Opinions

Toch een lekker verrassend filmpje met een stel zieke personages en behoorlijk zieke situaties. Deze film heeft toch wel weer een hoogtepuntje bereikt in ziekheid, die vader die een homp clitorus gebruikt bij het masturberen.Soms gaat het wel over de grens, maar het heeft me toch prima weten te vermaken. Ondanks het ietwat gemakzuchtige einde dat een kleine anti-climax vormt.

Prima martelhorrortje voor tussendoor!

3*

Het is jammer dat ze er zo'n kinderachtig zooitje van hebben gemaakt met de wel erg belabberde Segel en Adams, want met de humor zit het wel ouderwets goed en de film weet buiten het plot om weten de Muppets gewoon erg te vermaken.

Triest om te zien dat het thema van de film zich eigenlijk reflecteert naar de echte wereld, er worden teveel concessies gedaan om de film toegankelijk te maken voor iedereen.

Dit resulteert in een flauwe mix van High School Musical, een kinderfilm en de leuke Muppets. Doe mij maar lekker de old school Muppets, zonder kinderachtig gedoe!

2,5*

Heerlijke, grappige film
Het begin van de film begint met een soort van introductie van alle personages.
Heel grappig gedaan, wel een paar keer moeten lachen.
mr. Wang, Jamesir Bensonmum en de dove kokkin waren hilarisch.
Mr. Wang(Peter Sellers) had de hele tijd droge opmerkingen en noemde zijn zoon ook de hele tijd geadopeerd. Leuk, ook de scenes tussen Jamesir(butler) en de dove kokkin waren geniaal, heerlijk die misverstanden tussen een blinde en een dove!!
De rest van de cast misstond ook niet, Peter Falk is geweldig als opgefokte detective, ze waren eigenlijk allemaal leuk. Niks over te klagen!

Het einde bevredigt me ook, dat is veel beter uitgewerkt dan bv Clue, die toch een te ingewikkeld plot had die nergens op sloeg.
Daarom is het eerder uitgekomen Murder by Death gewoon geslaagder, het einde is ook beter te volgen en de ontknoping was gewoon grappig met al die twists .

Leuke en vermakelijke parodie op het mysterie genre

4*

Uiteindelijk toch behoorlijk ongeïnspireerd formulewerk uit de Happy Madison stal. Dit ondanks een leuk begin en een uitgangspunt dat zichzelf niet te serieus neemt. Eerst vroeg ik me af of alles zich in het vliegtuig zou afspelen en daarna dacht ik hetzelfde over het jacht. Goede whodunnit verhalen spelen zich immers vaak op één locatie af.

Daar zit gelijk ook het euvel van de film. In het begin neemt de film zichzelf niet serieus en krijg je een leuk mysterie voorgeschoteld, maar de film ontaardt al vrij snel in een ren en schiet filmpje vol met standaard achtervolgingen en schietpartijen. Sandler en Aniston vliegen van hot naar her en dat maakt de film ontzettend vermoeiend. Murder Mystery was zo'n chaotische bende dat ik al vrij snel mijn interesse verloor en uiteindelijk boeide het me geen zak meer wie nou uiteindelijk de dader was. Ik bedoel, maakt het überhaupt nog uit na al dat gevlucht, geschiet en hysterisch gedoe?

Nee...

Helaas is Murder Mysterie een typisch voorbeeld van een Sandler productie waarbij een leuk uitgangspunt niet over de streep getrokken kan worden.

2,5*

De film komt wat verouderd over. Ik ben normaliter in voor een leuk 'whodunnit' verhaaltje en Murder on the Orient Express lijkt in eerste instantie een ideale film om te kijken wanneer je van dit genre houdt. Toch heeft de film wat opstartproblemen en die lijken vooral te liggen in het goed uitdiepen van de kleurrijke personages, die wat mij betreft een iets te povere introductie krijgen.

Hierdoor krijgt het uitdiepen van de moordzaak, voornamelijk gebaseerd op dialogen en de excentrieke personages niet goed overkomen. Doordat dit voornamelijk ook een dialoogfilm is bevat de film ook niet echt de spanning die je wel zou kunnen verwachten wanneer een groepje mensen gestrand zijn ergens in de sneeuw in het Oostblok.

Wel is het leuk gedaan dat iedereen in de coupé een motief blijkt te hebben, wat resulteert in een verfrissend einde van de film betreft het 'whodunnit' gedeelte.

Misschien niet helemaal wat ik ervan gehoopt heb, maar het potentieel is er en zal binnenkort ook even Death on the Nile gaan bekijken.

3,0*

Wanneer je deze 2017 versie kijkt, is het onmogelijk om geen vergelijking te trekken met "het origineel" uit 194. Wat dat betreft begint de film ook gewoon veel beter. Poirot krijgt een goede introductie en je gelooft Branagh als meester speurneus gelijk ook veel meer dan Albert Finney. Al komt dat ook doordat de film over het algemeen veel vaardiger gemaakt is. De standaard ligt in 2017 een stuk hoger. Maar dat je in de '74 versie zelfs tegen de rug van Poirot aan zit te kijken tijdens dialogen is geen excuus.

Dat soort kleine ergernissen bevat deze film verder niet.

Wat ik wel jammer vind, maar wat inherent aan een nieuwe verfilming is, is het feit dat de film nergens echt verassend uit de hoek weet te komen. Plot technisch worden dingen wel anders aangepakt, maar in de rode lijn is alles gewoon hetzelfde en is dader ook exact hetzelfde. Dat is toch jammer in een whodunnit verhaaltje. Maar kan dat Branagh en consorten niet kwalijk nemen, je kan onmogelijk met zoiets afwijken van het boek.

Wat ook niet helpt is dat ze er niet echt een einde aan weten te breien en er een gewetenskwestie in gegooid wordt die niet altijd werkt. Dat neem ik de makers dan wel weer kwalijk.

Ach, ik ben allang blij dat dit soort films weer een platform krijgen. Het is fijn om weer eens een ouderwetse speurfilm in de bios te mogen kijken.

3,5*

Music & Lyrics is een film dat qua plot echt niets voorstelt(een "planten water geef dame" die per toeval een fantastische songwriter is ), maar gelukkig nog dankzij het leuke begin(aanstekelijk liedje) en de chemie tussen Grant en Barrymore uit te zitten valt.

2,5*

Een erg mooie docu van de bekendste filmcomponist ooit met de meest herkenbare muziek die de hele wereld heeft veroverd. Het blijft alleen een beetje te erg aan de oppervlakte borrelen en gaat nooit echt de diepte in. Alles wordt netjes behandeld. Maar soms hoop je toch dat ze ergens langer blijven hangen en een score verder ontleden. Dat gebeurt maar een enkele keer. Verder zie je een aantal mooie behind the scenes en zitten er een paar dingetjes in die ik nog niet wist.

Deze docu is vooral een lofzang en een ode aan Williams. Verwacht dus niet iets anders.

Het is helaas allemaal niet zo wild en spectaculair zoals ik op voorhand had gehoopt, o.a. naar aanleiding van het plot. Het is me toch allemaal net te braaf.

Wanneer je dit opzij zet wacht je best een eerlijke, kleine film die verder nergens buiten de lijntjes komt.

2,5*

2,06 is natuurlijk wel erg dramatisch. Ik heb met prima met dit filmpje vermaakt en kan eigenlijk het op de hak nemen van exoricisme film's wel waarderen. Van wat ik hierboven lees is het een boekverfilming. Deze zijn natuurlijk zelden beter dan het bronmateriaal, maar aangezien ik die referentie niet heb zit ik daar minder mee. De film neent zichzelf niet serieus en dat helpt gewoon enorm. Het is licht verteerbaar en de dames zijn ook leuk bezig. Verder noet erg memorabel, maar het heeft me prima bezig gehouden vanavond.

Grappen als "the best thing that comes out of you.....is ME" maken een romantische komedie als dit zeer geslaagd, vond Dane Cook echt grappig.

Alec Baldwin is ook heerlijk als scheinheilige vader, die mooi les geeft over emancipatie aan een klas vol met lekkere vrouwen, om vervolgens heel denigrerend over vrouwen te doen als hij prive is met zn zoon.

Het einde zie je natuurlijk van veraf aankomen, maar dat weet je als je naar een romcom aan het kijken bent.

Een van de betere romantische komedies!

4 sterren!

Leuk filmpje tussendoor, goede schrikmomenten, bloederige 3-D kills, wat goed werkte in deze film.
Soms waren de subs wel even irritant maar het 3-D ziet er gruwelijk mooi uit en je hebt soms echt het gevoel dat je er middenin zit.
En niet te vergeten: Megan, wat zag die er mooi uit zeg!

Er waren wel een aantal van die standaard film dingen waar ik me wel aan irriteerde in de bios zoals.

- Er worden allemaal moorden gepleegd, maar dr is niet/nauwelijks extra politie op de been?

- Waarom sluiten 2 mooie dames in hun eentje s'avonds laat een supermarkt af terwijl er dreiging van een moordenaar is? Ik bedoel...is er geen avondklok of zo in zo'n situatie...

-Waarom lopen die agenten toch naar binnen als ze weten dat de moordenaar binnen is en dan niet eens voor versterking vragen via de radio in de politie auto?
Vervolgens gaan ze het huis binnen en zijn de deuren niet eens op slot? Terwijl er zoals eerder vermeld de dreiging is van een moordenaar in de buurt.

- Het einde... Sarah heeft verdomme het pistool op Tom(de killer) gericht en dan vindt die Axel het zo nodig om hem proberen te meppen, wat uiteraard niet lukt.
Wat volgt is een dom gevecht terwijl je afvraagt waarom Sarah die Tom niet gewoon neerschiet???
Even later krijgt Sarah de mogelijkheid, maar schiet ze veel te laat en een paar seconde later uiteraard hardstikke scheef als hij wegrent. Gewoon uberdom hoe ze met dat pistool omgaan.

Het lijken misschien veel kritiekpunten, maar het is maar een klein gedeelte van het geheel, maar zorgt er wel voor dat deze film niet een hogere waardering krijgt.


3 sterren

Moet zeggen dat ik dit werkje veel leuker vind dat Fa Yeung Nin Wa(In the Mood For Love), waar het qua cinematografie goed was, maar het verhaal mij totaal niet trok en behoorlijk leeg leek en de film oneindig lang duurde. In dat opzicht is My Blueberry Nights toch veel meer geslaagd, omdat dit Amerikaanse cultuurtje mij beter trekt en de emoties van de acteurs veel beter overkomen dan bij een stel Aziaten. Het kleurgebruik is ook opvallend, veel mooie en felle kleuren, veel neonlichten en soms dat heerlijke en zweverige sfeertje in combinatie met stijvol uitgekozen beelden.

Dit beviel me echt uitermate goed, vooral omdat je aan de hand van het plot niet zou zeggen dat de film een visueel spektakel zou kunnen zijn.

Toch ben ik zelf iemand die van een goed lopend verhaal houd en dat vaak ook meeneem in mijn beoordeling. Want film is wat mij betreft meer dan alleen een visueel spektakel(enkele uitzonderingen daargelaten).

Dat is toch een klein beetje een euvel bij Wong Kar-Wai heb ik het idee, ondanks dat de film verder goed in elkaar zit komt de persoonlijke zoektocht van Jones niet helemaal lekker over.

Ze reist een jaar door Amerika alsof het niets is, ik krijg zelf niet echt het idee dat ze op een jaar op reis door Amerika is geweest.

De film neemt te weinig tijd om de focus op de zelfontplooiing van Jones te leggen, waardoor de "levensles" aan het einde van de film niet helemaal overkomt op mij. Afzonderlijk gezien vind ik de situatieschetsen van Strathairn en Jones het mooiste en is die van Portman ook wel aardig te pruimen. Maar door het tijdgebrek vind ik de overgang niet echt geslaagd tussen de in totaal 3 verschillende situaties. Het loopt niet vloeiend in elkaar over. Dan is ze in Memphis, dan opeens in een gokstadje ergens aan de westkust.

Een half uurtje extra om de film iets vloeiender te laten verlopen had de film wat mij betreft dan zeker geen kwaad gedaan, vooral omdat er verder best veel te genieten valt in My Blueberry Nights.

Prima vermaak, maar geen absolute topper.

3,5*

Een in potentie erg sterk drama komt maar gedeeltelijk uit de verf omdat het twee thema's behandeld. De doodstraf en homoseksualiteit. Hierdoor raakt de film af en toe uit balans, doordat er telkens aan een van de twee onderwerpen moet worden gedacht. Wel jammer, want de film is bij vlagen erg krachtig en het einde is ook echt subliem. Alleen wat mij betreft had het lesbische thema wat minder naar de voorgrond gemogen. Hoe graag ik er ook naar kijk. Dat voelde meer als een verplicht nummertje aan omdat.... Euhh.. Ja.. Geen idee eigenlijk.

Jammer, want hier schuilt een ontzettend sterk drama in, die er slechts bij vlagen uitkomt. Echt slecht wordt het natuurlijk nooit, maar ik had het nog aangrijpender willen zien naar mijn smaak.

Helemaal mijn soort film, al mag de soundtrack wel iets meer vrolijk, minder klef, eigentijdser en minder aanwezig zijn. Had liever lekkere ouderwetse muziek gehoord. Maar het was in ieder geval iets te nadrukkelijk aanwezig.

Verder een periode in het verleden die me meer dan prima bevalt, charismatische hoofdrolspelers, een simpel maar wel leuk coming of age verhaaltje en een mooie Jack Russel terriër die de hoofdrol speelt.

Af en toe op het randje qua sentiment, maar het einde werkt wel bij mij en achteraf is dit toch wel een ideale familiefilm.

3*

Ik ben momenteel een autobiografie van Hepburn aan het lezen en uiteraard gaat dit ook samen met het kijken van films waarin de halve Nederlandse schittert. Ik heb een aantal films van Hepburn in de kast staan en deze had ik nog niet gezien. Eenmaal erin gedrukt schrok ik wel even van de speelduur, want dat is niet niets voor een film als dit.
Dit gezegd hebbende, de film lijdt inderdaad onder de lange speelduur. Het wordt soms repetitief en de liedjes zorgen er vaak voor dat het allemaal wat te lang door ettert. Na 5 minuten zingen over hoe ze Hepburn iedereen voor de gek hebben laten houden weet je het wel, en dan gaat het nog langer door. Dit soort liedjes waarin Harrison niet echt zingt, maar op de maat teksten eruit poept is in het begin leuk, maar later halen ze de tempo uit de film. Al met al hadden ze de film niet langer dan 2 uur moeten laten duren.
Daarnaast voelt de gehele film een beetje als een toneelstuk aan, iets dat meer oudere films hebben. Het is niet vervelend om naar te kijken, maar de sets ogen wel als 1 groot toneelstuk en de dialogen zijn net wat te gekunsteld. Tegenwoordig weten ze films toch wat intensiever en persoonlijker te maken.

De dialogen zijn daarentegen gelukkig wel erg vlot en ik kan genieten van het overdreven typetje dat Hepburn neerzet. Doordat het plot redelijk over de top is blijft de film erg vlot en luchtig om naar te kijken. Het zou een probleem zijn geweest als de film zichzelf te serieus zou nemen.

Het is allemaal wat gedateerd en behoorlijk langdradig, maar het luchtige karakter, de soms erg leuke liefjes (a Little bit of Luck) en de altijd betoverende Hepburn maken de bijna 3 uur toch nog meer dan dragelijk!

3,0*

Ik moet zeggen, ik had het vele malen erger verwacht.

Vooral het eerste uur van de film is lekker chaotisch, wel redelijk vaak grappig en hier en daar mag je ook genieten van prachtige Griekse plaatjes.

Nia Vardalos is een prettige vrouw om naar te kijken, ze doet het ook aardig in deze film en Richard Dreyfuss is ook een mooie, stabiele kracht in deze film.

Het laatste half uur komen de voorspelbare, bekende romantische tafarelen naar voren, maar kan ik de film ook niet echt kwalijk nemen, het is immers een romcom he. Gelukkig blijft het redelijk luchtig allemaal en wordt het niet een te erge tearjerker.

Voldoende, 3*

Wat een zeer wisselvalligen film zeg, laat ik maar beginnen bij het begin. Dat is namelijk het feit dat ik de rol van Diaz in deze film niet gepast vindt, ik had liever iemand anders in die rol gezien, ondanks dat acteert ze wel goed in deze film. Het grootste probleem was nog wel het script, dat liet de film een aantal keren zwaar in de steek. Het hele uitgangspunt vind ik trouwens al te achterlijk voor woorden, welke ouders laten nog een kind op de wereld komen om vervolgens misbruik te maken van dit kind op zo'n manier, terwijl het kind volkomen gezond is. Dan kan je andere kind nog zo ziek zijn, je gaat niet zomaar je kinderen lichamelijk gehandicapt maken, dan ga je voorbij aan het hele doel van een ouder zijn. Daarom vond ik het ook rechtvaardigheid dat Anna haar ouders aanklaagt. Des te ergerlijker vond ik het dat aan het einde van de film niets meer overbleef van dit standpunt en de film veel, maar dan ook veelste lief eindigde. Die moeder(Diaz) hoort wat mij betreft gewoon in de gevangenis, dit doe je je kinderen gewoon niet vrijwillig aan.

Verder zijn veel individuele scenes wel indrukwekkend(veelal de flashbacks waarin de mensen nog wel logisch handelen), zolang je dat rotte karakter van die moeder in het heden maar niet tegenkomt. Wel kan het verhaal wat sterker, de verwaarlozing van de zoon e.d. komt totaal niet naar voren en er is ook te weinig mee gedaan. Die zoon komt verder ook totaal niet voor zichzelf op. De vader speelt gelukkig wel een sympathieke rol, net zoals dat vriendje van Kate. Dit zijn toch wat hoogtepuntjes in de film, de cast overtuigt dus gelukkig wel.

Conclusie
My Sister's Keeper probeert wat mij betreft te goedkoop sentiment op te wekken, het verhaal is gewoon te dom, personages handelen niet logisch en het einde was gewoon een zware anti-climax.

Zwaar overtrokken die 3,95 dus...

2,5*

Waardeloze film van Craven, het blijft onbegrijpelijk dat een regisseur de ene briljante film maakt om vervolgens met troep als dit aan te komen.

Nergens zit er ook maar enigszins originaliteit in de film. De moorden zijn behoorlijk suf en de mensen in het dorpje voldoen aan alle stereotypen die ooit in slasherfilms tevoorschijn zijn gekomen.

Het begin van de film met de jongeren is gewoon te stupide voor woorden. Het lijkt wel alsof ze allemaal kicken op moorden en er maar zo'n Ripperdag van maken om lekker is te gaan zuipen(kon Craven niks beters bedenken?). Dit kan ook alleen in films heb ik het idee. De personages zijn ook nog is oerdom en wat ze allemaal poogden te doen is mij een raadsel. Waarom gaat die Penelope midden in een gebed(ook al zoiets doms) opstaan en naar die "kelder" toe, slaat echt als een tang op een varken. Waarom wil Brittany in het bos afspreken met Brandon om vervolgens op de vlucht te slaan en worden beiden vermoord.
Alle logica ontbreekt zo af en toe. Daarbij komt ook nog is dat het tiener gedeelte niet werkt. Waarom moet Brandon iedereen de hele tijd slaan? Waar slaat dat 3 en 8 op? Ook weer stereotypering wat deze film siert. Strontvervelend. Om nou te zeggen dat het een knipoog o.i.d. is gaat me te ver, daarvoor is alles ver beneden de maat. Daarbij is het acteerwerk ook nog is veel te brak om geloofwaardig over te komen.

Enkele sfeervolle scenes daargelaten(de brug)valt alles gewoon extreem tegen. Jammer dat er niet meer met die locatie is gedaan.
Ik heb verder tijdens de film het gevoel dat Craven geen flauw idee heeft wat hij nou wilt. Zo zie je elementen terug uit allerlei films en krijg je bij het einde sterk het gevoel naar een Scream rip-off te kijken. Na een tijdje is dat gespeel met het raden naar de dader gewoon ronduit vervelend en niet leuk meer.

1,5*

Origineel is het allemaal niet, maar ik kan Bautista in komische rollen (b.v. Stuber en Guardians of the Galaxy) tot nu toe prima behappen. Hij heeft iets over zich heen hangen waardoor hij in dit soort rollen prima uit de verf komt. Wat dat betreft heb ik dat eigenlijk wel met al die WWE Superstars. John Cena en natuurlijk Dwayne "The Rock" Johnson vind ik ook een soort van komische timing hebben. Nu is My Spy natuurlijk niet bijster origineel, maar het is een film die niemand kwaad doet en af en toe erg humoristisch is. De film draait verder volledig om de chemie tussen Bautista en Coleman en die is gelukkig aanwezig. Coleman vervult haar rol echt heel goed.

De twee zorgen er uiteindelijk voor dat dit prima niemandalletje geen moment verveelt en uiterst sympathiek overkomt. Meer verwacht ik niet van dit soort films.

3,0*

Helemaal eens met Norma, lekker filmpje dat vanwege de setting perfect is om te kijken. Eigenlijk heb je ook zin om hetzelfde als de meisjes te doen, lekker in het gras liggen en genieten van het leven.

Blunt en Press zijn prima actrices, al is Blunt natuurlijk ook een stuk knapper dan Press. Ondanks de vrolijkheid bevatten hun personages best veel diepgang en vooral richting het einde ontsteeg de film wat mij betreft het gemiddelde omdat het z'n eigen weg volgt en niet de bekende Hollywood paadjes..

3,5*

My Week with Marilyn is een heerlijke film waarbij je de klok makkelijk vergeet. Een film waarin Williams net zoals Marilyn als een dagdroom door het scherm heen wandelt.

Ondanks het onzekere karakter van Williams haar personage, weet ze Monroe toch interessant, mysterieus en ongrijpbaar te houden.

Precies zoals Monroe herinnert zou moeten worden. Dit komt ook mede dankzij het feit dat de film vanuit het oogpunt van Clark is geschreven, een rol die prima wordt vertolkt door Redmayne.

De film kibbelt rustig verder en de vonken spetteren er overduidelijk tussen de tweetjes af. Vooral hun "eerste date" heeft iets magisch.

Hoe zonde is het dan eigenlijk dat er oninteressante plot elementen in zitten waardoor bekende actrices als Emma Watson er behoorlijk doelloos bij lopen in deze film. Wanneer de focus duidelijker op 1 verhaallijn gericht was hadden ze er wellicht nog meer van kunnen maken. Hetzelfde geldt ook voor een aantal andere acteer kanonnen in deze film.

Buiten dat prikkelt a Week with Marilyn je om meer uit te zoeken over Monroe's leven en dat is een groot pluspunt.

3,5*

Sterk drama, dankzij de vakkundige regie van Clint Eastwood, ik merk toch vaak wel dat hij een bepaalde(rustige) stijl van filmen heeft. Dat bevalt me wel.

De film wordt verder natuurlijk gedragen door de topcast, ik vond Robbins eigenlijk het sterkst in de film. Hij bracht zijn gekwelde rol toch behoorlijk goed over. De intriges worden steeds duidelijker, althans dat denk je. Er komen toch wat dingen boven water drijven naarmate de film vordert en dat houdt de op het oog saai uitziende film toch lekker spannend.

Erg goede film!

4*