf) maar mixt keiharde actie (en redelijk wat doden) met hele flauwe humor. Dat werkt niet. Een film als Uncut Gems (qua sfeer en locatie en drukte deed deze Caught Stealing er een beetje aan denken) houdt wel steeds de juiste toon aan en is daarmee superieur (een film als Aronofsky's eigen Black Swan ook trouwens). Uiteindelijk een film die soms heel goed werkt en soms totaal niet en een beetje eigen smoel mist. 3,0*.

Fijne kabbelende film, meer een sfeerportret en daar houd ik wel van. De film doet weinig fout (richting het einde allicht wat te veel drama) en doet weinig echt opzienbarends, maar de algehele vibe is prima, tempo is goed en acteerwerk heel behoorlijk (al bromt Henry soms net iets te veel). Zo'n film kijkt dan gewoon lekker weg en zegt ondertussen heel veel over relaties. En Lawrence bewijst maar weer dat ze het beste is in dit soort rollen zonder echt bewijsdrang. 3,5*.

Heel behoorlijke film. Prima acteerwerk wat nergens verveelt of irriteert, meestal geloofwaardig is en net iets boven de middelmaat. Geen oscarmateriaal, maar goed genoeg.

Een film dat iets wil zeggen met de laatste scène, en tot die tijd ouderwets hakken en zagen. Prima sfeerzetting, aardige actiescènes, lekker veel bloed en afgehakte ledematen. Af en toe kan ik dat wel waarderen. Niet moeiiijk doen, gewoon een fijn filmpje maken.

Vooral de fotografie was prima. Erg mooie beelden in een grijsblauw kleurenpalet, met vaak mooie lichtinval en enkele tinten groen en geel erdoorheen. Muziek voldoet. Overigens had de regisseur wel iets beter sommige zaken kunnen uitwerken, zoals de marcherende soldaten. Kom je net in dat wat spannende ritme van hun stappen, cut hij alweer naar een ander shot. Geen geweldige timing of ritme daar. Daar jhad wat beters mee gedaan kunnen worden, dat harde geluid (denk aan die platenspeler in 8MM).

Verder wel vermakelijk, ook geen seconde te lang, maar ook niet iets dat beklijft. 3,5*

Door een tip van eRCee bij een andere film van Sautet (het sublieme Les Choses de la Vie, ook met Romy Schneider trouwens). Maar behalve met de aanwezigheid van Romy Schneider vind ik echter beide films niet heel erg op elkaar lijken. Deze César et Rosalie is duidelijk luchtiger. Dat maakt dat de film wel vermaakt, maar minder diep mij raakt en zeker het laatste halfuur wat spankracht verliest. Ook visueel net iets minder sterk. Maar niettemin een leuke sfeervolle film met een fijne Montand en een verrukkelijke Schneider en vooral hun scènes samen die heel echt aanvoelen door hoe ze begripvol met elkaar omgaan lange tijd. Alleen Frey als David vond ik een wat mindere vertolking, ik snapte ook geen moment wat Schneider nu bij hem zocht terwijl de film daar toch voor een belangrijk deel om draait. Wel nog een schitterend slotstuk van enkele minuten met een geweldig eindshot, dat haast wel een geïnspireerd is op Les Quatre Cents Coups. 3,5*.

Opvallend hoe weinig goede filmpjes ertussen zitten. Allicht is 3 minuten voor een filmpje te weinig, maar toch, er zijn genoeg goede shorts. En enkele regisseurs in deze verzameling bewijzen ook dat het prima kan, soms puur met sfeerschepping (Depardon, Tsai), soms met een geinig plot (Polanski). Als geheel 2,5*.

Mislukte film. Luca Guadagnino wil van alles maar daardoor werkt de film eigenlijk niet. Vaak vloekt het ene moment met het andere. De scènes op de baan zitten vol visuele ideeën die ook goed zijn uitgevoerd maar staan nogal los van de rest, net als soms de opvallende soundtrack. Lekker, maar past niet bij de rest. De film zou iets erotisch moeten hebben, maar netjes met de kleren aan. De twee mannelijke acteurs zijn nogal kleurloos en die hele driehoeksverhouding kan wel boeiend zijn maar gaat nergens leven en is op geen moment invoelbaar. Visueel nog wel fijn warm geschoten en de sfeerbeelden rond dat tenniswereldje zijn leuk, maar de film valt te vaak stil en boeit te vaak niet. 2,0*.

Deze is zo mogelijk nog erger dan The Ring, waar die nog een aantal bijzondere shots kende en een aardige boksmatch. Deze Champagne heeft eigenlijk niks. Een aantal fraaie shots en ideeën om het van de allerlaagste score af te houden, maar verder zulk degelijk camerawerk en saai verhaal dat hier niets te genieten in valt te zien. Stomme films kunnen mooi zijn, maar als er echt een verhaal wordt verteld valt het toch vaak tegen. Meeleven, iets dat ik bij films belangrijk vind, lukt mij daarmee eigenlijk niet. Daarvoor is dit te theatraal. In een bepaald vormexperiment (Jeanne d'Arc) heeft dat wel iets, als gewoon vertelde film niet. 1,0*.

Typische Kerstfilm en nergens verrassend of heel bijzonder maar dit ding scoort op twee vlakken best goed waardoor ik wel een voldoende kan geven. De film is sfeervol en het mooi belichte Parijs komt er af en toe prachtig uit net als de wijnvelden in de Champagnestreek. En het centrale koppel is best oké vooral met de charmante Kelly. 3,0*.

Chaplin is zeker niet mijn favoriete komiek - Keaton uit die tijd vind ik een stuk beter- maar ik vind hem wel een redelijk filmmaker. Helaas is dit een wat oudere film waarin de slapstick nog duidelijk vooraan staat. Soms wel aardig, maar vaak gewoon wat flauw. Lachen erom kan ik in ieder geval niet. Ook op verhaaltechnisch niveau valt wel wat aan te merken, maar dat heb je al snel in maar iets meer dan 30 minuten. Die battle op het eind is wel aardig, maar duurt dan weer te lang. Gelukkig duurt de film zelf kort dus echt vervelen lukt ook niet. 2,0*.

Aangename film, net als de bovenstaande gebruiker ben ik ook wel fan van dit soort slice of life-films met een stukje coming of age en gewoon de blik op normale mensen. Lekker sfeertje, leuke personages, prima locatie met die flat en dat badmintonveld binnenin. Wel mist de film af en toe een beetje spanningskracht en duren shots of scènes net te lang, iemand als Ozu (waar de film me ook wel schatplichtig aan lijkt) overkwam dat niet snel. Richting het einde wat meer drama dat enerzijds jammer is maar bij deze film wel goed werkt omdat de film daardoor net even weer meer in haar kracht komt. 3,5*.

Erg degelijk. Visueel zeer goed, met een schitterende look en de hele aankleding is geweldig. Je waant je echt in die periode zonder dat er nadruk op wordt gelegd. Ook de sereniteit die Eastwood brengt is goed.

Maar het is op momenten ook een lange film die me emotioneel niet altijd meenam. Daar is vooral Jolie debet aan die nogal theatraal staat te schreeuwen en huilen en geen moment geloofwaardig is. Ook de rest van de personages is nogal karikaturaal uitgewerkt en dat mist effect. Zonde, want sommige losse scènes zijn het bekijken waard en ergens had de hele film mijn sympathie wel, maar op belangrijke punten mist dit een sterke uitwerking. 3,0*.

Eens een andere Statham, ik heb hem niet zien knokken eigenlijk. Sowieso een vrij ingetogen rustige rol. Hij is niet per se en geweldig acteur en ik zie hem liever vechten, maar hij redt zich heel redelijk. Prima rol ook van Philippe.
Verhaal zelf is aardig, en de twist zelf zie je niet per se aankomen, al weet je dat er iets komt, want dat Statham halverwege uit beeld verdwijnt kan niets anders betekenen dan dat er op het eind nog een twist komt. Niet heel bijzonder geschoten verder, ook nergens speciaal, maar het kijkt als geheel best aardig weg. 3,0*.

Best leuk, en vooral die kinderachtige Chappie vond ik ergens wel ontroerend en ik ging er ook wel in mee. Jammer wel van Die Antwoord, die zijn vooral irritant. Net als dat het wel heel makkelijk is steeds in te breken en robots mee te nemen in die fabriek. Is daar echt geen beveiliging? Punten waarop ik me best liep op te vreten van irritatie. Verder is ook wel te zien dat Blomkamp de politiek en maatschappijkritiek erin brengt, maar juist dat vond ik allemaal wat minder overtuigend, vooral omdat het een beetje tegen de achtergrond werd gedrukt en hij zich focust op Chappie, zijn opvoeders en enkele fijne actiescènes. Maar op die punten scoort de film wel. Het is ergens een hele warme film over familie en de actie is gewoon overtuigend en mooi verdeeld door de film. Het ziet er verder ook allemaal prima uit met Johannesburg als dankbare locatie en enkele leuke futuristisch maar realistische sets. 3,5*.

Aardige film wel, genietbaar denk ik voor jong en oud. Burton mag los gaan met alle decors (en doet dat goed) en Depp mag lekker gek doen maar blijft binnen de grenzen van het geloofwaardige. Verder eigenlijk wel gek dat er kinderen en mensen verdwijnen en de rest van de groep gewoon rustig doorgaat met de rondleiding. Vooral genieten maar van al het visuele en het verhaaltje dat erbij zit voor lief nemen want dat stelt weinig voor. 3,0*.

Goed spel, vooral van Ph-S Hoffman. Hij kan als geen ander droog-komische rollen neerzetten. Daarnaast zijn Hanks en Roberts ook goed, maar zij krijgt gewoon te weinig tijd om iets neer te zetten.

Ook mooie fotografie door de hele film heen.

Dan over het onderwerp. Dat Bin Laden c.s. zijn getraind door de Amerikanen en dat de CIA niet helemaal zuiver is dat wisten we wel, en dat is hier op een heldere en soms humorvolle manier neergezet. Dat Amerikanen weinig van die gebieden weten (Hanks verbetert elk land dat genoemd wordt in Afghanistan), blijft ook prima en leuk om te zien.

Cynisch is natuurlijk dat Wilson een onderscheiding krijgt en iedereen blij is met z'n werk, terwijl 10 jaar later er 2 torens worden neergehaald. En reken maar dat Amerikanen dat toen wel konden verwachten, of juist niet omdat ze toch nergens ergens om geven.

3.5*

Mwoh. Niet onaardig maar ook nergens denderend. Typisch zo'n film die wel wegkijkt maar ook helemaal niets doet eigenlijk en stiekem meer verveelt dan vermaakt. De actie is matig in beeld gezet, het verhaaltje zozo. De drie leading ladies hebben het duidelijk wel naar hun zin en dat geeft de film nog wel enige schwung. 2,5*.