Opinions

De eerste Creed vond ik heel matig (zoals alle films van regisseur Coogler wel), de tweede al een heel stuk beter (met een andere regisseur) dus ik was wel benieuwd naar deze. Nu geregisseerd door Michael B. Jordan zelf. Hij is een redelijk acteur, sowieso komt hij sympathiek over en heeft hij een behoorlijke uitstraling maar hij laat verder ook weinig bijzonders zien. Net als zijn regie, blijkt nu. Die is degelijk maar dan ook oerdegelijk waarbij het zwakke script en de gebruikelijke opbouw van de Rocky- en Creed-films ook niet echt helpen. Ik bedoel, zou Jordan zo op 2/3 van de film toch besluiten weer te vechten, zien we dan wat shots van een zware training en zal hij ergens zo in de wedstrijd neergaan en toch weten op te staan? Gewoon, zomaar wat vragen die je jezelf stelt tijdens zo'n film.

Wat de film nekt is de enorm zware toon. Ik kan best veel clichés hebben maar als je dan zo'n serieuze film maakt dan storen ze al snel. Of worden ze zelfs lachwekkend. Zeker het eerste uur is vrij traag. Beeldvoering is saai, muziek (behoudens de opening met Dr. Dre met een verlengde intro) vooral veel matige hiphop en het drama blijft enorm oppervlakkig. Ook de chemie tussen Jordan en Thompson is wat verdwenen. Majors is een aardige antagonist maar ook niet heel speciaal.

Het tweede uur is wel leuker, dan staat het boksen wat meer centraal en dat ziet er verder allemaal wel oké uit en kijkt makkelijk weg. Maar dat is het dan ook. 2,0*.

Boeiende bijzondere film die filmisch gezien af en toe wat gedateerd aanvoelt en niet altijd evengoed werkt maar ook nergens verveelt en een dag later nog wat napruttelt in m'n gedachten. Vooral de jonge Ana Torrent is geweldig met haar blikken. Ze overdrijft nergens maar er zit zoveel diepte in. Creepy en boeiend en levendig tegelijk. Enkele scènes springen eruit (dat dansen! Die ken ik nog uit een Moviemeter Contest van enkele jaren terug) en de sfeer is ook prima de hele film.

Het stukje inzake Franco zie ik dan minder. Dat zou mede gaan om de verstikkendheid onder Franco en in de film onder die tante. Maar dat valt allemaal wel mee toch? Die tante doet haar best, krijgt wat moeilijke kinderen (niet zonder reden) maar dit is zeker niet Fanny och Alexander om maar eens een voorbeeld aan te halen. Dit is één voorbeeld maar ook verder wat betreft inhoud en thematiek werkt de film niet echt voor mij.

Wel vind ik de leefwereld van de jonge kinderen en Ana in het bijzonder sterk weergegeven alsmede de dagdromen. Visueel verder aardig met die kleurtint groen en met opvallend gebruik van zoom (dat gebeurt al 20 jaar nauwelijks meer en valt daardoor op maar voelt ook gelijk wat gedateerd aan) maar nooit echt heel bijzonder. 3,5*.

Een soort van kluchtje, hoewel nog redelijk serieus. Maar in de regel niet het soort film dat me trekt. De personages en plot wisten me niet te boeien en visueel vond ik er niets bijzonders bij zitten. Nu een week later nu ik dit typ weet ik ook nauwelijks meer iets van de film, behalve dat ik deze behoorlijk saai vond en zelfs de 80 minuten als twee uur aanvoelden. 1,0*.

Visueel één van de betere, met die mooie desolate landschappen die met uitstekend gebruik van het brede beeld ook heel weids en desolaat overkomen. Goed gedaan. Verder een wat matige plot die steeds verder wegglijdt in een simpel pulpfilmpje en in het geheel ook niet bijzonder geacteerd. Het stukje technologie hangt er maar een beetje bij en de ideeënarmoede begint in dit seizoen wel duidelijk te worden. 2,5*.

Mooie film, maar totaal niet boeiend. Het centrale koppel nam me niet mee, en dat hele verhaal rond hun twee kon me nergens interesseren. Nergens was ook chemie tussen de twee aanwezig en als geheel ook wat melodramatisch. Maar goed, het zag er wel mooi uit allemaal. Antonioni toont hier al aan vaak de juiste locaties goed te kunnen kiezen, maar ook zijn hoeken, kadreringen, camerabewegingen et cetera verraden wel enig talent. De muziek erbij is prima en vooral de sfeer is uitstekend net als de beelden van een naoorlogs Italië of de prachtige dure jurken van Bosé. Uiteindelijk wist ik me prima te vermaken met dat soort beelden. Denk aan die scène op de brug. Wat zich daar afspeelt tussen de minnaars deerde me niet, maar ik keek wel naar de mooie gietijzeren brug of de arbeiders op de achtergrond. 3,0*.

Matig. Dat komt vooral door de hondsvervelende schreeuwende drukke personages en oerflauwe slapstick. Jammer, want sommige subtielere grappen werken wel degelijk. Production Design is ook in orde. De wereld van toen ziet er leuk uit met haar vreemde wezens in de overgang van vis naar zoogdier - visueel is overduidelijk geprobeerd eens wat anders te doen met een paar knappe shots. Alleen is de actie te druk en onoverzichtelijk in beeld gezet door de zwiepende camera (ja, dat kan uitstekend met computeranimatie, maar beheers je meneer de regisseur). Stemmenwerk was verder niet heel bijzonder. Emma Stone is een knap meisje maar heeft een te zware stem, Cage verder is gewoon irritant is en de rest valt in het geheel niet op. Het hele verhaal daarnaast weet te vermaken, maar alle cliché's worden weer uit de kast getrokken tegen het eind. Blggh. 2,0*.

Het eerste kwartier is nog wel aardig als je een beetje die familie opnieuw leert kennen. Daarna komt de plot op gang en wordt de film druk, vervelend en is nergens meer echt boeiend. Lelijke kitscherige look ook waar ik het eerste deel visueel nog wel aardig vond. 1,5*.

Op zich wel een fijne film maar dan behoudens het hoofdverhaal eigenlijk. Juist die centrale relatie tussen de oudere vrouw en de jongere man werkte totaal niet. Maar al het andere wel. Prachtige shots van Istanbul soms. Als de bus aankomt en de camera uitzoomt om de grootsheid te tonen, maar ook leuke foefjes zoals een tracking shot de boot op dat de hoofdrolspelers volgt en dan zijn eigen weg gaat. Of een shot van de jongen op de boot, de camera draait en volgt dan een andere vrouw. Ook iemand waarvan je lange tijd denkt dat zij de persoon is die gezocht wordt. Verder een mooi inkijkje in de buurtjes van de grootstad en je krijgt haast een impressionistisch beeld voorgeschoteld daarvan. Het einde had niet zo gehoeven, of ze nu iemand heeft gevonden, of dat dat een droom was of dat het meer een wens is: ik had liever gehad dat het verhaal klaar was zonder gelukte zoektocht. 3,5*.

In de tijd dat dit vehikel uitkwam was Britney Spears helemaal hot, al was 2002 al wel in een periode dat haar ster tanende was. Haar muziek, daar ontkwam je niet aan (en sommige singles blijven leuk, niet alleen als jeugdsentiment) maar deze film had ik nog niet eerder gezien. En ergens was ik wel benieuwd, sowieso als roadtrip met beelden van de Amerikaanse binnenlanden.

Nou, op dat laatste punt biedt de film af en toe wel wat. Op momentjes sfeervol en de roadtrip komt er aardig uit. Maar verder heel soapachtig, tegen het belachelijke aan en erg matig geacteerd. Op geen enkele manier is dit een goede film te noemen en de film weet ook niet constant te boeien. 1,5*

De eerste film zag ik jaren terug en dat was volstrekt mijn stijl niet. Allicht als ik hem nog eens terugkijk dat ik hem beter beoordeel, maar wat me toen al tegenzat, dat rare bewegen en gevlieg, zit ook in deze en trek ik nog steeds niet. Film is voor mij ook een stukje geloofwaardigheid, en dat is in deze vorm er niet. Gevechten zien er af en toe nog wel fraai uit, zoals de hele film op momenten wel mooi is met fijn kleurgebruik en prima omgevingen en sets en kostuums. Maar het verhaal is een pak minder interessant en het acteerwerk houdt ook niet over, waarschijnlijk omdat men zich door het Engels moet worstelen wat de meeste niet goed afgaat als het om emoties gaat. En dan is er dat jonge meisje dat vloeiend Engels spreekt (ze is uit Sydney) wat weer helemaal niet past bij de rest. 2,0*.

Best leuk ja, met fijne muziek zo af en toe waarbij Bittersweet Symphony wel een hoogtepunt is, ook door de manier hoe het in de film is gemonteerd met die openslaande deuren. Verder sexy en geil, leuke hoofdrolspelers die nog fris zijn en daardoor zo een romcom (wat het ergens wel is) meer dan het kijken waard maken. Een aantal leuke scènes, mooie locaties en interieurs en soms gewoon fijnzinnige humor. Wel saai gefilmd en niet bijzonder mooi ook overigens. En toch, ondanks dat ik heel positief ben is het gevoelsmatig maar 3,0*. De vinger kan ik er niet op leggen waarom, maar ik houd me er wel bij.

Deze film kent vooral een goddelijke soundtrack. En is fijn gefilmd, met een mooie aankleding van kostuums en decors. En Emma Stone is verrukkelijk om naar te kijken. Al met al heel wat goede punten, alleen jammer dat de film zelf een heel stuk minder boeiend is, echt de scherpe randjes mist en me eigenlijk ook lang niet altijd vermaakte. Op punten nog wel een voldoende. 3,0*.

Geen geweldige film. Wel een fijne film, prima sfeer, mooie beelden en fijne muziek soms. Maar Eastwood is echt een jaar of 25 te oud voor deze rol, hij oogt ook te fragiel. En de film barst van de clichés en weet hele momenten niet te boeien. In dat dorpje zitten nog wel enkele oprecht mooie momenten, maar richting het einde wordt de film alweer minder. Jammer. 2,5*.

Geen idee of iedereen snel doorheeft dat er iets mis is met die investeringen. Ik zit zelf een beetje in dit vakgebied en dacht na 5 minuten al: dit lijkt wel op ponzifraude, maar geen idee hoe anderen dat ervoeren. Dat iedereen erin trapt en zomaar geld op zo'n rekening zet is verder ook volstrekt geloofwaardig, ik heb het maar al te vaak gezien hoe goedgelovig (en hebberig?) mensen kunnen zijn.

Enfin, verder wel verwerkt in een sympathieke maar ook ietwat zwakke film. Dat conflict tussen vader en zoon barst van de groteske gebaren en clichés en de hoofdrolspeler vind ik ook niet echt overtuigend. Die buurtbewoners zijn wel leuke aanvullingen maar zijn verder ook weinig origineel. De film duurt ook net iets te lang. Visueel en qua sfeer op momenten wel oké. 2,5*.

In het begin sterk en spannend, maar met dit uitgangspunt had veel meer mee gedaan kunnen worden. De spanning gaat weg en de gore treedt in. Jammer, want ook sfeer verdwijnt daardoor en kijk je film plichtmatig uit. 1,5*.

Meer een lange commercial dan een documentaire. Ik dacht en observerende film te zien, zoals in de plot staat, maar helaas viel dat nogal tegen op enkele momentjes na. Veel saaie pratende hoofden en het ging meer over marketing en branding dan over kleding maken, voor mij niet interessant. En Elba bij de chiropractor heeft helemaal niets hiermee te maken. 1,0*.

Ooit was Joe Wright een fijne regisseur, met genoeg visuele spielerei en leuke ideeën om de films net dat beetje meer te geven. Maar de laatste 10 jaar eigenlijk al niet meer en is hij een vrij duffe regisseur geworden. Zo ook deze Cyrano die zeker het eerste uur maar niet opschiet. De liedjes zijn oké maar niet heel bijzonder, maar het is allemaal zo verschrikkelijk mak gefilmd. Enkel de kostuums zijn echt het aanzien waard en Dinklage geeft wel kracht mee in zijn rol maar kan de film niet dragen. Het tweede uur is wel beter, maar de laatste scène hangt er maar weer wat bij en is gewoonweg saai. 2,0*.