Opinions

Een leuke verrassing deze film, dat het vooral moet hebben van het frisse spel van de cast en de vele gekke personages die de film sieren.

Moet wel zeggen dat Rudd enigszins tegen, opzicht niet slecht geacteerd. Maar meer een saai rolletje waar de humor niet vandaan hoeft te komen.

Dat komt echt allemaal van Carell, die hier behoorlijk in vorm is. Gelukkig weinig gekkenbekken trekkerij en een behoorlijk idioot personage, erg leuk wat hij allemaal met die muizen doet(leuke intro en outro van de film). Soms gaat het net even over de rand van irritantheid, maar nergens ergerde ik me echt. Iets wat ik niet vaak heb met Carell.

De film heeft wel een behoorlijke dosis humor en bevat echt lekker knotsgekke situaties. Helaas is de "Dinner for Schmucks" wel erg laat, maar dan heb je ook wat. Geweldige domme personages lopen er rond. Met een bijzondere notering voor Galifianakis, mijn god wat is deze man onnozel en grappig. Echt de beste rol van de hele film en die combinatie met Carell is bijzonder goed geslaagd Verder heb ik ook in een deuk gelegen van die negerin die met dode dieren kan praten. Te idioot voor woorden wat er allemaal gebeurd.

Wel weer jammer van dat cliché einde van Rudd met dat vrouwtje, wat ik overigens een ontzettend irritant personage vond. Clichétrutje!

Al met al een zeer geslaagde komedie, met lekker veel idiote personages, situaties en een leuk uitgangspunt. Op een klein aantal puntjes na valt er weinig op aan te merken.

3,5*

Wat een ongelofelijke rotzooi zeg, vanaf minuut 1 kijk je naar een waardeloos acterende Lundgren. Die beginscene vat de hele film eigenlijk wel goed samen:

Houten Klaas acteerwerk, zeer knullige uitgevoerde vechtscenes, waanzinnig slecht gefilmde actiescenes(je ziet bijna geen 1 van de klappen aankomen), onzorgvuldigheden, uberdom plot(waarom zouden ze in godsnaam Lundgren willen inhuren?) en ga zo maar door. Werkelijkwaar alles is bout aan deze film, vraag me serieus af wat iemand in godsnaam goed kan vinden aan dit stuk harde poep van een gigantische rotfilm.

0,5*

Dirty God is best een ellendige film. Uiteraard bedoel ik niet dat de film slecht is, maar het heeft die typische vibe die ik vaak alleen terugzie in films die zich op het Britse eilanden afspelen. De film voelt realistisch en de personages voelen als echte mensen. De dialogen voelen niet gekunsteld aan en wanneer bijvoorbeeld vriendinnen op pad zijn kan het gewoon zijn dat er stiltes vallen of af en toe een opmerking. Dit soort realisme bevalt me enorm in dit type Britse films (ondanks de Nederlandse makelaardij). Soms is het iets teveel een opstapeling van depressiviteit en was de neerslachtigheid me iets teveel. Vooral doordat het misschien iets te stuurloos is. De film kent niet echt een plot en is meer een opeenstapeling van gebeurtenissen. An sich niet een probleem, maar ik had het gevoel dat Dirty God hier wel baat bij zou hebben gehad. Als hier een iets duidelijkere lijn in zat had gezeten, had dit een echte topfilm kunnen zijn.

3,0*

Heerlijke, authentieke film inderdaad.
Geweldige sfeer, goed acteerwerk van Eastwood, vele memorabele quotes. Ik had echt niet het idee dat dit een film uit 1971 was(misschien alleen aan het geld dat de sluipschutter vroeg, 100 000 dollar en later 200 000 dollar. Dat is in deze tijd natuurlijk geen geld).

Zeer vermakelijk en zal de vervolgens binnenkort ook maar weer is bekijken.

4*

De film is 1 groot en leuk kat en muisspelletje waarin slechts drie acteurs spelen.

Af en toe mis je een beetje de spanning omdat de algemene strekking van het verhaal toch redelijk voorspelbaar is. Ook het einde vind ik ietwat teleurstellend, maar het goede optreden van de 2 mannen en de sexy Arterton maakt veel goed.

3*

Jemig, er is echt geen doorkomen aan bij deze film. Ik kan het niet meer aanzien en ben nu tijdens de film deze recensie aan het tikken, ik zit momenteel bij het Indiana Jones paradodietje na ruim een uur. Echt hemeltergend dit allemaal.

Tuurlijk verwacht ik niks van de makers van Epic Movie, Vampires Suck en met als hoogtepunt Meet the Spartans(het is maar wat je een hoogtepunt noemt, al heb ik nog wel aan aantal keren moeten lachen in die film). Maar af en toe een lachje zou wel fijn zijn.

Dit is gewoon te simpel allemaal, scheet grappen en wannabe gevechtjes de hele tijd? Kunnen ze echt niets beters verzinnen? Al die niet grappige liedjes zijn ook te slecht voor woorden, moet ik hier nu serieus om lachen?

Voor de rest een hoop geparodieer zonder dat er ook echt een parodie aan te pas komt. Simpel een celeb of film nabootsen kan elke aap wel, het gaat erom dat er ook grappig met die momenten om wordt gegaan. Dat is gewoon een en al drama in Disaster Movie. Zo zie ik the Hulk, Hancock, Iron Man, Hannah Montana(aaarghh extreem langdradid), Alvin & the Chipmunks, Beowulf, Amy Winehouse etc. etc. langskomen zonder dat er ook maar op een enkele manier grappig mee wordt omgegaan.

Ik heb nog tien minuten te gaan, maar dit is toch wel een dieptepunt hoor. Zelden dat ik zit te MovieMeteren tijdens een film. Nou, de kans is klein dat er nog verandering in gaat komen.

De film doet zijn naam in ieder geval eer aan. Na A Space Travesty de enige parodie waarbij ik echt geen enkele keer heb gelachen.

0,5*

edit: bijna 10 minuten aan aftiteling. Thank god, kan ik hem wegdrukken!

Ik was denk ik niet in de mood, want ik heb anderhalf uur lang naar een niet zo boeiend, zweverig en pretentieus werkje zitten kijken. Het raakte me niet en het zette me niet aan het denken. Hoe mooi het ook geschoten was en hoe leuk het ook is om Maria Valverde weer een x te zien spelen in een film. Het verhaal was gewoon niet zo boeiend om er zo'n mysterieuze sfeer omheen te hangen.

2,0*

Uitstekende Science Fiction film.

Overal krijgt District lovende kritieken, dus je gaat toch met een bepaald gevoel de bios in.
District 9 stelt nergens teleur in mijn ogen.
De special effects zijn prachtig, er is super veel actie, het acteerwerk is bovengemiddeld goed en ook het verhaal is goed te volgen.
District 9 heeft alles om een succes te worden in mijn ogen.

Ben blij dat dit geen Hollywood productie is geworden, in tegenstelling tot het commentaar hierboven mij ben ik wel zeer te spreken over de locatie(wat had je anders gewild Noknoke?).
Een keertje is wat anders dan New York, Los Angeles o.i.d.
Dat patriotische Amerikaanse gelul had anders echt de overhand gekregen in deze film.
Nu krijg je een rauwe film voorgeschoteld, met soms schokkende en realistische beelden. Het feit dat de Aliens dol zijn op kattenvoer en er veel voor over hebben is hilarisch!!
Om de 1 of andere reden geloof je het allemaal en komt het ook echt over als de waarheid. Compliment voor iedereen die heeft meegewerkt aan de film!

Enige puntjes van kritiek zijn wat mij betreft de cliché momentjes over vriendschap en onlogische dingen als het feit dat Wikus nadat hij is getransformeerd naar een "garnaal"/Alien nog even een cadeautje op de stoel kan leggen van z'n "vrouw". Als je er bij nadenkt heb je wel zoiets van, dit kan toch niet. Klein minpuntje, maar niet echt storend.

District 9 is verder een zeer goed te vertoeven low budget Blockbuster film die laat zien hoe het wel moet(eat your heart out Transformers en Terminator).
Ik hoop op een vervolg(District 10?), zolang ie maar niet in de handen van Hollywood komt!
4*

Over het algemeen kan ik het young-adult (fantasy) genre altijd wel waarderen en i.c.m. een post-apocalyptische setting heeft het ook al een extra streepje voor.

Waar je als maker rekening mee moet houden is wel dat er binnenin dit genre ontzettend veel valkuilen zijn waar je in kunt trappen. Deze worden gelukkig allemaal omzeilt.

Divergent is niet zoetsappig, niet kinderachtig en voelt de film eigenlijk best heel erg volwassen aan qua thema. Bovendien weet regisseur Burger de prachtige Shailene Woodley goed neer te zetten als Beatrice. Woodley is een talentvolle actrice en kan met gemak deze film in d'r eentje dragen.

Toegegeven. Het duurt allemaal erg lang om alles en iedereen te introduceren, de film ontbreekt het af en toe aan vaart en ligt de focus misschien iets teveel op Beatrice. Hierdoor heb je het gevoel dat de film het een beetje aan richting ontbeert. Wanneer het einde in zicht komt wordt het allemaal weer wat duidelijker en kom je er op deze manier ook achter dat er best potentie in deze filmreeks zit.

3,5*

Tarantino flikt het alweer.

Nigger's dont walk, they run

Django Unchained is ondanks de gigantische lengte toch een extreem vermakelijke film. Je moet wel tegen de politiek incorrectheid kunnen, een gegeven dat een boel mensen (waaronder Spike Lee) tegen de borst stuit. Echter vergeten dit soort mensen dat Tarantino zo'n film natuurlijk niet serieus bedoeld. Net zoals Inglourious Basterds druipt Django Unchained door van de humor. Misschien niet zo perfect als eerder genoemde film, maar toch erg vermakelijk.

De humor maakt het toch weer onweerstaanbaar, van af en toe scherpe grappen tot erg politiek incorrect en erg flauw. Tarantino weet het goed in balans te houden, waardoor de grappen aankomen. Het hoogtepunt is toch het gedoe om die kleine kijkgaatjes in de maskers.

Gecombineerd met een flinke portie bloed, af en toe weer erg scherpe dialogen en een cast om te smullen blijft Django Unchained vermakelijk.

Foxx en Waltz zijn super, maar toch weet DiCaprio een meesterrol neer te zetten. De dynamiek tussen hem, L. Jackson, Waltz en Foxx is briljant en weet je op het puntje van je stoel te brengen.

Het is jammer dat de climax na de confrontatie tussen hen uitgesteld wordt, waardoor de film nog een half uur onnodig doorgaat. Het is zeker geen slecht half uur, maar dit half uur zorgt er wel voor dat de film niet perfect is . Toch wel erg jammer, het is een beetje te langdradig geschreven, waardoor je even het idee hebt dat Tarantino het op het einde ook niet meer wist.Het is Tarantino vergeven, want hij is één van de weinige regisseurs die memorabele scènes weet te creëren. Als ik denk aan het stuk in het landhuis dan kan ik niet anders zeggen dan dat dit perfectie is.

4,5*

Slecht acteerwerk, superdom plot, wazige en domme vechtscenes en lekkere wijven in bikini.

M.a.w. 1,5*

Met Doctor Sleep heeft King een boek geschreven dat een ode is aan de Shining en nergens als een goedkoop vervolg aanvoelt. Flanagan weet het uitstekend te verfilmen. Met het plot van de film met het groepje "onsterfelijke" wezens onder leiding van de prachtig mooie Rebecca Ferguson, ligt meligheid heel snel op de loer. Maar Flanagan weet dit vakkundig mysterieus en spannend te houden. De balans tussen de drie verhalen (Danny, Abra en deze wezens) is uitstekend en komt perfect samen op tweederde van de film. Tot die tijd wordt er veel in de personages geïnvesteerd en de film vraagt om je geduld. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en nergens voelt het goedkoop aan.

De kracht van Flanagan is dus dat je inderdaad het geduld hebt tijdens het kijken. Pas als je volledig in de film zit en de strijd van Dan en Abra komt de finale in het Overlook hotel aan bod. Dit voelt aan als een ode aan the Shining, maar tegelijkertijd doet Doctor Sleep zijn eigen ding en ga je volledig mee in het verhaal.

Ik heb weinig op de film aan te merken. Misschien een ietwat slepend middenstuk, maar echt hinderlijk was het niet.

Wederom een topfilm. Het begint er toch op te lijken dat 2019 een topjaar qua films is. Het beste jaar in tijden!

Twijfel tussen 4 en 4,5...ik ga voorlopig voor 4 sterren.

4,0*

Er was heel veel speculatie en vooral ook hype voorafgaande Dr. Strange in the Multiverse of madness, maar uiteindelijk valt het allemaal enorm mee.

Je kan het op verschillende manieren opvatten. Negatief kan het zijn omdat de film op MCU vlak eigenlijk best kleinschalig is. Het is puur een Dr. Strange film. Je verwacht bij een multiverse dat het ze all in gaan, maar het verhaal blijft eigenlijk netjes compact en betrekt betreft de MCU enkel Wanda/Scarlett Witch in de film. . Kon persoonlijk niet zoveel met de motieven van haar omdat het wel erg egoïstisch en kleinzerig is, maar ze acteert zo ontzettend goed dat het ook een keer fijn is om een hekel aan de antagonist te hebben ipv dat je a la Thanos eigenlijk stiekem hoopt dat ie lekker dood en verderf kan zaaien.
Het nadeel is ook dat Raimi soms niet heel veel heeft om mee te werken. Er zitten bepaalde plotelementen in die de film zo krampachtig vooruit moeten duwen dat het soms erg cringe is. Blijkbaar kunnen alle wizards enkel wat suffe pijltjes schieten. Is dat hun enige aanvallende kracht? Of Wong die zo makkelijk de multiverse op het spel zet omdat een paar nutteloze leerlingen eraan gaan. Allemaal van die dingen die het verhaal wel erg makkelijk een kant op duwen omdat er heel veel in weinig tijd moet gebeuren.

Dus nee, het is geen gigantisch multiverse festijn wat een soort van cameo the movie is geworden. Het positieve eraan is dat je gewoon wel naar een leuke Dr. Strange film zit te kijken dat prima op zichzelf staat en geen externe factoren/helden nodig heeft om te vermaken. De regie van Raimi is opvallend aanwezig en de grenzen van de PG-rating worden regelmatig opgezocht binnen de MCU.
Waarbij je soms eigenlijk liever toch wel die gore shit had willen zien. Maar audiovisueel bij vlagen echt een festijn en de muzieknoten battle met de score van Elfman is fantastisch.
Het is en blijft een multiverse en het enige wat wel een zekerheidje was is de cameo van Patrick Stewart, die met zijn andere illuminati op een gruwelijke, hilarische en typische Raimi wijze het loodje leggen tegen Scarlett Witch. . Het is precies de juiste balans van wat je in een multiverse film wilt zien. Niet teveel dat Strange ondergesneeuwd raakt, maar ook weer niet helemaal niets zodat je je belazerd voelt.

Wat over blijft is gewoon een uiterst vermakelijke film. Eentje die teleurstellend kan zijn omdat het helemaal niet zo gewichtig is voor de MCU als je van tevoren zou denken. Maar het werkt ook de andere kant op je naar een goede op zichzelf staande film kijkt die geen andere MCU helden nodig heeft om overeind te kunnen staan.

3,5* voor de film. Maar maak er toch 4* van omdat de regie hier daadwerkelijk een toevoeging heeft en dat lukt niet veel regisseurs binnen de MCU.

Dog is precies het soort film dat ik nodig heb in deze coronatijden.

Na lekkere ranzige lol te hebben gehad met Jackass Forever vorige week, was het nu de beurt aan Channing Tatum met een onbezorgde road trip film. In Dog moet hij samen met de hond Lulu 2000km overbruggen om bij de uitvaart van het voormalige baasje van Lulu terecht te komen, tevens de oude strijdmakker van Tatum. Zowel Tatum als de hond hebben beide traumatische ervaringen opgelopen bij gevechten in Pakistan. Dit zorgt in de film voor een (op het oog) grote mismatch tussen de twee, maar langzamerhand komen ze dichter naar elkaar en leert Tatum van de mensen die op zijn kant komen hoe hij met een (getraumatiseerde) hond om moet gaan.

Dog biedt weinig verrassingen, verloopt van begin tot eind zoals je het verwacht en gooit het vooral op de band die Tatum en hond opbouwen. Dit is allemaal geen enkel probleem, want soms wil je dat een film je in een lekker snoezelige comfortzone terecht laat komen. Niks is mooier dan naar een film te kijken waarin een oprechte band tussen mens en dier wordt opgebouwd.

Laat de film hiermee een permanente indruk achter? Nee, maar het zal voor mij wel een film blijven die ik op een deprimerende zondagmiddag kan opzetten en lekker weg kan laten zwijmelen over de band tussen mens en dier.

3,5*

Marshall's eerste film is een kleine tegenvaller. Je merkt het eigenlijk al aan de openingsscene, waar er met een potentieel spannende scène heel slordig wordt omgegaan en het vooral qua sounddesign erg tegenvalt.

De film voelt vooral als een gemiste kans. De film is erg vlot, maar het ontbreekt aan spanning, de creaturedesign is erg lelijke en voelt goedkoop aan en er wordt teveel op 1 locatie doorgebracht.

Ik had meer van de spannende bosrijke omgevingen willen zien en de spanningboog had beter uitgewerkt kunnen worden.

Door het tempo valt de film uit te zitten, maar erg overtuigend is het allemaal niet.

2,5*

Wat een heerlijk ontroerende film weer van Hallström. Ik denk dat Hallström zelf ook iets met honden heeft. Waar één van zijn eerste films (Mitt luv som Hund) ook al iets met honden had (meer symbolisch, blaf blaf haha) en Hachi iedereen ruim tien jaar geleden heeft doen janken, is hij 2,5 jaar geleden met deze film op de proppen gekomen.

Ik ben fan van bijna al zijn films en ook met a Dog's Purpose weet hij de juiste snaar weer te raken. Waar hij het vooral goed doet is dat de balans sterk aanvoelt. Nergens wordt de film te sentimenteel. Er zit veel humor in de film om ervoor te zorgen dat de film herkenbaar aanvoelt voor mensen die ook honden hebben (gehad). Af en toe wil je die tissues wel pakken, maar nergens vliegt de film uit de bocht. Het enige wat de film lichtjes in faalt zijn de vele verhaallijnen. Niet elke is even interessant en uiteindelijk wil je alleen maar dat het goedkomt met KJ Apa en Britt Roberton's personages. En gelukkig komt de film na wat omzwervingen op een leuke en sentimentele manier daar terug.

4,0*

Beetje een wisselvallige Kevin Smith film. Het uitgangspunt is origineel en grappig. Dit levert dan ook veel leuke vondsten op. De cast is ook erg goed en vooral de diversiteit van de verschillende celebs is erg leuk. Ook zij spotten op een leuke manier met het geloof en de Amerikaanse cultuur.

Aan de andere kant is het net even te langdradig en duren sommige dialogen gewoon te lang, waardoor de grappen niet altjd even goed overkomen. 2 uur is dan ook veel te lang voor een komedie naar mijn mening.

3 sterren blijven staan na de herziening.

Dit is een van de betere Wayan Brother films, vooral omdat het vol zit met extreem foute en flauwe humor. Iets wat ik wel kan waarderen. Vooral het eerste half uur is het een lachparade bij mij als ik deze film kijk. de ene na de andere foute grap wordt erin gegooid met her en der toch behoorlijke klassiekers wat mij betreft. Zoals Marlon Wayans hier telefoonnummers van vrouwen scoort is gewoon te geniaal.

Jammer genoeg is de 2e helft van de film wat minder, de onsamenhangendheid maakt de film langdradig en het niveau van het eerste gedeelte wordt niet vast gehouden. De grappen die ik onthoud na de zoveelste herziening komen toch vooral uit het eerste half uur. Toch jammer, het had bijna een topwaardering binnen dit genre kunnen krijgen van mij.

Een solide 3,5* blijft staan vanwege de paar extreem goede grappen.

Toch de grootste teleurstelling van de avond.
Waar ik naar aanleiding van de superieure teaser trailer al maanden verheug op Don't be Afraid of the Dark is de uitwerking vooral op het gebied van plot bijzonder standaard is en werkelijk waar alle clichés volgt die er te vinden zijn in het horrorgenre.
Vooral de vader(Pearce) is ontzettend irritant als hard werkende pa die te weinig aandacht aan zijn dochter schenkt en haar verhaaltjes niet gelooft. Been there, done that

Wat ook niet helpt is dat de monstertjes al behoorlijk vroeg in de film tevoorschijn komen en eigenlijk "the element of surprise" totaal verdwenen is na 10 minuten. De monstertjes die eigenlijk meer op je lachspieren werken a la the Gremlins dan dat ze echt eng zijn. Erg jammer en ook niet de bedoeling van deze film lijkt me.

Blijft er verder een redelijk sfeervol prentje over en probeert Nixey ondanks de totale voorspelbaarheid in het verhaal er nog maar het beste van te maken. Zo zijn de donkere scenes in het landhuis best spannend af en toe en zijn die fluisterstemmetjes van die monstertjes(net zoals in de teaser) vooral in het begin van de film erg creepy.

Dit voorkomt echter niet dat de film een behoorlijke teleurstelling is. Had vooraf toch gehoopt op minstens 4 sterren.

2,5*

p.s. Degenen die denken dat een oude man met een schaar in zijn schouder, diverse steekwonden op armen en benen 'een ongelukje' heeft gehad mogen echt bij zichzelf te rade gaan

Het is een tijdje geleden dat ik deel 1 heb gezien. Volgens mij rondde die film mooi af en voelt deel 2 een beetje overbodig. De premisse is dan ook erg simpel en windt er geen doekjes omheen. Er worden daarnaast wat extra foefjes toegevoegd om de speelduur te rechtvaardigen. Allemaal prima. De actie is ook nog eens ontzettend grof en ik vind het mooi dat Stephen Lang's personage iets minder als een godfiguur wordt neergezet. Hij oogt kwetsbaar. Hij vangt veel klappen op, bloedt er een eind op los en op het eind legt hij uiteindelijk ook het loodje. Dat kan ik wel waarderen, want in de basis is het natuurlijk van den zotte dat hij als een blinde zoveel overmacht heeft. Dat is in deel 2 wel redelijk rechtgetrokken.

Je mist niks als je deze film niet kijkt, maar als je er wel lekker voor gaat zitten kan je lekker 100 minuten lang genieten.

3,0*

Een zeer shockerende documentaire. En toch eentje die ondanks het voorspelbare verloop op een manier eindigt die je de mond open doet vallen van verbazing.
Het begint met de moord op een paar onschuldige kittens. Dit zet wat mensen aan tot een klopjacht op de dader. Het enthousiasme waarop deze mensen achter de dader aangaan is oprecht, maar soms ook beangstigend. Dit leidt er waarschijnlijk toe dat een onschuldig persoon aangevallen wordt en uiteindelijk zelfmoord pleegt. Voer voor wat meer diepgang, maar helaas blijft het hierbij en raast de documentaire door.

Gaandeweg de onthulling kwamen er allemaal dingen boven bottelen. Die Magnotta kwam me wel heel erg bekend voor. En ergens in aflevering 2 kwam de opheldering bij mij opeens. Ik had dit op het journaal gezien. Weliswaar langer geleden dan ik in eerste instantie herinnerde, maar toch nog redelijk vers.
Dit zorgde er wel voor dat ik wist hoe het ging eindigen en enkel wat details nog ingevuld moest hebben.

En wat een details zeg! Je krijgt gedurende de docu al wel door dat er iets mis is met Magnotta, maar dat het zo erg is. Hij is een fan van de film Basic Instinct van Paul Verhoeven. En aan de hand van de film is hij al jaren in het vooruit met zijn alibi bezig (de advocaat die op Douglas lijkt, ik geloofde zijn verhaal daar ook al niet) en verzint hij personages gebaseerd op de film. Vervolgens speelt hij met de moord op de Canadeze jongen Basic Instinct na met de ijspriem en doet hij hetzelfde met het verhoor op het politiebureau. Hij speelt Sharon Stone's rol tot in de details na.

Te ziek voor woorden. Je moet ook maar het lef hebben om zoiets te kunnen doen. Jammer dat het door zo'n narcistisch en psychopatische idioot is uitgekiend, want creativiteit kan je hem niet ontzeggen.
Het ergste vind ik toch zijn moeder, die blijkbaar nog steeds in het onzinverhaal van haar zoon gelooft. Dat is misschien het meest treurige van dit alles.

Het einde zorgt er in ieder geval wel voor dat deze documentaire bovengemiddeld goed is.

4,0*

Vond het ook maar niks. Af en toe sfeervolle muziek en Venetië, maar het verhaal kon mij nimmer bekoren en de film is zo saai uitgewerkt dat het lastig is om niet in slaap te vallen tijdens de film. Wat dat betreft was het ook een gevalletje "wrong place at the wrong time" voor mij om te kijken.

2*

Ik ben compleet blanco deze film ingegaan en ik heb enkel wat buzz meegekregen rondom de film. De een vind het leuk en de ander vind het vreselijk.
McKay is een regisseur die zijn basis in het komediegenre heeft. Hij is van extreem onbenullige en absurdistische films (en serie) gegaan naar een drogere, satirische vorm van humor die subtieler zijn, maar wel ontzettend slim geschreven zijn. Met Don't Look Up stelt hij zeker niet teleur.

Het thema is ook erg lastig om de film te maken zoals die is geworden. Hoe kan je nou een grappige/komedie film maken over een onderwerp dat zo zwaar op de maag ligt als dit? Ik dacht in het begin nog dat dit een redelijk serieuze film zou zijn, maar zodra ze het Witte Huis instappen druipt de satire op de maatschappij waarin we leven en de kurkdroge zwarte humor van het scherm af. Het eerste uur is het flink lachen geblazen en je merkt dat iedereen ontzettend veel lol heeft in het personage die ze spelen. Het mooie aan Don't Look Up is dat het geen klassieke komedie is waarvan iedereen zich ook bewust is van het feit dat ze in een komedie spelen. Nee, iedereen gedraagt zich juist heel serieus en daar ligt de kracht bij een film als dit. Waar Ridley Scott bijvoorbeeld de mis in ging met het overacteren van Jared Leto in House of Gucci.

Van een Jennifer Lawrence die zich de hele film blijft afvragen waarom een generaal ontzettend gierig is tot aan het druk maken over compleet onzinnige dingen of de bipolaire Ariana Grande, terwijl er ook gasten in de tv show aanwezig zijn die het einde van de wereld willen aankondigen. Het is erg spot on, superdroog en misschien ook confronterend met hoe wij tegenwoordig leven en denken. Er spelen nog veel meer thema's. Krijgen de Jeff Bezosjes en Elon Musks van deze wereld teveel macht? Ook social media is ontzettend toxic en het imago is belangrijker dan daadwerkelijk problemen oplossen. Verder is het meest overduidelijke thema natuurlijk de klimaatrampen waarmee we kampen en dat alles tegenwoordig een hoax of fake news zou moeten zijn. Dit zit op allerlei leuke en scherpe manieren verwerkt in de film.
Waar het eerste uur echt ontzettend hilarisch is en ik vaak zat te lachen, kakt het middenstuk toch een beetje in. Wanneer DiCaprio en Lawrence eindelijk geloof worden neemt de film wat serieuzere tonen aan. Het is even een overgang dat wennen is, maar het draagt zeker bij aan het sterke gevoel dat de film oproept dat we als samenleving zijnde ook beter op elkaar moeten letten. Dat daarna de boel weer compleet misgaat en de film ook rampzalig eindigt draagt ook bij aan de film. Daarbij moet nog wel gezegd worden dat de film er ook best mooi uitziet. Er zitten ook een aantal big shots in vanwege het onderwerp van deze film natuurlijk en ook die zagen er overtuigend uit in de bioscoop.

Soms is het leuk om weer eens verrast te worden door een film. Geen verwachtingen hebben en balen dat je heel lang geen leuke komedie hebt gezien kan dus in deze kijkervaring resulteren. Don't Look Up is een ontzettend scherpe film geworden die heel veel problemen van dit huidige tijdperk op een pijnlijke, maar o zo hilarische manier neerzet.

4,0*

p.s. Blijf na de film nog even zitten, want er volgen nog een mid-credit en een after-credit scene die enorm grappig zijn.

Don't Tell Mom the Babysitter's Dead is zo'n filmpje die ik mijn hele leven door wel een aantal keren heb bekeken. Hoewel de film uit 1991 komt is de jaren 80 vibe nog sterk aanwezig en is het lekker genieten geblazen met de vele kariktatuurtjes die de film kent. Het enige waar ik een beetje mee worstel is het feit dat de film me net wat te braafjes is. Het plot met Applegate's personages dat voor die grote firm gaat werken is in het begin leuk, maar de film wordt er wat te serieus door en eigenlijk heb ik bij elke kijkbeurt dat ik ontzettend zin heb in de film en dat de tweede helft van de film mijn aandacht enorm verslapt.

De film schommelt daardoor ook altijd in mijn waardering. Dus het kan zomaar zijn dat ik hem bij de volgende kijkbeurt toch weer ga verhogen.

2,5* voorlopig.

Wat een waardeloos stuk troep is Donkey Punch zeg, vanaf het begin wordt je lastig gevallen met ontzettend irritante muziek, irritante personages en een dom verhaal.
Na de doodslag/moord wordt het alleen maar erger, de film valt van de ene cliché in het andere.

De domme jongelui op de boot maken ongelooflijk domme beslissingen, waardoor ze alleen nog maar erger in de problemen komen. En als je denkt dat het niet erger kan, overtreffen ze zichzelf daarna gewoon weer in stupiditeit.

Voorbeeldje:
Je wist eigenlijk al dat ze met zo'n rare beslissing zouden komen.]Als ze gewoon naar de kust zouden varen en gewoon naar de politie waren gegaan dan was misschien alleen die Donkey Punch jongen aangehouden, maximale straf...doodslag.
Echter was het allemaal een ongeluk, dus tsjah. Verder dat argument dat het niet leuk is voor die ouders om te weten hoe hun dochter overleed raakte kant nog wal. Denk liever dat de ouders hun dochter zouden willen begraven dan dat ze ergens in de oceaan drijft en god weet waar ze is.

Jammer dat ze het altijd weer in films moeten verpesten met dit soort achterlijke gedragingen, denk bijvoorbeeld is aan een Sorority Row bv. Net zo'n domme film en zo heb je nog tig meer clichématige films waaraan de tieners hun dood volkomen aan zichzelf te danken hebben met hun stupide gedrag.

Verder is Donkey Punch totaal niet spannend en mede dankzij al die onlogische handelingen heb ik deze troep met moeite af kunnen kijken. Ook het einde was barslecht, voorspelbaar en behoorlijk droog(geen spanning).

Pluspunten waren de paar leuke kills en de muziek dat naarmate de film vorderde beter werd. Voor de rest raad ik iedereen om deze poging tot een film te mijden als de pest.

1*

Voor de derde keer gezien.
Bij iedere keer dat ik hem zie krijg ik meer waardering voor de film.
Donnie Darko heeft van alles wat: humor, drama en is zelfs een beetje creepy en mysterieus.


Ben het ook niet eens met de reacties hierboven, het is wel een beetje kort door de bocht om te spreken over Sprekende konijnen.
Het is ook geen sprekende konijn namelijk, maar dat is Frank in een pak. Degene die Gretchen (per ongeluk) overrrijd en een kogel mag ontvangen in zn rechteroog voor die daad, door inderdaad: Donnie Dark. Hij komt uit de toekomst, waar de film dus ook een beetje om draait, het tijdreizen(simpel gezegd).
Het is dus wel erg makkelijk en kort door de bocht om zulke dingen te zeggen.

De smurfen discussie gaat eigenlijk ook nergens over, stomme praat wat nergens over gaat. Maar dat is niet erg, want dat hebben we allemaal wel is.
Daarna tilt Donnie Darko de discussie ook naar een hoger niveau door ze op hun ongelijk te wijzen. Dit is een beetje om het karakter van Donnie Darko weer te geven: Een vreemde jongen die zo z'n problemen heeft, maar aan de andere kant is hij ook heel intelligent.

Ik denk dat die argumenten meer over jullie zeggen dan over de film, als je hier niet eens doorheen wilt/kan kijken.

Verder heeft de film zo z'n geniale momenten met hier en daar geniale stukjes dialoog. Dit is 1 van mn favoriete dialogen, tijdens de speech van dr. Cunningham over die fear en love onzin:

Jim Cunningham:

Son... DO YOU SEE THIS? This is an Anger Prisoner. A textbook example. Do you see the fear, people? This boy is scared to death of the truth.
Son, it breaks my heart to say this, but I believe you are a very troubled and confused young man.
I believe you are searching for the answers in all the wrong places...

Donnie Darko :
You're right, actually. I am pretty- I'm, I'm pretty troubled and I'm, I'm pretty confused. But I... and I'm afraid. Really, really afraid. Really afraid.

But I... I... I think you're the fucking Antichrist!!!

Heerlijke humor en zo heeft de film nog meer van dit soort dialoogjes.
De film zit verder gewoon geniaal in elkaar, je wordt gemindfuckt op het einde, heerlijk twistje.
Hierboven is het ook al vermeld, diep van binnen herinneren de betrokkenen in de film wat er allemaal nog is gebeurd, het zwaaien van Gretchen op het einde naar de moeder van Donnie vond ik ook een indrukwekkende scene Hoe 1 keer zwaaien zoveel kan betekenen, prachtige cinegrafisch detail.

En dan nog over Mad World, dit liedje past ook perfect op het einde, een beter nummer kan je niet vinden.



5 sterren

Toch onverwachts een leuke "zombie" film gezien.
Het is trouwens niet zo dat je hier veel van mee krijgt, de "zombies" in Schotland zijn allemaal al dood of zo en je komt ze dan ook niet tegen behalve bij de uitbraak in Londen zie je de ziekte die rondgaat.

Doomsday is een aparte film om is gezien te hebben, de film heeft overduidelijk 2 verschillende helften.
Voor mij was het 1e deel het beste, het gedeelte dat een speciale eenheid in een quarantaine gebied moet infiltreren.
De decors zien er allemaal prachtig uit en je krijgt ook echt een verlaten gevoel. Ook weet de filmmaker de spanning over te brengen door de donkere sfeer.

Als ze eenmaal de Schotse bewoners tegenkomen zakt de film meer af naar een actiefilm, niet dat dit heel erg is, maar het zorgt er wel voor dat de spanning weg ebt. Wat wel blijft zijn de lekkere bloederige kills in de film, dat compenseert ook een boel.
In het 2e gedeelte van de film zie je Lord of the Rings achtige shots van de natuur, echt prachtig gedaan. De middeleeuwse achtige setting in het 2e gedeelte is wel wennen, het moet je echt liggen. Voor mij was het wel ietsje minder dan het donkere, verlaten en grauwe sfeertje van de 1e helft.
Of het ergens op slaat is natuurlijk een ander verhaal, maar je moet niet alles serieus nemen in een film als dit.

Ik vond hier en daar ook wat eigenaardige dingetjes waarvan ik wel het idee had dat het beter kon:

- Die Schotten zijn allemaal soort van kannibalen geworden door het gebrek aan voedsel, maar ze hebben alle koeien die in Schotland lopen blijkbaar over het hoofd gezien.
-Er zijn een paar keer mensen op de radar gespot bovenop een gebouw. Als ik die film zo zie merk je gewoon dat er honderden mensen door die gebieden heen lopen. Hebben die satelieten dat niet kunnen ontdekken of zo?
- Toch raar dat op het einde die oude en verrotte auto's en motors sneller kunnen rijden dan een splinternieuwe Chrysler(volgens mij was het een Chrysler).

Al met al een zeer degelijke Actie/Science Fiction film, die bij mij meer punten zou hebben gescoord als de 2e helft van de film de lijn van de 1e helft zou vast houden.

3,5*

Duidelijk gericht op kinderen, waar je vooral in het begin echt met handen voor je ogen zit te kijken omdat het zo awkward is. Maar eenmaal aan het avontuur begonnen heeft de film zo zijn charmes. Alles is vrolijk aan de film en ik denk dat als ik jong zou zijn dat ik hier veel sentiment aan zou beleven. Als volwassene zitten er toch een paar pijnpuntjes die ik niet goed kan hebben. Die geanimeerde aap en vos voegen niks toe aan de hele film. Het zal ongetwijfeld uit de tekenfilm komen (waar ik verder niet bekend mee ben), maar in een live action film past het niet zoals het nu gepresenteerd is.

Voor de rest kon ik me niet echt storen. Het opzwepende karakter van Isabela Merced's (https://us.hola.com/celebrities/2019101829279/isabela-moner-changes-name-isabela-merced/)

is super aanstekelijk en zij zorgt ervoor dat je toch de gehele speelduur met een glimlach zit te kijken.

3,0*

Het was even wennen in het begin van de film, want de 3D animatie werkte niet voor mij en was ronduit lelijk. Maar gaandeweg werd dit beter en ging ik de animatiestijl enorm waarderen. De 3D animatie ging toen in de goede aspecten van de film zitten, stadsbeelden en voertuigen zijn overduidelijk niet de punten waar de kwaliteiten van de animators liggen. Vooral in de gevechten werkt de animatiestijl fantastisch. De kleuren spatten van het scherm en de vele Kamehameha's en Special Beam cannon's zijn een ware lust voor het oog.

Het verhaal is een beetje corny in het begin en eigenlijk ook niet meer dan een kapstok om gewoon lekker ouderwets te knallen en leuke grappen op het scherm te toveren.

Verder komen de gebruikelijke zaken weer naar voren. Piccolo die weer langs de zijkanten gevechten becommentarieert en het zelfs tijdens zijn eigen gesprekken doet en er zit soms iets teveel expositie in. Het wordt allemaal net teveel voorgekauwd waardoor je precies weet waar de film heen gaat.

Dat maakt niet uit, want de fans zullen aan hun trekken komen. Al voelt dit nog meer dan Broly als een filler om ook de onderbelichte personages eindelijk weer wat meer schermtijd te geven. Goku en Vegeta zitten maar kort in de film en duidelijk voor de comic relief. Al is de after credit scene wel briljant voor de echte fans. Wat dat betreft pleasen ze de fans wel. Vooral Piccolo en Gohan krijgen meer ruimte om wat shine terug te pakken nadat ze vanaf het einde van DBZ steeds minder te doen kregen. Al was dit al vanaf het moment dat de trailers uitkwamen al duidelijk. Eigenlijk zou je haast kunnen zeggen dat dit weer wat meer richting de originele Dragon Ball neigt doordat de film wat meer down to earth is zonder allerlei kosmische gevaren en er ook weer meer humor in zit. Het kan dus ook als een stap terug voelen, afhankelijk van de insteek waar je de film mee ingaat. Als je het fijn vindt dat er weer wat van Goku en Vegeta wordt afgestapt, dan is het een stap vooruit. Feit blijft wel dat er een hele rits aan personages in de series zitten en die wat minder aandacht hebben gekregen in de series van de laatste jaren.

Het is wat minder dan Broly, maar alsnog vermakelijk. Maar meer dan dat ook echt niet, daarvoor is het eerste kwartier misschien net te moeilijk om goed doorheen te komen. Het doet je vooral meer verlangen naar eindelijk een nieuw seizoen van Super en dat het verhaal weer verder gaat. Toch is het een fijne ode die ook weer de sfeer van de originele series terug weet te pakken.