Opinions

Erg stilistische film en door dat het ook in grauwe kleuren te presenteren weet the Day ondanks een duidelijk laag budget toch erg goed over te komen in het post apocalyptische genre. De gore is trouwens ook een behoorlijke verassing.

Qua verhaal en acteerwerk allemaal niet erg bijzonder, maar het wordt wel sfeervol in beeld gebracht en de relatief korte speelduur maken deze simpele, maar stilistische film wel makkelijk uit te zitten.

3,0*

Vermakelijk vampierenpulpje dat het is vanaf de andere kant bekijkt. Hoe zou het zijn als de mensheid bijna uitgestorven zou zijn en dat er alleen vampieren op de aarde zouden rondlopen?

Dat komt prima aan bod en is gelijk ook het sterkste punt van de film samen met de uitstekend gekozen cast. Heb altijd wel een zwak voor Defoe gehad en ook hier komt hij weer goed voor de dag en heeft hij zelfs een paar leuke one-liners.

Ben echter wel teleurgesteld in het verhaal, dat is een beetje basis en leent zich allemaal uit voor de actie. Dat is mijn grootste teleurstelling, ondanks dat alle actie vet is miste ik spanning in de film. Er zitten niet of nauwelijks spannende scenes in, waardoor ik na het zien van de film toch meer het gevoel kreeg dat ik weer is naar een futuristische actiefilm heb gekeken. Een leuke actiefilm dan wel weer!

3*

Ben altijd fan geweest van dit soort high school komedies die zich in een andere setting afspelen en ook Dazed and confused is weer een lekker vrolijk, zomers en blij niemandalletje die je best wel is opnieuw kan bekijken.

Het verhaal stelt natuurlijk bar weinig voor, het gaat puur om de personages en de lol/dingen die ze meemaken. Die zijn niet altijd even bijzonder, maar het zijn juist die heel normale zaken die de personages een realistische uitstraling en sympathie meegeven.

Helaas duurde het moontower feest ietsje te lang , maar het eindigde wel in de typische, vrolijke stijl die dit soort films vaak hebben.

3,5*

In het begin is dat lome sfeertje in zwart/wit nog wel aardig. Het electrische gitaarspel brengt ook bijzonder veel sfeer mee. Maar na een tijdje begint de traagheid op te vallen, worden scènes onnodig lang uitgeraakt en begint dat gitaarriedeltje echt ontzettend op de zenuwen te werken. Jarmusch overspeelt hiermee zijn hand en weet eigenlijk op een gegeven moment niet meer van ophouden.

Wat goed begon eindigde in mineur en ik was maar al te blij dat ik de film af kon zetten omdat ik geen seconde van die gitaar meer kon aanhoren.

2,5*

Lekkere wraakfilm dat vooral wordt gedragend oor de fantastische Considine.

Considine speelt een fantastisch personage dat wordt gekweld door het leed wat zijn gehandicapte broertje is aangedaan door een stel low-life crimineeltjes uit het plaatselijke gat. Het verdriet is goed voelbaar, maar wanneer hij hem even flipt wordt het helemaal freaky. Erg geloofwaardig en hij komt heel intimiderend over.
Die crimineeltjes zijn allemaal wel aardig, lekker typische karaktertjes die 1 voor 1 op een soms droge manier, maar later ook op groffe manieren worden gedood. De LSD trip scene was echt hilarisch.

Het einde geeft nog een mooi emotionele lading mee en de definitieve aanleiding voor Considine's gedrag zorgt toch nog voor een goedmakertje. Ik hoopte al dat er wel wat meer aan de hand zou zijn dan alleen die paar klappen en vernedering die z'n broertje Anthony heeft moeten doorstaan. Erg indrukwekkend, al moet ik wel zeggen dat het einde een kleine sof was. Het werd me iets te emotioneel. De overige 80 minuten heb ik genoten van Dead Man's Shoes.

4*

Respect voor de leuke desolate sfeersetting, maar het geheel is uiteindelijk te amateuristisch om echt te boeien. Vooral de onderbelichting maakt de film amper kijkbaar.

1,5*

Behoorlijk indrukwekkende film, die wel wat stroef op gang komt, maar vooral het laatste half uur echt heel indrukwekkend is.

De cast doet alles naar behoren, juist extra knap omdat er veel jonge koppen te zien zijn in de film. Uiteraard steelt Robin Williams weer is de show, fantastische bijrol!

Verder laat de film duidelijk zien hoe hard zo'n kostschool eigenlijk is. Het einde liet ook een diepe indruk achter, het is allemaal zo triest wat er gebeurt, maar de allerlaatste scene zorgt er toch voor dat je nog een lach op je gezicht kan toveren.

Vond 2 dingen het plot niet helemaal bevredigend, ik vond bijvoorbeeld de hele aanloop naar het acteren van Neil te weinig uitgediept. Zelfde geldt ook voor de liefde die Knox voelt voor Chris, het voelt een beetje onafgewerkt aan deze twee zaken.

Voor de rest heb ik weinig op de film aan te merken en raakt de film precies de goede snaar(mede dankzij een weer fenomenale Williams).

4*

Dead Set is een zombiefilm met een interessant uitgangspunt, maar de setting wordt niet ten volle benut.
Als eerst is het jammer dat dit in miniserie vorm is uitgebracht, qua speelduur is het gewoon een lang gerekte speelfilm, waar wel het een en ander in geknipt had kunnen worden. Als miniserie mag het dus veel langer duren. Nu heb je een film die een beetje ertussenin schippert.
Zo krijgen de personages niet heel veel diepgang mee en wordt het avontuur buiten het huis vooral snel afgeraffelt met personage Riq. Daar had meer in gezeten.
Verder gebeurt er ondanks het mooie uitgangspunt niet heel veel bijzondere dingen in de film en heb je het idee naar een mini variant van Dawn of the Dead te zitten kijken. Ook de shaky cam tijdens de actie is erg vervelend.

Positief zijn toch de kleurrijke Big Brother personen, de humor en de gore. Het ziet er allemaal prima (desolaat) uit en weet de voltallige speelduur wel te vermaken. Ook is het einde erg fris en hebben de makers het lef om er geen happy end aan vast te plakken. Een goede zet van de makers. Misschien minder als je nog een vervolg op de serie had willen maken, maar dat idee heb ik niet.

Prima kijkvoer voor de zombie liefhebbers, maar verwacht ondanks het Big Brother gebeuren geen vernieuwende zombie flick.

3*

Zware tegenvaller.

Begon met frisse moed aan de film, de regisseur van Insidious en Saw doet het tot nu toe goed bij mij en de start van de film lag zeker binnen de lijn van verwachting. Lekker sfeervol en zelfs eng.

Toch gaat Wan daarna compleet de mist in. In een horrorfilm moet je niet aan komen zetten met vloek verhaaltjes of een mysterie/zoektocht. Heb ik echt een schijthekel aan. Films als Mirrors en the Ring hebben dat ook al is geflikt. Het probleem is namelijk dat de antwoorden nooit bevredigend zullen zijn. Ik houd zelf van een mysterieuze sfeer in een horrorfilm, dan moet alles weer uitgezocht worden en heb je ook overal antwoord op. Blegh! Wat dat betreft had ik de film liever simpel gezien.

Na dat kwartier zakt de film qua verhaal dus ook als een plumpudding in elkaar, totaal oninteressant en het weet zich pas weer te herpakken in de laatste minuut waarin je op een exact dezelfde (visuele) manier als Saw toch in de luren wordt gelegd.

In die tussentijd die volgt mag je je vervolgens dood irriteren aan die Lionel Messi kloon in de hoofdrol en het ongeloofwaardig handelen van alles en iedereen in de film. Die oude man Henry in dat oude poppentheater? Alsof een oude opa daar midden in de nacht naar toe zou gaan met een klein bootje Normaal val ik hier niet zo over, maar dit lag er wel erg dik bovenop.

Echt zo jammer, want de scenes op zichzelf zijn erg sfeervol en daaraan zie je ook dat Wan toch een behoorlijke meester in het maken van een goede horror is. Jammer dat het script waar hij mee werkt verder totaal oninteressant is.

2*

Het had beter kunnen zijn, nu heb je vooral een film met 2 gezichten. Overigens geen 2 hele sterke gezichten. Het verhaal is daarvoor te zwak, er zit weinig spanning in de film en zoals Montorsi al zegt verbetert dit zich pas richting het einde. Voor de rest heb je dus het eerste gedeelte van de film waarin Walken meehelpt met de politie en zo een moordenaar pakt. Ondanks dat het niet heel spannend is beviel dit gedeelte me het meest. Daarna gaat de film te lang door en krijgen we een tamelijk saai gedeelte voorgeschoteld over Sheen die niet helemaal jofel is met zijn campagnes e.d. Komt vrij geforceerd over en het laat de film een beetje doodbloeden.

Jammer, had echt veel verwacht. Maar uiteindelijk toch een lange zit met weinig echte hoogtepunten, maar ook weinig dieptepunten. Het is allemaal mwoah mwoah, zoals Montorsi ook alweer zegt.

2,5*

De film belooft heel wat, ondanks dat het technisch gezien allemaal wel erg pover is.

Helaas vliegt Deadgirl steeds verder uit de bocht door ongeloofwaardige gebeurtenissen en handelingen in de hele film(met als toppunt de koevoet/breekijzer scene bij het tankstation, zelden zoiets ongeloofwaardigs gezien).

De balans tussen humor, drama en horror is compleet zoek en daardoor komen de humoristisch bedoelde scènes dus niet goed aan.

Ook ontbreekt de spanningsboog compleet en teert de film eigenlijk vooral op het geinig bedachte uitgangspunt(waar dus bijna niets mee gedaan wordt).

2,0*

p.s. kunnen regisseurs nou een keer kappen met die verplichte eerste scare aan het begin van een film waar vrienden elkaar laten schrikken. Bijzonder ongeïnspireerd altijd. Het is niet grappig en het is niet origineel.

Het goede aan deze docu is dat beide partijen aan het woord zijn en dat we als kijker mogen beslissen welke partij we kiezen. Maar je proeft toch wel duidelijk dat het verhaal van de verdediging wankelt aan alle kanten.

Belangrijk voor mij is de houding van Molly. Ik vind haar echt een engnek eerste klas, waar eigenlijk uit de hele documentaire blijkt dat ze een pathologisch leugenaar is. De verdediging rust ook puur op het zwartmaken van Jason, zelfs al moeten ze leugens erbij halen (over vader van overleden eerste vrouw) . De tapes voelen manipulatief aan en je hoort duidelijk Jason een aantal keer verwijzen dat zij de kids probeert af te pakken, war de verdediging juist weer als geestelijke mishandeling probeert uit te leggen.
Uiteindelijk is Jason op een brute wijze vermoord en talloze keren de hersenen ingeslagen terwijl hij al hulpeloos op de grond lag. Dan mag een huwelijk niet goed zijn (wat wel overduidelijk is, maar daar zijn altijd 2 bij betrokken), maar niks rechtvaardigt zo'n gruwelijke dood is. En als Molly nog gaat lopen roepen dat die kids door het Kwaad (met een hoofdletter) worden beïnvloed, dan weet je al dat zij echt niet zuiver op de graat is.

De jaren 90 belde, ze willen hun verschrikkelijk afgezaagde filmtitel terug.

Wat dat betreft weet je dan al gelijk al wat je voorgeschoteld krijgt. Na het recentelijke Crush/Shattered komt Netflix vrij rap met de volgende "thriller" waarbij er een op het oog onschuldig meisje in huis wordt genomen, maar waarbij je natuurlijk al direct weet dat dit niet goed gaat aflopen. Het enige dat ze hier wel goed doen is dat het niet gelijk uit de doeken wordt gedaan wat er precies aan de hand is en dat er niet direct vanaf het begin rare dingen in het huis gebeuren. AMaar het had allemaal wat spannender gemogen, wat minder preuts en meer sexy. Ook allerlei nutteloze plotelementen hadden weggelaten mogen worden (man die geld verkeerd heeft geïnvesteerd) om de film wat consistenter te houden. Die consistentie mis ik ook in de overgang van volledig vertrouwen naar het paranoia worden en beseffen dat er dingen aan de hand zijn. Het was allemaal wat te plots en vanaf dit moment was de film me compleet kwijt.

Ik wist van tevoren wat ik kon verwachten. Ik ben niet de film in gegaan met de hoop dat dit een onverwachtse topper zou worden. Daarom blijf ik nog mild in mijn beoordeling, want het heeft wel gedaan wat ik van tevoren verwachtte.

2,5*

Verschrikkelijk en hemeltergend langzame film met waardeloos acteerwerk, foeilelijke creature designs en een zooi lelijke off screen kills wanneer het eindelijk is begint na een dooie eerste drie kwartier. Meer wil ik er ook niet over kwijt.

0,5*

Fan service the movie.

Maar zoals een Youtuber zegt: I am a fan, service me.

En dat is precies hoe ik me voel. Deadpool & Wolverine is grappig, de vele cameo's zijn treffend en het is een feest der herkenning door de hele film heen. Je wordt soms op het verkeerde been gezet en dat maakt het vaak nog grappiger. Ook wordt de MCU gretig gebruikt om afscheid te nemen van het Fox verleden en de MCU te integreren in deze film. Het wordt vooral als kapstok gebruikt, want verder heeft de film 0,0 aan implicaties voor andere MCU films en staat de film echt op zichzelf. Erg leuk voor de fanservice waar het in slaagt, maar deze film valt compleet uit de toon met de voorgaande 2 delen, bijvoorbeeld met de bijrollen. In alles staat de film dan ook op zichzelf. In de Deadpool trilogie en in de MCU. Het is dan ook een fantastische film voor een middagje pure lol in de bios. Maar als je dit twee keer ziet is het cameo festijn effect ook minder aanwezig en houd je eigenlijk een vrij kale en lege film zonder gevolgen over. Ik ben benieuwd hoe we over een jaar of 5 tegen deze film aan kijken.

En ja, de post credit scene is echt hilarisch!

Ik heb me flink bescheurd om Deadpool 2. De running gag met de X-Men en dat Fox te weinig budget zou hebben om er meer X-Men in te stoppen kent echt een fantastisch vervolg hier. Alleen vanwege die grap zou ik de film nog een keer willen zien. Maar ook de X-Force.. Hilarisch...

Ik heb geen zin in een lange review, maar DP2 doet wat het moet doen. Het is weer erg grappig, de actie is spectaculair en kent ten opzichte van deel 1 wat nieuwe personages die een leuke toevoeging vormen. Het einde sleurt wel een klein beetje door, maar weet precies op het moment dat het misschien te lang kan duren weer dat luchtige toontje toe te voegen. En dan die end credits... *applaus*

4,0*

Dear John is weer een typische tranentrekker van Sparks die wel een magisch sfeertje over de film heen heeft wat in the Last Song en the Notebook ook aanwezig was.

Echter wordt het verhaal te oppervlakkig verteld om echt ontroerend te worden. Ook de chemie tussen Tatum en Seyfried spat niet van het scherm, eigenlijk het belangrijkste element in een romantisch drama waarin het verloop van begin tot eind bekend is.

2,5*

Man man. Nu ben ik niet bekend met het originele werk, waardoor er blijkbaar een aantal elementen in de film moeten zitten. Maar ze hadden toch wel iets degelijkers dan dit kunnen afleveren?

De introductie in de film is een beetje halfbakken, maar het werkte wel voor mij. Er volgen wat leuke Final Destination achtige kills en het concept wordt ook redelijk spannend en duister uitgewerkt met Ryuk.

Vervolgens wordt er overgeschakeld naar een montage waarin ik het gevoel heb dat ze een hele serie in 5 minuten tijd proberen te vertellen. Het hele Kira en L. gebeuren wordt bijzonder slecht uitgewerkt en werkt eerder op de lachspieren, dan dat het nog goed en duister is. Ik begrijp dat dit een belangrijk element uit de reeks is, maar in de film werkt het totaal niet door de samenvattende montage.

De film wordt vanaf hier belachelijker en belachelijker en de makers weten totaal niet wat de toon van de film moet zijn, met wat eighties poprock elementen als gevolg. Ik heb niet het idee dat dit past bij het hele concept en de reeks die hieraan vooraf ging. Dat L. uit een soort meesterdetective weeshuis komt was wel het grootste dieptepunt. Dit had niet in de film gehoeven.

De film verloor mijn interesse en het blies als een nachtkaars uit.

Zo zonde, maar ook weer een typisch gevalletje van teveel willen doen in te weinig tijd.

2,0*

Misschien wel iets te langdradig allemaal, maar de personages vind ik persoonlijk beter uitgewerkt dan Murder in the Orient Express en de uitleg van de moordzaak beviel mij eigenlijk ook een stuk beter. Ook lijkt het budget behoorlijk opgeschroeft te zijn, want de exotische, Egyptische locaties imponeren in deze film.

Wat dan wel weer zwakker is dat ik eigenlijk gelijk al wist dat die man van de vermoorde vrouw de schuldige zou zijn, want dat zijn ze namelijk altijd in dit soort gevallen. Wel leuk hoe Poirot het altijd weet uit te vogelen. Al moet ik wel zeggen dat je als kijker te weinig hints krijgt om zelf het moordmysterie te ontrafelen. In dit geval ga je dan op je eerste gevoelens af en die blijken ook juist te zijn geweest.

Het blijven leuke films, maar meer ook niet.

3,0*

Het bovenstaande schreef ik bij Death on the Nile (1978) en eigenlijk kan ik dit bijna op 1 op 1 kopïeren voor deze remake. Death on the Nile voelt gebalanceerder aan en vooral de personages worden een beter uitgediept dan in Murder on the Orient Express. Vooral Linnet Ridgeway voelt meer als een slachtoffer dan de man in deel 1 en Poirot krijgt ook een betere uitdieping zodat je begrijpt hoe de man is geworden zoals hij is. Elke (bij)rol krijgt genoeg kans om te stralen en het zijn stuk voor stuk leuke karikaturen.
Nadeel van alle uitdieping dat het tempo soms wel ontzettend laag ligt en het bijna een uur duurt voordat ze eindelijk op de Karnak vertoeven. Tot die tijd gaat het allemaal in een veel te rustig tempootje. Dan heeft het hoge tempo van de eerste film toch misschien mijn voorkeur. Beide sterke punten van de films zijn tegelijkertijd ook hun zwakte.

Audiovisueel is het bij vlagen echt heel mooi, om vervolgens echt foeilelijk te zijn. De ontmoeting tussen Poirot en Bouc bij de piramides zag er bijvoorbeeld erg fake uit. Je kon zien dat ze voor een green screen stonden. Terwijl het elders in de film een stuk overtuigender op het beeld naar voren kwam.

Uiteindelijk blijft het whodunnit verhaal over en dat werkt hier gewoon weer goed. Het biedt net even meer variatie dan deel 1 en de uitleg klinkt wat plausibeler.

3,5*

Ondanks de erg beperkte middelen weet Rakoff van Death Ship wel een sfeervolle film te maken. Echter is het geheel echt te knullig om er uiteindelijk van te kunnen genieten. Daarnaast worden de vele sfeerbeelden van het spookschip wel erg repetitief op een gegeven moment. Te veel ambities met een klein budget is eigenlijk iets wat wel bij Death Ship past.

2,0*

Deathwatch moet het echt hebben van het sfeertje in de ranzige loopgraven, die er erg fraai uitzien. Het mysterie weet zich de helft van de film erg goed op te bouwen. Toch stelt de climax erg teleur omdat de dreiging die de soldaten ondergaan nooit echt de vereiste spanningsboog weet te behalen. Ik had toch liever fysieke monsters gezien, dat psychologische werkt niet echt goed in oppervlakkige filmpjes als dit.

2,5*

Wat vooral opvalt aan December Boys is de bijzonder aangename cinematografie van David Connell. Werkelijkwaar fenomenale beelden van de Australische kust krijg je de hele film doorgeschoteld. Sommigen zijn artistiek erg mooi gedaan, denk bijvoorbeeld aan de beelden in dat schilderijkader met die nonnen of dat prachtige paard wat in het licht van de oceaan galoppeert.

Uitzonderlijk mooie beelden en dat geeft toch die speciale look aan de verder typische coming of age film. Aan het acteerwerk ligt het niet, vind Radcliffe bijzonder sympathiek overkomen en die drie kleine jochies ook. Daarbij zijn Hill en Palmer een lust voor het oog en heb je eigenlijk al een film die niet kan mislukken.

Toch vind ik het jammer dat het soms eventjes te zoet is en veel personages niet genoeg uitgediept worden. Waardoor ze uiteindelijk toch een beetje leeg overkomen en de film her en der dus die diepgang mist zodat je uiteindelijk vooral naar de mooie beelden hebt zitten kijken en niet naar een uitzonderlijk verhaal.

Ruim 3*

Eigenzinnige film die anno 2012 nog prima overkomt. Het kleurgebruik valt erg op en de bijzondere verschijning van Asher is ook prettig voor het oog.

Af en toe is het wel lastig om het gedrag van de jongen in de hoofdrol te volgen, wat lichtjes irriterend werkt. Dat was helaas wel een smetje op de verder interessante film.

3,0*

Toegegeven, het is minder slecht dan ik had verwacht. Acteerwerk is natuurlijk wel vreselijk met die 2 klonen in de hoofdrol. Ook het begin is erg slecht. Gelukkig kon ik nog wel lachen om die porno wereld(noem het maar gerust soft-erotiek). Veel flauwe woordgrappen en beeldgrappen.Ik heb toch regelmatig een glimlachje op mijn gezicht gehad tijdens deze film.

Toch zakt het niveau weer in richting het einde en wordt er een totaal onnodig liefdesplotje ingegooid.

2*

Aardige film die redelijk traag begint, een leuk middenstuk heeft en ook aardig eindigt.

De special effects van de monsters zijn hier en daar behoorlijk gedateerd, maar het wordt nergens ergerlijk. De cast doet het redelijk, ik heb het wel is slechter gezien.

De film zit bomvol verwijzingen/clichés en scenes die uit andere films lijken te komen, maar het is vooral ook geen serieuze film.

Heb me toch aardig vermaakt.

Kleine 3*

Had er toch iets meer van verwacht.

De eerste helft van de film is de psychologische oorlogsvoering tussen Affleck en de Armas erg sterk. Ze spelen hun rol beiden erg goed en weten ook precies hoe ze onder elkaars huid kunnen komen. Hun relatie is erg toxisch en onuitstaanbaar, maar toch kunnen ze ook niet zonder elkaar. Er worden wat zaadjes geplant en er zijn veel bijrollen, maar nergens komt het echt tot uiting en met veel opzetjes wordt gewoon te weinig gedaan. Dat is jammer, want de film wil niet echt tot een goede climax komen. Er vindt een gestage opbouw plaats, maar gaat ook net zo gestaag weer naar beneden waardoor je wat underwhelmed die aftiteling in rolt. Het neemt net even teveel een loop met de geloofwaardigheid van beide kanten dat je onmogelijk kan voorstellen dat die 2 nog samen zijn. Zij brengt echt letterlijk elke kerel mee naar huis en het is zo overduidelijk dat hij mensen vermoordt, het kan wel wat subtieler allemaal.

Het had wat dat betreft iets beter die spanning van het eerste uur vast kunnen vasthouden en de mysterie wat beter kunnen bewaren.
De eerste film van Lyne in 20 jaar tijd is wat dat betreft een niet meer dan oké streamingfilm die geen blijvende indruk achterlaat.

3,0*

Niet de klassieker waar ik op gehoopt had, maar toch een meer dan prima film.

Het bekritiseerde 1e uur door een aantal MM leden is ook iets waar ik me redelijk in kan vinden. Ondanks dat alles heerlijk naturel overkomt, de bruiloft erg vrolijk in beeld is gebracht, de bruiloftmuziek erg mooi is en de onderlinge kameraadschap redelijk uitgewerkt wordt had dit natuurlijk nooit langer dan een uur mogen duren. Dat is gewoon teveel van het goede. Vooral de bruiloft duurt wel erg lang.

Akte 2 is wel indrukwekkend, het Russische Roulette spelletje wordt schokkend in beeld gebracht en vooral het knappe acteerwerk van de Niro valt hier overduidelijk op. Duidelijk een oorlogsfilm dat zich puur op het mentale aspect richt en niet op het massale geweld.

Helaas duurt het tweede act veel te kort, want het laatste anderhalf uur van de film(akte 3) speelt zich voornamelijk weer af in Clairton, Pennsylvania.

De mentale nasleep van de Niro wordt mooi in beeld gebracht. Maar toch faalt de film toch aardig in het verder in beeld brengen van Steven en Nicky. Tot die tijd was het namelijk een gezamenlijke show, nu krijgt opeens de Niro volledig de aandacht.

Zo weten/voelen we eigenlijk nauwelijks iets voor die 2 personages en verdwijnen ze een beetje naar de achtergrond(van de geflipte Walken verneem je eigenlijk niks meer tot de laatste 5 minuten, raar dat hij een Oscar voor beste bijrol heeft gewonnen denk ik dan).

Jammer, want dit zijn wel de 2 mensen die psychologisch het meeste te verduren hebben gehad volgens het script. Het was toch mooier geweest als zij meer screentime hadden gekregen in akte 3. Sowieso had dat beter gewerkt voor het drama in de film, iets wat nu niet helemaal goed uit de verf komt.

Desalniettemin is het een prima drama, maar wel eentje die eventjes te lang duurt.

3,5*

Sjongejonge Eline, hoop dat je dit niet serieus meent? Dit was natuurlijk 1 van de theorieën die de rechercheur droomde op zijn bedje. Overigens stuk voor stuk doordrenkt met humor Just the way i like it!

Dat is eigenlijk ook de grootste kracht van dit deel uit de MOH reeks. Erg grappig en tegelijkertijd ook mysterieus met een mooi randje(in vrouwelijk opzicht). Ook de knipoog/verwijzing(letterlijk zelfs) naar Landis zijn bekendst werk is ook erg leuk gedaan. Erg typisch voor deze horror reeks.

Het acteerwerk laat soms te wensen over(die neger), maar heb me eigenlijk weer prima vermaakt.

Begin de MOH reeks steeds meer te waarderen.

3,5*

Een geinig tussendoortje met een leuke Harrelson als minder begaafde man die zich voordoet als superheld. Soms had het allemaal net even wat luchtiger gemogen, iets wat in het begin wel erg goed uit de verf kwam. Hoe verder de film kwam hoe serieuzer het werd, een kant die ik niet zou hebben bewandeld. Gelukkig blijft het verder allemaal sympathiek.

3*