Opinions

Jezus ik dacht dat ik naar een leuke collge humor film zou gaan kijken.
Deze film heeft alles wat een film niet moet hebben:

-Kansloos Script
-Kansloze Acteurs, ook al zie je wat bekenden
-Kansloze Humor, voor hoeverre er al humor in zit
-Irritant lange speelduur dankzij de drie bovenstaande punten.

Enige wat enigzins nog redelijk bedacht leek was dat niemand doorhad dat Charles Shaughnessy (van the Nanny) al was dood gegaan en iedereen dat niet doorhad.

Voor de rest 1 grote, diepe bodemloze put om snel te vergeten.

0,5*

Aardige jaren 90 thriller waarin het doubled jeopardy gedeelte totaal verkeerd geïnterpreteerd wordt, maar desalniettemin vermakelijke tv oplevert. Het fijne aan dit soort films uit de jaren 90 is ook dat het tempo aangenaam is en niet flitsend van het ene naar het andere moment schiet. Het enige dat me dwars zit dat het leuke uitgangspunt niet echt een fijne afsluiter krijgt. Had daar meer inventiviteit in willen zien en wat meer spanning. Nu was het laatste half uur eigenlijk niet zo heel interessant meer. Die spanning in de zoektocht hadden ze iets langer vast moeten houden.

2,5*

Leuke coming of age film over de typische situaties die tieners meemaken. Dat levert een aantal scenes op die voor een coming of age film erg ver gaan, maar voor de rest valt het qua expliciteit wel mee.

De jongeren spelen aardig hun rol en de ouders zijn ook erg leuk(maar wel cliché) neergezet. Soms wijken ze iets te ver uit van het hoofdverhaal, waardoor je teveel zijplotjes hebt. Had uiteindelijk de relatie tussen Michael en Vanessa iets beter uitgewerkt zien worden.

Leuk filmpje voor tussendor, echt lang hangen blijft ie niet bij mij.

3*

Er had meer in gezeten, zo had ik zelf niet echt dat jaren 60 gevoel omdat het er allemaal gewoon net even te gelikt uit zag(ondanks alle pogingen met de kleding en de interieuren). Het komt gewoon niet authentiek jaren 60 over.

Qua zelfspot en humor zat het in het eerste gedeelte van de film erg goed en heb ik een aantal keer moeten lachen, maar richting het einde ontspoort de film compleet en slaat het plot nergens meer op. Wat een afknapper na zo'n leuk begin.

2*

Inderdaad een schrikbarend gemiddelde. Ik kan me best in de kritieken vinden, want de film begint inderdaad veelbelovend en verliest volledig de focus op het verhaal op het moment dat vrouwtjelief patsboem besluit om niet mee te gaan. Downsizing heeft daardoor veel verschillende tonen: maatschappijkritisch, komisch, romantisch etc en mist daardoor de balans. Het hele tripje naar Noorwegen voelde ook overbodig aan en die tijd had ik liever geïnvesteerd willen zien in de personages of het nog beter uitdiepen en het in beeld brengen van deze wereld.

Payne wil gewoon teveel in 1 film stoppen en misschien (zoals ik al eerder in dit topic hier las) zorgt dit uitgangspunt eerder voor een serie dan een film.
Het smaakt namelijk naar meer. Ik wil meer van deze miniatuurwereld zien en hoe de mensen leven. Ik vond de film dan ook totaal niet vervelend, maar ik had sonmige van de bovenstaande zaken liever wel anders gezien.

3,0*

Gelukkig neemt Dead Snow zichzelf niet al te serieus en zijn er leuke verwijzingen naar cultklassiekers als Evil Dead en Braindead. Al haalt deze film bij lange na niet het niveau van Evil Dead en al helemaal niet van de ultieme film Braindead.

De film komt redelijk traag op gang, je moet een tijdje wachten voordat er wat gebeurt. Op het moment dat er dingen gebeuren is het ook nog niet zo bijzonder, pas tegen het einde zie je een paar grappige kills en een aantal leuke momenten, zoals het moment dat die arme man zijn arm net heeft afgezaagd omdat hij gebeten was en vervolgens in z´n ballen wordt gebeten of dat die jongen op de sneeuwscooter zit en die Zombie onbedoeld tegen die tak aan laat knallen. Dit soort momentjes redden de film wel enigzins.

Het is dus helaas allemaal net ietsjes te mager en ook vond ik de zombies ook niet echt zo overtuigend ogen.
Helaas niet een echte topper, maar redelijk te doen als tussendoortje voor een keertje.

2,5*

Toch een lichte tegenvaller, de lachspieren werden bij mij niet al te vaak opgeroepen. Tuurlijk kent de film een aantal leuke momenten, die veel mensen al hebben genoemd: Peace is our profession, Coca Cola apparaat en het telefoontje in de telefooncel. Dr. Strangelove is ook geinig(al wordt hij veel te laat gebracht in de film).

Verder kent de film gewoon een heleboel saaie momenten, ik heb niets geinigs kunnen ontdekken aan de scenes in het vliegtuig, of de vele gesprekken tussen Jack Ripper(leuke naam) en Lionel Mandrake. Anyone tell me?

Je merkt ondanks de niet altijd sterke komische momenten dat de film wel gemaakt is met liefde, hier en daar mooie muziek en leuke camerahoeken. Het zwart wit stoorde me niet echt, behalve de beelden van het vliegtuig aan de buitenkant. Maar daar reken ik de film niet op af, aangezien het uit '64 komt.

Al met al toch een tegenvallende prent van Kubrick, toch de minste die ik tot nu toe heb gezien, net ietsje zwakker dan Lolita. De film blijft echter wel onderhoudend en hier en daar komen er toch een paar leuke momenten voorbij.

3*

Francis Ford Coppola heeft van het beroemde verhaal een klassieke verfilming gemaakt. Dat wil zeggen erg sfeervol, mooie sets en niet teveel poespas. De sfeer is daardoor erg creepy en de personages zijn erg flamboyant. Het zit net tegen het randje van zware overacting aan, maar binnen het thema van de film past het prima. Deze stijl van filmen is enerzijds een welkome afwisseling tussen de vele moderne films/verfilmingen, maar kan daardoor af en toe ook erg oubollig aanvoelen. Het voelt tegelijkertijd gedateerd aan en het tempo van de film is ontzettend traag. De klassieke vertelling zorgt in mijn ogen voor iets te weinig opsmuk en daardoor duurt her allemaal net even te lang.

De kracht van deze film is daardoor ook de achilleshiel. Dracula is een leuke film om eens mee temaken. Het is anders, maar de herzieningswaarde is daarnaast weer niet zo hoog voor mij.

3,0*

Euhm ikke dus ook, problemen mee? Kutgrap van die gozer zeg, als je het al een grap mag noemen!



Ik ben het part eens met je recensie.
Inderdaad wel te gek voor woorden dat ze ervan uit gaat dat haar knoopje erin zit, maar aan de andere kant, waarom zou ze vermoeden dat het muntje erin zit? het voelt hetzelfde en het zit in dezelfde envelop, best lullig allemaal.

Ik ben het niet eens met het feit dat de film het moet hebben van de sound effects om de mensen te laten schrikken.

Herinner bijvoorbeeld de scene dat Christine al haar spullen aan het pakken is voor het verpanden van haar eigendommen. Ze trekt de gordijnen weg en opeens staat die oude heks daarachter, heerlijk..
Verder kwamen vaak op de meest onverwachtse momenten de schrikeffecten, dan kan je wel mieperen over het geluid, maar het is gewoon effectief en je wordt er totaal door verrast, wat in mijn ogen het belangrijkste is bij dit soort momenten(voor zover het schrikeffect uberhaupt alleen afhankelijk is van muziek).

De film heeft verder wel de nodige zwarte humor, ranzige momentjes(vooral van die brakende oude heks)en ook spannende momenten zoalshet zenuwslopende getik van Stu zijn vingers op de tafel die veranderen in de vingers van de zigeuner heks. Prachtig uitgewerkt.
Of het moment dat ze voor het eerst thuis komt en dat het gaat spoken, het hekje dat lawaai maakt, het lawaai van boven.
Voor mij zijn dat dus de positieve kanten van het gebruik maken van de sound effects. Heerlijk zenuwachtig met een verhoogde hartslag in de bios zitten.

Dit heb ik eerlijk gezegt niet bij zoveel films tegenwoordig. Eden Lake wist hetzelfde gevoel bij me los te maken, al is dat meer een thriller en is dit een heerlijke ouderwetse, oververvalsde horror.

Eindelijk is iemand die wel weet hoe je met een simpel verhaal als dit een bijzoner effectieve horrorfilm kan maken, zelf het exorcisme gedeelte vond ik bijzonder spannend, waar ik het normaal geen reet aan vind(vb. The Unborn).

Sam Raimi, maak alstublieft nog meer horrorfilms

4 sterren!

Dragon: The Bruce Lee Story is voor mij jeugdsentiment en daardoor had ik bij het bekijken van de film veel oe's en aa's en kreeg ik af en toe diezelfde gevoelens als toen ik jong was. De film is erg Amerikaans en dat zorgt ervoor dat de persoon Bruce Lee erg heroïsch wordt neergezet. Dit kan verkeerd uitpakken omdat het misschien de geloofwaardigheid van de persoon aan kan tasten, maar in deze film werkt het goed en krijg je ondanks de imperfectheden (die duidelijk aan bod komen) toch een enorme sympathie voor Bruce Lee. Het heroïsche zorgt er uiteraard wel voor dat bepaalde zaken erg dik worden aangezet en gewoon onjuist zijn, zoals de opnames van the Big Boss in deze film.

Wellicht is er misschien teveel om allemaal goed in een film te stoppen, want het einde voelt toch alsof de film nog niet klaar is.

Aan de andere kant is een film als dit nooit klaar, want je wilt meer zien en uiteindelijk weer een Bruce Lee film erin gooien. Wat dat betreft is het laatste shot van de film erg mooi en emotioneel. Het houdt de legende van Bruce Lee levend en verliest zichzelf niet in cijfertjes en andere zaken rondom zijn (veel te vroege) overlijden.

Het mooie einde staat op deze manier perfect symbool voor de film.

3,5*

Dread is echt een film wat te traag begint en goed eindigt.

Het 1e uur gebeurt er eigenlijk vrij weinig, je kan het ook eigenlijk nauwelijks horror noemen. Vanaf een uur gebeurt er eindelijk iets en wordt het wat spannender.
Er zitten aardige sadistische scenes is die echt te ranzig voor woorden zij( Cheryl die bedorven stuk vlees vol met wormen e.d. van een week oud eet), het einde is ook redelijk verassend en niet helemaal zoals je zou verwachten in een film als dit, al had ik het wel door als ik eerlijk mag zijn.

Toch nog een redelijk filmpje, ondanks het trage 1e uur. Het is echter niet pure horror, dus laat je niet misleiden door het genre wat hier aangegeven staat.

2,5*

Dream a Little Dream is een beetje een mixed bag. Het is aan de ene kant een overduidelijke jaren 80 film. De eighties vibe is sterk aanwezig en vooral Corey Feldman is echt godsgruwelijk lelijk jaren 80 met zijn ranzig natte, krullende Michael Jackson mat. Uiteraard een bedoeld uiterlijk, want hij doet nog wat moves van hem. Een film tegenwoordig zou je hierop afvallen als ze de jaren 80 vibe proberen na te bootsen, maar dit is een onvervalste jaren 80 film. Ik kan het de makers niet kwalijk nemen.

De film probeert daarna echt anders te zijn. De opening credits en de aftiteling zijn echt anders en het plot is ook erg volwassen. De schijtlolligheid blijft op veel momenten achterwege en de film kauwt ook niet alles ontzettend voor. Het is eigenlijk jammer dat de film een product van de jaren 80 is, want Marco Rocco zijn ideeën overstijgen de mogelijkheden. Ik vind de Corey's niet echt goed acteren, maar vooral de jongen die Joel speelt is echt hilarisch slecht. Hoe hij vanuit het niets uit zijn slof kan schieten is echt beneden alle peil, zo slecht. Daarbij weet Rocco helaas ook niet hoe hij alles aan elkaar moet breien. Tussen vrijwel elke wisseling in scene zit een bombastisch gezongen soundtrack die zo tekstueel accuraat probeert te zijn dat het onbedoeld op de lachspieren gaat werken. Ik ben volgens mij wel 5x een nummer tegengekomen dat over "dreams " gaat. Ook het einde voelt erg gemakzuchtig aan na een zorgvuldige opbouw.

Zo is Dream a Little Dream een film vol gemiste kansen. Aan de ene kant is het een unieke film en probeert het zich te onderscheiden van alle andere eenheidsmeuk in dit genre, maar de ambities waren te groot voor de mogelijkheden die de regisseur voor handen had en wellicht ook zijn eigen kunnen.

2,5*

Behoorlijk tegenvallend deel in de MOH reeks, de hoofdrolspeler is barslecht en verneukt eigenhandig eigenlijk de film. De manier waarop hij de hele tijd struikelt/valt Ook evenaart hij Steven Seagal in het emotieloos kijken.

Het gegeven is aardig en die gekke Japanner was ook nog wel leuk, voor de rest heeft de film eigenlijk bar weinig te vertellen en vervalt het van de ene in de andere cliché.

1,5*

Zoals verwacht blijkt Dream House inderdaad een gigantisch zware sof. De film is extreem voorspelbaar. Zelfs zonder de oerdomme trailer waren de hints voor een plottwist al zodanig aanwezig dat deze gewoon niet meer verrassend kan zijn.
Eenmaal bij de twist aangekomen is de film behoorlijk stuurloos en schippert het kansloos tussen een drama en een mysterie. Enige vorm van spanning kent de film niet. Daarnaast komt er nog een soort van verplichte tweede "twist" die moet zorgen voor een spannende climax. Helaas hadden wij niks te doen na de saaie twist, dus binnen een minuut was het plot al verder tot aan het einde uitgestippeld. Wie kon anders het gezin hebben vermoord dan die extreem agressieve (ex)man van Naomi Watts en een eventuele handlanger?

Nee, dit is een gemakzuchtig en ongeïnspireerde film dat ondanks de sterrencast snel vergeten zal worden. Een dikke min voor de filmstudio's!

1*

Ach, the Dream Team krijgt wel een onnodig laag cijfer. De film is misschien niet bijster origineel, niet bijzonder grappig en wellicht een tikkeltje te lang. Maar de film pretendeert ook niet meer te zijn dan gewoon plezier en een hart op de juiste plek hebben. De film doet niemand kwaad en het gezelschap is lekker over de top en vormt een leuk geheel samen. Het zijn een stel nut jobs bij elkaar en de chemie is gewoon voelbaar.

Verder allemaal typisch jaren 80 en dat decennium wordt door dit soort type komedies gekenmerkt.

Ik verwacht ook zelden dat ik een nieuwe komedie klassieker kijk met dit soort films en met die instelling kan je hier geen buil aan vallen.

3,0*

Afgaande op de trailers ben ik de afgelopen tijd erg kritisch geweest.

"Dredd lijkt teveel op Serbuan Maut, alweer een nieuwe reboot, Karl Urban die zijn stem te dik aanzet etc. etc. "

Gelukkig zat ik er toch wel naast toen ik vanmiddag in de bioscoop zat.

Wat je voorgeschoteld krijgt bij Dredd is toch een heerlijke actiefilm met veel brute (en op het oog lijkend) ongecensureerde actie. Dat helpt veel bij de beleving van de film, want wat je te zien krijgt komt gevarieerd , creatief, maar bovenal ook bruut en grof over. Dredd is recht voor z'n raap.

De actie is direct en er is weinig tijd voor slap gezeik of onnodig lange vechtscenes, Dredd is gewoon een baas en windt er geen doekje om.

Daardoor is Dredd een behoorlijk vlotte film geworden en vecht het niet tegen de langdradigheid of repetitieve actie, iets waar een (martial arts) film als Serbuan Maut wel last van heeft(wil verder niet meer vergelijken want de films zijn compleet anders).

De grootste verassing is voor mij ook de setting, waar ik een flauw torentje verwacht is Peach Trees een immens en indrukwekkend gebouw waar tienduizenden mensen in verblijven. Een mini stad op zichzelf. Erg fraai.

Visueel is de film om door een ringetje te halen. De actie ziet er bruut uit, de Slo-Mo(drugs) momenten zijn visueel erg kleurrijk en geven een prachtige visie op het gebruik van die drugs. De Slow-Mo effecten gebombineerd met de actiemomenten en prima gebruik van 3D zijn een lust voor het oog en leveren af en toe "oehh en aahh" momenten op.

Waar zelfs Karl Urban vreselijk leek in de trailer merk je daar weinig van in de film. Het is gewoon een bad-ass motherfucker zonder mededogen. Olivia Thirlby heeft ook een interessante rol als helderziende Judge. Ze is niet alleen voor de looks gecast, maar haar rol voegt ook daadwerkelijk iets toe aan het verloop van de film en op visueel vlak.

Ondanks dat pure actiefilms niet helemaal mijn genre zijn is Dredd gewoon een erg goede film. En juist tussen al die inspiratieloze remake/reboot meuk van de laatste tijd(Total Recall, Spider-Man etc.) is dit toch een verfrissing en daadwerkelijk een toevoeging op de al bestaande Judge Dredd uit de jaren 90.

4,0*

Wat een onsamenhangende bende is dit uiteindelijk geworden zeg. Het is allemaal doelbewust gedaan met wat gekke typetjes. Maar waar mensen hier Weaving de hemel inprijzen, doet het mij absoluut niets. De film is dan ook totaal niet komisch, de vele typetjes werken eerder op de zenuwen dan op de lachspieren. De dramatiek richting het einde werkt wat beter en vanaf dat moment komt er ook wat meer structuur in de film. Maar dat neemt niet weg dat je daarvoor anderhalf uur naar niets hebt zitten kijken in een prachtige omgeving.

Vlees noch vis.

2,0*

De grote klapper van het PAC festival werd op het einde vertoond en Drive had wat dat betreft een reputatie waar te maken(afgaande op Naomi Watts en consorten).

Gelukkig lost Drive die dan ook met gemak in. Drive is een fenomenale actie/drama/misdaad film dat op alle facetten ongelooflijk goed is uitgewerkt. Gosling zet alweer een uitstekende prestatie neer en toont bijzonder veelzijdig te zijn. Ik verwacht een gigantische carrière voor deze jongen.
Kreeg af en toe Patrick Bateman(American Psycho) achtige flashbacks tijdens Drive. Op het ene moment lijkt hij een verlegen jongen die niet goed met bepaalde situaties weet om te gaan om vervolgens te veranderen in een koele kikker wanneer het op het gebied van zijn werk als chauffeur gaat.
Maar kreeg vooral dat gevoel toen hij koel met bloed op zijn gezicht in die motelkamer stond nadat hij een vuurgevecht op brute manier had gewonnen.
Uiteindelijk is hij natuurlijk wel een good guy natuurlijk en dat maakt zo'n personage nog interessanter.

Wat verder opvalt is de zeer sfeervolle muziek die in de film voorkomt, nergens teveel of te storend aanwezig. Altijd op de goede momenten en het klinkt gewoon zo lekker. Past echt perfect bij dat nachtelijke sfeertje op de straten van L.A.
Verder ook veel gespeel met het licht en af en toe druipt de klasse er toch van af. Kon echt genieten van veel sfeervolle scenes, om als groot voorbeeld de wraakactie van Gosling op het personage van Perlman. Fingerlicking cinema! Verder mag jij mij altijd wakker maken van die Helicopter shots van een nachtelijk ritje door een stad heen en een chill muziekje op de achtergrond.

Daarnaast had ik me een slomere film voorgesteld. Tuurlijk is de film niet snel en hoef je niet een film vol explosies en constante actie te verwachten. Maar de momenten zijn zeer goed gedoseerd en wanneer je actie in de film tegenkomt dan komt het op een schokkende manier op je af. Zeer bruut!

Een perfecte mix van drama, actie en vooral ook spanning tijdens de klusjes van Gosling als chauffeur. Count me in voor een herziening binnenkort!

4,5*

Film die zijn verwachtingen waarmaakt wat mij betreft. Had van tevoren een lekker no-nonsense filmpje verwacht met een Cage in de hoofdrol die op de automatische piloot stond.

Dat kwam dus allemaal uit, Cage komt lekker ongemotiveerd over maar hij heeft zijn looks mee voor deze film waardoor hij toch wel weer aardig over komt. Ook Heard blijft een extreem geil snoepje en ik kan zo 90 minuten naar haar kijken zonder me te vervelen. De beste rol blijft wat mij betreft die van Fichtner als 'the Accountant'. Heerlijk droog, zelfverzekerd en bovenal coole personage. Hij is toch de bom in Drive Angry.

Leukste scene buiten die allemaal met the Accountant is toch de Fuck & Kill van Cage in de motelkamer.

Verder lekker veel actie, hier en daar wat tieten, mooie auto's en lekker dat countryside gevoeltje de gehele film. Het vecht richting het einde wel wat tegen de langdradigheid, maar slecht wordt het nooit. De 3D toevoeging zorgde wel voor wat leuke momenten en vooral in de CGI gedeeltes(begin en einde) merkte je het verschil. Verder niet heel bijzonder, maar heb het wel is slechter gezien de afgelopen jaren.

3,5*

Prachtige film met uiterst leuk samenspel tussen de fenomenale Tandy en de altijd sympathieke Freeman. De bijrollen van o.a. Akroyd zijn ook meer dan prima. Vooral het eerste uur is het onderlinge samenspel van de twee hoofdrolspelers vertederend en vaak ook goed voor een lach op je gezicht.

Het laatste half uur begint de charme helaas wat af te nemen, wat onder andere komt door de (plotselinge)grote stappen in de tijd die telkens genomen worden. Dit zorgt ervoor dat de film ondanks het ontroerende einde als een nachtkaars uit gaat.

3,5*

Plak er een sticker op met Deens of Scandinavisch vlag en heel MovieMeter gaat uit haar dak.

Maar Queen of Hearts is gewoon een enorm platte film. Niet dat ik de acteurs niet geloof of dat de film niet sfeerloos is, maar het is vooral de onderlinge relatie die lachwekkend tot stand komt. Paar zwoele blikken over en weer en een aanrakinkje her en der en ze zijn al hoteldebotel op elkaar. Het thema is inderdaad gewaagd en kan interessant zijn, maar de regisseur probeert opzichtig te provoceren en er zit 1 expliciete scène in die gewoon overbodig is en puur voor de shock value erin zit. Ik snap totaal de aantrekkingskracht niet tussen de twee en dit is voor mij ook zo'n moment dat ik de regisseur niet snap en het gewoon een tuthola vind. Het bevestigt alleen maar dat dit een enorm banale film is.

Daarna gebeuren er wellicht dingen die je niet ziet aankomen, maar ik voelde zo'n enorme afstand dat ik het niet meer geloofde en er weinig mee kon. Het einde deed me ook vrij weinig.

Beetje een overtrokken gemiddelde hier.

2,5*

Dit is een absurde komedie, met gekke humor dat helemaal nergens op slaat. Just the way i like it.

De hele film is niet serieus te nemen, het plot is echt te achterlijk voor woorden dat het leuk wordt en Kutcher+William Scott in de hoofdrol zijn een geslaagde combinatie van complete achterlijkheid.

Helaas nekt het gebrek aan verhaal de film ook een beetje, want ondanks de zeer korte speelduur duurt het best lang voordat de film voorbij is. Misschien is de absurditeit tegen het einde wel iets teveel van het goede.

3*

Vanavond ook naar Due Date geweest en ik moet zeggen dat de verwachtingen hoogespannen waren.

Helaas is de film niet zo goed als the Hangover, maar weer weet Todd Phillips een prima komedie neer te zetten met een aantal gedenkwaardige grappen die toch ook weer vergelijkbaar zijn met the Hangover.

Daarnaast is dit een buddy movie, dus de chemie tussen de hoofdrolspelers is erg belangrijk. Nou, dat is zeker aanwezig. Gafliniakis is weer bijzonder geniaal, denk dat niemand deze rol beter had kunnen vervullen op dit moment. Hij is bijzonder grappig in zijn onnozelheid, terwijl hij wel serieus probeert over te komen. Dit levert een aantal komische momenten op, waar hij Downey Jr. wel kinderachtigheid verwijdt, maar vervolgens even een pipi moet machen. Erg leuk.

Downey Jr. is ook erg sterk als serieuzere tegenspeler, waar vaak deze rollen niet zo grappig zijn om een serieus tegenwicht te geven is Downey Jr. toch wel behoorlijk hilarisch. Lag in een deuk toen hij dat irritante zoontje van Juliette Lewis een stomp in de maag gaf.Daarnaast kent Due Date ook wel weer een aantal gedenkwaardige grappen, vergelijkbaar met the Hangover. Zoals de scene dat Gafliniakis zichzelf masturbeert in de auto en vervolgens zijn hondje ook masturbeert. Nou, ik kwam niet meer bij hoor. Dat je een hond zoiets kunt aanleren en dan die blik van Downey Jr. erbij, hilarisch!

Tuurlijk is het verhaal niet altijd even logisch en zitten er soms wat gaatjes in het plot, but who cares. Zolang het maar op je lachspieren werkt, daar is Due Date behoorlijk in geslaagd.

Ga toch maar voor de 4* voorlopig, omdat hoe langer ik hier type, hoe beter de film wordt.

Een klassieker vind ik toch een vrij sterke krachtterm om te gebruiken als je hem niet meer dan aardig vindt.

Voor de rest een zeer sterk en supereenvoudig regiedebuut van Spielberg, die toch laat zien dat hij een getalenteerd filmmaker is.

Hij laat door middel van weinig dialoog en veel visueel geweld de spanning behoorlijk stijgen in dit mooie schouwspel tussen de grote vrachtwagen en de arme man in zijn auto.

Er zitten hier en daar wel een paar onlogische handelingetjes in, maar het kon mij eigenlijk vrij weinig schelen, daarvoor is het toch te vermakelijk. Gelukkig is de speelduur ook niet al te lang, voordat je het weet ben je klaar met deze film. Die niet eens gedateerd aanvoelt na een kleine 40 jaar.

3,5*

Klassieke komedie die wat moeite heeft om op gang te komen, maar eenmaal bezig zitten er toch een aantal behoorlijk leuke grappen in. Niet het hoogste niveau van de broeders Farrelly, maar alsnog zeer vermakelijk!

3,5*

Wat een genot was het om naar Dumbo te kijken. Vanaf het moment dat Dumbo voor het eerst op het scherm wordt getoverd word je compleet verkocht. Ik heb in tegenstelling tot mijn bovenbuurman hier op MM totaal geen problemen met de CGI van Dumbo zelf gehad. De emoties in de film werken verder heel goed en het voelt allemaal zo herkenbaar.

Het typische Burton sausje zit over de film heen. Dat wil zeggen toch wel een donkere ondertoon en een duister uiterlijk over de hele film, wat misschien soms wel iets vrolijker had gemogen als je echt jonge kinderen wil laten kijken naar de film.

Ook veel kleurrijke personages, waarbij er soms iets teveel zijn. De film moet helaas in 2 uur gepropt worden, terwijl er wel heel veel gebeurd. Dus soms voelt het iets te gehaast aan en had er misschien iets meer tijd in de ontwikkeling van Dumbo mogen zitten. Maar de tijd die Dumbo en de 5 belangrijke personages eromheen krijgen worden goed benut en zorgen ervoor dat dit een ontroerende film is om naar te kijken. Ik ben ook blij dat alles niet te letterlijk is genomen, want nog meer pratende dieren of een letterlijke verfilming zit ik eigenlijk niet zo heel erg op te wachten.

Weet je wat.. Ik wilde een 3,5* geven, maar omdat ik dit toch de beste live action verfilming vindt tot op heden geef ik toch een krappe 4*

Ik hoop zo dat de mensen deze film massaal gaan bezoeken, want met dat schattige koppie van Dumbo gun je niets minder. Wat mij betreft krijgt Dumbo veel te weinig exposure. Ik heb dan ook (veel) minder grote verwachtingen voor Aladdin en the Lion King.

Met het oog op de release van Villeneuve zijn spektakel morgen heb ik toch maar een tweede poging gedaan om dit "origineel" uit 1984 te kijken. Een jaar of tien geleden heb ik de eerste poging gedaan en toen viel ik na een uur in slaap. Ik hoopte dat ik in een slechte mood was toen, maar niks blijkt minder waar.

Soms krijg je een bepaalde vibe van een film en bij Dune kan ik dit ook samenvatten in één woord: koddig. Dit woord schoot me bij minuut 1 te binnen en door de hele film bleef dit gevoel bij alles wat er op het scherm werd getoverd hangen.

Het is klungelig aan alle kanten en de film neemt zichzelf ook nog eens zo serieus, dat het vanaf letterlijk de eerste seconde al een worsteling is om doorheen te komen. Je bent eigenlijk gedurende de hele film op zoek naar wat ze in het Engels zo mooi zeggen: redeeming qualities. Positieve aspecten aan deze film. Maar dat is lastig. Het verhaal loopt zo stroperig dat ik na ruim 2 uur moet concluderen dat ik eigenlijk geen flauw idee waar ik naar heb zitten kijken. De film boeit gewoon niet, de personages worden niet geïntroduceerd, zijn uitermate saai en iedereen acteert ontzettend houterig. De pacing is zo ongelooflijk waardeloos dat de film ook niet coherent aanvoelt. Het is geen vloeiend geheel. Het schijnt daarnaast ook een groots epos te willen zijn, maar Dune voelt vooral erg klein. De sets zijn spuuglelijk, al zijn dat volgens sommigen hier de redeeming qualities, maar ik denk dat die zichzelf gewoon voor de gek houden om David Lynch niet teveel af te vallen. Er zijn amper tot geen wijde cinematografische shots. Een goed voorbeeld hiervan is de wereld met de duinen. De achtergronden zijn wazig of juist weer heel donker en er wordt altijd ingezoomd, waardoor je nooit het gevoel hebt dat de personages zich echt in een grote open wereld bevinden. Enkel aan het einde zie je vanaf een afstand wat mensen in wat groene rook lopen.Als je dan de woestijnscenes met Star Wars (7 jaar ouder) vergelijkt, dan zijn de verschillen enorm. Een strak blauwe hemel en mooie wijde shots. Je wordt bij die film het verhaal ingezogen en je krijgt echt het gevoel dat ze door de woestijn heen lopen (wat ook echt zo was). Niks van dat alles in Dune. Hier blijft het oppervlakkig en werkt niks mee om je in dit "epos" mee te slepen. Ik heb niet naar een ruimteavontuur gekeken! De wormen schijnen oke te zijn, maar die deden me ook weinig. Het is vaak van dichtbij gefilmd en een hoop opstuivend zand eromheen, waardoor ook die weer niet echt groots, maar eerder nep aanvoelen. David Lynch wist helaas niet hoe hij een spektakel als dit goed op het beeld moest toveren. Vanaf de kodderige intro tot aan de waardeloze personages en het houterige verhaal. De entertainmentwaarde is 0,0 en nergens spat er ook maar enigszins plezier af bij het maken van deze film. Dat de foeilelijke begin jaren 80 effecten de film ook niet helpen is het laatste zetje dat Dune richting de afgrond duwt.

Villeneuve hoeft niet eens zijn best te doen om dit te overtreffen. Ik laat me in ieder geval niet door dit origineel van de wijs brengen. Ik zal hem in ieder geval nooit meer bekijken. Ongelooflijk hoe mensen dit nog een voldoende kunnen geven. Een film met zoveel knulligheid en zo serieus bedoeld. Dune was voor mij de grootste worsteling om doorheen te komen sinds een hele lange, lange, lange tijd.

Wat een waardeloze prul is dit zeg. Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst een halve ster heb uitgedeeld. Maar ik kan werkelijk niks goeds aan deze film bedenken. Sorry David Lynch. Ik ben een groot fan van veel van je werk, maar dit is een gigantische misstap geweest. Gelukkig heb je geleerd van je fouten en nooit meer een poging gedaan om een film als dit te maken.

0,5*

Dune: part one is een verademing ten opzichte van de zooi die David Lynch er in 1984 van heeft gemaakt. Villeneuve is slim en zoomt in op het verhaal, waardoor de personages voor mij levend aanvoelen en dat ik ook daadwerkelijk prima mee kon in het verhaal.

Met Villeneuve achter het roer weet je eigenlijk wat je kan verwachten. Een ultra stylistische film met fantastische (wijde) shots en een verhaal dat niet het hoogste tempo heeft. In het geval van Dune erg logisch, want het schijnt enorm te zijn, maar doordat het in delen wordt geknipt is het prima te volgen. Ik heb nu zozeer een idee van waar het verhaal over gaat. En eigenlijk is deze film in ieder geval niet moeilijk om te volgen. De world building was voor mij dit keer niet zo overdonderend en dat is een grote opluchting. Hoewel de boeken onverfilmbaar worden geacht, vind ik het wel erg straight forward en zou je haast het verhaal van Luke Skywalker in Star Wars: A New Hope hierin herkennen. Wel worden er wat lijntjes uitgezet over een groot politiek spelletje, dat komt minder uit de verf in dit eerste deel en ik hoop echt dat het vervolg iets verder uitzoomt op het verhaal en ons meeneemt in het grote ruimte avontuur. Deel 1 zoomt echt in op Paul Artreides en daarin is de film wel geslaagd. Ik zie dus echt uit naar het grotere geheel in de vervolgen. Dit is echt een set up en doordat het een deel 1 is neem ik het Villeneuve niet kwalijk dat bepaalde plotelementen en personages nog een beetje op de achtergrond sudderen en niet lekker tot uiting komen. Maar ik snap best dat mensen er wel over kunnen vallen dat veel personages wat oppervlakkig ogen. Maar bij mij werkte het wel onderhuids en voelde ik zelfs lichtelijk de spanning.

Voor de rest is het echt genieten geblazen en kan ik die trage opbouw enorm waarderen. De dialogen zijn ondanks het afstandelijke bronmateriaal wel iets levendiger (dan het origineel) en passen prima in de sfeer die Villeneuve altijd in zijn film weet te creëren. De paar actiemomenten voelen episch aan en de muzikale score van Hans Zimmer doen de stoelen in de bioscoop echt enorm trillen. Genieten geblazen!

Het is jammer dat het vervolg nog gefilmd moet worden, want het brengt toch onzekerheid mee of dit verhaal een passende afsluiter krijgt. Ik ben niet bekend met het bronmateriaal, maar in het tweede deel verwacht ik een grootschalige battle tegen Harkonnen en in een derde deel zou een alles of niet oorlog tegen de Keizer een mooie afsluiter kunnen zijn.

Nadeel voor Dune: part one is nu wel dat het niet de meest toegankelijke film is om mensen met Dune kennis te laten maken. Het zal ook wel weer een typische hate it or love it film zijn. Ik kon het in ieder geval beter waarderen dan het koddige origineel dat er in ruim 2 uur een knullig geheel van heeft gemaakt. Zolang Villeneuve achter het roer staat kan er voor mij weinig fout gaan tot op heden.

4,0*

Dune: part two vind ik een lastig te plaatsen film. De film wordt door alleen en iedereen op handen gedragen en dit is nu al voor velen een meesterwerk en overduidelijk beter dan part one. Ik ben zelf ook fan van het oeuvre van Villeneuve en ook part one vind ik briljant. Wat maakt dit dan een lastig te plaatsen film voor mij?

Misschien komt het toch door te hoge verwachtingen en door overenthousiaste mensen. Persoonlijk verwacht ik dan dat alles klopt en eigenlijk had ik dit gevoel ook na de film. Alles leek te kloppen, de film vloog voorbij. Het gaat verder waar part one ophield en het was vanaf begin tot eind genieten van het audiovisuele spektakel. Er zitten zoveel kippenvel momenten in en het is gewoon zo'n enorm genot voor het oog om te zien wat Villeneuve weer op het scherm tovert. Ik heb van begin tot eind zitten genieten en alles leek te kloppen. Toch zat me iets dwars en ik heb echt het gevoel dat ik de enige ben die dit zo heeft ervaren. Part one voelt aan als een film waarin alles fout kon gaan en veel ook fout ging. Er staat iets op het spel en je leeft in spanning over de afloop. Als je naar part two kijkt mis ik dit gevoel enorm.

In de film verloopt alles volgens plan. Er zijn geen tegenslagen. Dit is funeste voor de spanningsboog. Chalamet/Paul Artreides integreert heel makkelijk bij de Vrijmans, even later ligt ie al te vrijen met Zendaya en Ik betrapte mezelf erop dat ik bij de terugkeer van Brolin's personage mezelf begon af te vragen of hij geen dubbele agenda had. Maar dat bleek allemaal compleet rechtlijnig te zijn. De grote eind battle met de wormen duurde ook erg kort en ging van een leien dakje. Had hier ook een grootser en epischer gevecht verwacht. Ik mis een Gandalf molentje bij Helmsdiepte. Een moment dat er geen hoop meer is en de slag alsnog in het voordeel beslist wordt van de goeden. Brolin slachtte Bautista ook in 2 klappen af. Enzovoort enzovoort. Het is een grote goed nieuws show. Pas toen Butler en Chalamet tegen elkaars vochten dacht ik voor het eerst, dit kan een bewust opoffermomentje a la Dr. Strange worden. Buiten dat om mis ik een conflict, een tegenslag, iets dat overwonnen moest worden.. Dat alles zit in part one , maar mis ik hier. Maar voor de balans had deze film ook meer spanningsboog verdiend.

En het gekke is. Tijdens het kijken was dit geen bewuste ervaring. Ik heb gewoon genoten van alles en af en toe ook flink moeren lachen om Bardem. Maar ik mis net die X factor waardoor dit niet het meesterwerk is die ik bij de eerste ervaring had verwacht. Part One is voor mij vooralsnog beter. Dit is natuurlijk alsnog een ontzettend goede film. Maar zo'n Messias achtige status voelt toch iets te overdreven.

Ja, want havens en kranen zijn pas in 2010 uitgevonden. In de 1940 legde men boten aan op het strand en moest men in roeibootjes naar grote schepen varen die verderop in het water lagen. Wat een ontzettend gekke aanname doe je hier? Alles zit met een reden in de film en ook deze havens en kranen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nolan toont hier wel zijn pure vakmanschap. Vooral in een Imax bioscoop komt Dunkirk tot zijn recht, uiteraard is dit niet onlogisch, betreffende het format waarmee er gefilmd is. Geen mens zou voor deze film met minder genoegen moeten nemen. Ik was zelf nog niet in Pathé Arnhem geweest, dus speciaal voor Dunkirk even een dagje Arnhem gedaan.

Het geluid dendert vanaf seconde 1 door je hele lichaam heen en weet je eigenlijk door middel van het sublieme gebruik van geluidseffecten en de soundtrack vanaf minuut 1 tot de allerlaatste seconde in een stevige houdgreep te houden (was dit ook niet het enige moment dat er even geen soundtrack op de achtergrond te horen was?).

Het gebruik van praktische effecten draagt ook bij aan de geloofwaardigheid van de film, want het ziet er adembenemend uit. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het plot(doordat alles niet chronologisch verteld wordt), of de hoofdrolspelers. Het is zoals de oorlog is. Geen overmatig gebruik van dialogen, geen zoetsappigheid. Dit is een sterk punt van de film, maar tegelijkertijd snap ik de kritieken op dit punt ook wel.

Doordat er geen meeslepend verhaal in zit en de hoofdrolspelers vooral door middel van hun mimiek acteren is het wel lastig om echt een band te vormen. Soms zit je ook te kijken en te denken, wie is nou wie eigenlijk. Niet dat ik niet vanaf het begin tot eind op het puntje van mijn stoel zat, maar ik vraag me in mijn geval alleen af hoe groot de herzieningswaarde van de film uiteindelijk is.

Dunkirk is recht voor z'n raap, het vertelt een verhaal in de oorlog zoals het is. Zonder franjes en verdere opsmuk. Hierom wordt de film alom geprezen en daar ben ik het ook ontzettend mee eens. Maar om een film (keer op keer) te kunnen herzien heb ik denk ik wel meer nodig.

4,0*

Aardig filmpje met een best jonge, maar leuke Hayden Panettiere en een prima Ryan Kelley, die met z'n tweetjes de show stelen in deze film.

Het uitgangspunt is best origineel en het is ook allemaal redelijk uitgewerkt. Al had ik toch liever iets meer ontwikkelingen willen zien in de relatie tussen de 2 tieners.

De droomwereld ziet er verder mooi en vrolijk uit en tegen het einde aan, wanneer het iets serieuzer wordt is het ook nog best te pruimen. De film duurt gelukkig ook geen minuut te lang en zo is The Dust Factory een fijn niemandalletje voor tussendoor.

3*

Deze film valt makkelijk samen te vatten, zeer dom verhaal(dom zussen gedoe), het verhaal van de Tasmaanse tijger is echt compleet overbodig. Ik had misschien liever gehad dat ze dat verhaallijn hadden gevolgd dan die van de standaard kannibaaltjes, die je ook al in soortgelijke films bent tegengekomen(Wrong Turn). De film is niet altijd even spannend en de acteurs zijn ook niet altijd even overtuigend, ook gingen ze uiteraard teveel in hun eentje op pad in de film.

Wel zijn een aantal kills lekker ranzig en wordt er leuk gebruik gemaakt van de setting in de film, wat toch een lekkere sfeer geeft aan deze film. Geeft ook nog een klein beetje een amuserende factor mee aan de film, wat de film niet compleet dramatisch maakt.

2*