Opinions

Toch weer een zeer vreemde film van Almodovar, wiens repertoir ik chronologisch aan het afwerken ben op dit moment.

Het gegeven is echt bizar en de personages zijn op papier ook bijzonder hilarisch. Maar dat is het gegeven op papier, de droogheid waarmee het gebracht wordt komt namelijk niet altijd even goed over op het scherm. Er valt niet heel veel te lachen in deze film en af en toe moet je om het bizarre gebeuren even gniffelen, maar meer ook niet. Wat dat betreft deel ik mijn mening ook met maxcomthrilla.

Ik zie wel de potentie in Almodovar en ik ben nu ook halverwege Matador. Ik zie het wel voor me dat er een stijgende lijn plaats zal vinden met deze regisseur, met nog enkele " toppers" voor de boeg.

2,5*

p.s. de film duurde overigens 96 minuten bij mij. Waar komt die 110 minuten hierboven vandaan?

The Burbs vond ik helaas wat tegenvallen. Hanks is me wat te schreeuwerig en alle gekke en typische suburb typetjes zijn in eerste instantie geinig, maar gaan later teveel op de zenuwen werken en was het me allemaal te luidruchtig. Dante probeert er een luchtige film van te maken en van een inmiddels bekend concept een komische film te maken. Maar net zoals de personages lukt dit in het begin, maar begint het richting het einde gewoon te vervelen. De interesse om nou uit te zoeken wat er daadwerkelijk met de gekke buren speelt werkt helaas niet goed. Al is de eerste ontmoeting erg geinig, maar verder trekt het gewoon net niet op genoeg om het amusant te maken.

2,5*

Zeer aanstekelijke komedie die ook nog is in een origineel jasje zit verpakt.

Dit is een soort van romantische komedie, al is het niet van het standaard soort. De film vertelt over de 500 dagen dat Tom Summer leert kennen, verliefd op haar wordt en de problemen ter sprake komen.

De film springt leuk van dag 3 naar dag 5 en van dag 5 naar bv dag 280, om vervolgens weer naar dag 8 of zo te springen.

Heel leuk gedaan en zo ouwehoert de film met de verschillende emoties door elkaar heen die meespelen in het leven van Tom en Summer.

De focus ligt wel op Tom, gespeeld door Joseph-Gordon Levitt, die een leuke rol speelt als hopeloos verliefde man op Summer, gespeeld door Zoey Deschanel. Zij is ook geschikt voor deze rol, als een beetje aparte meid die er haar eigen regels op na houdt.

Door de film heen wordt er wel een soort van sympathie voor Tom gekweekt en apathie bij Summer.

Dit komt door de verscheidene handelingen in de film, die je zelf maar moet kijken om te beoordelen.

Ik vond het zeer geslaagd overkomen en leefde ook zeer mee met Tom.

De muziekkeuze in de film is lekker vrolijk en dartelend. Vooral het 1e gedeelte van de film waar alles nog koek en ei is wordt perfect geholpen door de leuke muziek.

Daarbij zit er ook nog een hilarische dansscene in het begin van de film met Tom. Het 1e gedeelte is trouwens ook best grappig en vrolijk in beeld gebracht, waar het tweede gedeelte echt de serieuze kant op gaat(maar niet te sentimentee wordt).

Een film met twee gezichten dus.

De voice-over(Richard McGonagle) is trouwens ook zeer leuk gedaan, niet nadrukkelijk aanwezig en precies op de goede momenten wordt er een uitleg gegeven door de voice-over.

Valt verder vrij weinig over af te kraken, dit is gewoon een zeer vermakelijke (romantische) komedie/drama die zeker niet eindigt zoals je zou verwachten.

3,5*

Aardig vervolg op [REC], maar wel beduidend minder dan het sterke 1e deel.

Het grootste probleem was voor mij het verhaal dat zich vooral in het 2e deel van de film ontwikkelde. Het werd wat mij betreft weer veel te gelovig/Christelijk, daar zit ik echt totaal niet op te wachten. Ook werd het einde een beetje te vaag, misschien dat ik even een stukje niet had opgelet. Maar het komt er op neer dat als ze de nachtvisie gebruiken van de camera, ze van alles kunnen zien die je niet ziet als er normaal licht wordt gebruikt. Dit trok HE-LE-MAAL op niets en nam eigenlijk een te grote loop met de geloofwaardigheid. Dit soort zaken zorgden voor lichte irritaties, net zoals die priester. Hij leek al op een zombie zonder dat ie gepakt was door die monsters, ook zijn acteerwerk was als een zombie. Dramatisch. Verder moet je wel tegen het Spaanse geschreeuw kunnen uiteraard.

Gelukkig is [REC]² ook nog erg sterk als horrorflm, het gebruik van de headcams was erg leuk gedaan en de chaos die dit soort camerastandpunten in horrorfilms veroorzaakt zorgt bij mij altijd voor een extra lading spanning. Dit in combinatie met het claustrofobisch donkere flatgebouw en de lekkere ranzige momenten maakt [REC]² een aardig vervolg op het sterke eerste deel.
Op naar deel 3, aangezien het weer op een leuke manier eindigde.

3*

p.s. @Jacobaco, je weet dat je ook Nederlandse subs kan pindakazen op het internet he

Jammer. De stijl uit de eerste twee delen(en het verhaal) wordt compleet losgelaten op een aardig begin van de film na. De film ontpopt zich daarna als standaard zombieslasher dat op geen enkele manier weet te overtuigen. Enkel de gore is af en toe grappig, maar Genesis(naam klinkt hoopgevend) is uiteindelijk niet meer dan een public pleaser geworden.

2,0*

Naomi Watts heeft het mis, Dave heeft gelijk

In vergelijking met andere Asylum werkjes is dit een meesterwerk, vergeleken met normale films blijft dit toch bovenal troep.

Dacht in de eerste plaats ook dat ik een leuke parodie op cheerleaden te pakken had, tot dat ik in de opening credits het woord Asylum zag vallen. Toen wist ik helaas al wat het ging worden, de film bevat teveel standaard personages die rechtstreeks uit andere films lijken te wandelen. Het meest trieste is nog wel de Steve Stiffler imitatie

Het schijnt blijkbaar grappig te zijn om de hele film je hand aan je lul vast te houden en overal te wanken. Bomen, muren...niets is onze kansloze vriend te veel.

De hoofdrolspeler kan je zo met Jason Biggs vergelijken met sulligheid, een paar keer is het wel leuk hoe hij de hele tijd de sjaak is. Maar meer ook niet, het blijft voorspelbaar.

Eigenlijk is het enige wat deze film de moeite waard maakt de blote tieten. Helaas zijn de vrouwen zelf allemaal ook niet even knap(lees: lelijk) en hebben zij ook niet voor het hoogtepunt van de film gezorgd. Dansen kunnen ze trouwens ook evenmin, dat zag er al helemaal om te janken uit.

Vergeleken met een 2012 Doomsday of Mega Shark feat. Giant Octopus is dit een meesterwerk en nog enigzins vermakelijk door het foute tietengenre. Alleen in vergelijking met film als American Pie(1 tm 6), Road trip en zelfs een Bring it On is dit duidelijk een aantal niveaus lager.

1,5*

Kan me prima vinden in Elines bevindingen. Risico met meerdere hoofdrolspelers is dat niet elk verhaallijn uiteindelijk even interessant is. Toch zaten er twee mooie verhalen in. Die met de twee jongens en die miss popular en die van de "rockster" en zijn crush zijn wat mij betreft de uitschieters.

Af en toe zit er een klein komisch nootje in de film, maar uiteindelijk wordt er teveel op safe gespeeld en vecht de film na een uur tegen een dipje, om vervolgens weer mooi te eindigen.

3,0*

Denken de makers van deze film soms dat we kleine kindertjes zijn die niet zelf kunnen denken? Man o man, wat voel ik mij in de maling genomen door Emmerich zeg. 10,000 BC is ontzettend kinderachtig, de dialogen zijn tenenkrommend slecht en de acteurs stralen allemaal niets uit. Daarnaast wordt alles zo ontzettend erg voorgekauwd, de gemakzucht in het plot is gigantisch groot en zijn de clichés in grote getalen aanwezig. Zo komt de beste jongen nooit echte problemen tegen, wint hij hele volksstammen voor zich enkel door een mooi babbeltje of 1 of andere patriottistische speech en dat gedoe met die sabeltandtijger spant toch wel de kroon qua stupiditeit.

Dan kan je het nog proberen goed te maken met mooie plaatjes her en der. Episch en spannend wil het gewoon niet worden, ondanks de vele pogingen die gedaan worden in deze film.

1,5*

9/11 blijft een trieste gebeurtenis die op de netvlies van vele mensen gebrand zal blijven staan. 102 Minutes that Changed America schetst een rauw portret van deze ramp. De makers laten de beelden spreken, voegen geen voice-over of een kleffe soundtrack toe en dat is een slimme zet. Hierdoor creëren ze een ijzingwekkende sfeer, ondersteund door beelden geschoten door omstanders zelf. Vooral het moment van de 2e inslag, het instorten van de torens en het vluchten van de duizenden mensen voor de gigantische aswolk die op hun af stormt laten een diepe indruk achter.

Doordat er weinig aan het materiaal wordt toegevoegd krijg je zelf ook het gevoel één van de omstanders te zijn. Je beleeft deze verschrikkelijke gebeurtenis door de ogen van New Yorkers zelf en ik denk dat een voice-over je uit deze "roes" zou kunnen halen, waardoor je weer gaat beseffen dat het om een documentaire draait. Dat had ik bijvoorbeeld dus wel gelijk met de documentaire die gisteren na deze werd vertoond.

Zeer sterk concept, aangevuld met beelden die nog niet eerder vertoond zijn. Voor iedereen die deze gebeurtenis aan het hart gaat is deze documentaire een must om te zien.

4,0*

Tsja, het blijft lastig een serie als dit. Ik heb hem een keer via Bol gekocht omdat ik zin had in avonturenfilms.
De afgelopen 3 dagen heb ik de serie opnieuw een kijkbeurt gegeven.

Het acteerwerk is wisselvallig in the 10th Kingdom, maar het is nooit storend genoeg om je aan te irriteren. Soms wordt er naar mijn mening ook gewoon goed geacteerd, met een leuke rol Rutger Hauer bv.

Het verhaal steekt goed in elkaar en is origineel verzonnen, dit zie je niet vaak meer tegenwoordig. Natuurlijk eindigt het wel een beetje cliche, maar daar ben je natuurlijk op voorbereid. Je weet immers waar je naar zit te kijken toch?

De serie kan soms wat kinderachtig zijn, het blijft immers een verhaal voor de kids.
Maar aan de andere kant word je ook betoverd door de vrolijke kleuren en de humor die in de serie zit.

Dat laatste heeft bij mij toch de overhand, the 10th Kingdom gaat op een vrolijke en luchtige manier veel klassieke sprookjes af en het gebeurt zelfs met de nodige humor.
Kwartetten in het casino, geniaal.
Dit en nog veel meer momenten zijn leuk en zorgen dat de serie zichzelf natuurlijk niet al te serieus neemt, wat de serie alleen maar ten goede komt.

Zo moet je het zelf ook bekijken, als je niet al te serieus bent en je wilt je gewoon laten betoveren door de vrolijke, mooie, avontuurlijke, kleurrijke wereld waarin gereisd wordt, is dit een hele redelijke mini serie die ik je wel kan aanraden!

3,5 sterren.

Toch een behoorlijk teleurstellende film, dat teveel het religieuze prietpraat kant op gaat en richting het einde compleet ontspoort.

Het begint allemaal nog aardig, de opbouw is redelijk rustig en beetje voor beetje wordt de paranoia van Gibbs erger. Wat leuk is zijn de demonen gezichten die te pas en te onpas opeens voor je neus verschijnen en zorgen voor een paar leuke scares, ook die bejaarde pa van Gibbs kan er wat van en komt lekker creepy over met zijn gesluip door het huis. Qua sfeer zit het eigenlijk helemaal wel goed het eerste half uur a drie kwartier.

Wel is het jammer dat het hele 11-11-11 gebeuren niet eens zo sterk naar voren komt. Ik had verwacht dat Gibbs overal die getallen tegen zou komen(dus bushokken, etalages e.d.), maar op een paar sterfgevallen na is het verder niet zoveel bijzonders.

Jammer dat een film met een interessant gegeven dan weer de bijbel kant op moet gaan. Wat volgt zijn vele bijbel quotes, veel geneuzel tussen de informatieboekjes uit de bibliotheek en een klassiek goed v.s. kwaad verhaaltje met de uiteraard verplichte twist aan het einde die je zou moeten verrassen, maar uiteraard niet doet. Ook jammer van de rubberen gezichten van de demonen, overduidelijk maskers. Hadden zij ook aan het Halloween thema gedacht? Voor de rest zit de film ook vol met overbodige bijrollen(dat meisje) en vaag uitgewerkte plot elementen(de foto's op het einde, wat stond daar nou in godsnaam op?).

Nee, dit was het niet voor mij, matigjes!

1,5*

Ik heb geen nostalgische gevoelens bij deze film en gisteren heb ik 12 Angry Men dan ook voor het eerst gezien.
Dat de film zo hoog in de ranglijsten staat kan ik aan de ene kant wel begrijpen, maar aan de andere kant ook weer niet.
De kracht van de film zit hem in het vlotte karakter en een kamer vol acteertalenten die met weinig middelen toch een ontzettend krachtige prestatie neer weten te zetten. De groepsdynamiek is erg sterk. Regisseur Lumet heeft weinig middelen tot zijn beschikking en geeft daarom ook weinig opsmuk aan de film. Hij laat de acteurs het werk doen en zorgt ervoor dat de film als een trein doordendert. Zelden dat ik een film uit de jaren 50 of 60 heb gezien die zo entertainend is en waarbij ik me geen moment heb verveeld.
Dat zorgt ervoor dat 12 Angry Men zich weet te onderscheiden van veel andere films uit dezelfde tijdsperiode en daarom een klassieker is.

Mijn argument tegen is natuurlijk ook heel simpel. Als je deze film naar 2020 vertaalt blijft er niet meer over dan een vermakelijke film met een vlot verhaaltje. Rechtzaken waren in die tijd niet op veel gebaseerd en het enige dat de film doet is een paar getuigenissen in twijfel trekken. Het voelt allemaal erg vergezocht aan en de juryleden zijn net dominosteentjes. Ze vallen zo om, worden desnoods weer rechtop gezet en vallen daarna weer zo om.
Het voelt soms eerder aan als een komedie en een aanklacht op dit achterlijke rechtssysteem dat de VS kent.
Maar de film baseert zich voornamelijk op het onderuit halen van de getuigenverklaringen. Wanneer de eerste al onderuit wordt gehaald weet je dat de anderen ook zullen komen. En de ene nog vergezochte dan de ander. Maar vooral de nopjes afdruk van de bril op de neus van een vrouw kan ik gewoon niet serieus nemen. Dat je zoiets kan verzinnen. Daarnaast zegt het toch helemaal niets? De vrouw kan voor de getuigenis in de rechtzaak haar bril hebben afgedaan. Terwijl ze die eerder wel ophad? Ik snap het hele punt niet dat Fonda's personage hier probeert te maken.
Maar het trekt allemaal op weinig en ik had niet echt het gevoel alsof er een groot onrecht werd aangedaan die werden ontkracht door briljante vondsten in de jurykamer. Het bewijs was in eerste instantie al niet zo sterk, dan zijn de onthullingen in de kamer ook niet zo bijzonder. De kapstok die wordt gebruikt om zaken als vooroordelen, democratie, onrecht etc. aan te kaarten is net even te simplistisch.

Dus een voor en een tegen van mijn kant om dit als een klassieker te zien. Mijn cijfer zal er dan ook mooi precies tussenin vallen. Ik heb genoten van de groepsdynamiek en het hoge entertainment gehalte van 12 Angry Men. Erg ongekend voor die tijd. Maar het verhaal trekt zelf op te weinig en het onderuit halen van de getuigenverklaringen voelt anderzijds te gedateerd aan. Het toont de zwakte van het bewijsmateriaal dat justitie vroeger tot hun beschikking goed aan. Wat dat betreft is 12 Angry Men wel weer een typisch product van zijn tijd.

3,5*

Cena doet erg hard zijn best, maar hij kan het beter bij worstelen houden. Het gegeven is eigenlijk best leuk en levert een aantal goede actiemomenten op, maar het acteerwerk blijft erg pover en zo is 12 Rounds uiteindelijk ook niet meer dan een 12 in een dozijn film.

2,5*

De Oscarregen is misschien wat overdreven betreft 12 Years a Slave, want ondanks het ontzettend sterke acteerwerk en het fantastische broeierig/zuiderlijk sfeertje voelt de film ook erg fragmentarisch aan en krijg je niet het gevoel dat Solomon daadwerkelijk 12 jaar die hel heeft moeten doorstaan. Daarbij zag hij mij er persoonlijk ook iets te verzorgd uit voor iemand die al 12 jaar onder erbarmelijke omstandigheden moet leven.

Wel valt het te prijzen dat de registratie van de gebeurtenissen erg droog is en er niet te melodramatisch mee omgesprongen wordt. De film is hard wanneer het nodig is en aan de andere kant ook zacht. Ik denk dat de film deze zwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis wel mooi weergeeft.

3,5*

Erg sterke film dat ondanks het minimalistische uitgangspunt ruim anderhalf uur doordendert en je flabbergasted achterlaat.

Wat helpt in de film zijn de vele randzaken, waaronder de twee leuke meisjes aan het begin van de film. Na de lange eenzaamheid raakt Franco's personage toch behoorlijk de weg kwijt. Dit resulteert in mooie en vooral ook aangrijpende flashbacks. Maar bovenal ook spijt van de dingen die hij heeft gedaan en anders zou willen doen.

Franco moet hier een one man show opvoeren, dat lukt hem met verve. Zijn gezichtsuitdrukkingen zijn goed en zijn doen en laten nadat hij vast komt te zitten zijn ook zoals je het wilt zien: realistisch en logisch.

Typisch zo'n filmpje dat gewoon vakkundig en hip is gemaakt, ondanks het minimale uitgangspunt. Grootste minpunt is eigenlijk dat hij al een behoorlijk lange tijd te downloaden is, waardoor de film niet heel speciaal aanvoelde op het PAC festival. Maar dat doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit van deze goede Boyle film.

4*

Jemig, ik schrik toch wel een beetje van het gemiddelde hier. Tuurlijk is het geen uitmuntende film, maar de film is voor mij wel zo degelijk in elkaar gezet dat ik me die 90 minuten prima ben doorgekomen. Moet wel zeggen dat ik niet bekend ben met het origineel. Dus ik doe ook niet aan vergelijken.

De Russische Roulette scenes vind ik gewoon vrij sterk, die nerveuze blikken en die zweterige koppen zorgen toch wel dat je continu met een ingehouden adem zit te kijken. Wat mij betreft ligt hier ook de kracht van de film. Dan hoor ik wel weer mensen beginnen over 50 cent, maar zijn rol vind ik niet van een zodanige betekenis dat ik de film daar op kan afkraken, aangezien hij maar een paar teksten heeft.

Waar de film wel een beetje in faalt is het drama, er zitten teveel personages in en ik vind ze niet allemaal even goed uitgewerkt. Zoals die van Mickey Rourke bijvoorbeeld. Voor de rest had ik qua drama ook wel iets meer van Riley in het begin van de Russische Roulette spelletjes willen zien. Daarnaast gaat de film verder nog een half uur door nadat het "spel" is opgehouden en dat is wel een beetje funeste voor de spanning. Al vind ik het einde dan wel weer mooi.

3*

Moet zeggen dat de film me wel positief heeft verrast, had eigenlijk vanaf het begin een cliché matige film verwacht.
Tuurlijk is het geen werelds idee deze film, maar waar vele soortgenoten vaak verzuipen in cliché´s is 13 going on 30 toch het 1e uur heel grappig.
Jennifer Garner speelt perfect het meisje van 13 in het lichaam van een 30-jarige, wat toch veel hilarische scènes oplevert, met als hoogtepunt voor mij het moment dat je denkt dat ze een volwassen man gaat versieren, maar dat er een 13 jarig jochie erachter zit wie ze probeert te versieren. Heel grappig!

De laatste 20 minuten gaat de film helaas we de kant op die we al wel is eerder in films hebben gezien. Je weet hoe het gaat eindigen en is helaas weinig verrassend.

Gewoon een leuk tussendoor filmpje, die nog verrassend grappig is het 1e uur en waar het laatste gedeelte vooral/helaas op de voorspelbare romantische tour gaat.

3*

Hmmhmmhmmm

Grote twijfels, aan de ene kant is het best een slechte film. Het plot in het begin slaat nergens op en wat Banderas als Arabier tussen een stel Noormannen doet is ook alles behalve logisch. Ook walst de film in het begin door de film heen, tijd om aan character development te doen lijkt er niet te zijn en Banderas kan wonderlijk snel andere talen leren.

Aan de andere kant zijn de decors prachtig, is het simpele verhaal na een half uur best onderhoudend en kijkt de film lekker vlot weg. Ik laat de minpunten toch iets zwaarder wegen.

2,5*

Een verassing!! Ik had in de recensies gelezen dat het 1e uur sterk was en het laatste half uur minder.
Ik was toch eindelijk nieuwsgierig genoeg om de film te gaan kijken en hij beviel me echt sterk!!

Het eerste uur is gewoon steengoed, de spanning wordt heel goed opgebouwd en je krijgt echt een beklemmend gevoel als John Cusack net in die kamer zit, echt perfect uitgewerkt!

Toen kreeg je het moment van de wekker, het soort countdown moment. Ik vond dit echt geweldig en mijn hart ging hier echt sneller van kloppen.
Leuke schrikeffecten, zoals het liedje dat op de wekker wordt gespeeld, het regelmatig verschijnen van de geesten plotseling, in het spiegelbeeld als hij naar de overkant kijkt, als ie vanaf de richel de kamer weer in wilt duiken, de scene in het ventilatiekanaal, het moment dat de bouwvakkers dat postkantoor gaan afbreken. Stuk voor stuk lekker goed uitgewerkt.

John Cusack acteert ook sterk, de bijrollen van Samuel L. Jackson, Mary McCormack en Jasmine Jessica Anthony zijn ook goed, ondanks dat ze maar weinig screentime krijgen in totaal. In dat opzicht is het gewoon een one man show.

De special effects waren ook degelijk, alleen de geesten zagen er een beetje vreemd uit, maar dat was overduidelijk de bedoeling, dus ik kon me hier niet aan storen.

Het plottwist is puur een kwestie van smaak, ik vond het opzich wel lachen, wat alleen wel duidelijk merkbaar is aan deze plottwist, is de verandering van sfeer. De nadruk kwam hierna wat meer op andere dingen te liggen dan de geniale spanningsopbouw van het begin.
Maar bij mij deed dit geen afbraak aan de film, het einde vond ik ook redelijk geslaagdstem van de dochter op de taperecorder Ik heb ze wel is erger gezien

Een solide 4 sterren omdat dit eindelijk weer is een horror/thriller film is waar het niet alleen om de gore draait maar dat er aan een goede spanningsopbouw is gewerkt!

4*

Raar dat mensen hier het one-shot gedeelte als een gimmick zien, want ik vind dat Mendes en Deacon het juist prachtig hebben gedaan. Het voelt niet geforceerd aan en ze willen ook niet de illusie wekken dat dit daadwerkelijk een one-shot film is. Er zitten namelijk genoeg stukken in de film waarin overduidelijk de continuïteit van de one-shot doorbroken wordt. Het is vooral een gevoel van intensiteit die ze hiermee willen creëren en dat voel je ook van begin tot eind. 1917 voelt heftig, intens, spannend en emotioneel aan.

Ze hebben er een klein verhaal aan gekoppeld die perfect past bij wat ze willen uitdragen. Ik ben het er ook niet mee eens dat de film geen of een slecht verhaal is. Het gaat om 2 personen die de oorlog op hun eigen manier ervaren. Ik vond het juist prachtig en emotioneel.

Wel deel ik de mening dat de film echt een ervaring is. Eentje die je in de bioscoop moet hebben ervaren met goed beeld en geluid erbij. Ik vrees dat de herziening thuis misschien minder kan zijn, ik heb bv een Dunkirk ook nooit een tweede keer gezien.

Wat ik wel goed kan gebruiken in mijn geschiedenislessen aan 16 plussers is die intensiteit van de loopgraven die deze film uitstraalt, of überhaupt beelden van loopgraven zonder dat er een wonderpaard ( War Horse (2011) ) doorheen draaft.

De Eerste Wereldoorlog is zelden zo goed in beeld gebracht als in 1917 en ik denk dat de film een goede bijdrage kan leveren aan het inlevingsvermogen van tieners in iets wat redelijk abstract in de geschiedenismethodes staat. Dus een blu-ray aanschaf zal zeker volgen.

4,0*

Ging met lage verwachtingen naar de bios, vooral omdat dit een standaard buddyfilm lijkt met weinig spectaculaire actie.

Qua actie weet de film inderdaad niet heel veel unieks te doen, maar dat stoort gelukkig nergens.

De film draait vooral om de interactie tussen Washington en Wahlberg en dat is geen verkeerde keuze. Beide acteerkanonnen weten hoe ze dit soort rollen moeten aanpakken en samen zorgen zij ervoor dat hun onderlinge relatie geloofwaardig overkomt. De film zit vol snedige humor, zonder dat het uit de bocht vliegt en te flauw wordt. Dit soort films kunnen makkelijk op het randje balanceren, maar de dosering in Two Guns is meer dan prima.

Qua plot willen de makers misschien iets teveel, want my god wat gebeurt er veel in deze film. De twee heren worden door tig van spuis achtervolgt en de ene dubbele bodem na de andere volgt elkaar op. Storend is het niet, want de film raast zo voorbij.

Een blijvende indruk laat de film niet achter, maar voor bijna 2 uur vertier zit je goed bij Two Guns.

3,5*

p.s. Paula Patton

Pover filmpje waarin de overacting in het nadeel werkt van de komische momenten.

Dat de film niet serieus is wordt natuurlijk gelijk al duidelijk. Af en toe zitten er ook geinige momenten in, vooral die zingende hilbillies zorgen voor een spaarzaam hoogtepuntje.

Voor de rest een hoop irritatie(vooral die jongen met dat afgrijselijke stemmetje) en ook erg lelijke tieten. Dat is eigenlijk de grootste teleurstelling, een film als dit heeft tieten nodig en die zie je dan ook behoorlijk vaak. Echter zijn ze erg vadsig en levert dit eerder kotsneigingen op.

Daarbij is het einde erg corny en zit er zelfs geen enkele spanningsboog in en eindigt het in een grote sof.

Op alle fronten een tegenvaller.

1,0*

Bijzonder visueel prachtige film, mooie decors en leuk camerawerk(op de kop scenes) hebben mij echt veelal doen verbazen. Ook voelt de film(42 jaar oud) totaal niet gedatteerd aan, alles ziet er strak en mooi uit. Ook heb je niet de vele lichtjes op de achtergrond die ze in veel SF films van vroeger wel stoppen. Om maar aan te geven dat ze in de toekomst zitten, 2001 doet dat toch op een veel betere manier. Ook de klassieke muziek, die veel sfeervolle scenes ondersteund is zoals altijd bij Kubrick weer prachtig!

Het gegeven is bijzonder interessant en de diepere lagen in de film heb ik allemaal voor een groot deel kunnen snappen. Ook dankzij wat uitleggen, maar ik kan hier toch geen gigantische score voor geven omdat ik nou eenmaal ook vermaakt wil worden.

Momenten dat ik een kwartier lang naar een stel apen moet kijken of ruim tien minuten naar een psychedelische trip zit te staren zijn voor mij toch vaak momenten dat ik naar de klok zit te turen.

Kan overigens wel begrijpen dat mensen hier wel een meesterwerk in zien, maar ik prefereer toch een aantal andere Kubrick's boven 2001: A Space Odyssey!

3,5*

Dit is best pijnlijk. Schrijf mn recensie nu wel even, die laatste vijf minuten na de reclame maken toch niet meer uit en concentreren op deze bagger kan ik me toch al niet.

Nou ja, ik heb hier eigenlijk geen woorden voor. Dit is gewoon zo slecht dat ik werkelijkwaar niets positiefs over de film kan melden. Ik wilde eigenlijk zeggen dat het lachwekkend slecht was, maar ik wil het woord lachen niet in verband brengen met deze film. Wat een schande zeg.

De regisseur dacht dat het stoppen van domme personages in een film een film ook leuk maakt.

NOU, NEE DUS. Het is verschrikkelijk om naar een hippe paus te kijken en Pavarotti dat in een boxershort rondloopt en een gay dansje doet.

Dat is geen humor en dat zal nooit humor worden.

Godsedullemie zeg, ik zal nooit meer vergeten hoe slecht dit werkje was. Ik zou haast een altaar maken voor Meet the Spartans en Epic Movie, die nog vele niveaus hoger zijn dan dit dieptepunt in de filmgeschiedenis.

Mensen die veel films een 0,5* geven moeten toch is deze rotzooi genaamd 2001: A Space Travesty gaan kijken, dat stelt echt alles in een ander perspectief.

Een veel te hoge 0,5*

Ik riep zelf van tevoren dat je wel kon weten hoe de film zou zijn.
Nou de film is exact hoe je het verwacht, alleen dan nog met een schepje erbovenop.
Laat ik beginnen met de positieve punten.
De special effects zijn werkelijkwaar fenomenaal, dit zijn de mooiste special effects die ik ooit in ee film heb gezien.
Fingerlicking mooi en heb een aantal keer echt genoten van hoe het eruit ziet.
Ook zat er heel veel vaart in de film, door alle actie verveelt de film geen moment en wordt je in een sneltrein vaart door de film heen geblazen.
Gelukkig richt de film zich niet op 1 personage/verhaallijn, maar pakt het meerdere mensen. Dit maakt de film aangenamer om te kijken en krijg je ook niet last van een tunnelvisie, het kan iedereen immers gebeuren.
Vooral de bijrol van Harrelson was leuk, verfrissend en gaf ook een grappig tintje aan de film.

Dan het mindere, het onoverkomelijke kleffe gedoe in een film. Ook dit is de overtreffende trap van wat ik had verwacht.
Tuurlijk is het doodnormaal dat je veel clichés verwacht en dat iedereen een vredelievend mens is die om de ander geeft.
Maar je kan ook overdrijven zeg, in elke "rustige" tussenscene zat wel een moralistische speech, je kan ook overdrijven zeg.
Bijna elk personage wat in de film speelt heeft wel een emotionele en rechtvaardigheids gevoel wat zich tot uiting brengt in de film.

Dit had echt wel minder gekund hoor, de enige die zich over het algemeen rechtvaardig gedroeg was Carl Enhauser(gespeeld door Oliver Platt). Hij moet de onsympathieke lul voorstellen die je zou moeten haten.
Ik was het eigenlijk compleet met hem eens, soms moet je hard zijn om te overleven, vooral als het om de hele mensheid gaat.
Hij brengt dat perfect tot uiting in de film en begon me ook te ergeren aan die Adrian Helmsley(gespeeld door Chiwetel Ejiofor) die zich als een heilige paus gedroeg bij elke beslissing van Enhauser.
Ze blijken allemaal ook extreem veel geduld te hebben, vooral in die laadruimte als de tijd dringt en Jackson(Cusack) moet een pokke end onder water duiken om ervoor te zorgen dat de laadklep dicht gaat. Hij gaat rustig een afscheidsspeech houden en zijn ex aflebberen, terwijl de tijd dringt. Te veel geduld dus!

Ook zitten er heel veel fouten in de film, waar je ook door heen moet kunnen kijken.
Om maar wat te noemen:
-bij een directeur van het Louvre valt de telefoon verbinding weg als ie een tunnel inrijdt. Bij de hoofdrolspelers kan er rustig getelefoneerd worden tussen iemand in India waar een tsunami van 1,5km hoog op hem afstort en iemand in Tibet die in een extreem beveiligd gebied zit, midden in het hooggebergte in rotsen.
- De ramp zelf is natuurlijk prachtig, maar de gevolgen worden zo fout weergegeven. Heb vannacht toevallig nota bene een docu op National Geographic gezien over de gevolgen van een eventuele uitbarsting van de supervulkaan in Yellowstone park. De gevolgen van een uitbarsting zouden catostrofaal zijn en zelfs de aarde een mistige lucht bezorgen van chemische rotzooi wat o.a. de zon tegenhoudt en eventueel een nieuwe ijstijd inluidt.
In 2012 barst de zelfde vulkaan op dezelfde manier uit, samen met alle andere vulkanen op de wereld en 27 dagen na de ramp hangt er een mooie, heldere blauwe lucht zonder enige vorm van vervuiling. Dit is natuurlijk onmogelijk na een ramp van deze omvang.
Zo kan ik nog wel wat meer voorbeelden geven.

Conclusie
Veel fouten, clichés en het te overmatig gebruiken van sentiment gooit toch wat roet in het eten. Wat sentiment had ik niet erg gevonden(vond het in the Day After Tomorrow veel minder erg dan hier), maar je kan ook overdrijven.
Uiteindelijk zorgen de werkelijk waar mooiste SE ooit, het meer gebruiken van personages dan andere rampenfilms, heel veel actie en het snelle verhaal ervoor dat 2012 een achtbaan rit is die je niet snel zal doen vergeten. De visueel, mooiste rampenfilm ooit(maar dat wisten we al wel)!
Mensen in de bioszaal applaudiseerden bij deze film, dat is 2012 in mijn ogen nou ook weer niet waard!

3*

Nummer 1 weet ik zo even niet, maar dit was natuurlijk wel rotzooi van de bovenste plank. Eigenlijk gebeurt er de hele film geen reet, is het plot echt dramatisch, zijn de cuts echt een crisis waardig en zijn alle dialogen en dan vooral het geneuzel over god en bidden de hele tijd echt om te janken. Om over het einde nog niet eens te spreken.

Gelukkig hielpen de lintjes die voor de hoofdrolspelers heen waaiden wel heel erg, je zou bijna denken dat het echt sneeuw of vulkanisch as(het zou dit moeten zijn, alleen er was niet echt een vulkaan in de buurt ) voor zou moeten stellen.

M.a.w. leuk om op de bank met een groepje vrienden te gaan kijken en vervolgens lekker finaal deze boutfilm met z'n allen afkraken!

0,5*

Eigenlijk vind ik dit niet een biosrelease waardig, want hoeveel van dit soort college movies zijn er nou inmiddels? 21 and Over is ook een lekker zuipfestijn waarin de drie hoofdrolspelers van het ene in de andere misverstand of vreemde situatie belanden. Het één is grappiger dan de ander, maar over het algemeen doet de film wat het moet doen in dit genre en dat is de kijker doen verlangen naar zo'n heerlijk Amerikaanse nacht op de schoolcampus met lekkere vrouwen en veel alcohol(uiteraard weer geschonken in de plastic rode bekers).

3,0*

21 Jump Street is een erg grappige verfilming van de serie, met een eigen identiteit en vooral twee erg grappige hoofdrolspelers. De punchlines en de grappen komen erg droog uit de hoek(o.a. de auto's in de achtervolging die maar niet weten te ontploffen) en weten vooral het eerste uur erg vaak een lach op je gezicht te toveren. Net zoals het constante gevloek, vooral Ice Cube steelt de show. De schunnigheid a la Superbad moet je wel liggen.
Het middenstuk duurt even te lang en wordt vooral gebruikt voor de plotontwikkeling, maar het einde is wel weer erg leuk.

3,5*

22 Jump Street is allesbehalve een gemakzuchtig vervolg en misschien zelfs nog beter. De makers spelen ontzettend goed in op het feit dat ze weten dat ze met een sequel te maken hebben. De film wordt hierdoor nog meliger en dankzij de onderlinge chemie van Tatum en Hill is het bijna 100 minuten smullen geblazen. De zelfspot spat er continu vanaf en de vele jokes met de bromance werken hierdoor ook erg goed.

De film kent wel een middenstuk waarin de humor een beetje wegtrekt, maar richting het einde wordt dit weer helemaal goed gemaakt. De rol van Ice Cube valt in dit vervolg ook beter te waarderen, wat zelfs een paar geniale momenten oplevert! Maar ook enkele bijrollen vallen prima te pruimen, waar vooral de overburen van het koppel de show mogen stelen.

3,5*

Oefff.... Toch een beetje een pijnlijke herziening om mee te maken. Qua plot is dit nog steeds een sterke film. Het desolate gevoel in de stad, het vechten tegen de hordes zombies, het vluchten naar het platteland en uiteindelijk ook de dreiging vanuit de mensheid zelf mee te maken. Het vinkt alle checkboxen af die ik zoek in een post apocalyptische film.

Toch is het niet allemaal koek en ei en dat ligt voornamelijk aan het audiovisuele aspect. Dit alles wordt in de (best wel stupide) openingsscene samengevat. De film is een typisch product van de begin jaren 00. Inclusief hyperactief en chaotisch camerawerk, een vreselijk kleurenpalet en irritante electronische muziek die sterk verouderd aanvoelt. Dit heeft de algehele feel van 28 days later echt geen goed gedaan.

Zodoende viel de film me toch tegen bij deze herziening tig jaren later. Halfje eraf.

3,5 > 3,0*