Opinions

Erg sterke docu met een eerlijk en oprecht beeld over Arnold Schwarzenegger zijn leven. Het vertelt een compleet verhaal en ondanks dat ik hierboven lees dat er meer kritische vragen gesteld hadden mogen, ben ik het daar niet mee eens. Het is daar het type docu niet voor om bij alles de onderste stenen naar boven te halen. Dit is een persoon die over zijn leven vertelt en dan hoef je niet overal maar hoor en wederhoor toe te passen lijkt me. Belangrijk is dat het wel geadresseerd wordt en hij daar eerlijk over is. Meer hoef ik persoonlijk over bepaalde zaken eigenlijk ook niet te weten. Dan had dit niet in samenwerking met Arnold gemaakt moeten worden en had Nefflix meer de true crime doc kant op gemoeten. En daar hebben we al genoeg van.

Nee, ik vond dit juist de goede opzet. Het was heerlijk om hem over zijn jeugd en de bodybuild wereld te horen praten. Ik heb daarmee wel het gevoel dat ik meer essentiële informatie heb doorgekregen dan over de thema's van de laatste twee afleveringen (acteur/gouverneur) . Wat mij betreft waren er nog 2 afleveringen geweest om meer verdieping over zijn filmcarrière te geven en zijn politieke. Het zegt natuurlijk ook genoeg dat ik die extra afleveringen zou willen, want dit was gewoon erg boeiend allemaal. Vooral omdat hij een interessante visie op het leven heeft en inspirerend overkomt. Achter zijn imago schuilt een bijzonder intelligente persoonlijkheid, wat er natuurlijk voor heeft gezorgd dat hij op die stoel zijn succesvolle verhaal heeft kunnen vertellen.

Je denkt in eerste instantie als je op Netflix doorklikt dat dit een van de zoveelste crap dingen is waar je langs zapt, maar eenmaal begonnen is Clickbait ontzettend verslavend. Het plot is slim geschreven en het wisselende perspectief per aflevering werkt als een tierelier. Het mysterie wordt perfect opgebouwd en per aflevering leer je steeds een beetje meer. Vaak word je op het verkeerde been gezet, maar niet op een vervelende manier. Het einde van de serie is erg verrassend, maar ik had het misschien toch liever iets anders gezien. Het was bv inventiever geweest als er voor elke misdaad (ontvoering/moord/catfishen een andere dader was en alles mooi met elkaar zou worden verweven. Maar dit is een kleine nitpick op een verder bijzonder sterke serie waarbij je gevoelsmatig wordt verplicht om te bingen!

4,0*

De eerste aflevering brengt nog spanning en sensatie en wekte oprecht nieuwsgierigheid op. Vanaf aflevering 2 werd mijn angst waarheid die ik vooraf had. De culturele verschillen zijn te groot om me te kunnen identificeren met de mensen daar. Die hele stad Dehli ziet er verpauperd uit en dat concept dat het heel normaal is dat drie generaties familie in 1 huis wonen is echt verschrikkelijk. Maar weer erg normaal daar. Het is gewoon zo'n compleet andere wereld dan hier en de mensen zijn zo into religie dat ik er weinig mee kan.
Dat de gehele familie uiteindelijk koekoek is en er zelf een einde aan heeft gebreid is een logisch gevolg van een samenleving die veel te gelovig is. Je hebt altijd nutcases die daar weer in doordraven. De vragen die gesteld worden door de mensen in de docu voelen ook raar aan. Ja, het is logisch om te zeggen dat die mensen extreem bijgelovig zijn en dat je jr afvraagt hoe dit zo ver heeft kunnen komen. Maar als diezelfde lui vervolgens rare religieuze rituelen bij de crematie hanteren of half naakt in een ranzige rivier springen vanwege een ritueel... Wie is er dan het spoor bijster?

De laatste 2 afleveringen brachten te weinig om nog echt te kunnen boeien. Veel gepraat, maar er viel weinig meer te zeggen. Behalve 1 man die heel zinnig zegt dat hij niet meer in God gelooft sinds deze gebeurtenis. Nee, je hoeft van mij niet van je geloof af te stappen. Maar met enige nuchterheid naar zoiets kijken kan ik wel ontzettend waarderen.

2,5*

Ik vond het juist tegen het einde een stuk saaier worden. Deze 2 afleveringen hadden gewoon prima tot 1,5 a max 2 uur geknipt kunnen worden. Nu kijk je een kleine 3 uur naar een documentaire waarin heel goed duidelijk wordt hoe Jimmy Savile zich in de high society weet te nestelen en een geliefd publiekelijk figuur wordt in heel Engeland. Hij weet miljoenen op te halen voor verwoeste ziekenhuizen en doet veel aan liefdadigheidsdoelen. Alleen gaandeweg wordt al vrij snel duidelijk dat de man een dubbelleven leidt, schunnige dingen doet in die ziekenhuizen die hij bezoekt en een soort van boetedoening doet door middel van uitputtende fysieke activiteiten a la Forrest Gump (rennen door heel Engeland heen). Je wordt eigenlijk beetje bij beetje steeds verder in dit verhaal gedrukt en tot dusverre werkt dat ook goed.

Toch voelt de climax onbevredigend aan. De slachtoffers doen mij niet zo heel veel omdat die pas op het einde aan het woord komen en doordat hij doodgaat voel je de boetedoening niet echt, maar dat is natuurlijk iets dat heel Engeland voelt nu. We moeten we het vooral doen met een paar getuigenissen, maar een echt schokkende openbaring volgt niet op het einde omdat je gedurende de eerste 2 uur al duidelijk wordt gemaakt dat deze man niet fris is en wat hij ongeveer heeft uitgespookt. Het enige wat je te horen krijgt is een bevestiging van de dingen die in de eerste 2 uur al continu worden benoemd.

Hierdoor zat ik me door dat laatste half uur heen te worstelen. Dit had toch wat beter in elkaar gezet kunnen worden om die spanningsboog te houden.

2,5*

Normal People is een indrukwekkende serie die een eigen stijl hanteert en niet conventioneel oogt. Eigenlijk toont elke aflevering een andere periode in het leven van Marianne en Connell. In het begin had ik er even moeite mee, want wat bracht die twee nou echt bij elkaar en even later lagen ze al bij elkaar in bed. Maar met elke aflevering voelde je in alles dat de twee een geschiedenis hebben (met elkaar) en dat ze elk hun eigen weg proberen te volgen om zcizhelf en de wereld te ontdekken. Toch kunnen de twee niet zonder elkaar en blijft het wederzijdse verlangen naar elkaar onderhuids hangen.

Beiden hebben een compleet andere achtergrond. Connell is populair, maar arm en Marianne is de vreemde eend in de bijt, maar wel rijk opgegroeid. Maar beiden zitten ze niet lekker in deze rol en ook al het geld van de wereld lijkt er niet toe te doen als je moeder en broer rot van binnen zijn. Ze maken natuurlijk ook veel fouten in hun "relatie". Waar je dat bij slecht geschreven producties dat als ergerlijk zou kunnen beschouwen, werkt het bij Normal People. Zowel Marianne en Connell zijn imperfect en vechten tegen hun innerlijke demonen, daardoor begrijp je waarom ze zich zo moeilijk kunnen uiten en voelen hun innerlijke conflicten naturel aan.

Gaandeweg de afleveringen verandert de verhouding ook en rol je eigenlijk meerdere jaren mee met beide hoofdpersonen. Dit gaat zo vloeiend dat je amper vergeet dat je soms maanden of wel een half jaar verder bent. Daarnaast is de speelduur van om en nabij de 30 minuten per aflevering erg goed, hierdoor sleept Normal People niet voor en blijft het niet te lang hangen in mogelijke valkuilen die op de loer liggen.

De serie eindigt erg bitterzoet, zoals hierboven ook gezegd wordt, maar het is ook het enige einde dat passend is voor de serie.

Erg indrukwekkend, in 1 dagje uitgekeken!

4,0*

The Pacific is gewoon ondergewaardeerd. Je hoort altijd dat BoB beter is, maar de serie is gewoon compleet anders. Maar er kan niet ontkent worden dat de actie nog intensiever in beeld wordt gebracht en de uitdieping van de personages gewoon een stuk beter is (bronmateriaal leent zich er ook beter voor). Wat doet de oorlog met een mens? Hoe is de oorlog voor de mariniers na thuiskomst? Wat doen soldaten als ze niet vechten (verlof)? Zaken die misschien niet persé nodig zijn, maar wel een welkome afwisseling zijn. Ik mis een beetje die rustige momenten in BoB en the Pacific geeft mij dit wel. Ik kan niet lang genoeg naar het soort rustige afleveringen kijken zoals die in Australië, uiteraard ook de minst beoordeelde aflevering op IMDB.

Ach... Dit is samen met BoB gewoon het beste wat je op oorlogsgebied kan krijgen. The Pacific doet echt niet onder!

4,5*

Ik houd van de Netflix crime docs, maar ze wisselen nog wel eens in kwaliteit. Deze productie is een typische Netflix productie die teveel de focus op de randzaken legt en te weinig op de daadwerkelijke moord. Best vreemd, want juist in de documentaire wordt continu benoemd dat de verdachte teveel aandacht krijgt.

Ik mis vooral de spanning. Dei nacht van de moord mist een gedetailleerde beschrijving en er wordt al heel snel overgegaan tot de mediajacht op de hoofdverdachte. Het bewijs is verder flinterdun en voornamelijk gebaseerd op getuigenverklaringen.

Daarom kan ik wel waarderen dat hier wel goed hoor en wederhoor wordt gepleegd. En het frappante is dat ik eigenlijk weinig sympathie voor de familie van het slachtoffer kan opbrengen. Dat kan ook liggen aan het feit dat Fransen behoorlijk arrogant zijn en ook in deze docu komt dat goed naar voren. De Franse wetgeving is niet gebaseerd op feiten en druist (in dit deze zaak in ieder geval wel) tegen rechtvaardigheid. Als iedereen op deze manier schuldig bevonden kan worden begrijp ik wel dat landen als Ierland deze rare Franse wetgeving niet erkennen en dus niet voldoen aan hun eisen. Het gedrag van Fransen valt dan ook makkelijk te verklaren.

Zodoende krijgt het slachtoffer niet het verhaal dat het verdient en blijft het allemaal maar wat op de oppervlakte borrelen. In plaats van 3x 45 minuten had dit ook in anderhalf uur verteld kunnen worden.

2,5*