Opinions

Aardig drama over twee ontsnapte gevangenen die elkaar om verschillende redenen niet mogen en dus een moeizame trip voor de boeg hebben.

De twee rollen worden prima vertolkt door Poitier en Curtis, die er een waar dialogenspektakel van maken. Je merkt wel dat ze nog in een moeilijke tijd leven, want er is sprake van veel racisme in deze film. Echter hoort het bij de tijdsgeest en merk je in zo'n film eigenlijk pas hoe erg het vroeger was.

Jammer dat de film het wel teveel van de dialogen moet hebben, kreeg niet echt een avontuurlijk gevoel. Komt misschien ook omdat deze prent in zwart/wit is, de prachtige natuur die dit soort verhalen biedt komt toch het best tot z'n recht in kleur. Miste dat toch wel een beetje(heb overigens niks tegen oude, zwart/wit films hoor). Vond ik een film als Cool Hand Luke bijvoorbeeld wat beter, ondanks dat het thema daar wel anders is.

3*

Aardig actiefilmpje dat zich leent voor het betere knalwerk, wat je af en toe ook te zien krijgt. Ook leent Deja Vu zich helaas uit voor een zeer vreemd verhaal waarbij de logica soms ver te zoeken is en je al snel te maken krijgt met plotholes. Daarnaast ben ik het wel eens met xav, niets wijst erop dat de technologie al zo vergevorderd is. Toch kan het blijkbaar erg makkelijk in deze film.

Je moet echt proberen je gedachten op 0 te zetten, want een hoger popcorngehalte dan dit kan een film niet krijgen.

3*

Misschien herkennen meer mensen met een een grote filmcollectie het wel. Je hebt zoveel films en series dat je veel films laat voor wat ze zijn. Je bent er nooit in de mood voor, je kijkt liever wat anders, te lui om op te staan, dus dan maar Netflix aan of de film simpelweg over het hoofd zien in de kast.

Delicatessen is één van die films. Dat ik de film nog niet heb gezien komt ook een beetje door de regisseur. Jeunet maakt eigenaardige films en na the City of the Lost Children heb ik eigenlijk nooit meer echt de behoefte gehad om deze film te kijken.

Toch ben ik er gisteren maar voor gegaan. Een keertje niet op safe spelen en gewoon een film kijken waar ik niet echt zin in heb.

Delicatessen is uiteindelijk wel geworden wat ik ervan heb verwacht. Een typisch rariteitenkabinet die onvergelijkbaar is met elke andere film, behalve films van Jeunet zelf. In het begin van de film heb ik flink gelachen om de gekkigheid en bizatte momenten. Met een zekere scene waarvan ik wel weet dat de liefhebbers van deze film sowieso los zijn gegaan. Maar uiteindelijk kleeft dat grote probleem met zijn films weer. Het voelt afstandelijk en kil aan, de dialogen zijn minimaal en enige personages weten amper te boeien. Hierdoor zit je uiteindelijk ruim anderhalf uur naar een bizarre, vreemde film te kijken zonder dat het je interesseert wat er daadwerkelijk op het scherm gebeurt. Gewoonweg saai eigenlijk.

Jeunet zal nooit mijj favoriete regisseur worden. Hij maakt vreemde en (visueel)unieke films, maar ze weten mij gewoon niet te pakken of te boeien. Daarvoor creëert hij teveel afstandelijkheid.

2,5*

Sfeervol prentje die mysterieus en spannend begint. De nachtelijke escapades van Bana als speciaal agent zijn interessant en continu heb je het gevoel dat er gevaar lurkt. Het exorcisme gedoe had wat mij betreft niet zo expliciet naar voren hoeven te komen. Ik had het onderzoek verhaalsgewijs toch liever een andere kant op willen hebben.

Gelukkig redt het creepy sfeertje en de weirde antagonisten het allemaal een beetje. Al vond ik de finale verder niets nieuws doen in dit genre.

3,5* blijft staan

Behoorlijk indrukwekkende thriller, die toch ook een avontuurlijk tintje mee krijgt dankzij de fantastische natuurbeelden van de natuur.
Het verhaal begint lekker rustig, met heerlijke gitaarmuziek. Zoals zovelen ook al hebben gezegd is het moment met Drew en dat inteeltkind fantastisch lekker qua muziek.
Daarna krijg je het vrolijke groepje te zien dat over de rivier aan het kanoën is. Het mooie is (volgens mij) dat ze geen stunt doubles gebruiken, je ziet de mannen zelf de hele tijd over het ruige water varen. Iets wat een dikke plus verdiend bij mij.

Vanaf het moment dat het groepje die 2 mannen tegenkomt verandert de film serieus van toon. De muziek verdwijnt eigenlijk zo goed als, het komt nog wel enkele manieren op een subtiele manier terug. De spanning is vooral onderhuids goed voelbaar tot aan het einde, want eigenlijk gebeurt er vrij weinig. Toch zat ik met een verhoogde hartslag te kijken, het gebrek aan muziek en dat zenuwslopende geluid doen het werk meer dan prima.

Jammer dat het einde iets te veel werd uitgerekt, dat had wel 5/10 minuten korter gemogen. Desalniettemin bleef de spanning aanwezig, vooral omdat Ed zijn portemonnee had verloren toen hij boven op die rots stond. Ik had zo het gevoel dat die tandloze gozer die portemonnee zou hebben gevonden ergens. Dit bleek achteraf niet zo te zijn en dat is eigenlijk het algehele verhaal van de film. Je denkt dat er wat komt, maar het komt niet. Dikke mindfuck eerste klas en totaal niet cliché.

Mooie film om gezien te hebben en een aanrader voor liefhebbers in dit genre.

4*

Een typische Vaughn film.

Hij komt er qua teksten altijd goed voor de dag en dit levert altijd veel komische momenten op. Uiteraard zitten er ook leuk geschreven personages in, zoals zijn beste vriend(en advocaat) met vier "irritante" kids. Jammer dat Vaughn zijn love-interest verder wel weinig boeide. Dit komt vooral doordat de focus niet op hun relatie ligt en haar introductie in de film dan ook niet goed doordacht leek.

Uiteindelijk duurt het allemaal net wat te lang en levert de film vanwege het kleffe gebeuren naar het einde toe toch een half puntje in.

2,5*

Tikkeltje minder dan deel 1. Het verhaal hangt aan elkaar van los zand en zit werkelijkwaar vol plotholes en rare gebeurtenissen.

Gelukkig is Bernsen nog wel geniaal als gestoorde tandarts en zijn een aantal "in mouth" shots behoorlijk nasty om naar te kijken.

Jammer dat de rest zo vervelend was

2*

Moet zeggen dat de film me nog reuze meeviel gezien het gemiddelde.

Vooral de hoofdrolspeler Bernsen is zeer overtuigend als doorgedraaide tandarts. Qua trekjes deed het me zelfs aan Patrick Bateman(Christian Bale, American Psycho) denken.

Dat is gelijk ook het allersterkste aan de film, op de ranzig zieke tandart en flip momentjes van Bernsen na kakt de film een beetje in. Er gebeurt te weinig en sommige gevechtjes zagen er knullig uit.

Al met al toch nog redelijk vermaakt dankzij de vermakelijke Bernsen.

2,5*

Leuke film van Scorsese.

In het begin kon ik er een beetje moeilijk inkomen, het verhaal was even iets te ingewikkeld voor mij omdat ik nog niet volledig geconcentreerd was. Ook Wahlberg kwam niet bepaald overtuigend over(een ander kapsel had een boel gescheeld ), al kreeg ik daar na een paar fijne dialogen wel een andere mening over.

Gelukkig wordt de film naarmate het voortduurt steeds sterker en sterker en weet het dankzij vooral de uitstekende cast meer dan prima te boeien. Vooral Nichelson als grappige en sadistische maffiabaas is geweldig in vorm in the Departed. Wat een acteur is de beste man

De muziek was best aanstekelijk, van die Ierse deuntjes. Alleen vond het niet echt bepaald passen in een misdaadfilm, ik had toch voor andere muziekscores gezorgd.

Al met al een uitstekende misdaadfilm, met een geweldige cast en een vlot verhaal ondanks de lange speelduur.

4*

Zeer degelijk geacteerde film waarbij de acteurs de kans krijgen om te schijnen en dat doen Clooney en consorten dan ook naar behoren. Verder de gebruikelijke mooie shots van de prachtige natuur en een verhaal dat zwaar op de maag ligt, maar gelukkig ook nog luchtige momenten kent. Vooral de scene met het vriendje en de opa is erg hilarisch.

Typisch Oscarmateriaal, zeer degelijke en solide. Maar ik moet wel zeggen dat de film in zijn geheel niet een permanente indruk achterlaat. Daarvoor blinkt de film nou niet genoeg uit.

3,5*

Het gebeurt niet meer vaak dat je zulke films te zien krijgt, ben toch wel een paar keer aardig geschrokken. Mooi en duistere sfeertjehangt er in de film.

Beste verassing deze film.

Eigenlijk biedt the Descent part 2 precies hetzelfde als deel 1! Is dat erg? Nee, totaal niet. Het is lekker griezelen en de film zit net als deel 1 ook vol met (verassende) schrikmomenten en ranzige/bloederige momenten. Zitten ook veel nasty momentjes in die me een beetje deden denken aan films als Braindead(in een poepplas zitten, pus en bloed wat in het gezicht druipt, dat soort dingen )Iets wat ik als horrorliefhebber erg kan waarderen. Ook de setting is fantastisch en claustrofobisch tegelijk. Beter kan je eigenlijk niet treffen voor een avondje horror.

Ten opzichte van deel 1 is het natuurlijk jammer dat het verhaal aan het begin hardstikke dom is. Waarom moet Sarah nou mee de grot is? Dat slaat toch nergens op? Vervolgens als ze in de grot zijn maken ze helemaal geen gebruik van haar "kennis".Ze is echt voor jandoedelzak mee die grot in Die sherriff is dan ook een oetlul eerste klas in de film. Ook vond ik het raar dat die groep een houten Warning bord kapot trappen en dan het pad erachter nemen. Alsof Sarah daar vandaan kan komen? Zelfde geldt ook voor dat gebouwtje wat dicht zat met kettingen, daar had Sarah nooit uit kunnen komen

Ach ja, beetje teveel muggenzifterij. Het einde is erg leuk, ik ben nu eigenlijk wel benieuwd wat precies de connecties zijn tussen die oude man en de wezens onder de grond. Al had ik aan het begin we een idee dat er wat mis was met die vent.

The Descent Part 2 is een uitstekend vervolg op het eerste deel, ondanks een wat minder eerste kwartier weet de film zich prima te redden tussen al het horrorgeweld, sterker nog. Het is net als deel 1 weer iets van de beteren die ik de laatste tijd heb gezien.

3,5* (deel 1 had 4*, toch wat origineler)

Verschrikkelijk leuke animatiefilm!

Wat een enorme meevaller was Despicable Me zeg. Vanaf de openingcredits van de productiemaatschappijen is het al raak.
De minion steelt hier de show. Daarnaast begint het nog is heel droog met een soort van slapstick achtige minuutje met Gru.

Dat is gelijk ook het leuke van deze animatiefilm, het zit boordevol leuke, knotsgekke personages. Elk figuurtje is leuk gevonden en bovenal ook grappig. Gru is sympathiek, de drie weeskindertjes zijn aandoenlijk, vooral Agnes steelt natuurlijk de show. Die wordt terecht alom geprezen om haar schattigheid.

Maar echt het allerleukste zijn de vele minions, die echt in alle soorten en maten voorkomen en allemaal aparte eigenschappen hebben. Dit levert echt hilarische momenten op en iedere keer als je denkt dat het niet grappiger kan wordt er weer iets hilarisch gedaan. Wat dacht je van de scene in de luchtkoker, even knakken en de minion begint fel te branden voor wat licht. Geweldig!

Daarnaast is de gekke professor dr. Nefario ook een hilarisch figuur! De stokoude opa die Gru assisteert heeft last van zijn gehoor en zorgt soms voor hilarische misverstanden. Vooral de boogie robots en de fart gun hebben me de slappe lach bezorgd.

Het verhaal an sich is behoorlijk basic, maar dat stoort niet. Het blijft een animatiefilm en het moet geschikt blijven voor alle leeftijden. Iets waar Despicable Me in is geslaagd.
De 3D toevoeging heeft op een boel momenten een behoorlijke toevoeging, tot na de aftiteling, waar het ook weer behoorlijk grappig blijft met de Minions.

Dat kenmerkt de film tegelijkertijd ook weer. Na de soms ietwat zoete momenten wordt dit weer goed gemaakt door de luchtigheid.
De film is voor jong en oud een plezier om te kijken dankzij de humor, kleurrijke personages en een vrolijk verhaal met uiteraard een happy end.

Dikke 4*

Despicable Me 2 blijft ondanks het gebrek aan verrassingselementen toch een meer dan waardige vervolg op het zeer goede eerste deel.

De verplichte elementen zoals een love interest en de puber problemen(vriendje) komen helaas ook voor in deze film, waardoor het frisse wel zo'n beetje verdwenen is. Ook is Gru bij lange na niet het leukste element van de film, ben nog steeds geen grote Carrell fan.

Toch zit het met de humor meer dan snor en is elke seconde dat er zo'n Minion in beeld is flink genieten geblazen. Niet minder dan geniaal! De film moet het dan ook hebben van de vele leuke bijrollen, waarvan die kip inderdaad erg geestig is.

De toegifte aan het einde in 3D met een zinspeling naar the Minions Movie is ook erg geestig en tevens het beste wat ik in 3D heb mogen bewonderen het laatste jaar(en dat zegt ook wel genoeg)!

3,5*

De film probeert zo graag hip te zijn dat het daar eigenlijk aan ten onder gaat. In het begin kon ik het nog prima trekken met de "Bitch". Maar het plot wordt steeds zotter en alle onzin dient de film eigenlijk ook niet meer(who cares about die fly gozer?).

Het wordt zo erg dat de acteurs zelf ook verstrikt raken in hun warrige dialogen. Is het nou een horror? Of een hippe coming of age achtige film dat tienerfilms graag op de hak neemt?

Ook hier weet Kahn eigenlijk geen duidelijkheid in te geven. Het pikt overal wat elementen weg, maar nergens weet het boven de middelmatigheid uit te stijgen.

Desondanks toch nog een paar keer gelachen omdat de onzin af en toe wel grappig was. Ook valt het te prijzen dat Kahn nog wat origineels van de film heeft proberen te maken, ook al faalt hij lichtelijk.

2,0*

Aardig werkje uit het project van de Shyamalan stal.

De film geeft een goede sfeer, begint erg leuk met de openingcredits en het basisgegeven gaat er bij mij altijd wel in. Dat zorgt ook voor een hoop spanningen en aanvankelijk ben je erg nieuwsgierig naar wie het is.

Echter gaat de film op een ander moment aardig de mist in, het feit dat de duivel het lichaam van 1 van de 5 heeft overgenomen maakt het eigenlijk al minder mysterieus. Het maakt immers toch niet uit wie de dader is, aangezien diegene er niets aan kan doen dat het lichaam overgenomen is door de duivel. Als uiteindelijk het moment aanbreekt vond ik het wel aardig bedacht, maar meer ook niet. Dankzij het bovenstaande.

Ook liepen er een boel extra personages in de film rond die wel screentijd kregen, maar werkelijkwaar niets toevoegden. Bijvoorbeeld die vrouwelijke college van de rechercheur die de zelfmoord aan het begin van de film onderzocht. Liepen een paar keer te flirten met elkaar, maar voor de rest verdween ze ook weer net zo makkelijk van het podium.

Toch jammer, want de 5 in de lift vond ik erg overtuigend en de spanning onderling tussen de mensen in de lift was goed te voelen. Voeg daarbij een aantal leuke schrimomentjes toe en je hebt een aardig horror/thrillertje voor tussendoor, maar geen 9 euro waard in de bios.

2,5*

The Devil All the Time is een lekkere slowburner waarin je in het begin nogal naar een ietwat stuurloze film lijkt te kijken, maar het plot zit uiteindelijk goed in elkaar. Op het oog lijken het allemaal verschillende verhalen, maar uiteindelijk valt alles richting het einde van de film goed samen. De film profiteert ook van de goede setting. Het Amerika van de jaren 50 en 60 wordt sfeervol neergezet en ik kan altijd goed genieten van die kleine dorpjes en haar kleurrijke bewoners. In het verhaal komen een aantal kleurrijke personages voor. De een komt hierbij wat beter tot zijn recht dan de ander, maar al met al dient elk personage het plot prima en valt niemand echt uit de toon.

Gewoon intrigerend en Netflix heeft hiermee wel een van de betere films van 2020 die op het platform gelanceerd zijn. Maar alle zuurpruimen die zeggen dat Netflix nooit wat leuks heeft zullen waarschijnlijk deze film ook weer aan hun voorbij laten gaan. Kunnen ze daarna weer over een pauper actie film zeiken.

3,0*

Ook weer een leuk standaardwerkje van Denzel Washington, dit soort rollen zijn voor hem op het lijf geschreven.

Het verhaal is natuurlijk niet al te bijzonder, als je dat even opzij zet wacht je gewoon een leuke film die nergens uitschiet in de positieve zin, maar ook nooit slecht wordt.

3*

De goede mediacampagne begin dit jaar ten spijt, the Devil Inside is gewoon een bijzonder zwakke film.

Waar Exorcisme films mij nooit heel erg kunnen bekoren, moest the Devil Inside wel van goede huize komen om mij van dit beeld af te helpen. Helaas faalt Brent Bell behoorlijk hard. Ook hier zijn de gebruikelijke elementen weer aanwezig die dicht tegen de irritatiegrens liggen. Toegegeven, de paar bezeten mensen acteren goed in deze film(het Italiaanse meisje in de kelder, de moeder) en hun make up is ook prima in orde. Toch krijg je verder de gebruikelijke beelden te zien. Wat priesters die hun gebruikelijke riedeltje op moet noemen om een demoon te verdrijven. Het blijft altijd een bullshit gegeven. Een demoon die een lichaam overneemt en vervolgens uitgedreven wordt door wat woordjes uit de bijbel en een priester die gekke bekken trekt

Anyway, daar kan deze film verder niet veel aan veranderen. Wat ik de makers wel kwalijk neem is dat ze een ontzettend saaie film hebben gemaakt. Er gebeurt werkelijk waar echt geen reet in de film en het hele plotje rondom Isabella is gewoonweg niet interessant. De reden waarom de camera gebruikt wordt op deze manier raakt kant noch wal. Ik bedoel, zij wilt weten wat er met haar moeder is gebeurd en dus wordt ze door ene Michael gefilmd die mee gaat op de zoektocht. Waarom filmt hij? Wie is hij? Wat is het nut...

Qua plot weet Brent Bell sowieso niet te imponeren, want alles wat er gebeurt is voorspelbaar, ongeloofwaardig en zonder ziel gefilmd. Dit houdt in dat er 0,0 spanning in de film zit en bepaalde subplots eigenlijk gewoon genegeerd worden. Het Isabella<->Mama verhaaltje heeft een matige uitwerking en is uiteindelijk niet meer dan beeldvulling, "hoe krijg ik de 80 minuten vol?"
Verder drijft de film eigenlijk op twee (korte)exorcismes en het einde. In de overige tijd moeten we luisteren naar een boel ongeloofwaardige dialogen.

Dan het einde, een veelbesproken einde. Tegelijkertijd ook een einde dat mij weinig doet. Het is niet meer dan een zwakke poging om andere films te kopiëren. Hoe vaak hebben we dit soort abrubte eindes nou al gezien(en dan vooral in het handycam genre).
Het grootste probleem is eigenlijk dat de hele opbouw naar het einde/climax ongeloofwaardig is (met een bezeten vrouw de auto ingaan is vragen om problemen, laat die Vader Gallo zelf maar komen), waardoor het einde zelf eigenlijk redelijk voorspelbaar wordt en je met je schouders ophalend achterlaat.

1,5*

Of Demjanjuk daadwerkelijk "Iwan de Verschrikkelijke" is blijft een vraag die wellicht nooit beantwoord kan worden. En op basis van de rechtzaak die door de staat Israël is aangespannen kan ik niet anders dan eens zijn met de uiteindelijke uitspraak van het Israëlische Hooggerechtshof.
Ik heb vanuit mijn geschiedenisopleiding geleerd dat mondelinge bronnen onbetrouwbaar zijn. Ze zijn te manipuleren en de onderzoeker (in dit geval de aanklager) kan de bron/getuige sturen zoals de onderzoeker het wil. Daarnaast speelt een falend en selectief geheugen een grote rol. Een mondelinge bron kan daarom nooit meer zijn dan een goede aanvulling op het feitelijke bewijsmateriaal.
Dit hele verhaal geldt precies voor de hele rechtzaak. De getuigen waren oud, seniel, leugenachtig en overduidelijk gestuurd door de aanklager. Het feitelijke bewijsmateriaal is onderuit gehaald en de rechters geven dit ook duidelijk aan bij de uitspraak. Toch kwam de eerste rechtbank met het vonnis dat getuigen niets kunnen vergeten en hun getuigenissen altijd voor de waarheid aangezien moeten worden. Diezelfde vooringenomenheid hoor je achteraf ook weer bij dezelfde rechters als ze tig jaar later hierover geïnterviewd worden voor deze docu. Hoeveel gevallen zijn er wel niet dat mensen de stemmen en gezichten van hun geliefden zijn vergeten na de Shoah? Ontelbare....
Het is toch stuitend hoe de rechtstaat soms werkt. Dat er bewijsmateriaal wordt gemanipuleerd, gecreëerd en achtergehouden wordt om iemand maar achter slot en grendel te krijgen. In dit geval zelfs de strop. Het kan en mag gewoon niet.
In dat opzicht is deze documentaire een fijne eye opener en erg informatief. Hoe erg de gruwelen van de Shoah ook zijn, emoties mogen bij een rechtszaak nooit de overhand krijgen.
Na de uitspraak gaat de laatste aflevering in een soort van stroomversnelling. De Duitse rechtzaak wordt er even snel ingegooid en er wordt door de aanklager weer verwezen naar een 100% correcte ID kaart van Demjanjuk, terwijl deze eerder in de documentaire nog met verschillende argumenten als vals is beschouwd. Maar dit gedeelte had nog wel een volwaardige aflevering verdiend.

Het blijft een raar gevoel. Elke keer als je Demjanjuk op het beeld ziet krijg je de rillingen, maar tegelijkertijd heeft geen enkel bewijs mij overtuigd dat hij daadwerkelijk het monster is dat veel mensen hebben beweerd.

Een aanrader om te kijken en de docu biedt een uitstekend uitgangpunt voor een kleinschalig onderzoekje voor mezelf en voor iedereen die niet met de meute meeloopt en kritisch nadenkt over dit soort zaken.

3,5*

Op de dvd extra's lieten ze zien wat er zo goed was aan de dieptevorming van de 3D elementen die Hitchcock in de sets tentoon spreidde. Hitchcock was zijn tijd denk ik ver vooruit, want er zaten denk ik wel vernuftigheden in.

Wat mij betreft is dit ook een van de sterkere Hitchcock films. De spanning is goed voelbaar en ondanks dat de film zich veelal op dezelfde plek afspeelt zorgt het uitstekende acteerwerk en de zeer sterke dialogen ervoor dat je de beperkte setting vergeet. Dat is dan ook de grootste kracht van de film. Daarnaast vind ik het plot ook nog is leuk, die is wel is minder geweest in de films die ik de afgelopen week van Hitchcock heb gezien. Het einde is leuk en goed gevonden.

Een van de betere Hitchcocks.

4*

Prettige film om naar te kijken, vooral de vrolijkheidsfactor ligt erg hoor. Prachtige landschappen, weersomstandigheden en momenten worden door de regisseur voorgeschoteld. Ook de muziek is erg aanstekelijk en vooral dit liedje heb ik al de hele dag in mijn hoofd: chipi chipi.

De film pakte me echter niet helemaal, het ging soms van de hak op de tak en skipten ze zo even 600 kilometer in het verhaal(om maar wat te noemen). Hierdoor kreeg ik niet altijd het gevoel dat ze al een jaar onderweg waren en dat ze duizenden kilometers aflegden. Misschien dat zelfs een langere speelduur hier niet had misstaan, dan kom ik altijd meer in een episch avontuur gevoel terecht. Wat ik hier helaas niet helemaa had.

Wel een extreem vrolijk gevoel overgehouden, ondanks de zware boodschap die de film nog vergeefs tracht mee te brengen.

'Chipi chipi eeeh eeehh'

3,5*

Toch een redelijk film, wat vooral te wijten is aan de zeer jeugdige cast. Zij hebben overduidelijk plezier gehad in het maken van deze film. Dat vergeet ik toch het soms irritante gedrag van de hoofdrolspeler, wat nog nooit van het woordje sorry heeft gehoord.

Film kent nog wat leuke, humoristische momenten en lekker overdreven verhaaltjes om het af te maken. Hoe andrizzle hierboven een volwassen film had verwacht is me dan ook een compleet raadsel hoor, die heeft dan gewoon deze film willekeurig aangedrukt. Het is dan ook overduidelijk een film wat de jeugd het meeste zal bekoren.

3*

Dog Days gaat vrolijk verder waar de vorige twee delen ophielden. De film is vrolijk, lief en bij vlagen ook erg grappig. Het blijft natuurlijk wel een film dat niet gericht is op de ouderen, maar dit zijn van die typische onschuldige guilty pleasures die weinig fout kunnen doen.

3,0*

Net zoals deel 1 een film dat vooral op de jeugdige generatie gemikt wordt en daar prima in slaagt. Doordat iedereen net zoals in deel 1 plezier heeft(wat er van af straalt) blijft het gelukkig ook voor de ouderen prima te behappen. Enigzins zijn een aantal situaties soms wel iets te kinderlijk, maar gelukkig staan daar tegenover ook wel weer een aantal beter geslaagde grappen. Daarnaast komt Gordon ook nog wat sympathieker over dan in het eerste deel. Had alleen de love-interest Holly wat prominenter in beeld willen zien, nu heb ik het idee dat zij er in de volgende film niet meer in zit. Zoals Metz bijvoorbeeld.

Niks mis mee, als je je een beetje in dit soort films kunt vinden. Geinige filmreeks tot nu toe.

3*

Pijnlijke komedie.

Vooral in het begin faalt de film hopeloos, alles komt erg geforceerd over en ik ben totaal niet gecharmeerd van SJP, die volgens mij een soort SatC oefeningetje doet in deze film. Ook van Hugh Grant word ik moe, speelt altijd dezelfde soort rollen. Zie jij een Engelsman rondhuppelen in Ray, Wyoming?

Nee, de chemie is ver te zoeken bij deze twee genre acteurs. Gelukkig zijn de dorpelingen onder leiding van Elliott en Steenburgen veel leuker, eigenlijk de enige reden waarom het nog een klein beetje aan te gluren is.

Leuke, kleurrijke figuren die toch nog een paar keer voor een glimlach op het gezicht toveren.

Het verhaal is een beetje corny, van begin tot eind weet je hoe het gaat lopen, opzich niet zo erg in het genre, alleen de andere facetten redden Did You Hear about the Morgans helaas ook niet.

1,5*

Die Hard blijft een vermakelijke actiefilm, al is het geen topper voor mij.

Verder is alles wel degelijk aan Die Hard, een lekker ouderwets actiefilmpje met een hoop pistolen geknal, een paar vette explosies en kleurrijke personages. De terroristen zijn lekker typisch en worden aangevoerd door een sterk acterende Rickman. Willis is ook erg in vorm als eenmansleger. Toch knap dat hij hier al laat zien wat hij in huis heeft, meestal wordt er slecht geacteerd in dit soort films, maar dat heb je hier dus niet.

Verder een aantal leuke vondsten, standaard verhaaltje en wat onnodige personages om de tijd te vullen.

Lekker actiefilmpje, maar niet meer waard dan 3,5 sterren.

3,5*

Aparte film die toch redelijk weet te boeien dankzij goed acteerwerk van Klaver.
Dat is gelijk ook het grootste pluspunt van de film, Melody Klaver speelt echt een leuke rol als puberend meisje.(Wel frappant dat je een 14/15jarig meisje naakt ziet in de film)
De setting is ook mooi, de sfeer en de grauwigheid die je de hele film proeft is ook lekker.
Wat minder in mijn ogen zijn de bijrollen, een beetje over de top en niet altijd even geloofwaardig in mijn ogen.
Daardoor viel er toch een stuk spanning weg, vond ik het personage "Steve" niet zo geweldig(stereotype) en was de film in mijn ogen ook een beetje te kort.
Ik had wel meer willen zien van het leventje dat ze lijden, nu worden scenes nog al snel afgekapt waardoor er niet altijd evenveel diepgang in (de personages) zit..

Diep wordt dus gedragen door de mooie en grauwe beelden, een realistisch en begrijpelijk thema/verhaal en het goede optreden van Klaver.
Helaas verbleken de andere rollen enigzins bij Klaver waardoor er niet heel veel diepgang in de personages zaten door soms te korte scenes.

3*

Ik vond de film eigenlijk nog prima te pruimen. Vaughn is geknipt voor deze rol, net zoals James. De bijrollen worden zeer goed vertolkt door Connelly en de doorgedraaide Rider. Ook Queen Latifah heeft een bijrol die mij een lach bezorgde.

Verder heeft the Dilemma een aardig gebalanceerde mix van drama en komedie. Nergens overheersen beiden te erg, vooral de gedoseerde humor en scheve opmerkingen waren prima te pruimen.

Gewoon leuk.

3*

Nietzeggende film met futloze dialogen, irritante flashbacks en een einde uit de lucht komt vallen. Weinig van genoten!

1,5*