Opinions

V for Vendetta is een vermakelijke film, leuk uitgangspunt en het bevat veel interessante personages, die allemaal goed worden gespeeld.

De film begint ook lekker, er zit veel vaart in het verhaal, alleen na een uurtje kakt de film een beetje in, zit er weinig actie in en gaat men iets te veel diepgang brengen in de personages. Persoonlijk hoef ik dat niet zo erg in een film als dit. Allemaal net even te veel van het goede. Het laatste half uur wordt de draad weer lekker opgepakt en bevat de film veel leuke scenes tot het letterlijk " knallende" einde.

Leuke flick en heb me flink vermaakt met deze film, maar VfV is geen absolute topper of iets in die trend, daarvoor duurt het allemaal net iets te lang.

3,5*

V/H/S doet een dappere poging om wat toe te voegen aan het handycam genre en slaagt slechts gedeeltelijk.

Als geheel scoort de film een voldoende, maar het overlappende verhaal dat de filmpjes aan elkaar zou moeten verbinden overtuigt net niet genoeg en de verschillende shorts wisselen ook van kwaliteit.

De film duurt relatief lang, maar doordat het om shorts gaat weet de film een pijnlijk euvel van dit genre te omzeilen en dat is langdradigheid. De afwisseling houd de boel draaiende en telkens heb je geen flauw idee waar elke short naar toe kan gaan. Dit resulteert in een aantal what the fuck momentjes en houdt de film spannend, ondanks een paar anti-climaxjes.

Ik had er wellicht wat meer van verwacht, vooral qua bindend verhaal verwacht ik van het tweede deel minder rommelig.

3,0*

Ik ben toch redelijk blind in deze film gegaan, puur omdat het plot mij wel aansprak. Nu ik zo allemaal lees dat hier al meer rondom gecreëerd is worden dingen mij wel duidelijker. Ik had continu het gevoel dat het allemaal niet echt af voelde. Alsof de film onderdeel uitmaakt van een groter geheel. Vooral het uitdiepen van Violet zelf viel wat tegen, want zij is het cement tussen de twee verhaallijnen over "zussen" die uit elkaar gehaald zijn en elkaar door middel van brieven weer op het spoor komen.
Als animatiefilm is de film ruim voldoende. De mix tussen de getekende achtergronden en het 3D gebruik is erg mooi, maar nergens uitzonderlijk. Het design van de hoofdrolspelers is daarentegen wel erg mooi.
De uitdieping van de personages werkt prima, maar ik miste doordat het om twee verhalen ging eigenlijk de daadwerkelijke diepgang. Het bleef een beetje aan de oppervlakte borrelen. Net op het moment dat de film mooi begon te worden was het eerste gedeelte voorbij en verschoof de focus naar Taylor.
De film smaakt zeker naar meer, maar er had ook meer uitgehaald kunnen worden. Er is veel ambitie, maar wellicht is het teveel om het in een speelfilm van 90 minuten te gooien. Vooral met Violet als verbindende factor verdient haar personage meer aandacht in een hele reeks waarin zij telkens mensen bij elkaar brengt. Maar alleen in een film is het net even te weinig om diep door te dringen.

3,0*

Hierbij toch een positieve recensie heren.

Valerian is stiekem toch wel een beetje een guilty pleasure, als ik zo afga op de algemene stemming rondom deze film.

Je kan mij altijd wel porren voor een kleurrijk science fiction spektakel. Dan hoeft het niet perse Star Wars, Guardians of the Galaxy of Avatar te zijn. Ook de mindere goden als John Carter kan ik mijzelf altijd wel prima mee vermaken. Valerian and the City of the Thousand Planets schaar ik in hetzelfde rijtje als die film, maar dan nog een stapje qua visuele effecten.

Natuurlijk is het verhaal niet bijzonder en valt de chemie tussen Dane DeHaan en Cara Delevingne vanaf het begin al twijfelachtig te noemen, omdat Dane als Valerian vanaf seconde 1 achter haar aan zit en het geflirt de hele film doorgaat. Ook ken je de achtergronden van de personages niet, waardoor je het speciale van de 2 hoofdrolspelers een beetje ontgaat. Het voelt meer als een tweede film(sequel) in de franchise, omdat je geen introductie voorgeschoteld krijgt, je valt midden in het leven van de twee soldaten. Om een idee te geven; alsof je met Star Wars gelijk op de ijsplaneet Hoth in the Empire Strike Back gegooid wordt.

Toch hinderde dit mij niet, al is het maar omdat de twee openingsscènes echt om te smullen zijn en de toon hebben gezet voor de rest van de film. Het gaat om de planeet Mul, eigenlijk het enige moment waar je de Avatar vibe krijgt die mensen beschrijven en the Big Market. Dit is een toeristische handelsstad en een plek waar tuig zich ook verzameld. Een plek die alleen zichtbaar is met een speciale bril, omdat het zich in een andere dimensie bevindt.. Wat een gigantische shitload aan creativiteit, I love it!

Het verhaal is verder niet zo bijzonder, maar dient puur om de prachtige special effects van de film te etaleren. De film is straight forward. Er zitten niet geen onnodige verhaallijnen/bijrollen in die van de rode draad afwijken. Zelfs Rihanna heeft me niet geïrriteerd. De film is qua plot en bijrollen echt niet slechter dan pak em beet Avatar, terwijl men bij deze film over het algemeen het simpele verhaal wel tolereert.

Wat dat betreft vind ik het vreemd dat deze film zo slecht scoort, zowel qua kritieken als de box office.

Het is gewoon precies wat het pretendeert te zijn: Valerian doet niet moeilijk over het verhaal en is lekker straight forward, het is een SF spektakel waar je achterin je stoel kan zitten en gewoon genieten van alles wat op je afkomt. De dikke 2 uur vlogen voorbij en dit is qua herzieningswaarde wel een film die ik vaker zal bekijken. Al is het maar omdat ik graag naar dit soort films kijk.

Dikke 3,5*

p.s. de grootste tegenvaller was eigenlijk de Dolby Atmos ervaring. Ben hiervoor speciaal naar de prachtige Pathé bioscoop in Zwolle gegaan. Je waant je echt een koning op de omloop en in de zaal zelf. Het Dolby Atmos introductiefilmpje voorafgaande aan de film is imposant, omdat je het geluid overal vandaan hoort komen. Maar tijdens de film merk ik niet echt het voordeel van Dolby Atmos ten opzichte van een Imax voorstelling of een goede 7.1 surround sound.

Valhalla Rising is een moeizame film geworden. Het gebrek aan een fatsoenlijk plot en de vaak stille vikingen maken deze film van Nicolas Winding Refn uiterst moeilijk om zonder een gaap uit te kijken. Valhalla Rising is dan ook een film dat puur leunt op de visuele pracht die Winding Refn op het beeldscherm tovert. Die is wel adembenemend en af en toe lik je je vingers erbij af. Vooral de kleurenfilter voor de lucht geeft een uniek sfeertje aan de film. Ook de sporadische actie is lekker grof.

Jammer dat hij dat niet weet te combineren met een fatsoenlijk verhaal, want het is gewoon moeilijk om anderhalf uur naar een inhoudsloze film te kijken. Wat dat betreft weet hij met Drive toch een bijna ultieme combinatie van beiden te maken. Hier is het slechts de helft.

2,5*

Vampires is een compleet mislukte film van Carpenter, waar Woods totaal gemiscast is, de muziek veel te vrolijk van aard is en de film te graag stoer probeert over te komen. Daarnaast zijn die vampierenjagers een stel amateurs.

Ik bedoel, je vermoord een stel vampieren en je weet dat je de meester niet hebt gedood. Dus die kan achter je aan komen toch? Wat doen ze, ze gaan een paar kilometer verderop in een motelletje een zuipfeest houden met hoertjes. Uiteraard worden ze geslacht en vervolgens vraagt Woods zich af waarom dit is gebeurt Daarnaast hebben ze ook nog is allemaal de verkeerde wapens, what the fuck moet je met pistooltje en geweertjes? Kom dan bijvoorbeeld is aan met UV-Lampen o.i.d.

Dit geeft maar is aan hoe ondoordacht deze film is. Falikante mislukking en een schande op het CV van Carpenter.

1,5*

Poeffff, een film waarvan je op voorhand denkt dat ie gedoemd is om te mislukken, dat komt dan vooral door de regisseurs van Vampires Suck.

Nou ,de film is ook gedeeltelijk mislukt. Ik moet zeggen dat ik de eerste drie kwartier wel redelijk heb genoten, de persiflages zijn goed neergezet(Becca lijkt wel een kopie van Bella) en her en der kom ik gewoon leuke grappen tegen("Can't you see the big picture?").

Helaas zakt het laatste half uur compleet in elkaar en zijn de grappen gewoon op, weg, foetsie..... Best vervelend voor de kijkervaring. Gelukkig is het laatste shot nog wel aardig en zorgt het voor een klein lachje.

2*

Een soort van Amerikaanse vampierenversie van Attack the Block en het mysterie weet zich in het eerste gedeelte van de film prima beetje bij beetje te ontrafelen. Heerlijk creepy met die handjes in beeld af en toe. De luchtigheid in de film werkt ook prima en de tieners doen het ook allemaal prima. Echter ontspoort de film in de tweede helft van de film. Rodriguez weet zich geen raad met het leuke uitgangspunt. De spanning ebt weg, de CGI is wat te nadrukkelijk aanwezig en doet de film eigenlijk niets wat ik nog niet eerder in andere films heb gezien die beter zijn uitgewerkt.

Jammer, want er zit zoveel potentie in de film.

3,0*

Vamps is een erg frisse film. Silverstone en Ritter zijn een erg leuk koppel en de zelfspot waar iedereen mee te koop loopt in de film is erg leuk. Die AA meeting voor Vampieren is echt geniaal
Het frisse karakter van het eerste uur, waarin ook heel veel visuele grappen verwerkt zitten werken op de lachspieren. Dan begint het verhaal iets serieuzere vormen aan te nemen. De luchtigheid blijft gelukkig nog lichtjes op de achtergrond acteren, waardoor de balans tussen drama en komedie goed blijft.

Erg leuke film, raar dat het een onbekende titel is verder. Ik zie ook niet in waarom het grote publiek hier niet van zou kunnen genieten zoals IR hierboven zegt. Het is best een toegankelijke vampierenfilm. Juist erg leuk dat het op deze manier wordt gebracht.

3,5*

Ondanks dat er weinig origineels aan deze film is en dat de film vol onlogische dingen zit heb ik me toch wel redelijk vermaakt met deze film.

Denk dat het vooral komt door enkele geslaagde grappen(niet zo veel als deel 1), verder moet de film het niet hebben van geweldig acteerwerk en een origineel plot. Gewoon the usual stuff op een normale, niet wereldschokkende manier uitgevoerd.

Je weet helaas al wel van begin tot eind hoe de film zich voort zal zette.

Vooral een aanrader als je into the "college-humor" bent, anders moet je deze film links laten liggen want hij heeft niks nieuws te brengen en is ook een tikkeltje minder dan deel 1.

2*

Dit is inderdaad van een veeeeel lager niveau dan deel 1 en die was al niet van het hoogste niveau, maar wist dankzij Ryan Reynolds i.m.o. het niveau wat omhoog te trekken.

Het plot van dit deel slaat eigenlijk nergens op. Dat hele gedoe met die legermannetjes is denk ik wel het slechtste idee ooit wat ik in een film als dit heb gezien. Nog erger vind ik het dat die mooie dame(Kristin Cavallari ) zo graag legerofficier wilt worden omdat papa dat wilt. Oh My God!! Jammer, want zij kwam niet zo dramatisch over als de rest.

Van Wilder zelf, gespeeld door Jonathan Bennett is ook zeer matig, heeft bij lange na niet het charisma van bv Ryan Reynolds in deel 1 en zelfs niet zoals Kal Penn in deel 2.

Daarbij is de rest van de cast ook weinig verheffend, kwam zelfs die flapdrol die Stifler speelt in American Pie deel 324 en 325 tegen, ook weer zeer matig. Het lijkt idd de American Pie kant op te gaan helaas.

Verder als je het verhaal van dat leger gedoe wegdenkt blijft er een standaard liefdesverhaaltje over met wat rivalen op de universiteit die het tegen elkaar opnemen. Weinig verheffend en heb het veel vaker beter gezien dan dit.

Deel 1 had al geen opvolger verdiend, maar deel 2 zeker niet.

1,5*

Niet zo slecht als ik van tevoren deed vermoeden, maar best is het allemaal ook niet. Daarvoor overheerst het gebrek aan actie, is de cast net ietsjes te pover en zitten er vervelend lange dialogen in die pogen de personages diepgang te geven, maar uiteraard niet werken.

Daarentegen doet de post-apocalyptische sfeer setting mij altijd goed, is het gespeel met de vele schaduwen erg fijn en is de algehele feeling over de film ook wel aardig doordat het niet lijdt aan het uitleg-syndroom dat tegenwoordig over Hollywood films heen raast.

Toch jammer dat er te weinig uit het concept is gehaald, ook dit werkje is snel weer vergeten ondanks dat het vlot wegkijkt.

2*

De film is mede dankzij het gigantisch beperkte budget erg origineel van opzet. Audiovisueel is het soms adembenemend om naar te kijken en er worden veel visuele trucjes uitgehaald waaraan je kan merken dat getalenteerde mensen achter deze film zitten. Dat het budget beperkt is valt te merken, want het plot is flinterdun en veek scènes worden enorm uitgerekt om de tijd te vullen. De ene keer pakt het goed uit, zoals in het begin wanneer er door het telefoonmeisje eigenlijk een lang dialoog van wel een kwartier oid plaatsvindt. Echter wordt dit trucje net wat te vaak uitgehaald, waardoor de verveling na een tijdje toeslaat en het alleen maar lang uitgerekte dialogen zijn. De film gaat niet echt ergens naartoe en blijft bewust ook een beetje vaag, maar ik had er aan het einde weinig meer mee.

Desalniettemin zal ik de regisseur wel in de gaten blijven houden. De film is wat magertjes om het anderhalf uur vol te houden, maar de potentie van de makers is zichtbaar.

2,5*

Kon me toch prima door de film heen zetten, laat je niet foppen door de negatieve kritieken en vorm je eigen mening.

En ja, er schort het eea aan de film. Hardy als reporter is niet echt geloofwaardig, de klik met Williams is maar zo zo(hinderde mij niet), Drake als villain is een beetje een lichtgewicht en de film doet er even over voordat je eindelijk van Venom mag genieten. Zou een rated-R rating de film beter maken? Misschien op momenten, maar binnen de PG-13 weet Fleischer het maximale eruit te putten. De film is heerlijk luchtig, de innerlijke dialogen met Venom zijn erg leuk gedaan, de actie is bij vlagen erg bruut (doet een beetje aan Upgrade denken) en de film dendert lekker door na het wat trage begin.

Een leuke toegifte in de aftiteling en zelfs een heuse korte film helemaal aan het einde van de credits maken het uiteindelijk toch een fijne zit.

Het smaakt naar meer...

3,0*

Een achtbaanrit!

Laat ik vooropstellen dat de film niet bijzonder is. Let there be Carnage heeft een veel te hoog tempo en daardoor kunnen de gebeurtenissen in de film niet echt lekker marineren. Dat wil zeggen dat niks echt kan landen, want het volgende staat alweer klaar om te gebeuren. Serkis neemt weinig de tijd om de kijker op adem te laten komen door het inbouwen van rustmomenten. Hij zegt met deze film eigenlijk "Je hebt deel 1 gezien, daar zit de introductie. Meer heb je niet nodig. Ik knal hier een film erdoorheen". Het gevolg is dat de personages wat oppervlakkig voelen en de rol van Michelle Williams wat onwennig aanvoelt. Maar misschien is dit wel beter, want een nieuwe love interest in deze sneltreinvaart zou ook absoluut geen succes zijn geweest.

En dat is nou precies waarom ik deze film ook niet kan haten. Ja, het bovenstaande zorgt ervoor dat de film echt als een vlot tussendoortje aanvoelt, maar het is best een fijne om te kijken. Ik ben het niet eens met Film Pegasus dat Tom Hardy op de automatische piloot draait. Hoewel ik iemand met zo'n stemgebruik nog steeds ongeloofwaardig vind als journalist, vind ik die wisselwerking met de symbioot Venom echt fantastisch. Je zou mij een sitcomserie van 10 afleveringen kunnen voorschotelen waarin Venom en Eddie Brock constant met elkaar lopen te kibbelen en ik geniet er nog steeds van. De dynamiek tussen de twee is dan ook veruit het sterkste punt van de twee films. Daarom ben ik het niet eens dat dit op de automatische piloot geacteerd wordt. Er zit een bepaalde mate van energie in deze dynamiek die ook een hoge intensiteit van de acteur vraagt. Vooral omdat hij voornamelijk tegen een CGI monster praat. Ga er maar aan staan.

Harrelson als Carnage en het verhaal eromheen is wel prima, maar doordat alles zo vluchtig moet mis ik ook hier een beetje de (emotionele) impact en balanceert het verhaal rondom Shriek op het randje van nutteloos. Het helpt dan ook niet dat dit een PG-13 rating krijgt, want alles in deze film smeekt om wat bloederige momenten die nu continu offscreen gebeuren. Erg jammer. Maar ook hier geldt weer dat alles zo vlot gaat en je amper de tijd krijgt om het echt slecht te gaan vinden en je te ergeren.

Het is makkelijk om op de film te haten en ik snap ook best dat mensen dit geen fantastische film vinden. Ik had zelf ook weinig zin in de film naar aanleiding van de matige reviews vanuit de VS. Maar toch heeft Venom zo zijn charmes en kan ik onmogelijk haten op dit product.

Let There Be Carnage weet wat het is en het pretendeert niet meer te zijn. Onnodige bullshit is eruit gesneden en dat draagt zijn consequenties. Zowel in positieve als negatieve zin. Het voordeel is in ieder geval wel dat ik nooit het gevoel heb gehad dat ik naar dingen heb zitten kijken die niet in de film had moeten zitten. En dat is een groot euvel dat je teveel in Hollywood ziet tegenwoordig. Het enige is dat je wil dat er misschien iets meer in de film had moeten zitten om het meer diepgang en lading mee te geven.

3,0*

Toch wel erg matige meuk dit.

De eerste akte is het nog wel aardig, al is die expositie in het begin te crunch voor woorden. De dialogen tussen Venom en Eddie zijn al drie films erg vermakelijk en hetgeen de films op de been houdt.

Maar het script is wederom zo ontzettend nietszeggend. De tweede akte van de film slaat nergens op. Dom geluk met hippies in een busje en een Las Vegas tripje die tenenkrommend eindigt met een ABBA dans. Compleet onnodig, achterlijk en tijdverspillend.

De derde akte zit er weer wat meer actie in. Maar eigenlijk is de groots opgezette vijand niet aanwezig en doen we het met zijn hondjes. Het zet vast wat op voor een nieuwe Spider-Man film, maar hier is het echt nutteloos.. De film kent op de eerdergenoemde fillers nog meer van die rare fillers, zoals een gevangengenomen symbioot die puur aanwezig is voor de expositie, net zoals de wetenschappers. Wat een hoop onzin krijg je weer voorgeschoteld. De laatste akte heeft wel wat meer tempo, maar het voelt zo leeg allemaal.

Het kijkt natuurlijk allemaal wel makkelijk weg. Maar deze extreem matige afsluiter is toch wederom teleurstellend.

En dan zit je voor de film ook nog te kijken naar een trailer van Kraven the Hunter. Geen mens die daarop zit te wachten

Op zich kon ik met het acteerwerk best wat en dat zegt vaak al genoeg in een Nederlandse productie, alleen het verhaal wordt gewoon niet geloofwaardig gebracht en de problemen waarin Tessa continu belandt vallen daarna ook moeilijker te pruimen. Wel wordt alles verzorgd gebracht en door de degelijkheid van de productie viel de film uiteindelijk nog wel uit te zitten.

Nijenhuis heb ik niet hoog zitten en met deze film bewijst hij het ook maar weer eens dat hij geen groot filmmaker is. Toegegeven, hij snapt wel wat entertainen is en in het overbrengen van de zomerse vibe op Ibiza waar iedereen aan het feesten is slaagt Nijenhuis wel. Mede dankzij de muziek van Armin van Buuren blijft het allemaal wel uit te zitten.

Ook deze generatie acteurs ligt me wel beter dan de Costa generatie, waar ik daar iedereen echt afschuwelijk vind. Helaas moeten ze allemaal wel met een matig script werken dat toch voor een aantal belachelijke verhaallijnen zorgt. Jim Bakkum en SImone Kleinsma samen ging er bij mij echt niet in. Hetzelfde voor die afschuwelijke tweeling en de toch wel heel erg over acterende Kim Feenstra.

Voorspelbaarheid ten top en een te haastig verhaal dat er ook voor zorgendat de binding met de personages ook minimaal is. Jammer, want naar Ravelli en ook Sanne Vogel kan ik best een behoorlijke poos kijken.

2,0*

Ging met volle moed deze klassieker in. Vertigo viel lichtjes tegen, maar was alsnog lekker vermakelijk.
Vooral de onderhuidse spanningen waren duidelijk voelbaar in de film, gecombineerd met een leuke cast en de prachtige Kim Novak. Het verhaal is redelijk rechtlijnig en na 1,5 uur dacht ik dat het al wel voorbij zou zijn. Vanaf hier werd de film een jojo voor mij. Het werd wat te langdradig en het leek nergens naar toe te gaan. Heb me wel aardig laten foppen, want het einde kwam voor mij best uit de lucht vallen, wat tegelijkertijd ook weer een beetje minder is. Want het moment dat Judy/Madeleine op het einde per ongeluk te pletter valt is gewoon goedkoop. Ook bevat de film veel rare momentjes voor iemand die "the master of suspense" wordt genoemd.
In het begin red Scottie Madeleine uit de rivier, eenmaal bijgekomen bij hem thuis gaat ze er in haar auto vandoor. Die toch duidelijk bij de Golden Gate Bridge was achter gelaten. Bijzonder slordig.

Niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt, maar dankzij de voelbare spanning en enkele cinematografisch goede momenten toch een meer dan vermakelijke film.

3,5*

Harold & Kumar hebben mij kostelijk vermaakt in hun eerste twee avonturen en het kon dus ook niet anders dat het derde avontuur prima vermaak op zou leveren.

Nou, de verwachtingen werden vanaf minuut 1 waargemaakt. De film is humorisch, bevat veel grappen, springt leuk om met de 3D elementen(al had ik hem liever in 3D willen zien) en gaat op een fantastische manier om met stereotypen. Het toppunt is dan ook wel weer om Danny Trejo 2x in een gebreide trui te zien met kerstboompjes en beertjes erop.

De film is lekker snel, de avonturen zijn af en toe ook weer te bizar voor woorden en dat maakt deze reeks toch redelijk uniek.

Wat me uiteindelijk wel begon te storen was het kerstsfeertje. Ik vind dat uiteindelijk toch niet bij Harold & Kumar passen. De film eindigt met een paar iets te geforceerde grappen(kerstman) en wordt ook te klef. Waardoor het niet op de bevredigende manier eindigt die de voorgaande twee delen ook had. Ook bevat de film uiteindelijk wel minder memorabele scenes dan de eerste twee delen. Wat uiteindelijk betekent dat de film ook iets minder blijft hangen dan de twee humoristische voorgangers.

Ruim 3*

Nadat ik gister Whatever Works heb gekeken heb ik me dit maal aan Vicky Christina Barcelona gewaagd.

Ik vind deze film net allemaal even wat minder dan Whatever Works, aan de cast ligt het niet.

Die doen het allemaal uitstekend.

Johansson is goed in haar rol als Christina, die meer alles op haar gevoel doet.

Hall is goed gecast als typetje dat overal eerst 20x over moet nadenken, wel lastig, want Bardem is onweerstaanbaar als casanova voor de dames. Cruz speelt ook een leuke rol als gestoorde ex van Bardem.

Nee, aan de cast ligt het niet.

Meer aan de vormgeving van de film, tuurlijk ziet het er allemaal prachtig uit en zie je alleen maar vrolijke plaatjes in de film waar je ook echt blij van wordt.

Dit is waar het aan ligt:

De film mist een zekere vorm van diepgang!! De voice-over is irritant in deze film, te nadrukkelijk aanwezig. Hierdoor heb ik meer het gevoel dat ik zijn verhaal zit te luisteren dan dat je echt de gedachtengangen van de vrouwen doorkrijgt. De voice-over probeert je zeg maar een verhaallijn op te dringen, zonder dat het verhaal daar zelf de mogelijkheid voor krijgt.

Ook het einde is totaal niet bevredigend, het loopt eigenlijk allemaal af met een zware sisser en de personages hebben in dat opzicht blijkbaar helemaal geen emotionele/psychische vooruitgang geboekt in de periode dat ze in Barcelona en omgeving waren.

Jammer, er had zeker meer ingezeten in deze film. De cast is wel geoofwaardig en de zomerse, blije uitstraling(locatie) van de film is fantastisch.

Maar de uitvoering van de film laat te wensen over en is in mijn ogen veel te rommelig. Daarbij komt ook nog dat de voice-over meer het verhaal opdringt, dan dat je echt meegezogen wordt in het verhaal.

Net geen voldoende

2,5*

Une Vie Meilleure moet het vooral van de casting hebben. De man en vooral het "stief"zoontje overtuigen enorm en weten deze film met gemak te dragen. Vooral omdat er een enorme berg puinhoop op hun pad komt.

Het plot lijkt wel een beetje samengeraapt en gedurende de film redelijk stuurloos, waarbij ik ook nog eens op het eind eigenlijk ook het gevoel kreeg dat de makers er niet fatsoenlijk een eind aan hebben kunnen breien.

3,0*

Toch een stukje "jeugdsentiment" en die blijft bij de herziening van vandaag eigenlijk nog erg mee te vallen. De film heeft een sympathieke uitstraling, Paltrow en consorten zijn leuk bezig en de humor viel af en toe ook prima te pruimen. Myers heeft een leuke bijrol en ook Applegate speelt weer een heerlijk onnozele bitch.

Zodoende een halfje verhoging.

3,0*

Ben het wel eens met Halcyon, heb wel is beter werk gezien van Carpenter, maar toch is het allemaal weer zeer onderhoudend. Overigens merk ik wel dat dit een typische Carpenter film is, de score is weer behoorlijk sfeerverhogend, zoals bijna in alle Carpenter films. Echt fantastisch!

Daarbij komt ook nog is dat het uitgangspunt zeer interessant is. Helaas wordt er niet altijd even zorgvuldig mee omgesprongen, vind de reactie op het hele gebeuren maar mat. Het is al snel duidelijk dat die kids allemaal niet sporen, vraag me dan af wat ze nog in het dorpje doen tussen alle normale mensen. Best wel freaky! Toch van die dingetjes die dit geen bovengemiddelde horror maakt.

Gelukkig blijft het wel lekker lang mysterieus, doet de cast allemaal zijn/haar ding en zijn de kids ook lekker creepy met hun slimme opmerkingen, enge witte haar en hun psycho ogen.

3*

De film heeft de potentie, ook al is dit een erg beproefd concept en is dit blijkbaar zelfs een remake van een bestaande Zweedse film. Ik ken de status van die films niet, maar blijkbaar leeft dit in Zweden wel, anders maken ze er geen remake van.

Het ligt er allemaal bovenop bij de klik tussen JJ en Elisabeth, maar ik ben een sucker voor coming-of-age en kalverliefdes. Het brengt mij altijd terug naar mijn jeugd en ook in een film als dit werkt het wel gewoon. Dan deel ik de mening van BBarbie dat de hele aftakking met het misdaad gedoe de film geen goed doet. Het haalt alles uit balans en laat een gemiste kans achter om de band tussen de twee goed uit te werken en de struggles van JJ in het leven te laten overwinnen. De film eindigt wat dat betreft net te onbevredigend om te kunnen overtuigen.

2,5*

Zeer sfeervolle drama/thriller die echter niet alles eruit weet te halen.

Vanaf minuut 1 zit de sfeer er geweldig in, je krijgt prachtige plaatjes voorgeschoteld. Daarnaast kent de film een (te) rustige opbouw.
Het 1e uur kent voor mij ook weinig thriller elementen, er wordt meer aandacht besteeds aan de mooie plaatjes en de relatie tussen man en vrouwlief(die wel overtuigend acteren). De vrouw, gespeeld door Emmanuelle Béart raakt de realiteit helemaal kwijt, op sommige momenten een beetje te snel/overdreven in mijn ogen. Die was al wel eerder rijp voor het gesticht.

Er zitten enkele prachtige mooie shots in de film, die het niveau van de regisseur wel verraden. Vond zelf de scene mooi dat ze dat verlaten "gebouw" binnen liepen en de camera er prachtig overheen ging.

Het laatste half uur geeft de film een beklemmend gevoel, wat meer de thriller elementen bevat. Mooie afwisseling en soms ook heel erg duidelijk hoe luguber de mens kan zijn.
Het einde is redelijk verassend, maar tegelijkertijd ook raar en triest dat een mens zo kan afglijden. Ondanks dat het geen standaardwerkje oplevert toch enigzins een lichte teleurstelling omdat je na de film nog met alle vragen zat eigenlijk. Had op deze manier weinig het idee dat er echt een einde aan zat.

Mooi en stijlvol geschoten film, alleen het scenario was niet echt overweldigend voor mij.

3*

Misschien is het plegen van zelfmoord ook een soort manier om je ouders/moeder te straffen? Daarbij zijn de meisjes natuurlijk ook mentaal gemarteld in die hele periode.

Moet zeggen dat ik vooral onder de indruk van de cast was, de jongens zijn zoals jongens horen te zijn, verrekte nieuwsgierig. Woods en Turner doen het geweldig en ook de meisjes zijn zeer betoverend aanwezig. Vooral Dunst is echt een lief snoepje in deze film, prachtig!

Het zweverige sfeertje helpt de film ook wel, Coppola heeft het bij mij al eerder bewezen en ook hier werkt het meer dan prima. Het verhaal is zeer interessant, maar zwakt tegen het einde eigenlijk een beetje af. De jongens weten jaren later nog steeds niet waarom de meisjes zelfmoord hebben gepleegd. Je kan er toch wel een beetje achterkomen dat het vooral door die moeder komt. Helaas niet zo'n groot mysterie voor mij, maar dat doet verder geen afbraak aan de rest van deze prima film.

3,5*

La Vita è Bella is een film waar je door het hyperactieve neerzetten van Guido's personage door Benigni enigszins lastig in kan komen, maar uiteindelijk wint de film het toch door de warmte en mede dankzij het prachtige verhaal.

Het verhaal dat Guido's personage uiteindelijk ook rechtvaardigt en toch nog een vertederende indruk op je achterlaat.Wel vond ik de film teveel tijd nemen voor de ontmoeting tussen Guido en Dora en te weinig voor het kamp gedeelte, waardoor ik uiteindelijk niet het gevoel kreeg dat ze er echt lang hebben gezeten(ook mede dankzij het uiterlijk van Guido en Giosué).
Het einde is dan wel weer erg mooi, al had het wel op mogen houden bij het moment dat Giosué met de tank mag meerijden. Dat is toch wel het mooiste stukje van de hele film.

3,5*

Wat een belachelijk laag gemiddelde.

Vivarium is een originele film waarbij het mysterie goed uitgebouwd wordt. Het lome sfeertje is erg aangenaam en daarbij weten Poots en Eisenberg ontzettend goed om te gaan met de rollen die ze hebben. De frustraties die ze hebben in het surrealistische wijkje zijn voelbaar en je kan ze geen irritant of onlogisch gedrag verwijten. Ze proberen alle logische dingen die ik ook zou proberen om er weer uit te komen. Het lome sfeertje komt ook goed terug in het uiterlijk van de film. De huizen, het kleurgebruik, de wolken. Alles zorgt ervoor dat het ongemakkelijk aanvoelt en je meegaat in de emoties van de 2 hoofdrolspelers en dat megavreemde kindje/wezentje dat zich bij hen toevoegt even later in de film.

Het zorgt er misschien wel voor dat het na een uur iets moeizamer wordt om naar te kijken. Er wil zich nooit echt een hoger tempo ontwikkelen en tot aan het einde moet je het met die traagheid doen. Dit zou ervoor kunnen zorgen dat de aandacht verslapt. Gelukkig gaat regisseur Finnegan niet de fout in door er een slap einde in te gooien. Het mysterie wordt namelijk goed vasthouden tot aan de allerlaatste minuut en Vivarium is hierdoor een lekkere "WTF" film met een einde dat geheel in de lijn van de film past.

Door alle Corona commotie en de kleine release zal Vivarium waarschijnlijk voor veel mensen onder de radar blijven.

Jammer!

3,5*

Uiteindelijk een standaardwerkje dat een beetje de chemie tussen McAdams en Tatum mist. Het verhaal mist uiteindelijk ook de doorslaggevende factor om echt te overtuigen. Het voelt te gefragmenteerd aan en de pogingen van Tatum om McAdams weer voor zich te winnen zijn sympathiek, maar missen uiteindelijk de daadkracht door de te grote stappen in de tijd af en toe.

Het einde is gelukkig niet al te zoet en weet daardoor de eer een beetje te redden.

2,5*

Voyagers begint leuk. Een lange ruimtereis wordt niet makkelijk gemaakt door middel van een cryo-slaap. Erg origineel en dat zie je niet vaak. Ook de mooie decors van het ruimteschip spreken tot de verbeelding en slepen je mee in het ruimteavontuur. Wanneer de jongeren stoppen met het blauwe goedje wordt de film flauw en voorspelbaar. Zoals eerder genoemd een soort Lord of the Flies. De meeste jongeren lopen zonder na te denken als een kip zonder kop achter Zac aan. Nee, de film verloor me helaas vanaf dit moment. Het voelde te klein aan, terwijl het groots had kunnen zijn.

Aardig, maar ze hadden leukere kanten uit kunnen gaan met het plot en het interessante uitgangspunt. Een ruimtekolonie zou ik zelf ook heel anders aanpakken dan Burger hier heeft laten zien.

2,5*

Was erg onder de indruk. Het is al zovaak gezegd, maar juist het minimalisme dat de film kenmerkt maakt het zo ongetwijfeld sterk.

In de basis is het verhaal erg simpel, de vader van twee jochies komt na 12 jaar opeens weer voor de deur en ze moeten mee op een reisje met hem.
Echter zorgt dit voor een heleboel onderhuidse spanning, de vader wordt echt fenomenaal vertolkt door Lavronenko. Al die mysterieusheid past perfect en de manier waarop het eindigt voor hem is tegelijkertijd ook een beetje tragisch. Ik denk namelijk echt dat hij om zijn kinderen gaf, alleen hij wist het moeilijk te uiten. Die foto achter het zonneklepje was een mooie uiting hiervan. Tegelijkertijd heerst er natuurlijk de vraag over het doosje, ik kan het zelf ook niet precies plaatsen, maar het past prima binnen het vreemde personage van de vader.

Verder worden de 2 jochies ook prima vertolkt(let vooral op de gezichtsuitdrukkingen van Ivan) en is het behoorlijk schrijnend als je erachter komt hoe Garin in het echt aan zijn einde is gekomen. Alsof hij het lot heeft getart met deze rol.

Visueel is het natuurlijk prachtig, de stukken natuur die zijn gekozen worden fenomenaal, maar ook extreem rustig in beeld gebracht. Dit geeft een kalme sfeer aan de film, heel soms ondersteund door een ijzersterke score op de achtergrond. Die nooit te nadrukkelijk aanwezig is, maar wel een rilling veroorzaakt.

Dikke 4*, met genoeg kansen op een verhoging bij herzieningen.