Opinions

Machete don't text
Machete collects evidence

Rodriguez levert met Machete weer een heerlijk exploitation filmpje af. De openingsscene van Machete is heerlijk ouderwets, bloederig en compleet over de top. Geweld wordt absoluut niet geschuwd en de hoofden+ lichaamsdelen vliegen je om de oren.

Daarna neemt Machete soms te rustig de tijd om de vele bekende namen te introduceren, wat uiteindelijk afloopt in iets te veel verhaallijnen en een te lange speelduur van de film. Het had wel een kwartier korter gemogen uiteindelijk.
Desalniettemin is het echt smullen geblazen met de sexy Alba, Rodriguez en de JAJA, TOPLESS Lindsay Lohan. Die zorgen voor de leuke momentjes voor de mannen.

Uiteraard is Trejo helemaal geschikt voor deze rol, het lijkt wel alsof hij geboren is met de intentie om de hoofdrol in Machete te spelen. Heerlijke bad-ass kop met heel veel droge punchlines.
Ook is het een verademing om Seagal in deze rol te zien, veel beter dan dat we van hem gewend zijn en voor de verandering verliest hij is een gevecht. Wat overigens eindigt in een zeer leuke dood van Seagal. Leuk gedaan! Viel me overigens wel op dat hij best een grote rol had. Heb z'n kop best vaak op het scherm gezien.

Voor de rest viel me vooral het speelse gebruik van het muziek me op, vaak wordt het op een passende en bovenal grappige manier toegevoegd aan de scenes zodat het ook echt wat toevoegt. Creatief gedaan.
Ook de humor viel in positieve zin op, vooral de bewakers van Booth (gespeeld door de karakteristieke Fahey)waren stuk voor stuk hilarisch. Tegelijkertijd zou ik ook zo reageren, waarom sterven voor zo'n idiote baas? Gewoon ontslag nemen

Wat rest is het geweldige eindgevecht, waar weer heel veel bloed en expliciet geweld bij komt kijken. Ook het begin van de aftiteling is erg hilarisch.

Machete don't text?
Machete improvises!

4*

Jahaa, weer een prachtrol van Bale, hij laat maar weer is zien hoe gevarieerd hij rollen kan spelen.
Want geef toe, degene die hem crap vindt in deze film spoort niet. Dat hij daardoor ook nog extra veel kilo´s mist maakt het des te knapper, eigenlijk past dit ook perfect in de film.
Het graatmagere lichaam van Bale is tamelijk creepy, precies het sfeertje wat er over de hele film heen hangt. Het kleurgebruik is vrij grauw en sober. Ik houd er niet altijd van, maar in the Machinist werkte het prima.

Verhaaltechnisch begint het erg leuk, alleen heb je vrij snel door dat Bale een beetje schizofreen is. De uitwerking bevat verder weinig verassingen, maar is wel onderhoudend te noemen. De uitleg is ook duidelijk en het is om mooi om te zien hoe een heleboel details uiteindelijk op z´n plek vallen.
Wat ik wel jammer vond is het feit dat Bale op een gegeven moment naar zijn auto in een garage toe rent en de deur zo open doet zonder dat ie sleutels gebruikt(deur zat dus niet op slot) en het raam stond ook nog is wagenwijd open. Dat is toch wel iets wat ik bizar en slordig vind voor iemand met allemaal complottheorieën in z'n hoofd.

The Machinist is een onderhoudende film, met een mooie sobere sfeer, fenomenaal acteerwerk van Bale en een verhaal dat interessant genoeg is om geboeid te blijven. Jammer dat het her en der te makkelijk is en dat er een paar rare momentjes/fouten in zitten.

3,5*

Lekker rauw cultfilmpje dat ondanks het brakke acteerwerk van iedereen toch bijzonder vermakelijk blijft om naar te kijken. De film zit vol gekke typetjes, mooie beelden van een desolaat Australië en lekkere vette actie. En dat met een laag budget!

3,5*

Net zoals deel 1 weer een prima film die dat lekkere lege woestijnsfeertje weet te creëren. Dit keer nog meer gekke idioten in de film, nog meer vreemde voertuigen en net even wat meer actie. Acteerwerk is ditmaal iets minder brak en er zit iets meer vaart in de film.

Score is hetzelfde, wel ietsje beter dan het origineel.

3,5*

Beetje een ondergewaardeerde film, al is het wel de minste van de 3.

De film zelf begint wel erg goed, misschien wel het beste van de drie. Barter Town is erg fraai weergegeven(merkt dat hier wat meer budget in zit) en de Thunderdome zelf is ook een bron van inspiratie. Daarnaast lopen er weer zat maffe personages rond en vind ik persoonlijk Tina Turner niet eens zo slecht. Ook de voertuigen zijn weer lekker creatief in elkaar gezet.

Toch voelt het laatse half uur een beetje jammerlijk aan, de toon verandert iets teveel en het verhaal gaat eigenlijk nergens naar toe. Max loopt er ook een beetje radeloos bij. Heb het gevoel dat er niet veel aandacht aan het script is gegeven. Die achtervolgingsscene leek haast wel een kopie van het tweede deel, de tankwagen alleen dan ingeruild voor die auto/trein.

Toch heb ik me nog prima vermaakt en dankzij het eerste half uur komt deze toch nog aan drie sterren omdat de desolate wereld nog nooit zo prachtig eruit heeft gezien in de Max Max trilogie.

3*

Vind het zwart/wit hier wel een toevoeging op veel vlakken. Het past goed bij het desolate Mad Max sfeertje met die wijde shots in de woestijn.

http://pop-verse.com/wp-content/uploads/2017/05/Black-and-Chrome-banner.jpg

Daarnaast zorgt het er ook voor dat cgi er minder snel nep uitziet. Sommige shots werken ook gewoon beter in zwart wit.

En als je de epische zandstorm vergelijkt, dan ziet dit er

https://s3-us-west-2.amazonaws.com/files.geekgirlauthority.com/wp-content/uploads/2016/12/MMSandstorm.jpg

In mijn ogen veel mooier uit dan dit:

https://i.pinimg.com/originals/79/ae/c5/79aec55969dfcb025cea9c4ef25af37d.jpg

Verder de film zelf. Hij blijft indrukwekkend. Ik houd totaal niet van autoachtervolgingen in film, het is altijd hetzelfde riedeltje. Maar in Fury Road is het lekker bombastisch met de gekke typetjes en het bombastische drum geroffel icm de electrische gitaar. Ik vind het ook wel lekker als die bad guys lekker dramatisch geïntroduceerd worden waardoor ze nog meer imponeren. Je wordt echt heerlijk in de actie meegezogen, ook al krijg je in het begin een andere indruk door de film noir achtige voice over.

Maar ook in deze film is bijna 2 uur aan alleen maar auto gedoe mij iets teveel van het goede. Had liever nog meer Citadel (achtige plekken) willen zien. Gewoon iets meer van die post Apocalyptische samenleving. Dat is het enige dat me weerhoudt van een hoger cijfer.

Aardig gegeven voor een idiote b-film. Helaas pakt het niet allemaal even goed uit, wat vooral komt door het gebrek aan gore. Iets wat ik wel belangrijk vindt in dit genre.

Ook de cast is behoorlijk dramatisch, op een paar geinige one-liners van Billy Zane en Maggie Castle na die toch nog voor een paar glimlachjes zorgen.
Voor de rest is het echt te onnozel voor woorden, aanvallende/levende hamburger patties, yeah right

1,5*

Zo slecht als mensen willen doen laten geloven is het niet, maar dit is wel weer die typische Sony Marvel film die je bent vergeten na een week en ook nooit de behoefte hebt om nog een keer te kijken.
Heb weinig problemen met de casting, behalve Sidney Sweeney, die te opzichtig jong is gemaakt door middel van hsst kleding dat alles verbergt en dat brilletje. Waarom kunnen er niet gewoon tieners gecast worden voor de rol van tiener?
Het grootste probleem is het gebrek aan urgentie. De bad guy is ontzettend lui geschreven. Dat is misschien nog wel het ergste. Wat is zijn grote plan nou dan? Behalve dat 3 meisjes hem doden in zijn visioen? Voor de rest hobbelt de film er in hoog tempo doorheen zonder noemenswaardige momenten, dat redt de film. Er gebeurt niks bijzonders en de grote finale is een beetjes meh. Wat dat betreft is dit ook echt nergens een goede film. Maar ik zat die film makkelijk uit en heb me ergens echt lopen ergeren aan het gebrek aan kwaliteit.
Het grootste probleem van Sony en dit universum is dat ze matige films uitbrengen die vooral nietszeggend zijn en urgentie missen. Maar als mensen zeggen dat ze een oke tijd hebben gehad in de bios begrijp ik ze ook wel weer. De vraag is alleen, moet Sony de lat ook niet hoger leggen ipv dit soort niemandalletjes te maken?

Eigenlijk is Magic Mike best vermakelijk. Hoewel het schaamrood soms op de kaken slaat bij de scenes in de stripclub moet ik wel zeggen dat het met veel plezier, creativiteit en bovenal ook humor wordt gebracht. Het hoofdplot zelf is helaas niet zo spannend en richting het einde lijkt Soderbergh de weg toch een beetje kwijt. Het verhaal slaat allemaal onnodige zijplotjes in en wordt te serieus. Dit resulteert uiteindelijk in een einde dat je amper een einde kan noemen. De ideeën waren op?

2,5*

Rob Reiner kan bij mij niets fout doen. Ik vind al zijn films tot nu toe heerlijk. Ik ben blij dat hij nu in die lekkere zoetsappige genres stapt, want je ziet aan alles dat hij zich hier als een vis in het water voelt.

Een goede zet is natuurlijk Morgan Freeman, de beste man kan weinig fout doen. Ook hier zet Freeman weer een sympathieke rol neer als Monte Wildhorn, een norse, cynische oude man die vanwege tegenslagen het schrijfwerk heeft opgegeven. Een rol die je niet vaak ziet van Freeman. Erg fijn om te zien, ook al duurt het niet lang. Langzamerhand smelt de beste man en raakt hij bevangen door het sprookjesachtige Belle Island en de prachtige buurvrouw en haar leuke kinderen. Trouwens allemaal prachtige rollen van Madsen, Carroll, Fuhrmann en Pierini.

De rest van de bewoners zijn ook erg leuk, met de gekke, doch sympathieke Carl Loop die voor vertederende momenten zorgt.

Ondanks dat hij een redelijk conventionele regisseur is, weet Rob Reiner ook hier weer dat heerlijke zorgeloze sfeertje neer te zetten. Dat deed hij ook al in zijn vorige film, Flipped. Misschien was die verassender en frisser, maar ook met the Magic of Belle Isle weet hij weer een prachtige(en erg zoete) feel good film op zijn repertoir te zetten.

Voor de zoetekauw!

4,0*

And more please...

Ik deel de mening van AGE-411 ook wel, wanneer je Shichinin No Samurai hebt gezien voelt dit toch aan als een soort van light versie van die film.

Niet dat het slecht is, integendeel. De "Magnificent Seven" zijn allemaal erg leuk, veel herkenbare koppies.

De landschappen zijn ook erg mooi en dat western decor kan mij eigenlijk wel bekoren, geeft toch een avontuurlijk gevoel. De vrolijke en aanstekelijke muziek van Bernstein helpt ook voor de kijkervaring. Ondanks dat het geen Morricone is blijft het een erg herkenbaar deuntje.

Waar de film vooral problemen mee heeft is het proberen te evenaren van Shichinin no Samurai, ondanks dat het ook vermeld staat in de opening credits. Een aantal scenes zijn gewoon letterlijk gekopieerd en juist het innovatieve uit de eerder genoemde film mis je toch een beetje in deze film. Ook is de speelduur een stuk korter, waardoor de personages niet echt heel erg tot leven willen komen en de pogingen tot diepgang ook redelijk mislukken.

De manier waarop de zeven heren zich bewapenen en tegen de bandieten vechten is ook veel minder creatief gedaan dan het origineel. Beetje pief, paf, poef en dat was het eigenlijk. De spanning was niet echt terug te vinden in de matig in beeld gebrachte gevechten.

Als je Shichinin no Samurai hebt gezien is dit gewoon een veel mindere versie, als je het origineel niet hebt gezien zal deze film je wel meer bevallen.

Tuurlijk krijgt The Magnificent Seven Nog wel een voldoende.

3*

Sfeervol printje met inderdaad een stel meisjes dat weet te overtuigen, maar over de gehele linie een beetje saai en inderdaad dromerig overkomt. Her en der wat scenes die je even de wenkbrauwen doen fronsen, maar ik had eigenlijk meer verwacht.

2,5*

Poeff na the Truman Show, Man on the Moon en Eternal Sunshine of the Spotless Mind was ik natuurlijk al helemaal overtuigd van het talent dat Jim Carrey bezit. In the Majestic is Carrey weer fenomenaal bezig, wat is deze man veelzijdig zeg. Ik heb echt genoten.

Het uitgangspunt van het verhaal is zeer leuk, moet zeggen dat ik de hele sfeer die de film uit ademde ook erg mooi vond. Het verhaal neemt lekker rustig tijd om alles te vertellen, wat er voor zorgt dat alles wat er gebeurt in de film ook echt geloofwaardig is. Soms heb je wel is in films dat je zou willen dat iets wat meer uitgediept zou moeten worden, zulke gaten heeft deze film niet. Het laat je met een volledig tevreden gevoel achter, al kan ik best begrijpen dat mensen deze film te lang zouden vinden, hier en daar voelt het soms ook net even te langdradig aan.

Het is allemaal verder een mierzoete boel, een film als dit moet je echt liggen denk ik, het balanceert soms op het randje, maar bij mij aan de goede kant. Heb me nergens eraan geërgerd o.i.d.

Het einde is natuurlijk uit het boekje, nergens gewaagd, maar wel heel erg emotioneel, wat werkte bij mij. Dit gecombineerd met de lekkere ouderwetse muziek maakten deze film toch wel een unieke kijkervaring.

Darabont en Carrey hebben het wat mij betreft weer gefikt!

4*

Netflix heeft een geniale zet gedaan door Ghibli films aan te kopen. Hiermee blijven ze veruit de beste streamingservice.
Nu heb ik nog niet alle Ghibli films gezien, dus kan ik de komende maanden lekker aan de slag met het restant.

Deze klassieker kreeg als eerst het genoegen om een kijkbeurt te krijgen. Uiteraard heb ik de film in het Japans gekeken. Ik heb gemerkt bij Nefflix en anime dat de subs zijn gebaseerd op de Japanse dub, dus het is verwarrend dat de dubs en subs niet met elkaar matchen.
Enfin, de film zelf. Het is echt verbazingwekkend dat er 1989 achter de film staat, want dat zie je absoluut niet af aan de film. Wat is alles mooi geanimeerd zeg. De film heeft zeker de tand des tijds doorstaan. Kiki's Delivery Service is klein van opzet en groots van hart. Het voordeel is dat de film erg sympathiek is en je continu met een glimlach zit te kijken. Het nadeel is dat het geheel een beetje stuurloos aanvoelt en ik mis een einddoel in de film waar het naartoe wil werken. Het einde voelt ook wat abrupt aan en ik heb niet echt het idee dat Kiki echt iets heeft moeten overwinnen. Het verliezen van haar heksenkrachten is eigenlijk het enige dilemma van de film.

Conclusie: Kiki's Delivery Service is een klein en visueel prachtige film met een groot hart, maar het mist een duidelijk doel waardoor een echte spanningsboog ontbreekt.

3,0*

Maleficent is een ontzettend mooi aangeklede film met een Jolie die eigenlijk de show steelt. Qua verhaal heeft het allemaal weinig om het lijf en dient dit eigenlijk puur en alleen om alles zo prachtig mogelijk op het scherm te toveren. Al moet ik zeggen dat het best leuk is om een Disney sprookje een keer vanuit een ander perspectief te zien.

3,0*

De urgentie voor dit tweede deel ontbrak een beetje en na al het Joker geweld vliegt Maleficent 2 een beetje geruisloos de bioscoop binnen. Financieel zal de film denk ik geen hoge ogen gooien en dat is jammer, want de twee films hebben gewoon wel een bepaalde charme en een eigen insteek op het bekende sprookje.

Het plot is een beetje inwisselbaar, het blijft wat dat betreft gewoon Disney. Vanaf begin tot eind kan je wel raden hoe de film loopt. Al ben ik wel blij dat ze geen kopie van deel 1 hebben gemaakt. Ik verbaas me ook dat de film 2 uur duurt, want gevoelsmatig vloog alles wel voorbij en leek de film anderhalf uur te duren.

Gelukkig heb ik wel genoten van de aanstekelijkheid die de film uitstraalt. Jolie en Pfeiffer genieten zichtbaar van hun rollen en zijn goede tegenpolen van elkaar in deze film. Visueel is het ook een genot om naar te kijken. De kleuren spatten van het scherm en ook het contrast tussen het vrolijke en het duistere is fraai.

Ach, leuk om een keer te zien. Met de juiste verwachtingen krijg je precies wat je van tevoren verwacht. Stiekem vind ik het ook wel weer jammer dat dit soort films ondergesneeuwd raken.

3,0*

[waarschuwing, de dingen achter spoiler tags verraden bepaalde zaken die je liever echt niet van tevoren wil weten]

James Wan geeft aan dat hij na de grote producties weer "kleine" films wil maken. Met Malignant keert hij terug op het oude nest. Ik ben daar blij om, want Wan heeft overduidelijk plezier gemaakt bij het maken van deze film.

Ik wist van tevoren niet echt wat ik kon verwachten, ook de trailer heb ik niet met veel aandacht bekeken omdat ik verrast wilde worden. Voordat de openingscredits rollen volgt er een openingsscene die niet zozeer spannend is, maar wel goed de toon zet. Het is anders dan wat we bij the Conjuring of Insidious gewend zijn. Hetzelfde geldt voor de openingscredits zelf.

Des te vreemder is het dat je het eerste half uur toch met een spookhuisfilm geconfronteerd wordt. Niet een origineel genre en eentje waarin Wan al een aantal films heeft gemaakt.Toch weet hij er ook in Malignant dit met het welbekende prachtige camerawerk toch enkele creepy scenes uit te toveren. Misschien niet zo spannend en effectief als Insidious en the Conjuring. Maar het werkt! Hij snapt het genre en weet wanneer hij bepaalde middelen moet inzetten. Ook hier geen valse jump scares. Het mooiste voorbeeld is als het zusje van Maddie boven voor het raam verschijnt omdat alles op slot zit. In een productie met minder talent zou dit begeleid worden met een volumeknop die vol open staat en voila, een goedkope jump scare ligt op de loer. Wan laat het beeld gewoon het werk doen en als kijker zelf kan je zelf bepalen of het voor je werkt of niet. Al blijf je je afvragen hoe die jonge lui het voor elkaar krijgen om in de meest enge huizen te gaan wonen.
Na ruim een half uur begint het genre een beetje om te buigen. Ik moet hierbij eerlijk bekennen dat het tempo van de film wat wegzakte en de spanning ook verdween. Toen de tweede akte zich op deze manier ontvouwde was ik even bang dat de film als een nachtkaars uit zou gaan. Het was vermakelijk en de kills waren on point, maar er miste iets wat de film echt bijzonder maakte. Er zaten ook wat slordigheidjes in en elementen die een beetje afbreuk deden. Het voelde erg abrubt aan toen het jongere zusje naar dat verlaten ziekenhuis ging en het eindigde ook heel abrubt. Je merkt dat hier sowieso in de film is gesneden om de speelduur onder de twee uur te houden.

En toen begon de derde akte. En man o man, ik kan ontzettend waarderen wat hier geflikt wordt. In het begin zijn we eigenlijk flink op het verkeerde been gezet en het hele spookhuisconcept wordt losgelaten. Vanaf het moment dat het losgaat in het politiebureau is het smullen geblazen. Totaal niet wat je van tevoren verwacht, maar wanneer Wallis haar personage losgaat, worden alle registers open getrokken en krijg je een soort John Wick on steroïds. Je moet er van houden en ik kan best begrijpen dat veel mensen het uiteindelijk niks zullen vinden, maar ik ben er eigenlijk zelf wel een beetje klaar mee dat spookhuisfilms een standaard einde krijgen met een soort van exorcisme. Ook Wan kon niet heel goed een einde breien aan zijn Insidious en the Conjuring 1&2. Toch een klein minpunt bij die films. En juist hier wordt het mooi aangepakt en verhoogt het de herzieningswaarde.
Hier blijkt het uiteindelijk helemaal geen paranormale demoon of wat dan ook te zijn. Nee, het blijkt dat Maddie een ranzige parasitaire tweeling in/aan haar achterhoofd heeft zitten die het volledig overneemt. Ik kon het niet helpen om af en toe flink te glimlachen. Want de actie is echt bruut en de manier waarop ze achterstevoren beweegt en het hele politiebureau afslacht, bijzonder knap gedaan. En daarbij bewijst Wan ook weer dat hij ontzettend goed actie kan filmen. Het viel me in Aquaman ook al op. Het hypnotiseert bijna.
Wan stopt ook graag vleugjes humor in zijn film. Ook dat is hier aanwezig. Niet zo overduidelijk en voor sommigen heel irritant, zoals in Insidious. Maar het is bij vlagen aanwezig op de juiste momenten. Een mooi voorbeeld is de overlevende politieagente die 911 belt en zich daarbij afvraagt, waarom bel ik de politie eigenlijk? Het hele bureau is afgeslacht. De humor is on point.

Ik moet dit nog even laten marineren, maar James Wan en scenarist Akela Cooper hebben een erg leuke mengelmoes gemaakt tussen een spookhuisfilm, een bodyhorror, een thriller, een mysterie, een monsterfilm en een..tsja..euh...ranzige actiefilm laten we zeggen?
Malignant is sfeervol, vooral in het begin erg spannend, de cameravoering is echt uitmuntend, de humor is geslaagd, de gore is ook aanwezig en het eindigt met vette actie.

Mijn vermoeden is helaas wel dat deze film voor een tweespalt gaat zorgen omdat de film anders is dan je gewend bent en vooral ook van tevoren verwacht. Het bioscooppubliek kan over het algemeen niet goed switchen in hun gedachten als een film andere dingen doet wat je in het genre gewend bent.


4,0*

Na Clerks is dit het vroegste werk van Smith en hij weet in zijn View Askewniverse toch vermakelijke films af te leveren. De personages zijn herkenbaar, de dialogen zijn af en toe weer erg scherp en grof en uiteraard mogen Jay and Silent Bob ook niet ontbreken. Al vind ik ze in andere films wel iets sterker. Het hoofdplot vind ik echter niet het sterkst, waardoor de film het eigenlijk meer van de gekke typetjes moet hebben dan van het leuk geschreven verhaal.

3,0*

Ik had eigenlijk wat meer verwacht van deze film.

Waar alles mysterieus en spannend begint eindigt de film in een soft gedoe waarbij alle vormen van spanning eigenlijk verdwijnen. Dat is best jammer, want de lange opbouw van Muschietti gaat gepaard met een mooi kleurenfilter en sfeervol geschoten beelden. Vooral in het suggestieve is de film erg goed en wordt er eigenlijk op een leuke manier gespeeld met allerlei horrorclichés. Ik zou haast zeggen dat het licht komisch wordt.

Af en toe effectieve scares die thuishoren in het genre en je hebt met Mama een film die alsnog beter is dan menig Amerikaanse producties. Toch is dat laatste kwartier een grote sof en worden alle clichés uit de hoge hoed getoverd en ebt de spanning geruisloos weg. Het simpele drama neemt een te grote overhand en dat heeft mij minder kunnen bekoren aangezien alles in die aanloop daar naartoe netjes binnen de lijntjes is ingevuld.

Jammer, want dit kost de film toch kostbare punten.

3,0*

Toch wat minder dan Schatjes! omdat de steeds gekker wordende " mama" wel erg ver gaat in haar acties en om de een of andere reden vond ik haar de gehele film niet sympathiek.

Dan kunnen haar acties nog wel zo grof en grappig zijn, ik was stiekem toch een beetje voor John en Jane.

De film begon hier en daar nog leuk(vooral de openingsscene onder het asfalt), maar zakte steeds verder weg naar een bedenkelijk niveau. Vond deel 1 toch echt beter.

2*

Soms iets te zoet, maar over het algemeen kan ik heerlijk genieten van films als dit. Het platteland leventje in Amerika wordt heerlijk weergegeven, een omgeving waar ik in films wel van houd.

Tel daarbij een heerlijke Witherspoon plus aardige karakterontwikkelingen op en je hebt een leuke coming of age film.

3,5*

Eindelijk een waardige verfilming van de Superman Comic. Ik ben verder geen kenner, maar de andere versies hebben mij weinig tot niet kunnen bekoren. Slechte dialogen, slappe villains, Superman die er suf uit ziet(rood slipje en dat varkensstaartje over zijn voorhoofd) en niemand die hem kan linken met zijn alter-ego: Superman vermomd als Clark Kent met slechts een brilletje. Man o man wat zijn die oude films ergerlijk met dit concept.

Niets van dit alles hindert in Man of Steel. Cavill is eindelijk een Superman die er niet uit ziet als een watje, maar gewoon stoer is en ook nog eens een mooi pak draagt(geen maillot). De beweegredenen zijn misschien niet even helder, maar Amy Adams doet het ook beter dan ooit tevoren als Lois Lane, een rol die haar goed past. Erg leuk ook om te zien dat je niet dat gedoe met het alter ego van Superman voorgeschoteld krijgt.

Ik ben ook blij dat Snyder en Nolan de extreem suffe villain Lex Luthor hebben laten varen en gewoon voor een bad ass villain als General Zod hebben gekozen. Geen suffe wapens als Kryptonite om Superman te bestrijden, maar gewoon kneiterveel actie en vijanden die dezelfde krachten en zwakheden hebben. De supersnelle gevechten tussen Superman en deze vijanden zijn een lust voor het oog. Snyder weet wel hoe je een strakke actie op het scherm tevoorschijn tovert.

Gecombineerd met het volwassen toontje in het eerste uur van de film, met een rustige opbouw en tegelijkertijd ook veel spektakel(het eerste kwartier op Krypton ) is Man of Steel eigenlijk een blockbuster die voldoet aan veel eisen. DIt is een volwassen film, zonder al te veel infantiele blockbuster humor, maar niet zo serieus dat het te pretentieus wordt. Of het getrouw is aan het originele verhaal? I don't care, er worden gewoon goede keuzes gemaakt in MoS.

Vooral qua special effects hebben ze niet neergekeken op een miljoentje meer of minder, wat een fingerlicking shitload aan actie zat er in MoS zeg

Groot nadeel is het wel hele 3D gebeuren, dat is werkelijk een schande in deze film. Jammer dat ze weer de boel moesten converten van 2D naar 3D, maar blijkbaar een noodzakelijke maatregel voor de centjes. Iets wat Snyder denk ik niet aan te rekenen valt, want je ziet aan alles dat de film er verder wel bad-ass uit ziet.

4,0*

Dit is een echte film waar je van moet houden.

De film zelf boeit je of het boeit je niet.

Waar je niet om heen kan is gewoon het perfecte acteren van Jim Carrey, hij IS Andy Kaufman, denk niet dat ik ooit iemand zo goed in een (karakter)rol heb zien spelen.

De film zelf is onvoorspelbaar en ook tragisch, je leeft zo met hem mee!

Na de film ben ik ook meer info over Andy Kaufman en zijn (nep?)dood gaan zoeken, zoveel heeft de film mij geraakt!

4*

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik een Hitchcock heb gezien, en aangezien er geen bal op de tv was had ik deze film nog met Doris Day. Ik heb deze dvd uit een Hitchcock box getrokken en in de blu ray speler geduwd.

Wat kan je ervan zeggen. Een ietwat standaard misdaad potje, die Hitchcock ook al eerder in de 1934 versie van deze film heeft gemaakt, op wat wijzigingen betreft locaties en personages na.

Hitchcock gooit af en toe humor in de film, want spanning kan niet 90 minuten lang vastgehouden worden volgens Hitchcock's eigen filosofie. Hier ligt wel de kracht van Hitchcock. Spannend vind ik het zelden worden in zijn films, ook in the Man Who Knew Too Much niet. Maar zijn luchtige onderbrekingen zijn welkom en brengen net even wat luchtigheid mee die de (voor de rest stoffige film) hard nodig heeft. Ook de af en toe mooie shots (vooral de derde akte) zijn af en toe om door een ringetje te halen.

De vertolkingen van Stewart en Day dragen een steentje bij aan de film. De eerste vertolking van de classic Que Sera, Sera is daarnaast ook het vermelden waard.

3,0*

Bij lange na niet mijn favoriete Coen film, de film mist de altijd presente gekke personages en een schoot humor. Iets wat de film in mijn ogen uiteindelijk niet top maakt omdat het film-noir sfeertje mij niet helemaal pakt.
Zoals verder in de Coen films is alles wel weer tot in de puntjes verzorgd. Mooi acteerwerk, een script dat weer goed in elkaar zit en het camerawerk is weer om te smullen, vooral bij dat auto ongeluk.

Geen topper, maar verder ook niets wat ook mijn 1 na laatste Coen op het lijstje van een onvoldoende weerhoudt.

3*

Tsja, na alle negatieve reacties en beoordelingen had ik deze film eigenlijk veel slechter verwacht.

Ondanks alle vreemde en bizarre acties van Zahn bleef het voor mij geloofwaardig, ik vind het juist mooi als iemand al het mogelijke eraan doet om een vrouw voor zich te winnen. Ok in het begin is het allemaal erg irritant, maar naarmate de film vordert begon ik er lekkerder in te komen, ik genoot zelfs van de film.

Komt natuurlijk ook wel door Aniston, sinds Friends ben ik verliefd op haar, zo slecht vind ik haar dus ook weer niet. Al is ze wel overduidelijk een genreactrice, met veelal dezelfde soort rollen. Ook Harrelson viel me weer positief op, hij heeft veel komische bijrollen de laatste tijd, ook hier is ie weer in vorm.

Verder gebeuren er natuurlijk een hoop onlogische dingen, maar het bedierf de pret niet voor mij. Leuk voor tussendoor!

3*

Na het zien van veel recent werk van Allen heb ik me toch maar is gewaagd aan meer geprezen werk van de beste man. Er ligt nog wat op de stapel en ben met deze begonnen.

De film is typisch Allen zoals ik gewend ben, dus veel dialogen en een sfeervol portret van dit keer New York. Echter wel in zwart/wit, iets wat ik ondanks de visie op de film niet echt een toegevoegde waarde vindt. De dialogen zijn in het begin zeer vermakelijk en vooral de kennismaking tussen Allen en Keaton is lekker scherp geschreven. Hoe langer de film voortkrabbelt, hoe meer ik mijn aandacht verloor, er werd net even teveel in geluld en had wel wat moeite om echt in de personages te komen.

Eigenlijk gewoon een typische Allen film die wat mij betreft niet echt elementen heeft die boven een film als bijvoorbeeld Midnight in Paris uitsteken.

3*

Maniac is eigenlijk best een fraaie film. De POV perspectie is een gewaagde zet, die eigenlijk maar deels geslaagd is. Het is vaker gedaan in horrorfilms, maar enkel bedroeg dit slechts kleine gedeeltes van films. Om een hele film vanuit dit perspectief te filmen is een gewaagde, originele zet die Maniac in ieder geval wel uniek maakt.

Zo is de intensiviteit van de film groot en biedt deze manier van filmen de makers in ieder geval de mogelijkheid om uit te pakken. Het is lastig om geen explicite beelden te tonen met dit onderwerp en daar schuilt ook de kracht van Maniac. De film is intens en de beelden zijn af en toe lekker ranzig. Van het scalperen van hoofdhuiden tot aan het inplanten van een hakmes in iemand's gezicht, Khalfoun toont het.

De valkuil van een film vanuit het perspectief van de moordenaar is dat al gauw de spanning verdwijnt. Wanneer films er kort gebruik van maken (Halloween, Black Christmas), dan werkt het effectief en geeft het juist een ontzettende rilling dat je weet dat er iemand is, maar uiteindelijk niet weet waar. Een film als Maniac kan niet profiteren van dit element en wetende dat je continu de moordenaar volgt gebeuren er eigenlijk weinig verrassende dingen en weet het qua spanning niet altijd te overtuigen.

Gelukkig scoort Maniac op audiovisueel gebied erg goed, waardoor je ondanks de voorspelbaarheid van alles toch kan genieten van de film.

Maniac is zeker niet perfect, maar de uitvoering werkt zo aanstekelijk doordat de film verder erg goed in elkaar zit dat het moeilijk is om niet te genieten van dit morbide werkje.

3,5*

Toch een erg leuke film met een sympathieke en volwassen rol van de piepjonge Scarlett. Het verhaal is verder niet zo heel interessant, maar het frisse spel van de cast en de korte speelduur houden de film met gemak overeind.

3*

Net als deel 1 weer een prima drama in een fleurige setting die mij prima weet te bekoren. Echter heeft de film veel moeite om op gang te komen, maar eindigt het in een emotionele climax dat uiteindelijk toch een waardige afsluiter mag heten van de 2 Jean de Florette films.

Gelijkwaardig

3,5*