Opinions

The Object of my Affection is een alleraardigste romantische komedie.

Al moet er wel even duidelijk bij vermeld worden dat de romantiek toch wel heel erg overheerst, voor een lacher hoef je deze film niet te zien.

Ik blijf Aniston een zeer sympathieke en bloedmooie vrouw vinden en ook in deze film heeft ze mij weer betoverd.

Paul Rudd ziet er heerlijk jong uit in deze film, ben een fan van deze man. Al is dit 1 van de sympathiekere rollen die ik hem heb zien spelen. Dat komt verder wel goed uit de verf, al had ik in het begin niet het gevoel dat zijn "homo-zijn" goed uitgewerkt was. Later wordt dit wel beter.

De bijrollen zijn ook leuk en nergens zijn alle mensen irriterend.

Het verhaal is in mijn ogen zeker niet standaard en het einde is anders dan je zou verwachten, maar toch wel happy. Ik ben met een goed gevoel achtergebleven.

Gewoon een leuke romantische film om is een keer gezien te hebben, de film heeft een goede indruk achter gelaten.

3,5*

Ik ging redelijk blanco de film in, maar toch had ik wel redelijke verwachtingen. Qua SF avontuur voldoet Oblivion aan alle criteria. Vette vormgeving, een degelijke score, een indrukwekkende omgeving en een op het oog interessant plot. Vooral in het begin is Oblivion ijzersterk.

Het is alleen wat jammer dat het plot zich al vrij snel laat uittekenen(voorspelbaar) en dat het de climax aan spanning ontbreekt.

Voor de rest een must see ervaring voor in de bioscoop, daar komt Oblivion het beste tot zijn recht.

3,0*

Toch niet zo slecht als menig mensen hier willen doen geloven.

Ik heb me prima vermaakt met deze film, gelukkig had ik niet al te hoge verwachtingen, dankzij Moviemeter.

Rogen is weer lekker op dreef als Beveiliger die ze niet allemaal op een rijtje heeft. Liotta is ook goed als Inspecteur, Faris is ook weer hilarisch als een aanstellerig type, iets waar ze heel goed in is. De overige bijrollen worden meer dan prima vertolkt door de rest van de cast.

Het verhaal is niet het meest vooruitstrevende, maar bij een film als dit moet je daar wel doorheen kunnen prikken. Er gebeuren genoeg vreemde dingen waar je toch wel op z´n minst een glimlach tevoorschijn getoverd krijgt en soms wel meer.

Observe and Report is een vrolijk allegaartje dat nergens echt boven het gemiddelde uitsteekt, maar dankzij de leuke cast toch verdomd fijn wegkijkt.

3*

Op aanraden van Nicolage Rico gekeken en hij beviel prima. Een leuke, jonge cast dat flink wat nostalgie teweeg brengt. Een leuk onderwerp en zo'n dorpje in de jaren 50 doet het altijd goed bij mij. Verder wordt het allemaal nergens echt bijzonder en blijft vooral het raketbouwen een beetje teveel aan de oppervlakte, maar heb me toch prima vermaakt.

3,5*

Oculus weet het simpele basisgegeven effectief uit te werken met een slim verhaal en een goed doordachte vermenging van flashbacks en het heden. Hierdoor weet Oculus de gehele speelduur onder je huid te kruipen en is de constante dreiging voelbaar.

Het is alleen jammer dat het omzetten van die onderhuidse spanning slechts gedeeltelijk wordt ingelost verderop in de film, want buiten dit om wordt de film helaas nooit echt eng of ongemakkelijk.

Toch wel positief verrast.

3,5*

Office Space is een grappige film met erg leuke typetjes(Bill Lumburgh: 'Hmmm okay..yeahh') die vooral het eerste uur een extreem hoog niveau haalt en richting het einde helaas wat inboet aan creativiteit.

3,5*

Toch leuk om weer een soort van politieke thriller te zien. Het tempo ligt continu erg hoog, waardoor je geïnvesteerd blijft in het verhaal. Het onderwerp is natuurlijk ook erg boeiend. Het hele verhaal over de Irakoorlog van 2003 blijft erg dubieus, omdat de VK en de VS gewoon onder valse voorwendselen het land zijn binnen gestorm, zonder dat er VN resoluties voor aangenomen waren.
Official Secrets gaat hier op een persoonlijke manier op in, doordat de "spion" Katherine Gun een mailtje binnenkrijgt waarbij gevraagd wordt om dmv spionage ervoor te zorgen dat niet permanente landen van de VN voor de resolutie zullen gaan stemmen. Knightley is in vorm en zorgt ervoor dat je in haar hoofd kan kruipen en ook snapt waarom ze met dit morele dilemma kampt. Toegegeven, er zit wel een moment van 5 a 10 minuten in waarbij ik bang was dat de film zich zou verliezen in het morele overpeinzen van haar personage. Maar de knopen werden op tijd doorgehakt waardoor de film de interesse niet verloor.
Uiteindelijk draait het om haar, de advocaten en een paar journalisten die het verhaal ondersteunen. Er zit een goede balans in de film tussen de drie invalshoeken.
Richting het einde gaat het misschien wat te snel, de opbouw naar de rechtszaak is spannend en opeens is het poefff, voorbij. Heel logisch, want zo ging het in het echt ook. Alleen de opgebouwde spanning in de film werd er wel een beetje door teniet gedaan.

Al met al bevredigend. Er zit edn goede opbouw in de film, het onderwerp is interessant en de goed uitgewerkte personages zorgen ervoor dat je ook daadwerkelijk meeleeft met de gebeurtenissen.

Oh ja: Het eindshot en de laatste zin. Lekker Brits. Subtiel, maar hard. Erg mooi einde.

3,5*

Lekkere syfy rommel dat in de dialogen echt tenenkrommend slecht is, ook nog is veel te veel dialogen bevat, zeer slechte CGI van de Ogre en zelfs een redelijk debiel verhaal heeft. Een groep jongeren op zoek naar een verdwenen boerendorpje gaat er bij mij gewoon niet in.

Die reactie van dat meisje in het begin toen die vriend werd gegrepen voor de grot is toch wel episch slecht

Verschil met andere syfy rommel is wel dat de locaties in deze film gewoon wel aardig waren, zelfs de sfeer werd af en toe prima neergezet(en helaas ook snel weer teniet gedaan door die Playstation 1 Ogre).

Een half sterretje erbij voor de locatie(s)

1,0*

M. Night Shyamalan doet met Old waarhij goed als vanouds goed in is. Hij maakt een mysterieuze film zonder al te veel opsmuk. De gesloten setting is spannend en het langzaam ontrafelende mysterie weet de gehele speelduur te boeien. De grote vraag is of het einde de premisse eer aan doet en hoewel hij niet erg uit de bocht vliegt en de uitleg eigenlijk ook prima te behappen valt, mis ik toch een wow factor. Wat dat betreft had ik misschien toch liever een gewaagd einde gehad die misschien de helft van de bioscoopbezoekers niet trekt, dat kenmerkt zijn klassefilms zoals the Village. Het enige dat de film eigenlijk dwars zit zijn de acteurs. Het is allemaal niet erg overtuigend, vooral omdat er met heel veel accenten Engels wordt gepraat. Ik heb dan liever dat er voluit voor bepaalde nationaliteiten wordt gekozen. Ook komt niet ieder karakter even goed uit de verf.

Dan laat Old je toch een beetje met gemixte gevoelens achter. De film is degelijk geschoten en visueel ook erg fraai, maar de wow factor ontbreekt. Dit omdat de casting toch beter had gekund en dat de personages iets meer spek op de botten hebben.

3,0*

Ik heb deze film maar even in de bios gekeken op een witte koopzondagmiddag. Met een Pathe Unlimited kaart heb je immers alle mogelijkheden.
Ik moet zeggen dat deze film mij positief heeft verrast, had her en der niet zulke positieve recensies gelezen.

Tuurlijk bevat Old Dogs de vertrouwelijke Disney recepten, een leuk moraaltje en een extreem happy end. Maar omdat het een Disney productie is moet je hier eigenlijk omheen kunnen kijken.

Wat deze film leuk maakt is de humor, er zitten gewoon een aantal momenten in waar je dubbel ligt van het lachen. Vond vooral het moment leuk dat de donkerbruine Williams aangesproken werd door Pakistanen omdat ze dachten dat hij een Pakistaan was na een mislukt avontuurtje in een zonnecentrum. Gewoon een slappe lach moment, ook de pillenverwissel truc werkte op je lachspieren.
Veel van dit soort momentjes worden afgewisseld met wat simpelere slapstick humor, soms leuk, soms ook niet. Het houdt de film in ieder geval fris.
De combinatie van Williams en Travolta was natuurlijk ook een leuke keuze! Onwaarschijnlijk, maar wel geslaagd.

Wel bevat de film wat saaiere tussenstukjes en zal het Disney einde ook niet aan iedereen besteed zijn, al blijft het wel lekker fris.
Een enorme meevaller uiteindelijk

3*

Gina Prince-Bythewood is overduidelijk geen actieregisseur en dat valt aan the Old Guard af te zien. Het is een middelmatig werkje geworden met weliswaar veel vaart in de film, maar het is soms wel een vermoeiende zit. Dit komt mede door het plot. Dit schijnt gebaseerd te zijn op een graphic novel, maar dat interesseert me bij het kijken niet heel erg. De mythe die wordt gecreëerd wordt niks leuks mee gedaan en is uiteindelijk niet meer dan een kapstok om het verhaal aan op te hangen. Wat volgt is een generiek actiefilmpje zoals ze zovelen verschijnen de laatste jaren. Absoluut niet mijn genre en helaas weet Bythewood met het fantasy aspect in deze film ook totaal geen raad. Waardoor ik met tegenzin de film zit te kijken. De bad guy is lame en eigenlijk draait deze hele film om net niets. Het verhaal is gewoon totaal niet boeiend.

Tel daarbij de soms erg slecht gefilmde actie en de waardeloze muziekscore op en je hebt helaas een nietszeggende Netflix exclusive. Maar even serieus, wie heeft in vredesnaam bedacht om telkens tijdens actiescenes 50 Shades of Grey achtige softporno muziek op te zetten? Zoiets verzin je toch niet! Echt hilarisch slecht! Het verbaast me dat ik bij alle 21 overige meningen hier maar 1 iemand over deze bizarre soundtrack hoor reppen (pun intended).

Jammer, want met de kleinere films weet Netflix me wel maandelijks te verrassen. Maar nee, dit soort troep domineert de top 10 lijstjes, terwijl Netflix toch echt veel leuke Originals uitbrengt. Dit soort bagger wil ik het liefst zo snel mogelijk vergeten.

1,5* omdat de cast erg zijn best doet om er toch nog wat van dit werkje te maken.

Best een tegenvaller, ondanks dat ik altijd gecharmeerd ben van de onnozele Ferrell(vooral na een borrel op is hij geweldig in deze film) redt hij de film toch niet. Dat komt vooral door de charismaloze Luke Wilson, wat een saaie donder is het toch. Je kan zeggen over Owen Wilson wat je wilt, maar hij kan veel beter dit soort rollen spelen dan zijn saaie broer.

2,5*

Slaapverwekkende rotzooi waarin een vrouwtje zonder vooraankondiging blijkbaar al gevangen is genomen en er teveel lange dialogen uitpoept. Ze kent het meisje die haar houdt blijkbaar, maar geen idee hoe en wat.Zonder enige achtergrondkennis is het tergend om naar te kijken en ergens na een kwartier moet één (!!) korte flashback van een minuutje met vijf gesproken zinnen voor het achtergrondverhaal zorgen. Enige empathie met wat er op het scherm gebeurt ontbreekt en het was echt een gevecht om de film uit te zitten. Ik was namelijk na tien minuten al uitgecheckt en heb verder wat oninteressante dingen op het scherm zien gebeuren.

Dan lees je dat deze film 100% daar en daar scoort. Ik weet niet wat voor blinde hier naar heeft gekeken, maar dit is een karakterloze (letterlijk en figuurlijk) film waarbij je de gehele speelduur naar onbekende poppetjes op het beeldscherm zit te kijken. Als je een horrorfilm op een enkele locatie met veel dialoog maakt, zou het wel handig zijn om de personages ook even fatsoenlijk te introduceren. Ik heb nu na 90 minuten tijd geen idee waar ik naar heb zitten kijken, want het interesseerde gewoon niet.

1,5*

Ik ken het origineel van naam, maar ik heb de film nooit gezien. Misschien maar goed ook, want ik heb me meer dan prima vermaakt met deze film.

De eerste drie kwartier van de film is erg sterk en weet je als kijker continu te boeien. De film kakt weliswaar ietwat in nadat Brolin een tijdje rondloopt en achter de waarheid probeert te komen.

Ondertussen maakt hij wel op een gewelddadige wijze gehakt van zijn tegenstanders, expliciete beelden worden niet geschuwd en zorgen dus voor een paar oeh's en ah's.

Vooral omdat dit een westerse film is. Waar Brolin zijn vechtkunsten vandaan haalt blijft verder een raadsel en is eigenlijk totaal niet logisch, maar je zit daar verder geen moment mee. Daarbij helpt het ook wel dat je continu tegen Elizabeth Olsen aan mag kijken. Leuke dame!

Je krijgt gaandeweg het idee dat de film te rechtlijnig is en alle fut er langzaam uit verdwijnt, maar dan komt het sterke laatste gedeelte. Deze verraste mij enigszins en zorgde voor een sterke, emotionele climax. Wellicht minder verrassend als je het origineel kent, maar ik kijk er op een frisse manier tegenaan en zie dan gewoon een sterke film die verrassend uit de hoek komt.

Het origineel krijgt binnenkort ook een kijkbeurt, want ik kan me niet vinden in de negatieve berichtgeving rondom deze film

3,5*

Olympus has Fallen doet wat het moet doen en dat is 2 uur lang "popcornvermaak" bieden. Er zit heel veel actie in, de film is confronterend en Butler is zoals altijd erg charismatisch. Het camerawerk is erg dynamisch, wat soms onoverzichtelijke beelden oplevert, maar wel bijdraagt aan de intensiviteit waarmee je de film beleeft.

OHF schiet soms wel erg ver door in de ongeloofwaardigheden en het patriottisme.
Het aantal keren dat je "God bless the United States of America" hoort is niet meer op 1 hand te tellen en zoals thunderball ook aangeeft is het gewoon ongeloofwaardig dat zo'n vrouwelijke minister haar trouw aan de Amerikaanse vlag zweert op het moment dat ze weggesleept wordt..
Hierdoor wordt OHF vaak onbedoeld komisch en dat terwijl de film verder de relativerende humor wel mist en de paar grappige one-liners totaal niet aankomen. Het is verder ook jammer dat de CGI soms te nadrukkelijk aanwezig is en ze ook te veel stock footage beelden gebruiken, wat in mijn ogen allemaal op gemakzucht duidt.

Niet erg goed, maar het doet wat het moet doen als je van actiefilms houdt.

2,5*

Only Yesterday is na Grave of the Fireflies en My Neighbors the Yamadas de derde film die ik zie van Takahata. Waar de eerste een klassieker is, vond ik de tweede een slechte film met een animatiestijl die me absoluut niet beviel.

Wel duidelijk is dat Takahata een eigen visie heeft. Het thema voor deze film stemde mij ook hoopvol. Wat dat betreft heeft Only Yesterday absoluut niet teleurgesteld.

De afwisseling tussen het heden en verleden gaat naadloos en de melancholische gevoelens die Taeko oproept zijn aandoenlijk en voelen oprecht aan. Hedendaagse problemen doen haar aan bepaalde situaties denken die ze in haar jeugd heeft meegemaakt. Op het eerste gezicht lijken haar avonturen puberaal en dan krijg je opmerkingen hierboven als "dit is een meisjesfilm". Toch zit hier veel meer achter. Een eerste kalverliefde, schuldgevoelens, schaamte en het conformeren aan de regels binnen een ouderwets gezin waar ze als eind twintiger nog steeds de gevolgen van ondervindt. Vandaar ook deze uitstapjes naar het platteland, blijkbaar is ze onbewust al een tijdje op zoek naar zichzelf.

Het alledaagse sfeertje van de reis en het gemoedelijke plattelandsleven doen haar steeds meer beseffen wat ze mist in haar volwassen leven. Met de hulp van Toshi worden haar herinneringen aan vroeger ontleedt en creëren ze een diepe band samen. Erg mooi om te zien, maar nergens wordt het too much. Leuk en subtiel die kleine, twijfelende handbewegingen en het dan toch net niet doen. Sowieso waren hun dialogen in de auto erg volwassen gemaakt.

Visueel zie je wel dat het een product van de begin jaren 90 is, maar de afwisseling tussen verleden en heden is erg fraai gedaan met twee verschillende stijlen. Muzikaal is de film ook top, met een ontroerende eindscene die gewoon niet beter had kunnen zijn.

Zodoende kan ik als derde ervaring van Takahata gelukkig weer een positieve bijschrijven.

Origineel als anime, want de film is echt gericht op een volwassen publiek en weet Only Yesterday je diep van binnen te raken.

Voorlopig een 4,0* met kans op meer.

Het fijne aan Ghibli is dat ze een fijne variatie hebben in de films die getoond worden. Een film kan heel leuk zijn voor de kleintjes (Ponyo, Kiki's Delivery Service, Arrietty etc) , er zijn grote fantasieverhalen (Princess Mononoke, Spirited Away, Howl's Moving Castle) en je hebt films die meer binnen het serieuze genre vallen (Only Yesterday). Ik schaar When Marnie was There ook onder die laatste categorie. Het leuke verhaal van een verlegen meisje dat zich langzamerhand van dat juk weet te ontdoen ( aan de hand van een geest, die later haar oma blijkt te zijn) is niet bijster bijzonder, maar wel ontroerend en effectief uitgewerkt. Nergens ontpopt deze film zich als een Ghibli klassieker, maar de dromerige sfeer, de mooi geanimeerde landschappen en de aandoenlijke peronages maken ook van dit late Ghibli werkje een must see om te kijken.

3,5*

Bij vlagen mierzoet, maar de zeer sympathieke Fonda en Hepburn spelen hun rol zo goed dat het makkelijk te verdragen valt en het lastig is om niet mee te leven met de hoofdrolspelers. De dromerige setting in New England aan het meer helpt daar natuurlijk ook bij. Terechte Oscars voor de 2 acteergiganten.

3,5*

On the Road is een broeierige film/trip geworden, met fantastische rollen van de drie jonge hoofdrolspelers. Riley en Hedlund hebben veel charisma en spelen hun karakters met veel passie. Vooral het verval van Hedlund is interessant. Stewart is haar kinderlijke rol als Twilight meisje flink ontgroeid en speelt hier een sierlijke rol als flirt van Hedlund(ze gaat zelfs uit de kleren, alles voor een volwassen rol hehe). Verder nog kleine rollen van een krachtige Dunst en hilbillies Adams en Mortensen.

Qua script is het soms een rommeltje en springt het een beetje van de hak op de tak, maar dankzij de goede vertolkingen leef gelukkig nog wel erg met ze mee. Verder duurt de film wel een tikkeltje te lang voor een roadmovie/drama. Tegen het einde(dat toch wel erg ontroerend is) begint de klok toch wel te tikken.

3,5*

Eens met Ossman, de lekkere melige humor af en toe redt de film gewoon. Voor de rest is het maar een rare mix van horror en komedie, waar de horror totaal niet werkt en als komedie komt het te vaak te knullig over. Zoals de hele film eigenlijk.

Wel leuk om Carrey in een vroege rol te zien, maar verder geen meerwaarde voor de film.

De dansscene was overigens wel geinig.

1,5*

Met Once Upon A Time In America bewijst Leone maar weer wat een grootmeester hij was.

Hij levert een prachtig emotioneel meesterwerk af waar je u tegen zegt. Het begin van de film begint erg melancholisch en door de poëtische muziek van Morricone wordt je emotioneel in dit meesterwerk getrokken. Hetzelfde geldt overigens ook voor de momenten tussen de 2 flashbacks in en het einde. Het geeft een ietwat deprimerendere toon aan en krijg ook vooral het gevoel dat de film vooral een gevoel naar nostalgie probeert op te wekken. Iets wat ook prima werkt.

Dat het prima werkt merk je namelijk aan de sprookjesachtige, nostalgische flashback naar de jaren 20 in Brooklyn, waar de jonge Noodles(De Niro) zijn avonturen als tiener beleeft samen met zijn groepje vrienden. Wat volgt zijn heerlijke avontuurtjes van de jochies, waarbij ze steeds iets meer macht en een sterkere band krijgen in een prachtig vormgegeven tijdsbeeld. Ook de jonge Connelly is betoverend als we haar 'relatie' met Noodles op gang zien komen.

In de andere flashback komt meer het harde leventje naar voren wanneer Noodles uit de gevangenis komt. Je leert hier de personages kennen zoals je ze het grootste gedeelte van de film verder ziet. Prachtrollen van o.a. De Niro en James Woods zorgen voor een heerlijke fibe in de film.

Echter overheerst de misdaad niet in deze prent, het wordt niet patserig zoals in vele andere maffia films en het wilt niet alleen scoren met geweld, iets wat me vaak niet bevalt in die misdaad/maffia films. Het gaat hier vooral om de vriendschap tussen de vrienden en wat dit wereldje met vriendschappen doet. Dat komt erg goed naar voren in de 2e flashback.

Dit komt ook doordad Leone blijkbaar precies wist wat hij wilde maken en dat valt te zien. Prachtige shots en cuts waardoor de scenes echt prachtig in elkaar overlopen en de manier waarom het verleden 2x met het 'heden'('68) versmelt werkt gewoon betoverend.

Het gebruik van de fenomenale muziek van Morricone en vooral ook het doel van het verhaal spreken mij persoonlijk erg aan. Het wilt je diep van binnen raken en tijdens de 3 uur en 40 minuten kreeg ik dit gevoel ook de hele tijd.

Een film die mij in m'n hart heeft geraakt en na het western meesterwerk Once Upon A Time in the West heeft Leone ook in dit genre een waar meesterwerk afgeleverd, waarbij alle andere misdaadfilms vooral kinderachtig lijken als je dit epos hebt gezien.

Cinema zoals het bedoeld is!

5*

De hele film balanceert de film op het randje van goed tot redelijk/matig. Door het continu nemen van grote stappen in de tijd is het lastig om een echte affiniteit met de twee hoofdrolspelers te krijgen, de belangrijkste gebeurtenissen vinden hoofdzakelijk plaats buiten beeld.
Tevens wordt de film ondersteund door mierzoete muziek dat soms een beetje te nadrukkelijk aanwezig is.

Echter is het nemen van de grote stappen in de tijd soms ook positief, de film loopt nergens echt vast en is daardoor ook bijzonder vlot voor een romantisch drama.

Het einde is natuurlijk behoorlijk ontroerend en red de film toch wel, je ziet het enigszins aankomen dat Hathaway wordt aangereden terwijl ze door de stad heen fietst, er hing al een spanning tijdens dat fietsritje. Toch schrik je je de apelazerus wanneer ze wordt aangereden. Een behoorlijk hard moment dat eigenlijk het fletse eerste anderhalf uur qua uitdieping redelijk goed maakt. Vooral Sturgess zijn optreden hiervoor en vooral hierna is indrukwekkend. De keuze voor dit element in de film kan je discutabel vinden en ik snap dat mensen dit eventueel niet kunnen pikken, bij mij werkte het wel.

Een film met een behoorlijk stroeve start, maar dat wordt goedgemaakt richting het einde.

3*

p.s. mooie poster trouwens

Echt doodzonde dat ik twee keer ben onderbroken tijdens de film, eerste keer omdat ik in slaap viel(gisternacht) en vandaag omdat er een vriend aanbelde. Zo kwam ik helaas niet helemaal in het verhaal.

De momenten dat ik geconcentreerd kon kijken was ik diep en diep onder de indruk van alle acteurs, wat een fantastische prestaties worden er stuk voor stuk neergezet. Heerlijke rol van Nicholson ook, zijn rebelse maniertjes zorgen er juist voor dat de patienten een vrolijker verblijf hebben daar. Helaas strookt het vaak tegen de regels in, waardoor het vaak een kat en muis spelletje wordt tussen Nicholson en Fletcher. De vele bijrollen waren erg leuk en een aantal zelfs verrassend, voor de "chief" vond ik bijzonder sterk...vooral vanwege de inhoud.

Ook de soundtrack viel me positief op, lekker relaxed en goed passend bij de film.

Toch jammer dat mijn kijkbeurt een beetje in duigen is gevallen, ga deze film ongetwijfeld een keer herzien en dan ga ik toch uit van een verhoging!

4*

Het probleem ligt op de loer dat One Life weinig toevoegt t.o.v. (Planet) Earth. Maar de makers weten dankzij een aantal prachtige schepsels, die humor en vertedering brengen nog verrassend en leuk uit de hoek te komen. Gecombineerd met de fenomanale Blu Ray beelden levert het een pracht van een documentaire op.

Minpuntje: Ondanks dat Graig een aangename stem heeft voor een natuurdocu mis je toch wel de stem van Attenborough, maar dit gemis is verder niet doorslaggevend.

3,5*

Inderdaad een film met veel meer potentie en uiterst rommelig aanvoelt en Tyler haar rol voelt niet voldaan aan. Toch wordt de film nog gered wordt door de uitstekende cast die de 90 minuten nog kijkbaar maken. Kudos verder nog voor Tyler, die er hier op haar mooist uitziet.

2,5*

Aardige film, die veel grappige momenten kent, maar ook heel veel mindere momenten. Wat toch altijd een probleem is bij een film wat alleen bestaat uit sketches. Een half uur is zo prima te vullen, maar 1,5 uur lang er naar kijken is soms iets te veel van het goede, te langdradig. Ondanks een aantal zeer sterke grappen, (the Deaf sprinter en the comatose diver )

2,5*

Toch een schokkend laag gemiddelde.

Toegegeven, de film is niet fantastisch. De flashbackstructuur is voor de diepgang in de onderlinge relatie erg fijn, maar betreft de outbreak had alles van mij wat meer in het gewis mogen gelaten. De film draait dan ook om Eva (zij is minder goed in het uiten van wanhopige emoties) en Will, die tegen wil en dank in een situatie terecht zijn gekomen waar niemand in terecht wil komen. Ik vraag me soms af of het lineair vertellen van een verhaal niet gewoon beter werkt in zulke gevallen. Want bij vlagen geloofde ik hun problemen, maar de andere keer haalde de flashbackstructuur me er weer volledig uit. Maar het is ook weer niet zo erg dat de film niet kijkbaar is. De film is verder mooi grauw en het desolate gevoel van de wereld komt goed over. Ik behoef geen uitleg over wat er nou precies gebeurd (al doet het begin dat helaas al wel een beetje), maar het draait echt om Eva en Will. Daar begint de film bij en daar eindigt de film bij. Soms is een film erbij gebaat om niet teveel onzin in de film te gooien. Hierboven lees ik dat de film saai is en teveel op de onderlinge relatie van het koppeltje steunt, maar daar ligt wat mij betreft ook de kracht van de film. Vooral omdat dit al een behoorlijk uitgekauwd genre is.

Klein, maar fijn.

3,0*

Man, die Refn weet je wel weer met de mond open in de bios te laten zitten hoor.
Met Only God Forgives heeft hij weer een ontzettend sfeervolle, kleurrijke, maar vooral ook erg beklemmende film gemaakt. Zonder al te veel woorden vuil te maken(letterlijk genomen) weet Refn met de ene geweldsuitbarsting na de ander, onder begeleiding van een hypnotiserende score je mee te nemen in de schimmige Thaise onderwereld.

Vooral de kleurcomposities in de vage droomachtige wereld van de altijd overtuigende Gosling zijn tegelijkertijd bizar en intrigrerend. Toch mooi hoe Refn dit op een extreem rustige manier composeert en er ook nog mee weg komt zonder dat het traag en saai oogt. Af en toe oogde is het zelfs erg Kubrickiaans(v.b. gouden gang in het hotel).
Dan heb je daarnaast nog de relatie tussen Gosling en zijn moeder, gespeeld door Scott Thomas. Zij speelt een op het oog heerlijke bitch en je zou haast van een incestueuze, sensuele spanning tussen haar en Gosling kunnen spreken in deze film.

De beste manier om deze film samen te vatten komt eigenlijk terug in de personage van Pansringarm als de doodenge politieagent Chang. Hij loopt traag als een zombie rond, maar is extreem gewelddadig en meedogenloos wanneer hij achter Gosling en zijn familie aan zit.
Refn weet overigens nog met gifzwarte humor de moorden van deze gestoorde agent op te laten volgen met kurkdroge karaoke scènes, die niet minder dan geniaal zijn.

De film ging niet de kant op zoals ik zelf had gedacht. Ik dacht dat Gosling's personage en die van Kristin Scott Thomas op een killing spree zouden gaan om die gozer te pakken, maar niets is minder waar. Ze worden allebei keihard gepakt. Wat dat betreft is Only God Forgives een donkere, compromisloze film, die zeker niet een simpel goed/slecht verhaaltje verteld.

Ik schrok eigenlijk hoe snel de film voorbij was, die anderhalf uur stelden niets voor in deze niet minder dan geniale film!! Hele kleine minpuntjes die me toch van 5,0* weerhouden: de score zal me denk ik minder lang bijblijven. Verder moet ik er eerst even goed over nadenken. Ik denk dat Drive toch een grotere impact op me heeft gehad. Flauw om te vergelijken, maar so be it

4,5*

p.s.
nog een groot mankement aan deze avond: Die t-shirts, cd's en dvd's die verloot werden voor de film waren niet op mijn stoelnr. gevallen. Een schande!

Leuke Pixar, maar nergens wil de film echt in uitblinken.

Behalve natuurlijk op het gebied van animatie, want de 3D technieken zijn adembenemend en de momenten op de snelwegen en de landschappen bewijzen dit wederom. Ook weet Pixar bijzonder sympathieke personages te maken en lukt het enigszins om een bijzonder afgekauwd moraal niet te zoetsappig te maken. Dit komt mede dankzij de mooie onderlinge band van de broers. De twee benen van papa zorgen af en toe voor een komische noot, maar verder vond ik dit niet het sterkste punt van de film.

Ik loop daarnaast vast op het avontuur zelf. Er zitten af en toe leuke en grappige momenten in de film, maar als ik achteraf terugkijk op de film kan ik weinig momenten voor de geest halen die echt een diepe indruk op mij hebben achtergelaten, of enige originaliteit vertonen. Ook was het hele "de tovenarij heeft plaats gemaakt voor technologie" gebeuren matig uitgewerkt en kreeg ik nergens het idee dat dit een big issue was voor de mensen. Ik had de mensen die nog in tovenarij geloven iets meer als social outcasts willen zien die de wereld weer in magie willen laten geloven. Dat lijkt me het hele concept van de film en dat komt echt mondjesmaat naar boven.

Pixar heeft de lat hoog gelegd met films in het verleden en ook met Toy Story 4 afgelopen jaar hebben zij bewezen nog fantastische films te kunnen maken. Maar dit is overduidelijk een "tussendoor Pixartje" die leuk is voor een keer, maar te weinig te bieden heeft om mij nog een keer aan de buis gekluisterd te krijgen.

3,0*

Op een verloren donderdagmiddag gezien en het is vooral de setting die de film redt, want de rest voelt eigenlijk maar wat slordig aan.
Het is in het begin ook weer even wennen aan het moeizame acteerwerk van de Nederlandse cast, want erg overtuigend begint het niet allemaal.

Langzamerhand trekt het verhaal je meer de film in, al blijft het allemaal wel een beetje borrelen aan de oppervlakte doordat eigenlijk nergens echt rustig de tijd voor genomen wordt.
Wat de doelgroep van deze film misschien niet trekt, maar natuurlijk wel een realistisch beeld geeft van het tijdsbeeld is het verdwijnen van een aantal personen(verzetstrijders, Joden) om vervolgens nooit meer weder te keren. Als ik deze film 15 jaar geleden had gezien zou ik dit niet pikken.

Daardoor schippert de film voor mij een beetje tussen die leeftijdscategorieën en kan ik het ook niet echt plaatsen. Ik moet ook zeggen dat het algehele gevoel toch niet bevredigend is en uiteindelijk zou dit wat mij betreft ook meer in een serie passen dan in deze speelfilm, die toch wat opgepropt aanvoelt betreft de gebeurtenissen.

2,5*