Opinions

Of nee, toch niet. Iedereen kent wel de Duitse leraar, zo'n gevoel kreeg ik ook een beetje bij deze film, waarbij steeds maar weer blijkt dat de vork toch net anders in de steel zit. Dat is vervelend, maar in dit geval vooral slaapverwekkend doordat dit zo'n film is waar je vanaf seconde 1 al aan voelt dat het zo'n film is. Sommige twists zie je van mijlenver aankomen, sommige niet maar die zijn ofwel ongeloofwaardig, ofwel weten ze gewoon in het geheel niet te imponeren. En het is flauw als je als regisseur ook echt ergens een beeld van toont en achteraf blijkt dat niet waar te zijn.

Jammer, want visueel wel een prima film. Sfeervol, fijn gespeeld, goed gemonteerd en de film kijkt vlot weg.
2,5*.

Na enkele jaren herzien (in 2020 zag ik hem voor het eerst). De film beviel me de eerste keer niet maar dat had ok mijn stemming van de dag kunnen zijn en ik was druk bezig met een verhuizing en andere dingen dus de aandacht was er ook niet. Nu deze gerestaureerd in de bios draaide leek me het toch wel tijd de film een herkansing te geven. Wat ik toen allemaal zei kan ik lang niet allemaal meer plaatsen maar per saldo overheerst de teleurstelling.

Ik trok toen de vergelijking met Das Leben der Anderen en de eenzaamheid van de hoofdpersoon. Ik zag nu vaag wel waar dat vandaan kwam maar ik hechtte daar toen te veel waarde aan. Wat me nu opviel is dat dat slechts een klein deel is van de film en dat is allicht mijn grootste pijnpunt: op dramatisch vlak is de film gewoon mager mede door de vlakke vertolking van Hackman. Die laatste scène kan ik op verstandsniveau ergens nog duiden maar als kijkervaring kwam dat deel nogal uit het niets voor mijn gevoel. Dat stuk deed me niets. Allicht speelt ook mee dat dit thema toen heel actueel was maar dat dat nu zo spannend niet meer is dat men afgeluisterd kan worden. Ik vond het nogal drukmakerij om niets. De thematiek dat je af en toe je ogen moet sluiten en gewoon je bek houden zit ook in Chinatown trouwens en die film stamt ook uit die periode, maar Chinatown is op elk vlak een superieure film.

De eerste 40 minuten zijn oké maar daarna kakt de film in, vanaf die conferentie en met dat eindeloze feestje daarna. Richting het einde gaat de plot weer lopen en wordt de film boeiender maar kan niet meer gered worden. De film lijkt nogal doelloos en voelt aan als los zand (dat vond ik in 2020 ook al). Visueel worden er aardige dingen gedaan (zeker dat eerste shot) maar de fotografie is wat degelijk en voelt gedateerd aan. Mijn score wordt iets verhoogd want per saldo zitten er genoeg goede dingen in voor een voldoende. 3,0*.

Af en toe wat geinige gore, een prima eerste scène (lekker vlot en ideeënrijk), een kind dat tot moes wordt geslagen als humoristisch hoogtepunt en een enkele scène die eruit springt (met dat driewielertje en die muziek was best oké). Maar verder erg saai, nooit echt leuk en al die scènes tussen de gore in zijn statisch geschoten en halen elke vorm van tempo of spanning eruit. En dat is het grootste deel van de film.1,5*.

Intrigerende film in een heerlijk rust en ritme geschoten en fijne omgevingsgeluiden gemixt - het ding kijkt echt lang heerlijk weg- maar waar ik toch niet helemaal in mee kon gaan. Het begint al met die quasi-wijsheden in het begin die niet verder komen dan het observeren en zelfs dat vind ik maar wat geneuzel in de marge, maar vooral vanaf halverwege gaat de film een kant uit die weliswaar interessant is, maar die niet helemaal overtuigt. Of de twee nu getrouwd zijn of niet, ik had sowieso constant het idee naar een act te kijken zonder dat dit een act moest zijn (en allicht was dit wel een act, maar helemaal helder uitleggen lukt het me niet). Allicht komt dat door Binoche die langzaamaan steeds theatraler wordt en daardoor niet meer geloofwaardig, of het nu een act is of niet. Shimell doet het wat dat betreft een stuk beter. Wel 3,0*.

De zaal zat vol kinders (die wel netjes stil waren, in tegenstelling tot de ouderen van dagen die zoals gebruikelijk niet goed zijn opgevoed) en dat viel me op. Ik dacht dat Coraline vooral een animatie was voor de wat oudere kijker met wat ik dacht een horrorsfeertje (en inderdaad zaten er genoeg expliciete momenten in). Geen idee ook dat dit ding zo geliefd was. Ik kende hem vooral van naam dan want ik had hem nog niet gezien maar dat was het dan ook. Enfin, aangezien deze in de bios draaide was dat een mooi moment om eens te gaan.

Erg van genoten, dat sowieso. Prachtige animatie die echt anders oogt dan gewone stop-motion. Leuk verhaaltje (lekker klein gehouden ook), boeiende markante personages en vooral een fijne hoofdrol met fris stemmenwerk van Fanning. Ook vol ideeën om die fantasiewereld aan te kleden maar vooral coherent te laten voelen. De film gaat net iets te lang door, zeker de laatste akte sleept wat, maar al met al gewoon een erg fijne film en het is leuk dat je aan het eind zelf mag bepalen of dit echt was of slechts een boze droom. 4,0*.

Aardige film maar richting het einde wat te veel van hetzelfde voor mij waardoor de film, ondanks een redelijk korte lengte, toch wat langdradig voelde. De film excelleert ook nergens echt. Thematiek prima maar niet overdonderend, visueel wel oké maar niet per se spetterend en sfeertje in dat dorp en acteerwerk in orde maar dat is het dan ook. Sommige scènes springen er qua vermaak wel uit, bijvoorbeeld als vele mensen in zo'n zaaltje een brief moeten schrijven. Benieuwd in hoeverre Wicked Little Letters (Film, 2023) zich hierdoor ook heeft laten inspireren. Al is deze Franse film qua toon echt een stuk beter. 3,0*

Haha, zag ik deze ineens op Netflix staan, eentje die ik altijd al eens had willen zien. Kon ik die pakken voor m'n Nederlandse film op de zaterdagochtend. Geinig wel die Break Outs en Kipling-tas - het geeft een idee dat Nijenhuis ergens nog wel het in zich had de tijdgeest te pakken, maar verder een vreselijk onding. Niet eens per se slecht geacteerd, vooral irritant geacteerd. Fake vooral ook, ik geloofde eigenlijk niemand. Daarnaast lelijk gefilmd in kitscherige kleuren zonder veel ideeën, magere soundtrack, sfeer komt niet over en verhaal slaat helemaal door in de tweede helft. 0,5*.

Dit was wel heel slecht ja. Plot, acteren (echt schandalig niveau), de hele uitstraling, de toon, die twee gozers die echt pijnlijk slecht zijn en ga zo maar door. Het is dat Hoes en Van Eer er nog leuk uitzien en Fernhout en Schuurman weten nog iets van waardigheid uit te stralen, maar verder is dit een amateuristisch gemaakte film die door het budget er nog wel professioneel uit ziet. Maar dat zegt meer over kwaliteit van camera's dan kwaliteit van film. 1,0*.

Lichtvoetige film van Allen die wel redelijk wegkijkt maar ook af en toe wat sleept omdat het geheel nogal wat mak is. Net niet grappig genoeg, net niet spannend genoeg, net niet romantisch genoeg. Redelijk geacteerd wel en de beelden van vaste cameraman Vittorio Storaro zijn weer prachtig. Liet hij ooit Rome al baden in warm geel licht, daar is Parijs meer een schilderij van pastel met vooral binnen prettige zachte belichting en af en toe verontrustend blauw. Het einde was oprecht humoristisch en spannend maar was veruit het grappigste en beste stuk. 3,0*.

Typisch Britse film. Vakkundig gemaakt, helder verteld, prima geacteerd, aankleding is fijn. Daar is allemaal niets tegen in te brengen. Maar ook zijn die films altijd wat levensloos, een beetje mak, nooit echt bijzonder en nooit films die je echt grijpen. Deze film is precies zo als veel van dit soort Britse films. Als stukje historie uitstekend want je leert een boeiend stuk geschiedenis, als entertainmentproduct en drama dan weer een pak minder. 3,0*.

Een heel serieuze Ritchie ditmaal. Ik vind de man de laatste jaren zowaar genietbaar geworden, met minder dadendrang en spielerei dan vroeger en daarmee leuker. Wel zie ik liever de luchtige Ritchie. Deze The Covenant is niet slecht, zeker niet, maar is net iets te vluchtig en gewoontjes om echt indruk achter te laten. Ergens halverwege zit een deel dat heel boeiend kan zijn (de psyche van Gyllenhaal eenmaal thuis) maar blijft wat kort en oppervlakkig. De laatste akte weer terug in Afghanistan weet ook niet meer het niveau van de eerste drie kwartier te evenaren. Maar goed, er zit genoeg fraais in. De opbouw is prima en zeker die eerste drie kwartier boeien en zijn genietbaar en sfeervol. 3,0*.

Leuk. Sowieso met twee van mijn favoriete actrices (Eva Green en de mysterieuze Juno Temple) maar ook met een fijne sfeer en ondanks de wat clichématige stukken (nieuw meisje wordt niet geblieft door de baas van het groepje) heb ik mij niet gestoord. Soms ook met erg mooie scènes, vooral dat zwemmen bij nacht. De rol van Green vind ik echter niet altijd even overtuigend, vooral doordat haar coming out nogal plots komt aan het eind en ook niet volledig wordt uitgewerkt. Vooral ook haar relatie met/richting het Spaans meisje komt daardoor niet echt uit de verf. Valverde heeft natuurlijk daarbij de handicap dat ze Engels moet praten en komt er niet helemaal overtuigend uit, maar ze is wel erg prettig om naar te kijken. 3,5*.

De Oscar-winnaar in 2006 en om die reden al heel lang op mijn to watch list, al stond deze nooit op streamingservices toen ik die had en ook was de dvd niet in de bieb. Nu kwam ik een bericht op X tegen over hoe slecht deze film wel niet was en dat las ik vaker. Terwijl: Oscar (al zegt dat niet veel per se) en hier ook een hoog gemiddelde (dat zegt niet altijd wat maar toch). Dus toen maar eens een schijfje besteld om hem toch eindelijk te zien.

Nou, visueel (in fijne warm tonen) en qua pacing (er gebeurt steeds wat, vervelen doe je je niet en de strakke montage helpt ook) is dit een prima ding. Maar inhoudelijk echt een gedrocht. Alleen maar racisten of mensen die de hele dag ermee bezig zijn. Je zou toch moe worden van jezelf? Sowieso weinig subtiel gebracht, het is bijvoorbeeld altijd wel vrij duidelijk wie de racist is. Er staat nog net niet een bordje boven die personen in beeld of waar een voice-over het nog even fijntjes meldt: 'This is Officer Ryan who is, indeed, a racist'. En lange tijd kent de film ook weinig grijstinten.

Ik zeg 'lange tijd' want richting het einde blijken er toch nuances. Maar juist door alles eerst zo zwart-wit te brengen krijg ik echt braakneigingen van die nuanceringen later - dat voelt zo enorm gemaakt en Hollywood in de slechtste zin van de betekenis. Het deed me allemaal niks en werkte eerder op de lachspieren. 2,0*.

Tegenvaller. Het is vooral dat de hele film zo middle of the road en dertien-in-dozijn is. Beetje country muziek, aardige muziek van de Amerikaanse binnenlanden en wat barretjes en bowlingbanen waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Men lijkt te veel te vertrouwen op de sfeer die daaruit voorkomt zonder iets toe te voegen of origineels te doen, en zo is het soms een erg duffe film. En dan de slecht geschreven rol van Bridges, uiteraard aan de alcohol en een leven van mislukking achter zich. Het is dat er wat kleine nuances zijn die de film net even anders maken. Die rol van Farell is erg fijn en leuk om te zien dat hij nu juist Bridges probeert te helpen en niet de arrogante leerling is. En Bridges zelf doet zijn best door helemaal geen klootzak te zijn, iets waar men bij zo'n type rol snel in vervalt. Dit is gewoon iemand waar het allemaal verkeerd heeft uitgepakt. Buiten dat hij gewoon overtuigend is met zijn gezucht en gepuf. Maar ja, wel in een veels te typische rol. 2,5*.

De originaliteitsprijs komt er niet voor deze soort van Black Panther maar dan voor Aziaten, wat evengoed een goed punt is want ook Aziaten komen er bekaaid van af (veel meer nog dan zwarte acteurs) in de Amerikaanse filmwereld. Het hele verhaal van a naar z is direct uit te tekenen. Maar och, ik word ook milder met de jaren en als ik me vermaak -en dat deed ik heel behoorlijk- geef ik al snel een voldoende. Speelt mee dat de belangrijkste acteurs sympathiek zijn en iederen gewoon een leuke rol heeft, de regie is niet bijzonder maar wel vlotjes en de film heeft genoeg visueels te bieden. Als deze film geen nominaties voor kostuums en production design krijgt dan weet ik het ook niet meer. Prachtige kleuren, jurken, overhemden en pakken en de luxe van juwelen en barokke interieurs. De film is echt een lust voor het oog. Of een prijs voor lekkerst uitziende gerechten als die zou bestaan, soms ziet het er allemaal zo verrukkelijk uit. Al met al prima zaterdagmiddagvermaak en net iets leuker dan de gemiddelde film. 3,5*.

Prima gefilmd (in een warme sfeer), fijn geacteerd (Carell in zo'n rol is altijd wel goed) en best oké qua toon. Wel net te veel personen en de film duurt eigenlijk ook net te lang. Maar ondanks dat het verhaal weinig om het lijf heeft is de film wel charmant en op die bbq aan het eind wordt het nog echt grappig ook. 3,0*.

Visueel fijn en sfeervol, als verhaal weinig boeiend en ik miste wat chemie tussen Dunst en haar lover. Daardoor best een duf ding ondanks alle ellende. Ik keek wel de normale versie van nog geen 100 minuten en die was op momenten al wat aan het slepen maar er is ook een director's cut van 135 minuten?? 2,5*.

Edwards is de man achter de visueel erg fijn Godzilla en Rogue One, nog steeds veruit de beste Star Wars-film sinds Empire, vooral ook door de visuele ideeën van Edwards. Nu deze The Creator waar ik om die reden wel naar uitkeek. Maar wat een teleurstelling.

Geschoten op een extreem breed beeld, waarom is mij een raadsel. Visueel is het allemaal wel in orde maar echt heel bijzondere dingen zijn er niet te zien. De wereld oogt geloofwaardig (binnen de context) en vooral als een geheel. Dat is prettig. De actie is ook redelijk in beeld gezet. Maar de film duurt te lang en teert op een heel zwak clichématig verhaal. Ook een verhaal waar goed en kwaad nooit echt duidelijk worden en potentieel interessante ideeën over AI (wat is dat?) hangen er te veel bij. Mede daardoor wist de film me ook niet mee te trekken.

De andere reden is John David Washington, de meest kleurloze acteur in Hollywood en omstreken. Tenet had dat euvel ook al, die (verder fijne) film met Zendaya ook (waardoor het alsnog een saaie film werd). Ik denk dat zijn vader alle charisma voor 3 generaties Washingtons heeft gekregen, wat een contrast met zoonlief. Ik heb dan echt nul binding met hem, zijn personage, zijn queeste en daarmee de film. 2,0*.

Ik had met een collega vanmiddag het erover dat ik naar deze film zou gaan; hij is inmiddels fervent tegenstander van de vele boksfilms die verschijnen de laatste jaren en we hadden al snel de plot bedacht. Jongen uit kansarm milieu werkt zich op, gaat steeds beter boksen, wint wat potjes, verliest zichzelf en komt in de cel en uiteindelijk komt hij na die verplichte tien a vijftien minuten vol dramatiek er weer bovenop om alsnog de ring in te stappen voor die laatste partij. Enfin, ik zat niet overal even juist met mijn voorspellingen, maar er waren nog zat clichés die ik niet had genoemd die toch in de film zitten. En wat een draak is dat daarmee geworden.

Het begint al met de matige hoofdpersoon, een beetje de stoere straatjongen die toch wel een goed hart heeft en zich met bravoure naar de top wil brengen. Jordan is sympathiek, daar niet van, maar dat is het dan. Nergens ook maar iets van diepgang. Een oppervlakkige karikatuur die nergens echt geloofwaardig wordt. Dat mensen überhaupt maar durven spreken van een Oscar is lachwekkend. Niet dat Sly dat beeldje verdient overigens, die ook al zo'n karikatuur neerzet. Hij praat wat moeilijk, kijkt af en toe schaapachtig en heeft ook wel de sympathie mee, maar om dat nu goed acteerwerk te noemen? Natuurlijk, het script hebben ze niet mee, maar dan nog mag je daar meer mee doen.

En zo kan ik wel doorgaan. Dan zit er nog een overbodige love interest in en de nog meer overbodige ziekte van Stallone. Daar kon je me echt wegrapen, toen dat naar voren kwam. Als de film nu iets niet nodig had... Vooral ook doordat er nauwelijks op wordt teruggekomen. Ja, iets in de mom van: als jij niet vecht, vecht ik ook niet. En dat dan met een stalen gezicht vertellen. De regie is ook al matig, met de typische stukjes waarin flink wat trainingen worden afgewerkt met daaronder dan muziek gemonteerd. Buiten dat, ik luister graag hiphop, maar dit was wel erg matige muziek. En verder mist de film elke vorm van eigenheid of originaliteit, nergens met ook maar een shot dat me deed verbazen. Je merkt ook dat de regisseur zijn best doet sfeer in de prent te krijgen maar overal mislukt dat net. De locaties zijn het allemaal net niet en missen verbeeldingskracht. Ik heb net nog even een stukje van Rocky gezien, zelfde idee maar daar werkt het wel. Verklaren kan ik het niet, behalve misschien talent dan.

Blijven wel over een aantal oprechte momenten tussen Jordan en Thompson (weliswaar overbodig, maar niet slecht gedaan) en enkele prima boksscènes met lange takes en een camera dicht op de huid. Knap gemaakt, met schwung en een zekere pit. Voor die vechtscènes is dit goed waard te kijken, verder snel vergeten. 1,5*.

p.s. Wel (oprecht) verfrissend een film te zien met een zwarte hoofdrolspeler uit een bepaald milieu waar het eens niet draait om zijn huidskleur. In wezen had iedereen deze rol kunnen hebben, zwart, blank, latino. Nergens wordt zijn kleur benoemd, nergens de gebruikelijke racistische issues, door de politie of de maatschappij, maar gewoon een jongeman die het beste probeert te maken van zijn leven. Fijn.

Geen film die ik per se wilde zien, want van de Rocky-serie ben ik geen fan en Creed vond ik een draak van een film. Maar aangezien dit het enige was dat vanmiddag draaide op m'n vrije dag toch maar erheen gegaan, en het viel me niet tegen. Zeker niet.

Elke Rocky-film heeft hetzelfde stramien. Begint lekker met een winst, dan komt de antagonist die in wedstrijd 1 de held helemaal kapot slaat, dan komt de depressie, de training en de glorie tegen diezelfde schurk van dienst. Ook het verhaal van Creed II is dus helemaal uit te tekenen en mist elke vorm van verrassing en barst van de clichés rond familie en bepaalde emoties en pogingen tot sfeer worden weinig subtiel gebracht. Zo'n Rocky die 's avonds alleen nog aan het pasta kneden is in zijn restaurant, de manier hoe hij leeft et cetera.

Maar er zitten ook best aardige momenten in. Zeker tussen Jordan (is oké) en zijn vriendin heerst echt wel chemie. De boksscènes zijn uitstekend geregisseerd, de muziek is lekker en het tempo van de film is prima. Echt verveeld heb ik me niet, ik zat prima zo twee uurtjes in m'n luie biosstoel. En dat laatste geldt toch wel. 3,0*.

De eerste Creed vond ik heel matig (zoals alle films van regisseur Coogler wel), de tweede al een heel stuk beter (met een andere regisseur) dus ik was wel benieuwd naar deze. Nu geregisseerd door Michael B. Jordan zelf. Hij is een redelijk acteur, sowieso komt hij sympathiek over en heeft hij een behoorlijke uitstraling maar hij laat verder ook weinig bijzonders zien. Net als zijn regie, blijkt nu. Die is degelijk maar dan ook oerdegelijk waarbij het zwakke script en de gebruikelijke opbouw van de Rocky- en Creed-films ook niet echt helpen. Ik bedoel, zou Jordan zo op 2/3 van de film toch besluiten weer te vechten, zien we dan wat shots van een zware training en zal hij ergens zo in de wedstrijd neergaan en toch weten op te staan? Gewoon, zomaar wat vragen die je jezelf stelt tijdens zo'n film.

Wat de film nekt is de enorm zware toon. Ik kan best veel clichés hebben maar als je dan zo'n serieuze film maakt dan storen ze al snel. Of worden ze zelfs lachwekkend. Zeker het eerste uur is vrij traag. Beeldvoering is saai, muziek (behoudens de opening met Dr. Dre met een verlengde intro) vooral veel matige hiphop en het drama blijft enorm oppervlakkig. Ook de chemie tussen Jordan en Thompson is wat verdwenen. Majors is een aardige antagonist maar ook niet heel speciaal.

Het tweede uur is wel leuker, dan staat het boksen wat meer centraal en dat ziet er verder allemaal wel oké uit en kijkt makkelijk weg. Maar dat is het dan ook. 2,0*.

Boeiende bijzondere film die filmisch gezien af en toe wat gedateerd aanvoelt en niet altijd evengoed werkt maar ook nergens verveelt en een dag later nog wat napruttelt in m'n gedachten. Vooral de jonge Ana Torrent is geweldig met haar blikken. Ze overdrijft nergens maar er zit zoveel diepte in. Creepy en boeiend en levendig tegelijk. Enkele scènes springen eruit (dat dansen! Die ken ik nog uit een Moviemeter Contest van enkele jaren terug) en de sfeer is ook prima de hele film.

Het stukje inzake Franco zie ik dan minder. Dat zou mede gaan om de verstikkendheid onder Franco en in de film onder die tante. Maar dat valt allemaal wel mee toch? Die tante doet haar best, krijgt wat moeilijke kinderen (niet zonder reden) maar dit is zeker niet Fanny och Alexander om maar eens een voorbeeld aan te halen. Dit is één voorbeeld maar ook verder wat betreft inhoud en thematiek werkt de film niet echt voor mij.

Wel vind ik de leefwereld van de jonge kinderen en Ana in het bijzonder sterk weergegeven alsmede de dagdromen. Visueel verder aardig met die kleurtint groen en met opvallend gebruik van zoom (dat gebeurt al 20 jaar nauwelijks meer en valt daardoor op maar voelt ook gelijk wat gedateerd aan) maar nooit echt heel bijzonder. 3,5*.

Een soort van kluchtje, hoewel nog redelijk serieus. Maar in de regel niet het soort film dat me trekt. De personages en plot wisten me niet te boeien en visueel vond ik er niets bijzonders bij zitten. Nu een week later nu ik dit typ weet ik ook nauwelijks meer iets van de film, behalve dat ik deze behoorlijk saai vond en zelfs de 80 minuten als twee uur aanvoelden. 1,0*.

Visueel één van de betere, met die mooie desolate landschappen die met uitstekend gebruik van het brede beeld ook heel weids en desolaat overkomen. Goed gedaan. Verder een wat matige plot die steeds verder wegglijdt in een simpel pulpfilmpje en in het geheel ook niet bijzonder geacteerd. Het stukje technologie hangt er maar een beetje bij en de ideeënarmoede begint in dit seizoen wel duidelijk te worden. 2,5*.

Mooie film, maar totaal niet boeiend. Het centrale koppel nam me niet mee, en dat hele verhaal rond hun twee kon me nergens interesseren. Nergens was ook chemie tussen de twee aanwezig en als geheel ook wat melodramatisch. Maar goed, het zag er wel mooi uit allemaal. Antonioni toont hier al aan vaak de juiste locaties goed te kunnen kiezen, maar ook zijn hoeken, kadreringen, camerabewegingen et cetera verraden wel enig talent. De muziek erbij is prima en vooral de sfeer is uitstekend net als de beelden van een naoorlogs Italië of de prachtige dure jurken van Bosé. Uiteindelijk wist ik me prima te vermaken met dat soort beelden. Denk aan die scène op de brug. Wat zich daar afspeelt tussen de minnaars deerde me niet, maar ik keek wel naar de mooie gietijzeren brug of de arbeiders op de achtergrond. 3,0*.

Matig. Dat komt vooral door de hondsvervelende schreeuwende drukke personages en oerflauwe slapstick. Jammer, want sommige subtielere grappen werken wel degelijk. Production Design is ook in orde. De wereld van toen ziet er leuk uit met haar vreemde wezens in de overgang van vis naar zoogdier - visueel is overduidelijk geprobeerd eens wat anders te doen met een paar knappe shots. Alleen is de actie te druk en onoverzichtelijk in beeld gezet door de zwiepende camera (ja, dat kan uitstekend met computeranimatie, maar beheers je meneer de regisseur). Stemmenwerk was verder niet heel bijzonder. Emma Stone is een knap meisje maar heeft een te zware stem, Cage verder is gewoon irritant is en de rest valt in het geheel niet op. Het hele verhaal daarnaast weet te vermaken, maar alle cliché's worden weer uit de kast getrokken tegen het eind. Blggh. 2,0*.

Het eerste kwartier is nog wel aardig als je een beetje die familie opnieuw leert kennen. Daarna komt de plot op gang en wordt de film druk, vervelend en is nergens meer echt boeiend. Lelijke kitscherige look ook waar ik het eerste deel visueel nog wel aardig vond. 1,5*.

Op zich wel een fijne film maar dan behoudens het hoofdverhaal eigenlijk. Juist die centrale relatie tussen de oudere vrouw en de jongere man werkte totaal niet. Maar al het andere wel. Prachtige shots van Istanbul soms. Als de bus aankomt en de camera uitzoomt om de grootsheid te tonen, maar ook leuke foefjes zoals een tracking shot de boot op dat de hoofdrolspelers volgt en dan zijn eigen weg gaat. Of een shot van de jongen op de boot, de camera draait en volgt dan een andere vrouw. Ook iemand waarvan je lange tijd denkt dat zij de persoon is die gezocht wordt. Verder een mooi inkijkje in de buurtjes van de grootstad en je krijgt haast een impressionistisch beeld voorgeschoteld daarvan. Het einde had niet zo gehoeven, of ze nu iemand heeft gevonden, of dat dat een droom was of dat het meer een wens is: ik had liever gehad dat het verhaal klaar was zonder gelukte zoektocht. 3,5*.

In de tijd dat dit vehikel uitkwam was Britney Spears helemaal hot, al was 2002 al wel in een periode dat haar ster tanende was. Haar muziek, daar ontkwam je niet aan (en sommige singles blijven leuk, niet alleen als jeugdsentiment) maar deze film had ik nog niet eerder gezien. En ergens was ik wel benieuwd, sowieso als roadtrip met beelden van de Amerikaanse binnenlanden.

Nou, op dat laatste punt biedt de film af en toe wel wat. Op momentjes sfeervol en de roadtrip komt er aardig uit. Maar verder heel soapachtig, tegen het belachelijke aan en erg matig geacteerd. Op geen enkele manier is dit een goede film te noemen en de film weet ook niet constant te boeien. 1,5*

De eerste film zag ik jaren terug en dat was volstrekt mijn stijl niet. Allicht als ik hem nog eens terugkijk dat ik hem beter beoordeel, maar wat me toen al tegenzat, dat rare bewegen en gevlieg, zit ook in deze en trek ik nog steeds niet. Film is voor mij ook een stukje geloofwaardigheid, en dat is in deze vorm er niet. Gevechten zien er af en toe nog wel fraai uit, zoals de hele film op momenten wel mooi is met fijn kleurgebruik en prima omgevingen en sets en kostuums. Maar het verhaal is een pak minder interessant en het acteerwerk houdt ook niet over, waarschijnlijk omdat men zich door het Engels moet worstelen wat de meeste niet goed afgaat als het om emoties gaat. En dan is er dat jonge meisje dat vloeiend Engels spreekt (ze is uit Sydney) wat weer helemaal niet past bij de rest. 2,0*.