Opinions

Dit vond ik een hele fijne film, al vond ik het eerste verhaal net iets leuker dan het tweede, al zijn beide prima met innemende personages. Visueel mooi en soms licht-experimenteel, maar nog aan de goede kant van de streep en het zit de inhoud niet in de weg waardoor dit best een warme film is. Fijn tempo, mooie beelden, sterk geacteerd en soms heerlijk verwonderend om te kijken. En vooral met een erg fijne sfeer. Jammer dat het tweede deel net iets minder boeide, anders had deze nog een hoger cijfer gekregen. 4,0*.

Lange tijd terug dat ik deze heb gezien, toen met 3,0* beoordeeld. Inmiddels ben ik heel wat films verder en ook in smaak, maar toch is deze me niet meegevallen ondanks dat ik dat stiekem wel had verwacht. Technisch zit het fantastisch in elkaar met mooi kleurenspel (veelal in kil blauw, de jeugdjaren in de 60s dan weer in warm geel), sommige hele fijne losse scènes (de geschiedenis van het appartement) en een prima vertelwijze het eerste uur. Het zijn vooral kleine verhaaltjes die een groter geheel scheppen, samengehouden door de centrale figuur Raket. Had de film good kid, m.A.A.d. city geheten, dan had goed gepast. Daarnaast wordt er met plezier gespeeld door de frisse cast. En toch ontkom je er niet aan dat het allemaal weinig diepgaand is en wel erg luchtig allemaal. Te luchtig om te beklijven, om grootse cinema te worden. Behoudens enkele momenten is dit gewoon een plezierig filmpje, dat in het tweede deel ook wat minder bijzonder wordt. Dan wordt alleen nog de centrale plot gevolgd, een hoop geschoten en mis je een beetje die vertelwijze uit het eerste uur. Wel vermaakt, dus 3,5*.

Wel een lief filmpje. Visueel soms erg mooi met vel details, maar vooral buitenscènes wel erg simpel getekend en niet helemaal mijn stijl. Dit is echt zo'n film die me als gehel niet echt boeit, maar waar vooral de kleine (en vaak herkenbare) momentjes erg fijn zijn. Dat soort momentjes samen geven de film nog wel een voldoende, ook al wist de film niet altijd de aandacht erbij te houden. 3,0*.

PTA is mijn favoriete regisseur en in deze short zie je al duidelijk zijn vingerafdruk. De sfeer van zowel dat wegrestaurant als de casino's en cheesy hotels (met hoe weinig beelden ook) is treffend neergezet. Visueel soms geweldig, hoe die camera beweegt naar een ander tafeltje met de serveerster mee, of de montage hoe zo gewisseld wordt tussen personages. Inhoudelijk in het begin nog minder boeiend, de gesprekken niet even geweldig en iets te lang maar na ongeveer 10 minuten komt ook dat losser en wordt het een feestje om naar te kijken waar langzaamaan wat onderhuidse spanning bij komt. 4,0*.

Oef, wat duurde dit lang. De mooie plaatjes soms ten spijt, dit was me allemaal iets te kabbelend, vooral omdat er voor mij niets interessants gebeurde. Een film als Café Lumière is net zo traag, maar wel boeiend (en fantastisch). Misschien is dit Chinese hofleven uit die tijd toch net te ondoorgrondelijk is, zonder enige emoties en veel stille blikken. Halverwege als de film naar buiten gaat krijgt het geheel een opleving, met mooie natuur die wordt getoond (voelt ook allemaal erg authentiek aan, vooral dat dorp in de ochtendmist) of een fraaie scène bij die witte bomen. Maar dat en de mooie slotscène kunnen het geheel niet naar een voldoende slepen, daarvoor is het kijkplezier te laag. Zelfs de normaal prima spelende en gevoelige Qi Shu kon me niet bereiken. 2,0*.

Vooral een leuke miniserie om te zien. Niks bijzonders als film met een vrij degelijke fotografie en nergens dat de serie weet te verrassen, maar wel een prima inkijkje in de muziekscène van Liverpool begin jaren 60, met veel sympathieke personages en vooral een geweldige Smith die en schattig en zelfbewust tegelijk is. Het derde deel is wel veruit de minste omdat hier een grotere tijdspanne ineens wordt gepakt en dit typisch biografiemateriaal wordt, eerder als samenvatting te zien dan als inlevende film. Als geheel 3,0*.

Soapachtig en dan op de verkeerde manier. Wat soom terecht zegt hierboven, er zit wel een zeker plezier in maar ik vond de film simpelweg niets aan. Het voelde te ziet en te onecht om erin mee te kunnen gaan en dan blijft er voor mij weinig plezier over. 1,5*.

Zo, nu eens de tijd genomen deze een herziening te gunnen. Sommige beelden herinnerde ik mij nog wel maar een groot deel niet. Te lang geleden. En het werd een blijde kijkbeurt.

Veel klassieker dan deze zal je ze van Disney niet snel krijgen. Erg zoetsappig, een prins zonder enig charisma die met gemak het meisje krijgt en een vleugje magie. De bijfiguren zijn wel erg grappig en de muziek was prima ingepast in de situatie. Vooral de scène met de zeepbellen was betoverend mooi. Cinderella zelf is erg braafjes maar voldoet en de boze stiefmoeder en haar dochters zijn ook prima, karikaturaal maar toch eng. De kat en muizen zijn voor een leuke aanvulling in het toch verder tamelijk eenvoudige en rechtlijnige verhaal.

Visueel is de film erg mooi, met fijne heldere kleuren door de techniek van Technicolor met verder eenvoudige achtergronden in veelal grijzige en bruine kleuren. Zo ontstaan er mooie contrasten door kleurgebruik. Simpel maar doeltreffend. Een aantal erg mooie shots zoals de rit naar het paleis met de beige paarden en blauw-zwarte lucht en een verdrietige Cinderella die wegrent het donker in terwijl de camera uitzoomt maken het geheel af.

Erg vermaakt. Zeer simpel maar uitstekend uitgewerkt. 4*.

Best aardig, vooral door de heerlijke kleurrijke haast kitscherige sets en jurken. Daar lijkt echt kosten noch moeite gespaard te zijn en maakt van dit sprookje ook echt een sprookjeswereld. Verder weet ik niet helemaal wat ik ervan moet denken om de geanimeerde versie uit 1950 te verfilmen. Deels ligt dat eraan dat die Disney-klassiekers vooral door die animatie en door de musicalelementen zo genietbaar zijn. Zet je dat om naar een echte film, dan wordt het al snel lachwekkend, vooral dat gedoe met die muizen. Wel zie je dat er een aantal aspecten is toegevoegd, ook omdat men nu eenmaal een uur aan film extra had, door de extra lengte en het weghalen van de liedjes. Zo is er een beetje politiek ingevlochten en de geschiedenis van Cinderella wordt wat geloofwaardiger gebracht waarin ze langzaamaan tot sloofje wordt gemaakt. Maar toch zie ik liever een adaptatie van het verhaal in de echte, liefst moderne, wereld. Maar goed, ik kan niet alles hebben. Verder zijn de rollen aardig bezet en lijkt iedereen ook echt met plezier te spelen. De film vliegt dan ook voorbij hoewel ik buiten de decors om nergens iets heb gezien dat ik echt goed vond. Maar het is wel vermakelijk. 3,0*.

Niet onaardig. Drie korte verhaaltjes die zo uit een tv-serie kunnen komen en ook behoorlijk in kwaliteit verschillen. De eerste is aardig maar niet meer dan dat en matig geanimeerd. Het tweede verhaaltje staat me eigenlijk niet eens meer bij. Een beetje wat grappen en grollen zonder dat het echt leuk wordt. Maar vooral het derde verhaal met de stiefzuster weet de juiste toon aan te slaan, is soms best fraai geanimeerd en kijkt nog lekker weg zo als laatste. Gezamenlijk 2,5*.

Niet onaardig, zeker niet vergeleken met veel andere vervolgfilms, met liedjes die behoorlijk zijn en een heel redelijke tekenstijl. Uiteindelijk wel te kinderlijk en te simpel, maar op momenten best fijn. Een volstrekt onnodig verhaal ook, maar vooral de rol van Anastasia nu extra, die ook al in deel II haar eigen filmpje had, is best leuk. Al met al 2,5*.

Zo'n film die ik tegenkwam in de Top 250 en op een streamingservice staat en daarmee op mijn watch list maar die me echt helemaal niks zei. Gek, want een hoge notering, veel stemmen van een best bekende regisseur en vol sterren.

Wel erg degelijk, veilig en compleet binnen de lijntjes. Hier zit echt niets bijzonders in. En daarmee zijn die 140 minuten dan een lange zit. De film zit technisch prima in elkaar, Crowe en vooral Giamatti zijn prima (Zellweger is dan weer vrij irritant en totaal niet geloofwaardig in de dramatische stukken) en de sfeer is aardig. Maar alle clichés komen netjes langs zonder indruk achter te laten. Even een scène dat Crowe niet gekozen wordt voor werk, even een scène dat er te weinig melk is, etc etc. De boksscènes zelf zijn beter geschoten maar geen moment echt opwindend. 2,0*.

Geinig detail, social security number werd als sofinummer vertaald door de ondertitelaar (wiens naam al aan het begin van de film te zien was in plaats van het eind zoals gebruikelijk) in plaats van het al jaren gebruikte burgerservicenummer in Nederland.

Enfin, enorm matige film verder. Mat, duf, zonder enig greintje liefde lijkt het, volledig op de automatische piloot. Die 110 minuten duurden en duurden maar. Matig script waarin weinig subtiel een en ander wordt gezegd over privacy en met ineens nog zo'n nevenplotje met die jeugdvriend. Ik wil wel geloven dat het boek beter is, maar dat dat allemaal niet in een film van krap twee uur te proppen is. Watson is ook nergens geloofwaardig in haar omslag (al is dat nog niets mer Gillan die de volstrekt andere kant uitgaat zonder aanwijsbare reden) en dat einde is ineens wel erg afgeraffeld maar wil ik eigenlijk ook geen einde noemen. Wel een anti-climax. Nee, eigenlijk kan ik niets goeds noemen, of het is het zalige Metal Guru aan het begin van de film, maar ook daarvan gaat het volume al snel naar beneden. 0,5*.

Ja, mooi. Sensueel ook. Mooi inkijkje in de Iraanse wereld (daar ga ik gemakshalve maar vanuit) en wat zo leuk is, is dat dit net een wat gegoede familie is waardoor je eens een wat ander beeld krijgt van zo een land. Maar ook de besloten feestjes, lichtjes en fijne soundtrack maken dit erg fijn kijkvoer. En dan heb ik de twee aantrekkelijke actrices nog niet genoemd. Inhoudelijk fladdert het echter te veel kanten uit en lijkt er soms maar wat bij te hangen. Natuurlijk komt de thematiek rond geloof en onderdrukking veel naar voren, maar voor mijn gevoel was het bijzaak en dus geen film vol grootse gebaren maar een kleine film over de relatie tussen de meisjes. Die vader aan het eind die ineens meedoet met de broer in zijn gebeden, waar kwam dat nu ineens vandaan? Van zo'n broer (en al die types als hij) krijg ik wel jeuk trouwens. In het openbaar van alles afkeuren, maar wel gewoon een harde plasser krijgen van mooie meisjes. De viezerik. 3,5*.

Fraaie Chaplin die steeds beter wordt. Het begin is nogal flauw met zijn typische humor die niet de mijne is (ik zie liever dan Buster Keaton) maar Chaplin heeft nog wel talent genoeg als regisseur om het tempo er goed in te houden. Het tweede deel als die meligheid naar de achtergrond verdwijnt en Chaplin een lief liefdesverhaal vertelt wordt het allemaal een stuk fijner. Leuke personages en gewoon een fijn filmpje dat je even zo ook tussendoor kan kijken. Het grote meesterwerk zie ik er echter niet in. 3,5*.

Ik heb best wat kritiekpunten op de film. Hoe soms muziek instart op vervelende momenten, enkele scènes in het begin gaan wat traag, de personages zijn een beetje cliché, de jonge fotograaf maakt iets te snel een ontwikkeling door (dat einde dat ze een dode Dunst laat liggen gaat er iets te ver over) en de film kent veel gemiste kansen (er zijn heel veel dingen te doen met een burgeroorlog maar Garland legt op dat conflict en wat dat doet met een land niet zozeer de nadruk). Maar wat de film goed doet, dat doet deze ook wel zo goed dat de film op actiegebied echt het beste is dat ik in jaren in de bios zag (even los van re-releases als Die Hard).

Civil War is de titel. Maar het gaat niet zozeer om die oorlog. De reden van het conflict krijgen we niet, hoogstens dat de president wat dingen tegen de rechtsstaat heeft gedaan. En de rebellerende twee staten (twee slechts, wel met een kwart van de inwoners en economie dus met aardig wat slagkracht) zijn elkaars tegenpolen zo ongeveer. Dus dit is echt een aanval tegen de president en dien antirechtstatelijke beleid. Niet zozeer een strijd van rijk tegen arm, Republikeins tegen Democratisch.

Enerzijds had de film hiermee overal kunnen spelen (het conflict zelf is niet van belang) maar anderzijds is Amerika juist geschikt om meer feeling te houden als kijker dan eender welk conflictgebied dat minder bekend is voor de Amerikaan (en op het Westen georiënteerde filmkijker). De film gaat meer over de mensen van de pers eigenlijk en hoe zij in conflictgebieden rondlopen. Met de militairen mee, al kabbelend in een hotel en dronken worden, als concullega’s en vooral gaan voor dat éne shot zonder enig moreel oordeel maar eerder als strontvliegen op drek duiken voor eigen glorie.

Maar dat is allemaal leuk en aardig, uiteindelijk is dit ook een actiefilm vermomd als roadmovie die technisch superieur in elkaar zit. Visueel erg fijn met veel gevoel voor locaties (alleen al die skylineshots van Manhattan maar dan net een wat ander gebied dan normaal, futuristischer met al die nieuwe hoogbouw), sfeer en bijzonders shots. En dan de actie zelf. Vanuit een stil moment explodeert het ineens erop los met echt hard maar zalig sound design. Deze film knalt echt. Zeker het tweede uur voelt hard, realistisch en enorm indrukwekkend. Bij alle cgi van de laatste jaren is er vooral veel bombast maar weinig indruk, hier wordt de schaal kleiner gehouden met juist wel veel indruk. En dat werkt zoveel beter. Een geweldige bioscoopervaring waar thuis allicht iets minder van overblijft maar waar deze nog steeds een prima film zou zijn. 4,0*

Het is wel geinig om heel veel wezens en goden uit de Griekse mythologie tegen te komen, maar verder is dit een heel matige film. De film zit al te snel in de actie en we krijgen een hoofdpersoon die we en niet leren kennen en een zeer kleurloze invulling krijgt van Worthington. Zo wist de film me geen moment te boeien, waarbij meespeelt dat dit een film is die van scène naar scène gaat en je als kijker nooit verder betrokken kan raken. De losse scènes zijn op momenten wel aardig, maar het geheel is saai en grijs gefilmd. 1,5*.

Cleo van 5 tot 7, maar eigenlijk 17 tot 18:30 als je de film ziet (en komt overeen met de 90 minuten die de film duurt). En eerder nog pakweg 13 tot 19 als je een beetje kijkt hoeveel tijd er verteld moet zijn eigenlijk. Ik lees hierboven iets als dat wachten op een uitslag de tijd langer laat lijken wat ik wel een aardige uitleg vind maar a) weet ik niet of dat bedoeld is en b) komt dat juist niet goed over omdat er heel veel gebeurt in 1,5 uur, dat is juist omgekeerd.

Op momenten een erg mooie film, bijvoorbeeld bij het kopen van de hoed met al die spiegels en hoe de camera beweegt of bij het zingen van dat liedje hoe de camera draait en de achtergrond enkel een zwart doek is en de hoofdrolspeelster ineens de camera kijkt. De film zit vol met leuke en goed uitgewerkte visuele ideeën (direct al met die teksten op de Tarotkaarten). Ook een hele toffe overgang van kleur naar zwart-wit, dat zie je niet vaak dat men met kleur begint.

Inhoudelijk echter niet altijd even boeiend, allemaal vaak net te licht van toon waardoor de meeste scènes niet continu weten te boeien. Eigenlijk is het laatste stuk, waar echt contact ontstaat, nog het mooiste deel. 3,5*.

Ik keek de film een minuut of 5 en dacht toen: wat is dit voor goedkoop ogende b-film? Bleek het een tv-film te zijn. Ja, dat zegt wel iets. Niet dat de film helemaal bagger is, maar echt geweldig is dit ding nu ook weer niet. Visueel saai en de film weet na een tijdje ook weinig nieuws meer te brengen. Wel aardig geacteerd en de sfeer is wel oké. 2,5*.

Ik twijfelde wat over mijn stem voor deze film. Als bioscoopervaring telt die wel, op heel veel momenten. Ik ben alleen bang dat er thuis weinig van overblijft. Daarnaast rekt Noé sommige scènes te lang waarbij een versie van misschien 75 a 80 minuten mij wel volledig had meegenomen. Die audities in het begin gaan nog wel, al had dat korter gekund. Maar dat is nog een aanloopje met fijn wat muziek weggemixt op de achtergrond kijkt dat wel lekker weg. Echter na die zalige eerste pompende dans laat Noé allerlei gesprekken plaatsvinden. Dat is an sich goed gedaan, prima gemonteerd en je merkt dat er langzaamaan wat alcohol al bijkomt, maar dat duurde echt te lang. Alles wat die eerste dans had opgebouwd wordt teniet gedaan.

Daarna wordt de film wel stukken beter en verandert de zaal langzaamaan in een hel, ook qua kleuren, een soort omgekeerde Irreversible wat dat betreft. Maar ook hier vond ik sommige scènes te lang. Bijvoorbeeld die dans van bovenaan gefilmd. Dat is leuk gedaan, juist omdat je geen diepte er meer in ziet is dat wat vervreemdend, maar ook dit wordt te veel gerekt. En zo zijn er wat meer momenten. Blijft wel dat het als geheel een geweldige beleving is met heerlijke muziek, overtuigende acteurs, goed gedanst en visueel fraai. Maar uiteindelijk vind ik Irreversible als film wel beduidend beter en die heeft 4*, dus om dat verschil te tonen: 3,5*.

Geen slechte film, maar ik kon er niet in meegaan. Dat komt vooral door de wat theatrale manier van acteren waardoor geen van de vier personen echt ging leven. Jammer, want het uitgangspunt is prima en ook best redelijk in elkaar gezet. De film kent een aantal sterke scènes (vooral die éne van de poster) en goed geschreven dialogen, maar ook wel verfijnde en zwarte humor. Muziek was ook prima met visueel af en toe wat interessants. Alleen ging het nergens dus echt leven voor mij. 3,0*.

Dit is Kubrick's ultieme film als regisseur, echt zijn regisseursfilm. Allicht niet zijn meest persoonlijke, niet zijn leukste, niet zijn warmste en zeker niet zijn beste maar dit is wel een film die door allerlei individuele scènes altijd zal beklijven, scènes waarin de stempel van de regisseur echt op staat.

Dan denk ik aan dat eerste shot (na eerst al die helblauw en felrode intro), het tracking shot met de 9e in de muziekwinkel, de versnelde seksscène (wederom met klassieke muziek, Willem Tell ditmaal), aan het begin die schaduwen onder de brug. Deze film beschrijven gaat over de inhoud, maar is ook een opsomming van heel veel losse momenten. Steeds goed, steeds mooi, steeds bijzonder. En eigenlijk vooral in het eerste uur, daarna zakt de film dan ook wel iets in.

Maar goed, in tegenstelling tot veel andere Kubrick-films (zelfs 2001) voelt deze film nogal gedateerd. Zowel visueel als qua psychologie. Ook het acteerwerk, ondanks een energieke McDowell, is niet heel meeslepend, eerder in dienst van het verhaal. Bij 2001 paste dat, in deze Clockwork zag ik liever iets anders.

Jaren terug zag ik de film voor het laatst. Ik twijfelde al wel een tijdje of m'n score niet te hoog was, en ja, dat bleek na de herziening. Om bovengenoemde punten nog steeds vaak een feest om te zien maar verlaagd naar 4,0*.

Totaal niet mijn film. Dit is zo'n arthouse die vooral draait om de inhoud, de thematiek, de zware onderwerpen, veel symboliek (die valt mij niet zo op en interesseert me ook totaal niet als de film niet genietbaar is, maar ik zie dat anderen hier die symboliek wel opviel) die alleen als film weinig boeiend is. De camera vaak dicht op de huid. Dat irriteert al snel maar maakt ook dat er weinig te visueel genieten valt. Zeker als de camera steeds gericht is op een jonge acteur die enorm op de oppervlakte blijft en dus ook niet boeit, zoals alle acteurs eigenlijk niet echt boeien. Al met al een wat afstandelijke film met hier en daar een aardig shot (die rennende jongens) maar ook vaak zoekt de regisseur de schoonheid in beelden met een ondergaande zon. Beetje cliché. Enkele momenten springen eruit, als de kinderen met de bus terugkomen bijvoorbeeld. Als kijker weet je direct: die vriend heeft zelfmoord gepleegd. Maar het raakte me niet en kwam ook wat onverwacht. Alsof de film een plot nodig heeft en dit er maar in is geschreven. 1,5*.

Tijd voor een herziening na ruim 5 jaar.

Wat me vooral opviel dit keer was het plezier dat er in de film zat en de haast naïeve positieve kijk op de wereld. Ook wel eens leuk. En ondanks goede films met zware thema's vind ik Spielberg hier toch wel op zijn best.

Visueel was de film knap gemaakt. Vooral het brede formaat werd uitstekend gebruikt. Let op alle horizontale lijnen in gebouwen, vrachtwagens, de horizon (hier helpt het landschap ook wel mee) et cetera. Ook veel bewegingen die zo gaan, waardoor een horizontale lijn echt opvalt en des te hoger aandoet, denk aan Devil's Tower.

Dus een zeer vermakelijke film, dat ten eerste. Ook het spel was prima intens op momenten, maar altijd sprak er een bepaald plezier uit. Ook de kinderen irriteerden niet en dat is soms al een prestatie op zich.

Heerlijk weer eens te zien en verhoogd naar 4,5*. Tijd voor meer herzieningen van Spielberg.

In potentie wel oké maar veel scènes zijn gewoon niet boeiend genoeg. De film lijkt ook eerder een theaterstuk waarin acteurs hun teksten mogen declameren. Visueel nog wel oké en sommige van die scènes werken wonderwel goed, bijvoorbeeld waarin Roberts opbiecht een minnaar te hebben. Enorm theatraal maar wel goed kijkvoer. Alleen genoeg momenten die enorm inzakken. 2,5*

Matig. Film is er één met een kant drama en met een kant komedie. Dat eerste werkt, vooral de scènes tussen de twee vrouwen samen en de sfeervolle locaties. Maar het tweede, het komisch bedoelde, werkt eigenlijk niet. Het past niet in het kleine verhaal en grappig wordt het nergens. En de film lijkt vooral voor deze kant te kiezen en bestaat uit veel middelmatige grappen en clichés als een vuilbekkende oude bes en ja hoor, er komt een naakte man in voor, zelf met piemel en al in beeld, want dat is toch grappig? Nou, nee. 2,0*.

Lijkt ergens een film die onder de aandacht kwam van Abrams en dat men dit vervolgens in het Cloverfield-universum heeft verwerkt. Want echt samenhangen doen die twee losse delen wat mij betreft niet. Die scènes op Aarde lijken ook niet te passen. De delen op het ruimteschip zijn al beter, soms ook best spannend (als in, je bent benieuwd war het heengaat) maar ook wat clichématig, soms dom gedrag en ondanks leuk design oogt het allemaal wat goedkoop. Niet bijzonder, maar redelijk goed uit te zitten. Ik ben wel benieuwd een keer hoe die tijdlijn nu precies loopt. Eerst dat beest in New York, vervolgens een volledige invasie een dag later al? Ergens lijkt deze film verder in de toekomst te spelen, zonder dat iets over die andere monsters wordt genoemd. Een wetenschapper die dingen roept wordt zelfs uitgelachen door de hoofdpersonen. En met meerdere dimensies werken doorheen de serie zou een wat flauwe oplossing zijn. 2,5*.

Verrassend leuk. Wat zo fijn is aan deze film is dat men niet echt dubbele agenda's heeft en het allemaal best lieve mensen zijn. Zo worden nogal wat clichés vakkundig omzeild. Neem de hoofdpersoon: zij wil het meisje Tai onder haar hoede nemen om haar populair te maken. Daar zit hoogstens een stukje in dat ze zichzelf hiermee ook een plezier doet maar haar bedoelingen lijken wel oprecht om iemand te helpen. Of de vader die gewoon hard werkt maar een prima vent is en hoogstens door het werk wat minder tijd heeft voor zijn kinderen. Maar als hij zegt dat hij zijn dochter waardeert dan is dat ook oprecht. En als er dan eens iemand iets te veel aandacht krijgt dan snap je dat de ander zich wat gepikeerd voelt daarover. En zo gaat dat in de film door.

Leuk gespeeld, fijne soundtrack, prima sfeertje van midden jaren 90, lekker zonnig Bel-Air en L.A. De film is gewoon heel fijn om te zien. Niet elke grap werkt, pacing wringt een enkele keer en dit ding is vederlicht maar wat het doet, dat doet het goed. 4,0*.

Deze wilde ik vooral zien vanwege Gaite Jansen, niet enkel een bijzonder mooie meid maar ook veruit de beste Nederlandse actrice van haar eigen en vele andere generaties. Zolang ze maar een beetje normale dialoog krijgt - haar acteerwerk in hetzelfde jaar uitgebrachte Lover of Loser lag dus vooral aan het zwakke script- speelt ze met gemak iedereen van het scherm, hoeveel cliché's er ook bij zitten. Nu waren die cliché's hier expres ingezet, maar wel als half werk. Was dan echt als regisseur all the way gegaan en had echt een deprimerend en reëel beeld geschetst. Nu is het meer een sprookje dat wel graag stout wil zijn maar het nooit helemaal wordt. Anneke Blok verder was prima, de rol van haar vriendin als praatbuis slim gevonden en de stukjes met muziek waren er dan wel te vaak, maar hielden de vaart erin. Maar ook al te vaak verzandde de rest is stroperige langzame en vooral saaie scène's. Stem 900 is hierbij een 3,0*. Zonder Gaite al snel een punt lager.

Dit was een film waar ik bij voorbaat wist: dit wordt niets, of dit wordt enorm vermakelijk. Een tussenweg gaat er niet zijn. Helaas is de film het eerste geworden. Pijnlijker nog dan een komedie die überhaupt geen grappen heeft is een komedie die wel grappen heeft, die je ook herkent als zodanig, maar die nooit grappig worden doordat ze door slechte getimede regie en acteurs zonder komische timing volledig dood slaan. En eigenlijk gebeurde dat met elke grap in deze film. Niet leuk, pijnlijk eerder. De beste grappen komen ook voort uit de situatie serieus benaderen en dat wordt hier ook nooit echt helemaal gedaan.

Tempo is nog wel te doen, de keuze om iedereen een beetje achtergrond te geven werkt ergens ook nog wel en geeft nog enige sfeer (ook met af en toe lekker een 80s-vibeje met de muziek) maar al met al veel te weinig. De zaal zat behoorlijk vol, zeker voor dat tijdstip en ik heb geen lachje gehoord in 90 minuten (eigenlijk enkel iets van geluid bij die scène met de Ambulance die iets van een flauwe glimlach wist te geven). Heerlijk zo'n stille zaal, maar bij een film als deze is dat wel een teken. 1,5*.