Opinions

Nadat de opwaartse lijn werd ingezet met Woman on the edge of a Nervous Breakdown en Atame vind ik High Heels weer een tikkeltje minder. Ondanks dat het geheel onderhoudend is weet de film me niet echt te pakken, misschien dat ik de laatste week teveel Almodovars heb gezien, want ik heb tot nu toe niet echt het idee dat er heel veel onderscheid zit in zijn films. Ik kom toch veelal dezelfde soort personages tegen. De travestieten e.d. ken je zo langzamerhand wel.

Aan de andere kant werkt het drama wel aardig en is het een fijn gevoel dat ik bijna bij de "toppers" van Almodovar ben aanbeland.

2,5*

Tag heeft een bijzonder leuk uitgangspunt dat er met vlagen erg goed uitkomt, mede dankzij de leuk geschreven actievolle rol voor Jeremy Renner. Dit concept met hem als ultieme speler wordt goed benut. Alles eromheen sleept echter een beetje door en het komische talent van de rest wordt te weinig gebruikt om de volle potentie van de film te benutten. Richting het einde wordt de film wat zwaarmoediger en valt daarmee eigenlijk wat uit de toon. Het zou met zoiets serieus eigenlijk niet moeten dat je continu het idee heeft dat het gefaket wordt.

De balans is wat zoek in de film. De film kent erg leuke momenten, maar weet niet de volle potentie eruit te halen.

3,0* blijven staan.

Ik denk juist andersom. We zijn altijd bevooroordeeld en gaan ervanuit dat een ziekenhuis of een overheid het beste met je voor heeft. Als zij zeggen dat er sprake is van kindermishandeling, dan is dat zo. Levens van families worden letterlijk verwoest, alleen omdat er een verdienmodel aan deze praktijken hangen. Deze film geeft juist een ander geluid en komt met voorbeelden waarbij families uit elkaar getrokken worden en dat je altijd moet twijfelen om op die manier de waarheid boven tafel te krijgen.

Lastige aan deze docu is dan wel weer dat je eigenlijk voor meer verdieping nog meer tijd ervoor moet uit trekken. Maar dan krijg je weer het standaard commentaar dat een docu te lang uitgerekt wordt.

Ik denk dat juist door in te zoomen op 1 gezin de docu veel effectiever is. Het toont op genoeg manieren aan dat het ziekenhuis niet jofel handelde (de rekeningen die naar de verzekeraars gestuurd werden, de verklaringen van Dr. Fitzpatrick en Hanna die genegeerd werden etc.).

Binnen de context van de docu en de focus op het gezin is dit voor mij in ieder geval voldoende om aan de oprechtheid niet te twijfelen.

Wat mij dan wel dwars zit is dat het verhaal nog niet af is. Dat vind ik dan wel onbevredigend. Krijgen we wellicht een follow-up docu te zien? Ik vind dat wel tricky met dit soort docus. Het moet wel een soort van sluiting kunnen bieden en dat heeft deze docu dan weer niet

Jahaaa, dit zijn nou die komedies waar ik van houd. Dit is een typisch jaren 80 filmpje, maar dan anno nu gemaakt. De stereotype jaren 80 figuren komen voorbij, het verhaaltje over een jongen die klaar is met school en niet weet wat hij wilt is ook lekker typisch jaren 80.

Wat volgt is een nacht vol feest, humor en leuke gebeurtenissen. Samen met de bloedmooie love-interest Teresa Palmer en zijn beste vriend Fogler beleeft Grace(die eigenlijk gewoon Eric Forman speelt, maar dan een decennium later)een hartverwarmend avondje dat de jaren 80 films weer doen herleven. Inclusief allerlei lekkere jaren 80 hits die me tot het einde van de aftiteling deden doen afkijken.

Lekker cheesy vermaak inclusief alle clichés die erbij horen.

4*

p.s. niet geschikt voor de mensen met een apathie tegen dit tijdsbeeld(al valt het qua mode wel mee)

Take this Waltz is een vreemde film, die eigenlijk vooral op het zweverige audiovisueel leunt en daar ook behoorlijk in slaagt. Het kleurencontrast is erg mooi, het gebruik van de muziek is zoals kos al zegt ook bijzonder mooi en weet dankzij deze elementen toch regelmatig te scoren.

Hoe anders is het script. Polley weet totaal geen raad hiermee en het is echt een rommeltje. Ik heb nou ook totaal geen idee wat Polley nou wilt zeggen met deze film. Het is erg raar allemaal en op het einde ontspoort het helemaal, met rare beelden/handelingen tot gevolg. Zoals nergens op slaande trio's, vanwaar opeens deze experimentele handelingen?
Ook lijkt Williams in haar nieuwe leven niet helemaal gelukkig, maar voordat je voor jezelf de tijd hebt om alles uit te vogelen is de film ook alweer voorbij. Zodoende heb je eigenlijk naar een behoorlijk lege film zitten kijken die toch bijna twee uur duurt. Een prestatie op zich!

2,5*

Na al die jaren ook Taken maar eens gezien omdat deel 2 in de bioscoop draait.

De film is precies wat ik ervan verwacht had:geen topper, maar gewoon een degelijke actiefilm.Dat het geen topper is komt vooral door het gebrek aan een spanningsboog, een gegeven dat dat Taken best eentonig maakt. Neeson knalt zich wel erg makkelijk een weg door Parijs en nergens heb je ook maar het idee dat Taken geen goede afloop zou kunnen krijgen. Toch erg jammer en ik vind dat toch een gemis in een film als dit. Een luchtige aanpak zou beter zijn.

Voor de rest behoorlijk wat vaart in Taken, dat ervoor zorgt dat die anderhalf uur zo voorbij knallen. Neeson weet ondanks dat hij geen actieheld is toch te overtuigen en het blijft natuurlijk stoer dat iemand lekker zo roekeloos achter mensen aan kan gaan die zijn kind hebben ontvoerd. Ik denk haast weer aan Commando, al kan Taken natuurlijk in de verste verte daar niet aan tippen.

3,0*

Net zoals deel 1 is ook Taken 2 gewoon een vermakelijke film en niet meer dan dat.

Waar de ophemeling van deel 1 vandaan komt is mij dan ook een compleet raadsel. Taken 2 tapt vooralsnog uit hetzelfde vaatje. Dit houdt in: Een vergezocht plot, een gebrek aan spanningsboog omdat het Neeson allemaal makkelijk afgaat en warrig gefilmde actie momenten. Her en der zitten er wel nieuwe, leuke elementen in. Zoals Neeson die geblinddoekt aan het volgen is waar hij naar toe gebracht wordt.

Voor de rest een opeenstapeling van momenten die best vermakelijk zijn, maar zich nergens ook maar enigszins weten te onderscheiden. Hetzelfde als deel 1 dus.

2,5*

Een niet al te beste film.

Taking Chances is een beetje een foute film. Zo weinig dingen om je mee te identificeren en om je mee te vermaken.

De film bevat geen enkele grap of een leuke situatie. Justin Long is moralistisch, conservatief en zelfs een beetje dom lijkt het wel in deze film.

Het is gewoon niet logisch wat Long probeert te bereiken in de film, het semi romantisch plotje die er ook in zit verwerkt komt totaal niet uit de verf.

Al met al een fikse tegenvaller, je krijgt geen sympathie voor de hoofdrolspelers(misschien alleen voor Long zn beste vriend) en de film is gewoon niet grappig.

Een lange zit!

1*

Goede actie/thriller.

the Taking of Pelham 1,2,3 is een lekkere doorsnee actiefilm met 2 buitengewoon goed gecaste hoofdrollen van Travolta en Washington, zij doen hun werk als gewoonlijk perfect en dragen deze film met z'n 2en.
Het scenario is gewoon lekker simpel en de actie is wel redelijk.
Er zitten wel veel onlogische dingen in (de hele metro is hermetisch afgesloten en elke uitgang is bezet. Maar een grote niet gebruikte tunnel zien ze compleet over het hoofd, echt weer zo'n typical plothole Ook het einde kon er niet helemaal bij mij in, waarom moet Washington hem doodschieten, een schot op een niet dodelijke plek kan makkelijk ja!.)
Ook komen hier en daar neppe sentimentele cliché's voorbij in de film.
Wat verder niet wegneemt dat dit een vlotte actiefilm is met een zeer goede Washington en Travolta.
Het is alleen geen klassieker die je lang zal bijblijven maar wel leuk voer voor leuk actieavondje.

3,5*

Origineel is het niet. Er zijn al tig films geweest waarin een jongen of meisje iets heeft waardoor hij/zij niet populair is. Dit keer is het meisje erg lang. Een nieuwe invalshoek, maar voor de rest dient het qua plot niet heel erg veel nut.

Maar eigenlijk maakt dat me niet zoveel uit, want de film is gewoon met enthousiasme gemaakt. De hoofdrolspelers zijn bijzonder likeable en zelfs de knappe zus is leuk (en dit keer niet alleen om naar te kijken, maar ook qua karakter).

Geen bijzonderheden te vermelden. Maar ik kan de film gewoon niet slecht noemen. Als je een film maakt die al een triljoen keer is gemaakt, dan is het enige dat je kan doen zorgen dat het onderhoudend blijft en je met de personages mee kan leven. En daar is de film in mijn ogen in geslaagd!

3,0*

Je ziet duidelijk op thematische vlak overeenkomsten tussen Martyrs en The Tall Man. De uitwerking is echter compleet anders. Met de sfeer zit het goed. Het desolate Cold Rock bezorgt je de bibbers en het mysterie rondom the Tall Man wordt ook goed gebracht. Iets meer spanning had de film in dit gedeelte wellicht goed gedaan, maar vervelend wordt het nooit.
De twist dat Biel zelf de dader is volgt eigenlijk al redelijk snel, waardoor de film even een dipje krijgt en je jezelf ook afvraagt hoe Laugier dat laatste half uur vol gaan krijgen.

Echter weet Laugier dat gevoel om te zetten in iets positiefs, want de film gaat eigenlijk een stapje verder en weet daardoor ook sterk te eindigen. Het weet weer sterk uit de hoek te komen met net als in Martyrs een soort van overkoepelende organisatie die een "groter" doel nastreeft..

Misschien wordt het uiteindelijk niet het soort film waar je op hoopt wanneer je de synopsis leest en op de helft van de film vraag je jezelf ook af of Laugier niet de verkeerde kant op gaat, maar uiteindelijk weet hij je toch nog te verassen en heeft Laugier met the Tall Man wederom een originele film te pakken.

3,0*

Ietwat apart werkje, doordat er vanuit vele ooghoeken het verhaal wordt beleeft. Arterton's personage is meer het centrum van het web waar alle intriges zich om afspelen. Vooral de 2 obsessieve meisjes waren leuk. Toch geinig hoe de film is gemaakt, het ziet er allemaal lekker fris uit en ondanks dat het niet lachen, gieren en brullen is vermaakt de film toch meer dan prima. Daarbij helpt het stralende Engelse landschap ook natuurlijk heel erg.

Speelduur is wel een tikkeltje te lang en nergens een ontuitwisbare indruk gemaakt, ook Arterton's personge is eigenlijk niet diep genoeg om empathie mee te krijgen, wat uiteindelijk toch een beetje jammer is. Toch wel redelijk mee vermaakt, was er ook de ideale middag voor.

3*

Typisch Disney filmpje, al zit het wel iets voller met humor(chemie tussen het paard Maximus en Flynn is leuk) dan de klassieke films. Verder veel vrolijke en aanstekelijke liedjes, mooie animatie(Rapunzel ziet er leuk uit) en een klassiek goed/slecht verhaal wat ondanks de voorspelbaarheid totaal niet vervelend werkt.

Had alleen iets meer humor verwacht vanuit de kameleon.

Prima vermaak.

3,5*

Taxi Driver is een film die volledig op handen gedragen wordt door de geweldige Robert de Niro.

Hij wordt hierbij geholpen door een sfeervolle setting en grappige muziek dat gek genoeg perfect bij de film past.

Hier blijft het dan ook bij, want ondanks de grote verwachtingen werd ik niet mee het verhaal in getrokken, had toch iets meer van de film verwacht. En dan doel ik vooral op een flippende Robert de Niro in het nachtelijk leven van New York, dat gebeurt dus helaas niet in Taxi Driver.

Verder genoeg thema's die worden aangehaald in de film en voor veel mensen voor een diepere laag kan zorgen en dat begrijp ik ook. Helaas was dat niet helemaal voor mij.

Wat blijft er dus over? Een verder goede film!

3,5*

Tears of the Sun is een effectieve oorlogsfilm, waarin de (altijd) stoere Willis een zooi Nigerianen onder leiding van Belucci naar de grens moet begeleiden. Op de voet gevolgd door de doodseskaders van de rebellen levert dit enkele spannende scènes op en zijn vooral de gruwelijkheden die deze burgeroorlogen kenmerken imponerend.

Na een uur verliest de film helaas wat vaart en verdwijnt de spanning enigszins. De actie laat wat te lang op zich wachten en op het gebied van oorlogfilms heb ik qua spektakel ook wel betere films gezien. Het "eindgevecht" laat dan niet zo'n gigantische indruk achter.

Tears of the Sun is leuk, maar meer ook niet.

3,0*

Wat vooral opvalt aan Ted is eigenlijk dat de film gebalanceerder is dan je denkt. Ondanks de fantastische schunnige humor en de vele verwijzingen van MacFarlane weet hij het toch vooral erg goed te doseren. Wat neerkomt op een film die qua verhaallijn best voorspelbaar is, maar wel erg goed wordt uitgewerkt. De band tussen Ted en Wahlberg komt behoorlijk goed uit de verf en wordt nergens ongeloofwaardig. Dat is naast de humor eigenlijk het sterkste punt van de hele film.

Dus buiten een bij vlagen erg grappige film kijk je eigenlijk vooral ook naar een erg sympathieke film. Iets dat ik op voorhand niet had verwacht.

Trouwens, nog een extra punt waar MacFarlane mee scoort zijn de fantastisch grappige verwijzingen naar Flash Gordon en de uiteindelijke climax van deze verwijzingen op het feestje. Het feestje waar de fenomenale Sam Jones(Flash Gordon) samen met de boze Chineze buurman voor hilarische momenten zorgt.

4,0*

Toch wel een bijzondere film. De visuele stijl is met de vele neon verlichting overweldigend en met Elle Fanning in de hoofdrol is het moeilijk om niet aan The Neon Demon (2016) te denken. Qua thematiek heeft de film best wat gelijkenissen. Met name dat Fanning's personage iets mystieks heeft en iedereen ervoor valt. Ware het natuurlijk niet dat dit een versie is die geschikt is voor alle leeftijden. Het heeft niet die gruwelijke randjes van die film.

Dat maakt Teen Spirit ook wel een moeilijk te plaatsen film. Je wordt namelijk in het gevoel van Fanning's personage Violet meegezogen. Het is allemaal erg overweldigend en moeilijk te bevatten. Zo komt de film zelf ook over. Door deze stijl te kiezen wordt het verhaal naar de achtergrond gedreven en zal het voor veel mensen als oppervlakkig bestempeld kunnen worden. Dat begrijp ik volkomen. Maar de film is vooral een ervaring, een gevoel. En daarmee zal de film niet iedereen aanspreken.

Bijzonder om deze film eens gezien te hebben. Een op het oog simpel plotje dat al tig keer anders is verfilmd wordt door Minghella uiterst hypnotiserend en aanstekelijk in beeld gebracht.

3,5*

Dit is echt pure jeugdsentiment, heb net als Dutchtuga hierboven de E2,50 versie bij Free Record Shop weten te bemachtigen, helaas is dit wel een uitgave van DFW, beeldkwaliteit is echt abominabel. Het lijkt wel alsof ze een camera op het scherm hebben gericht(net als bij camversies bij het pindakazen) en dat rechtstreeks op dvd hebben gezet, maarja bij gebrek aan keus kan ik me hier niet aan storen.

Het heeft voor mij ook z'n charmes om de films in deze beeldkwalitet te bekijken, het geeft dat lekkere gevoel van een ouderwetse film wat beter weer.

Over de film zelf, het zit natuurlijk vol Amerikaanse cliche's en sentimentele preken zo nu en dan.

De flashbacks naar de kleine Turtles en een jonge Splinter zien er ook heel grappig uit, je merkt gewoon dat alles lekker oud is aan deze film, geen enkele toevoeging van de computer als ik zo op het oog kijk(dat kon vroeger nog).

Verder is het pure kindervermaak, inclusief de alle slapstick geluidjes die je door de film heen hoort.

Toch weet deze film mij wel te boeien, de Turtles zelf zien er niet eens zo slecht uit en komen redelijk realistisch over(voor zover dat kan).

De vechtscenes zijn soms wel een beetje amateuristisch, voor Ninja niveau. Maar dat maakt niet uit.

Kortom: Een redelijk vermakelijke film, dat vooral is gericht op het jonge publiek en voor de vele mensen met jeugdsentiment voor de Turtles.

Als je je hier overheen kunt zetten zal je je wel redelijk vermaken.

2,5*

Toch een lichte teleurstelling en dat begon al toen ik Nickelodeon voorbij zag schieten in de openingcredits.

Verder een erg typisch, bombastisch Bay product. Een verhaal dat gelijk in de prullenbak gegooid kan worden, zware over de top actie en veel bombasme. Daarbij wordt het verhaal en de personages wel erg kinderlijk gebracht, waardoor je echt merkt dat ze moeite hebben om de juiste doelgroep te bepalen voor deze film. Dit zeg ik omdat de actie die in de film zit wel erg vet en vooral dus ook over de top is.

Dit gezegd hebben levert de film dankzij de blockbusterinvloeden in op het gebied van sentiment. Het verhaal wordt veel te snel gebracht en haast zich veel te veel van het ene naar het andere plotpunt. Aandacht voor de personages is er amper, waardoor de Turtles met hun opmerkingen bijzonder flauw overkomen en het hele verhaal rondom Fox(wat is zij veranderd zeg, herken haar haast niet) is ook maar wat flauwtjes. Shredder wordt ook maar wat lauwtjes gebracht verder.

Wat levert dit uiteindelijk voor een film op? Nou, een hele vlotte met veel actie en spektakel, maar wel met een gebrekkig verhaal, slappe personages en af en toe wel erg kinderachtige elementen/humor.

2,5*

Deze film is net als de eerste Turtles puur jeugdsentiment.
Ware het niet dat ik deze film vroeger veel vaker heb gezien.

De Turtles hebben hier geen introductie nodig, dus de film begint al in sneltrein vaart met vechtscenes, soms leuk en creatief, maar soms ook van amateuristisch niveau. Heel wisselvallig.
Dat kan ik van de hele film ook zeggen. Soms is het leuk, soms is het grappig en soms is het ook flauw en moralistisch.
De Turtles zelf blijven natuurlijk altijd leuk om te zien!

De twee nieuwe vijanden zien er redelijk uit, behalve hun gezichten. Daaraan kan je echt zien dat het poppen zijn.
De eindgevechten zijn ook niet veel soeps(Shredder en alle Foot soldaten zijn lekker laks en laten gewoon de Turtles met een doos vol donuts komen en aan hun 2 wezens voeden, voor hetzelfde geldt zit er een bom in.Ze staan er liever bij en kijken er maar naar) Beetje zwak uitgewerkt

De muziekkeuze heeft de tand des tijds niet doorstaan, al was dat in die periode een rage en kan je het de filmmakers ook niet kwalijk nemen.


Al met al een leuke film om weer is terug te zien, heel veel punten van herkenning. Maar toch is het ook geen topper en zakt het eerder naar de middelmaat. De film is gewoon te wisselvallig in alles.

Nu deel 3 kijken!

2,5*

Na deel 1 en 2 wachtte alleen deel 3 nog!!
De film is kwalitatief minder dan de 1e twee, al kon ik er nog wel redelijk naar kijken.
Het idee voor het plot is leuk en veelbelovend. Al is het wat mij betreft wat minder uitgewerkt. Totaal ongeloofwaardig dat al die Japanners perfect Engels kunnen. Volgens mij praten ze beter Engels dan de gemiddelde Japanner tegenwoordig haha.
Ze hadden er naar mijn mening meer grappen uit kunnen halen als ze gewoon Japans praatten.

De Turtles zelf kwamen ook iets minder over bij mij. Heel veel licht, waardoor ze wat nepper overkwamen. Die sproeten of wat het ook was zag er ook minder uit.

Wel zit er iets meer humor in dit deel. Soms slaat het dood, soms is het gewoon leuk en zelfs hilarisch. " Look, It's Don King" whaha.

Dit is duidelijk het minste deel van de originele triologie. Al kon ik er vanwege jeugdsentiment nog wel redelijk naar kijken.

2*

Ondanks het lage gemiddelde heb ik me toch meer dan prima vermaakt met de film. De humor is misschien niet heel prominent aanwezig, maar af en toe is de uitwerking van het moordende kutje toch wel erg grappig. Hoogtepunt is de fist van de gyneacoloog in de vagina van de hoofdrolspeelster.

Het enige wat me echt dwars zat is dat het plot Teeth vraagt om een absurde uitwerking. Helaas blijkt het qua ranzigheid allemaal wel mee te vallen en zijn de vele afgebeten penissen vooral off screen verwerkt in de film.
Ook het plot had iets sterker gemogen, waar het Vagina Dentata verhaal verder helaas niet meer terug komt in de film. Het einde is wel weer leuk met die geile opa en z'n tongetje! De bijrollen stelen dan ook de show in Teeth.

3,0*

Tell it to the Bees is een aardig drama met vooral een overtuigende Grainger. ZIj kan haar emoties goed overbrengen en ik geloofde daadwerkelijk dat ze zo te lijden had onder het leven in dat dorpje. Visueel allemaal prima en de film voelt niet langdradig aan. Enkel het plot had wel iets sterker uitgewerkt kunnen worden. Het zit hem vooral op de manier hoe zaken tot stand komen. Als voorbeeld vind ik het toch wel heel erg overdreven hoe Grainger's personage vanaf minuut 1 uithuilt bij een complete vreemde (Paquin). Daarna moet alles redelijk snel gebeuren en wordt er te weinig de tijd genomen om de onderlinge relatie tussen Grainger en Paquin echt goed uit te bouwen. Dat zorgt dus wel dat de film een makkelijke zit wordt, maar het is wel echt een film die het moet hebben van het acteerwerk en niet van een gebalanceerd plot.

2,5*

Ben het wel eens met de gangbare mening hier. Alles is heel interessant en je vraagt je gelijk vanaf het begin al af wat er is gebeurd met de beste jongen. Visueel erg aantrekkelijk en de reconstructies worden ook hypnotiserend in beeld gebracht.

Gaandeweg wordt het steeds meer gerekt, terwijl je weet dat de onthulling komt. Eenmaal onthuld valt de shock toch wat tegen. Misschien ook omdat het allemaal wat afgeraffeld wordt en er verder helemaal niet verder op de grotere conspiracy wordt ingegaan. Er is in ieder geval voer voor meer dan dat de docu uiteindelijk laat zien.

Krappe 3,0*

De film zat in een erg goedkope box, dus je hebt van tevoren altijd wel zo je bedenkingen. Alleen de film viel me echt reuze mee. Telling Lies in America zet een sympathiek en vooral ook erg sfeervol coming of age drama neer wat ook nog is "groovy" overkomt door de lekkere jaren 60 muziek. Er lopen ook veel bekende gezichten rond, maar Bacon doet het toch wel het beste in de film als populaire Radio DJ.

Soms wil de film even iets teveel, waardoor niet alles even goed uit de verf komt. Maar aan de andere kant houdt dat de vaart er ook wel in.

the the the the end.

3,5*

Schattig Deens kinderfilmpje met leuke kids in de hoofdrol op een prachtig eiland, maar uiteindelijk ook niet meer is dan een lightversie van the Goonies.

3*

Ik ging met gemixte gevoelens de bioscoop in. De trailer vind ik niet zo overtuigend en de thematische overlapping en vergelijkingen met Inception kwam je vooraf overal tegen. Daarnaast heb ik Inception weer gekeken, de enige film van Nolan die mij gewoon totaal niet bevalt. Voor zover ik Tenet heb kunnen volgen zijn er gelukkig geen enkele duidelijke verwijzingen naar zijn eerdere films, dus dat gerucht kan ook mooi uit de wereld geholpen worden.

Het begint eigenlijk al met de opening. Wat een muziek en het dreunt echt tot in elke vezel van je lichaam door. Ik heb geen speciale voorstelling gezien (Imax of iets in die trend), dus dat moet voor die mensen echt genieten geblazen zijn. De heftige en bijzondere score zuigt je meteen mee de film in om je vervolgens nooit meer los te laten. Werd de score nou ook achterstevoren gedraaid? Het klonk namelijk echt bijzonder door de hele film heen.
Ja, Nolan heeft van Tenet een bijzondere ervaring gemaakt. De actie is gelukkig erg vet en het visuele aspect hierin is echt een ware mindfuck om naar te kijken. Alles loopt vooruit en achteruit tegelijk in dezelfde frames. Er zitten veel kleine visuele hints in de film die deze scenes daarnaast nog extra de moeite waard maken om te bekijken.
Audiovisueel is het echt goed en wat me vooral bevalt aan Tenet (t.o.v. Inception) is dat het hele visuele aspect van de film niet alleen in de grote scenes terugkomt, maar ook in de actie zelf. Ik houd tegenwoordig niet meer zo van platte actie en eigenlijk kent Tenet dit best wel veel, maar door die bijzondere tijdtwist eraan te geven is elk gevecht weer een pareltje op zichzelf (en komt het vaak door het terugspoelen vanuit een ander perspectief ook weer terug).

Denzel jr. en Pattinson zijn in vorm, net zoals Debecki. Ja, de personages zijn erg oppervlakkig en je weet eigenlijk dat ze rondlopen voor het plot. Maar nergens lopen ze aan de lopende band interessant te doen. Iets waar Nolan in de eerder genoemd film toch wel last van had. Er zijn weinig rustmomenten en de film dendert door, waardoor het voor de film ook geen noodzaak is om ze te leren kennen. Dat is bij andere films wel anders voor mijn gevoel.
Het plot an sich is eigenlijk best te volgen. Sterker nog, je snapt eigenlijk prima de reis van de protagonist (zijn naam wordt nooit bekend) en het einde is ook erg fraai. Maar alle tijdreis elementen en de details die erbij horen zijn behoorlijk ingewikkeld. Dat is nou het vreemde aan Tenet. Het is niet zoals een Mulholland Drive, waar je een twist krijgt en volledig de draad kwijt bent. Bij Tenet volg je het verhaal van de protagonist en die is voor mij prima te doen. Maar het wordt vooral lastig wanneer je alle details en mogelijkheden van het tijdreizen, jezelf terugzien in een reflectie en de vele implicaties die hierbij gelden daar nog extra bij moet onthouden. Of kort gezegd, de logica van het allemaal is gewoon erg lastig te volgen, maar het grote geheel valt beter te doen.
Dat maakt van Tenet eigenlijk een bijzonder interessante film. Nolan, de super eigenwijze regisseur weet een boeiende actiefilm te maken die ongetwijfeld bombastisch genoeg is om mainstream publiek aan te trekken. De tijdreis elementen zijn inderdaad ingewikkeld en de logica hiervan inzien is gewoon een onderzoek op zichzelf waard. Ik zie mezelf al de "Tenet explained" videos kijken op YouTube. Maar het maakt de film niet minder kijkbaar en het is een element op zichzelf dat je extra aandacht kan geven, maar het is geen noodzaak. Misschien een gemiste kans? Ongetwijfeld zal Nolan en zijn schrijfteam zwaar aan de drugs hebben gezeten tijdens het schrijven van dit script. Maar hierdoor creëert hij wel een unieke actiefilm waarin hij de potentie ook daadwerkelijk kan benutten van wat hij daadwerkelijk met deze film wilde doen.

4,0* voorlopig. Het blijft lastig beoordelen en de 2,5 uur vlogen daadwerkelijk voorbij. Ben benieuwd hoe vaak Tenet door mij herzien zal gaan worden.

p.s. Wat blijft het na tijden ook mooi om in een volle bios een stuk of 20 Grolsch beugelflessen open te horen ploppen in een symfonie.

Visueel is Weathering With You weer een verademing om naar te kijken. De mix tussen 2D en 3D werkt perfect, de regendruppels voelen als pure magie aan en het is werkelijk een genot om naar de omgevingen te kijken. De film leent zich ideaal om met prachtige lichtinvallen te spelen, waarbij je continu zit te kwijlen zo mooi is het. Het is toch bizar hoe een film als dit soms fotorealistisch over kan komen, zonder dat deze de pretenties wil hebben om fotorealistisch te zijn.

Het plot dient de prachtige beelden op een sterke manier. Emotioneel mist het misschien net dat unieke dat Your Name wel heeft. Misschien komt het ook doordat de film iets moeilijker op gang komt. Maar wanneer je eenmaal doorhebt welke kant Shinkai met de film op wilt is het bij vlagen ontroerend en meeslepend.

De J-pop kritieken snap ik nooit zo. Deze worden niet overmatig ingezet en wanneer het ingezet wordt voelt het juist aan. Precies op de juiste momenten en met een goede toon. Totaal niet hinderlijk en sfeerbevorderend.

Dit is nu de tweede Shinkai die ik in de bios heb gezien inmiddels. Ik ga binnenkort maar even kijken naar zijn oeuvre, want dit is Japanse animatie zoals ik het wil zien. Qua animatiestijl, maar ook thema's. Ontzettend menselijk, romantisch, ondeugend (erg leuk ook hier) vrolijk, ontroerend maar ook met een aandoenlijke vleug fantasie.

4,0*

Ook Laputa is weer een prachtig geanimeerde film. Het is lekker kleurrijk, een mooi verhaal met een goed uitgangspunt, lekker verscheidend in locaties en de muziek is ook weer werkelijkwaar prachtig.

Wel een beetje jammer dat de personages niet zo heel kleurrijk zijn als in andere Miyazaki's en dat de film een tikkeltje te lang duurt.

Niet de beste Miyazaki tot nu toe, maar wel weer bovengemiddeld.

3,5*

Leuke en ontroerende film, al schiet het tegen het einde aan een beetje te ver door in het sentimentele gedoe.

De film begint gelijk goed, je wordt gelijk geconfronteerd met het verhaal. Wat opzich lekker is, je komt gelijk goed in de film.

Tom Hanks speelt echt fenomenaal als Viktor, ik zou zo heilig geloven dat hij daar vandaan kwam, zijn accent is ook geweldig.
De bijrollen zijn ook van een goed niveau, al is het wel bedenkelijk dat die baas de hele tijd anti-Victor is.
Het personage van Catherina Zeeta Jones is leuk, maar een beetje overbodig. Kreeg het gevoel erbij dat ze dit personage als beeldvulling hebben gebruikt(vooral gezien het feit dat het in principe niks wordt tussen haar en Hanks.).

Het verhaal kibbelt rustig verder, duurt wel heel lang trouwens met een speelduur van ruim 2 uur. Al heeft dit me nooit gestoord, mede door het sterke acteren vloog de tijd voorbij. Enigzins verduisterde het goede acteerwerk ook het niet al te uitgebreide plot, want het is natuurlijk maar een simpel verhaaltje wat wordt verteld in die ruim 2 uur.

Het einde is weer een beetje overdaad aan goedkope sentiment, er wordt heel erg ingespeeld op het feel-good gevoel van de mens. Al is dat niet zo storend als in vele andere films.

Al met al een leuke film om is een keer gezien te hebben. The Terminal moet het verder hebben van het goede en grappige acteerwerk van met name Hanks. Die doet het simpele plot echt vergeten!!

4*