Opinions

De zoveelste Hollywood-animatie over een groep dieren, menigeen verliest zijn aandacht al bij de gedachte alleen. Ikzelf, echter, vermaak me meestal wel met dit animatie-genre, dat mits juist gedoseerd vaak een hoog niveau van meligheid weet te bereiken en iedere film weer een verbluffende animatiestijl tentoonspreid.

En hier ook: Madagascar 2 is een hoogtepuntje in zijn tweederangs genre. Als je goed je best doet, weet je best wel mee te leven met de 4 hoofdpersonages, die verder eigenlijk helemaal niet zo heel grappig zijn. De meeste humor moet komen van de bijpersonages, vooral natuurlijk de pinguins en de briljante King Julien die zich met Sacha Baron Cohen's stem overal een stompzinnig en fantastisch antwoord op weet. Aangevuld met vrolijke kleurtjes en nog een rats debiele personages (die apen ), opvallend leuke muziek en een spervuur aan al dan niet subtiele woord-en beeldgrapjes, waarin de échte grappen vaak het minst grappig zijn, is Afrika in deze film een zeer vrolijke beestenboel waar je waarschijnlijk heel blij van wordt. Net als ik.

Belangrijkste van alles is gewoon dat je je eraan overgeeft. Aan de cliché's en moraaltjes enzo. De film weet maar al te goed wat hij is en neemt zichzelf verre van serieus, en voelt vaak meer aan als parodie dan wat anders. Heerlijk Omgevingen en personages zijn uitermate vloeiend en creatief geanimeerd, de vaart valt eigenlijk nooit weg en er wordt vooral niet teveel hooi op de vork genomen. Gewoon doen waar ze goed in zijn: grappig zijn. En een uur en een kwartier na het ontroerende begin met een klein leeuwtje later is het alweer afgelopen. En een swingend afscheid zit er ook nog wel in.

2 kleine opmerkingen nog die de film zijn hoge punt rechtvaardigen:

"Moto Moto. A name so nice, you like to say it ... twice."

"Let's quickly sacrifise him, before we come to our senses!"

3,5*

Ik heb in de afgelopen week het begin zo'n 10 keer herbekeken, en me keer op keer verbaasd over de kunst van het aantonen dat toeval niet bestaat op zo'n treffende wijze. Het beste begin dat ik ooit in een film heb gezien. Het vloeit feilloos over in de film zelf met een evenzo flitsende introductie van alle hoofdkarakters. Na 20 minuten heb je het gevoel heb je het gevoel dat je een tel geleden nog op 'play' drukte.

Een film herbekijken, en dus weten hoe het gaat aflopen, is bij sommige films doodsaai en bij sommige films zie je dan alleen maar meer in hoe goed of slecht de film is. De 2e keer Magnolia, opnieuw een 3(!) uur durende ride naar een nog steeds briljante climax, wist wederom zowel grappig als ontroerend te zijn, vlug gemonteerd en tegelijkertijd werd de tijd genomen om dingen goed tot hun recht te laten komen. Zoals Earl Partridge's speech. Ik ken geen enkele andere film die zo snel om is. Zelfs niet een die minder lang duurt. De lange shots en het gebruik van muziek, naast de prachtige score voor de film zelf, van o.a. Supertramp werkte perfect. Erg knap gedaan en verassend hoe vlug ellenlange shots voorbij kunnen zijn.

Wat dit keer opviel was dat de hoofdkarakters in deze 2 dagen van hun leven, misschien toevallig, steeds eerlijk zijn. Goed zijn. Velen biechten iets op of doen beloftes. Het zijn de bijrollen die 'het kwaad' voor een deel vertegenwoordigen. Bijvoorbeeld de vrouw die Tom Cruise interviewt, zijn door hemzelf verdrongen verleden weer naar boven haalt en hem opnieuw zeer verdrietig maakt. Of Stanley's vader, die hem zo onder druk zet, of de apotheek-medewerkers die Linda even subtiel naar haar leven vragen. Iedereen van de hoofdkarakters wil eigenlijk gewoon weer doorgaan met het leven, met een schone lei, maar we may be trough with the past, but the past isn't trough with us.

Tom Cruise had de mooiste rol. Eerst was hij erg grappig (op de poster achter hem staat 'No Pussy Has Nine Lives' ), daarna ontzettend ontroerend. Voor je moeder zorgen als ze kanker heeft op je 14e, auw. Maar ach, iedere rol was mooi, en deed het goed, geen enkele scène maakte het ingewikkeld, net zoals het verhaal nergens onnodig moeilijk werd, en de film doet nergens langdradig aan. De kikkerregen was volgens mij ook een teken van het lot (zoals er daarvan in de intro al veel zitten, er gebeurt iets waardoor een bepaalde persoon lijd, of juist niet) dat Jimmy Gator redde, voor even in ieder geval, en de dood aankondigde van Earl, en bijna ook die van Linda. En daarnaast was het weer een bizarre gebeurtenis waardoor iedereen even stilstond en even nadacht.

Komt in mijn top 10. 5*

Heerlijke film.

Het begin kwam een beetje moeizaam op gang en ik was al bang dat het mij niet zou liggen, maar zodra de film eenmaal grappig werd was het geweldig. Ik heb meerdere keren dubbel gelegen. De film was eigenlijk nergens echt realistisch, maar heel erg droog. Voorbeeld:

> Do you want to say hello to your mom?

< My mom is dead...

> Oh...

< But I do want to say hello to my dad, if that's allright.

> Well yeah!

< Hi dad.

-switch naar een andere scène.

Dit soort droge stukjes en de echte grappen maken de film, samen met een fantastische soundtrack, heerlijk luchtig om naar te kijken. Die football scène aan het einde duurde misschien iets te lang, maar was ook wel erg leuk. De manier van filmen en het aandurende geroezemoes op de achtergrond vond ik wel wat irritant. Maar dat haalt niet weg dat deze film zeer het bekijken waard is.

3,5*

Match Point was zo'n film die ik persé wilde zien, louter om de goede kritieken en het interessante verhaal. Gisteravond kwam het er dus van.

En wat een film! Ik wist dat hij 2 uur duurde, en na een kwartier heb je al het gevoel dat alle kaarten verspeeld zijn. Nieuwsgierigheid alom naar wat er nog zou komen. De film bleek een aaneenschakeling van boeiende gebeurtenissen en overtuigend acteerwerk. Steeds zit je in je hoofd te speculeren over wat er nu dan eens zal gaan gebeuren en steeds zit je (net iets) mis.

Johansson was hier een genot om naar te kijken, en niet alleen om haar looks. Haar acteerwerk, vooral de manier waarop ze een dialoog bracht, geweldig. De dialogen waren heerlijk spits of leken nogal ironisch te verwijzen naar hoe men met elkaar omgaat, zoals de scène waarin Chris en Cloë met haar broer en zijn vrouw zitten te eten en er een man langskomt die Chris had herkent toen hij een taxi nam. De manier van begroeten en afscheid nemen is bijna tenenkrommend, zo belachelijk, maar een terechte weerspiegeling van de werkelijkheid. Lichtelijk maatschappij-kritisch over hoe de Britse upperclass wel niet leeft. Overigens vond ik dat fantastisch om te zien, vooral dat huis van Chris en Cloë! Weer één van de films die mijn drang om naar Londen te gaan versterken.

Verassend eigenlijk, hoe opvallend boeiend de film bleef terwijl er niet eens zo ontzettend veel leek te gebeuren. De film was gewoon perfect in balans in het tonen van de eentonigheid van het normale leven, Chris' persoonlijke ontsnapping daaraan (die hem uiteindelijk neerhaalt), opera's, het proberen een kind te krijgen en de problemen die een dergelijke situatie als waar Chris zich in bevindt met zich meebrengt. Verassend hoe vlot het wegkeek en hoe aangenaam het tegelijkertijd was. De schuivende sympathie voor Chris was ook iets om je vingers bij af te likken.

En dan het eind! Eén van de beste filmeindes die je maar kunt bedenken! Net als je denkt dat je alles op een rijtje hebt en ietwat teleurgesteld beseft dat het nogal cliché-Hollywood-achtig is komt er een fantastische wending die me altijd bij zal blijven! Geniaal was dat. Vooral dat shot van die ring die zo door de lucht vliegt als een tennisbal en tegen de rand aankomt en neervalt. Briljant! De hele anti-toeval filosofie komt naar voren! En je eigen conclusie over wat dit zal betekenen voor Chris blijkt compleet verkeerd! Vanaf het moment dat hij dat geweer pakte weet je niet wat hij van plan is, wat er gaat gebeuren en welke gevolgen dit zal hebben. En steeds als je denkt dat je het weet zit je fout! Wat een fantastisch idee van Allen. Schokkend, en als hij uiteindelijk schimmen gaat zien en je denkt dat hij toch nog gestraft wordt, wordt hij dat niet! Dat laatste shot, zijn afwezigheid, zijn desintresse in zijn eigen kind, hij ís al gestraft. Een perfect shot over hoe zijn toekomst waarschijnlijk zal verlopen.

Een heerlijke film dus, die in tussen meerder genres geplaatst kan worden, en op allen overtuigt. Mét één van de meest onverwachte plotwendingen ooit.

4*

Ontzettend grappige, absurde, ranzige en gestoorde film. Veel van een verhaal zit er niet in, maar een stel idioten die op de golfbaan coke dealen is dusdanig grappig om dat totaal niet erg te vinden. Ook dat stukje Vietnam was geweldig! Hoe verzin je in godsnaam zulke onzin, hoe kom je op zoiets wat werkelijk nergens over lijkt te gaan, behalve seks, drugs, bloed en 'liefde' ( )?
Maarja, opzich wel komisch dat die poppen naast de voorbereidingen van de show lekker vreemd gaan, pornofilms opnemen, golfen, spuiten, dealen noem het maar op. Die vlieg en het nijlpaard waren het grappigst.

Echt mooie cinema ofzo is het niet, wel zeer komisch. Duurt niet te lang, neemt zichzelf niet serieus, en weet steeds weer te overdonderen met de volgende idiote wending.

Ja, ik vond hem zelfs zó grappig dat hij 4* krijgt.

De beste denkbare film die chronologische trucjes uithaalt. Bovendien ook nog een verbijsterende thriller en dan vooral dat GEWELDIGE verklarende einde
Goed geacteerd, goed gecast, goed geregisseerd, totaal overdonderend, je blijft aan de buis gekluistert en je begint jezelf prompt slim te vinden als je aan het einde het gevoel hebt dat je deze film begrepen hebt!

4,5*

Bahh wat een oppervlakkige film is dit zeg...

Het duurde erg lang voordat de film eindelijk op gang kwam en toen dat gebeurde was de actie die er was nou ook niet echt geweldig. Gewoon zoals ik al zei oppervlakkig. Niet dat ik nou zo'n actiefanaat ben, maar bij zo'n niet-onderhoudende film als deze snak je naar een beetje actie om wakker te blijven.

Als er dan helemaal aan het einde wat geschoten wordt, wordt je daar eigenlijk ook niet echt warm of koud van. Alleen dat moment dat dat huis ontplofte , toen schrok je toch wel even rechtovereind uit je stoel. Echt heel erg saai werd het trouwens ook weer niet, maar ook niet echt boeiend.

Verder af en toe wat mooie plaatjes, hier en daar een dooie, en Colin Farrell en Jamie Foxx hoeven hier blijkbaar amper te acteren aangezien politieagenten uiteraard bijna geen enkele emotie tonen. Af en toe stoer kijken en that's it. Daardoor raak je ook totaal niet betrokken bij wat ze allemaal uitvoeren en de spanning is daardoor ook ver te zoeken.

De plot was wel heel erg simpel en de dialogen waren dan ook niet echt geweldig. Wel een puntje voor het camerawerk dat lekker trillerig was. Ook was zonlicht een verademing in deze film omdat je de helft van de tijd in het donker zat en je daardoor continu je ogen moest samenknijpen om te zien wie nou wie was en wat er nou precies gebeurde.

Al met al had ik er veel meer van verwacht. Ik heb de serie nooit gezien dus was ik niet bevooroordeeld. Ik verwachtte gewoon een goede onderhoudende misdaadfilm in Miami, maar helaas.

2,5*

Zeer tegenvallende film. Ik had het een keer gelezen als stripverhaal, en dat was vele malen leuker.

Ditmaal was hij saai, met stomme grapjes en een traag verhaal. Niet meeslepend ofzo, gewoon flauw. En die liedjes waren ronduit irritant.

Het ergste was nog zo'n vreselijke moraal die eringestampt moest worden. Samen kunnen we alles aan!. Iew...

Wel goed waren de animaties hier en daar, en af en toe wel een leuke vondst, die helaas meteen de grond in werd geboord door bovengenoemde elementen. Jammer.

1,5*

2008 zal voor mij wel het jaar van The Joker blijven. Wat een briljante acteerprestatie was dat. Maar wat was het dat Heath Ledger zo goed deed in The Dark Knight? De dialoog uitspreken? Gek kijken? Slim doen? Eigenlijk allemaal nee. Wat hij deed was het personage wórden. De tics en eigenaardigheden overnemen en gebruiken. Niet nadoen; uit jezelf laten komen.

En ik dacht dat één zo'n prestatie op een jaar wel de max zou zijn. Nou, niet dus. Wat Sean Penn in Milk doet met zijn personage sluit aan bij Ledger's benadering van The Joker. Hij dóet niet gay, hij ís het. Het draaien met de handjes, de lachjes, de stem: het lijkt allemaal gewoon uit hemzelf te komen. Verbijsterend knap! Sean Penn bewijst zichzelf meermaals als acteur met deze briljante rol. Harvey Milk is een onstuitbaar, overtuigend en interessant personage. Altijd charmant, doch soms een beetje labiel, maar toch weet hij de mensen voor zich te winnen. Milk is een biopic waarin je de hoofdpersoon ook écht door en door leert kennen. Voor mijn part zijn de 2 gewonnen oscars meer dan terecht.

Milk schetst bovendien een intrigerend tijdsbeeld. De hele homo-acceptatie wordt helder gebracht en voorzien van ondersteunende archiefbeelden en een aantal gruwelijk duidelijke scènes. Milks rol in dit alles blijft altijd duidelijk, en zijn gevecht voor gelijkheid alleen al is heerlijk filmisch en vloeiend verteld. Een soort van klassieke vertelstijl qua introductie van personages en plotwendingen wordt gemengd met een ongekende rust en sfeer. Bijzonder knap en genietbaar. Het goede acteerwerk helpt ook. Emile Hirsch en James Franco spelen beide een intrigerende rol in het geheel, en Josh Brolin eigenlijk ook wel. Zíjn oscarnominatie was dan weer wat teveel van het goede, maar toch. Ik vond het cool dat de 'Hollywood-klasse', die vaker voor een dusdanig biopic/drama gebruikt wordt, werd gecombineerd met menselijkheid en frisheid.

Het is weer een film geworden over mooie mensen die mooie dingen willen bereiken en daarbij uitgebreid in de clash liggen met minder mooie mensen. Maar tegelijkertijd ook over hoop, homoseksualiteit en over mensen. Een film over optimisme.

4*

Ow, Baz Luhrmann, die gast van Romeo+Juliet. Een nogal gekunsteld maar best indringend filmpje dat voor herhaling vatbaar bleek, maar niet kon beklijven.

Het is meteen duidelijk dat Luhrman ook dit filmpje op zijn naam heeft staan. De stijl is exact hetzelfde, alleen werkt hij hier veel beter, allicht door het ontbreken van teksten van Shakespeare. De afstandelijkheid uit Romeo+Juliet valt daardoor weg, en het overwegend verliefde gevoel dat je toch aan die film overhoudt durft hier uitgebreid te zegevieren. Het duurt zo'n 15 minuten (geloof ik, dat begin vliegt ook zo voorbij) voordat je zowel mannelijke hoofdrol als vrouwelijke hoofdrol bemint en een flauw onderbuikgevoel opborrelt. Het enige dat de film dan nog hoeft te doen is de dramatische top bereiken zonder ongeloofwaardig te worden, en de film slaagt wonderwel. Zelfs dat laatste wordt min of meer bewerkstelligd, als je maar een beetje omarmt dat het toch echt om een sprookje gaat. Het einde is overigens niet volmaakt, maar het kan er goed mee door. Het gevoel van liefde wordt niet helemaal omgezet in het tranendal zoals dat waarschijnlijk bedoeld was, maar dat mocht dit keer van mij. Dat een malloot als Luhrmann mij dusdanige gevoelens kon laten koesteren vond ik al bijzonder genoeg.

Nouja, face it, de sterkste emotie die een film kan oproepen is gewoon liefde. Voor hopeloze of zelfverzekerde romantici is dit in ieder geval zo, over anderen kan ik niet oordelen . En hoe roep je liefde op? Geen idee, maar met sprankelend 200% chemistry en hemelse personages qui ont une air aimable van zichzelf lijk je al een eind te komen. Luhrmann en kompanen doen de rest.

Howevaa, deze film is een utopisch pareltje voor dat soort verankerde romantici like me. Er komen momenten dat je ze samen wilt zien zijn, en niks anders dan dat. Betoverend is het, om zo compleet weg te zijn van deze personages alsof het voor het eerst is, om te voelen hoe het moet zijn om daar te staan en het mee te maken, om film tot ontzagwekkende hoogtes te zien stijgen en je even helemaal verliefd te voelen ...

Nicole Kidman, geen idee hoe oud ze nu is, maar bij deze: I love you ...

Maar genoeg zoetsappig gelul: het is gewoon een kinderachtige kutkitschmusical met 2 dansende kutelfjes op een podium. Maar eentje die mij Titaniciaans goed wist te raken.

4,5* voor de tranen die maar net uitbleven.

De muziek vond ik overigens wel leuk. Ik dacht even nog dat All You Need Is Love van The Beatles eraan zat te komen, maar dat bleef helaas uit Virtuoos hoe het naar voren kwam tussen alle waggelende en chaotisch swingende karakters die precies leken te weten waarmee ze bezig waren. Hot

Begin en einde met die gordijntjes waren ook wel komisch. Sowieso een leuke aankleding die Luhrmann toch maar goed wist te vangen met zijn camera. Veel beter op zijn plaats ook dan in Romeo+Juliet. Waarschijnlijk één van de redenen dat de emoties zo goed werkten.

Capra-corn is zo'n 'hate it or love it'-geval waarbij ik me met volle overtuiging bij de lovers kan scharen.

Capra's formule is iets waar ik eens voor zou moeten gaan zitten. Ik heb nu 7 van zijn films gezien en nog altijd kan ik mijn vinger niet echt leggen op hoe hij het nu precies flikt. Maar wederom zat ik met een overweldigend gevoel van gelukzaligheid opgescheept aan het einde van de film; een gevoel dat ook alleen weggelegd lijkt voor films van grootmeester Frank Capra zelf. Meer dan 70 jaar na uitbreng is er nog steeds geen scène in Mr. Deeds Goes To Town aan te wijzen die niet werkt! Geen storende muziekscore, geen tijdgebonden grapjes, geen rare acteerprestaties en geen lelijke shots. Capra-corn is universeel!

Gary Cooper is fantastisch in zijn ingetogen, oprechte rol van een man die niet begrijpt waarom iedereen er toch zoveel plezier in heeft anderen te kwetsen. Waarom kijken mensen niet naar elkaars goede kanten? Het is een doodeenvoudig uitgangspunt om zo'n personage als hoofdpersoon te nemen en hem vervolgens door het slijk te halen, maar Capra weet cliché's te omzeilen, komt zelfs met een aantal onverwachte wendingen en weet weer een eind te produceren waarvan iedere film droomt!

De film heeft ook veel te danken aan het script. Geen scène teveel, altijd een hoog tempo, zeer geslaagde humor, overtuigende karakterschetsen en bovendien sterke thema's. Maar toch is er iets heel interessants gaande in Mr. Deeds Goes To Town.

De rechtszaak aan het einde is namelijk volstrekt ongeloofwaardig. Niet veel regisseurs zouden hun films qua drama nog overtuigend kunnen houden als ze eindigen met een rechtszaak waarin het hoofdpersonage bijna naar het gesticht gestuurd wordt vanwege de bewering dat geld weggeven slecht is voor de economie (oja?) en een aantal dronken acties van hem. Nog een zogenaamde wetenschapper erbij en de zaak lijkt rond. Maar ondanks dat ik er niet in geloofde, was ik er ontzettend bij betrokken. De onrechtvaardigheid was zo sterk en Cooper was zo goed in zijn rol dat alles ineens geloofwaardig werd. Heel erg bijzonder dat Capra dat gedaan krijgt.

Speciale aandacht nog voor Jean Arthur's geweldige acteerprestatie en voor de humor. De scène met de echo, Mr. Deed's schitterende monoloog over menselijke ticks en Mr. Deed's rechtse steken elkaar in hilariteit naar de kroon.

4,5*

Gisteren eindelijk opgezet, mijn verwachte topper uit de Capra-box. En de film liet mij aanvankelijk met gemengde gevoelens achter.

Dit was het dan. De film, geprezen als Capra's beste, had mij lichtelijk teleurgesteld! Natuurlijk was Stewart onweerstaanbaar in zijn rol, natuurlijk was het heerlijk verteld, en natuurlijk had het een schitterend einde, maar toch. Ik miste de magie. De magie van It's a Wonderful Life.

Dat is niet zo vreemd, aangezien ik de film ging kijken en ervan uitging dat ik een soort van It's a Wonderful Life 2 te zien kreeg. En dat is Mr. Smith goes to Washington zeer zeker niet. De film is niet zo magisch.

Ook dat is niet zo vreemd, aangezien dit een verhaal is dat realistisch moest zijn om meeslepend te worden. En daar slaagde de film hier en daar toch wel helemaal in. Maar toch niet wat ik ervan verwacht had.

De volgende dag (vandaag dus) had ik een hoop tijd om eraan terug te denken. En die beelden staan dan toch totaal op je netvlies gebrand. Things were pretty clear to me. Hoe geweldig was het allemaal gedaan was. Hoe mooi het verhaal werd opgebouwd. Hoe heerlijk Stewart kan acteren, en hoe geweldig Capra emotie in zijn films kan leggen. Wat een mooi script de film heeft, en hoe Capra er opnieuw in geslaagd was de moraal in ieder aspect te verwerken, zonder dat je je eraan stoort. Wonderful.

De film heeft me eigenlijk de hele dag vrolijk gehouden. Ik heb helemaal zin om hem vanavond opnieuw te bekijken. Capra is nu 100% mijn favoriet regisseur. Nog nooit iemand gezien die mij zo vrolijk kon maken met zijn films, en tegelijkertijd zoveel aan een film kon meegeven.

5*, en een plekje in mijn top 10

Ik moet alle laagstemmers hier ongelijk geven! Oh ja, natuurlijk is Mrs. Doubtfire een redelijk voorspelbare, Amerikaanse film over Grote waarden met ééndimensionale personages en van aankleding tot opbouw een duidelijk product van de jaren '90, maar wrange uniekheid is ook volop aanwezig!

Allereerst is Robin Williams even briljant als grappig in zijn hoofdrol. Stompzinnig natuurlijk, I'm good at voices, sentimenteel zelfs, maar hilarisch! Het is niet niks om overtuigend een man te spelen die een vrouw speelt en plotseling omslaat in zijn leefgedrag, maar Robin Williams uitmuntende prestatie maakt het de hele film door geloofwaardig. Al het kundig verborgen sentiment wordt ook in één klap aannemelijk en de hele film is ontroerend. Bam! Zo makkelijk gaat dat blijkbaar.

Mrs. Doubtfire is een film die heel oprecht gelooft in bepaalde onuitputtelijke waarden, zoals liefde voor je kinderen, de onschuld van kinderen en het onstuitbare enthousiasme en levensplezier dat sommige mensen altijd lijken te hebben. Wat de film kenmerkt is dat daar overduidelijk geen familie-waarde tussen zit die het gezin verheerlijkt. Want waar eerstgenoemde waarden inderdaad in het dagelijks leven terugkomen, is niks zo grillig als een gezin. Wat aan de oppervlakte dus een simpele Amerikaanse film lijkt, blijkt gebouwd op veel realisme en vooral op veel humor.

En technisch gezien is alles, script, camerawerk, aankleding, prima in orde. Ook de uitstekende rol van Sally Field en het simpele maar doeltreffende werk van Pierce Brosnan mogen gezien worden.

4*

Ik ga ervan uit dat er honderden theorieën bestaan over deze film, maar voor die allemaal door te lezen eerst mijn bericht.

De film begint alleraardigst. Twee meisjes komen door het toeval bij elkaar en gaan op zoek naar de identiteit van de ene. Wat hierin opvalt is, dat de film schijnbaar realistisch is, maar dat er een hoop dingen juist erg vreemd zijn. Bijvoorbeeld dat oude stel in het begin, dat met een vervremend geforceerde lach in die taxi zit. Waarom doen ze dat? Er zijn wel wat redenen te bedenken, maar die lijken toch niet echt helemaal waarschijnlijk.

Dan is er nog een scène die eruit springt, die van die jongen en die man in de Winkie's. Wat wil deze scène nu zeggen? Hij past perfect in het sfeertje dat over de film hangt, maar zit er niet meer achter? Wie is die jongen en wie is die man? Om de een of andere reden bedacht ik dat die man misschien de kijker was. Hij is dus jou als kijker. Ik weet niet meer hoe ik erbij kwam, maar zou dat niet kunnen? Deze man wordt niet toegelicht en hij komt niet opnieuw voor in de film. En hij moet toch een rol hebben?

De film start naast de vreemde personages en allesoverheersende vrolijkheid vrij normaal. Hij is vrij goed te volgen op wat rare situaties na. Het hoogtepunt van dat hele stuk is de scène dat Betty op auditie gaat, die is bijna onmenselijk goed. Het is onbeschrijflijk wat er precies gebeurde, maar dat was echt ongelooflijk goed gedaan. Dat is ook meteen een knikpunt in de film. Daarna is het afgelopen met het vrolijke sfeertje. De personages veranderen niet, maar het wordt allemaal wat drukkender. Tegen het enge aan. Die hele tweede helft van de film vond ik ongelofelijk spannend, en dat alleen maar door de sfeer!

Nadat het lijk van Diane Selwyn gevonden wordt, trekt 'Rita' het even niet meer. Ze verandert van kapsel en je ziet haar gevoelens. Dan neemt ze Betty mee naar dat theater, waar gesproken wordt over die opgenomen band. Is dat soms een metafoor? En zo ja, waarvoor dan? En waarom wil Rita überhaupt opeens naar dat theater? En waarom spreekt ze opeens Italiaans? De film geeft je steeds meer stof tot nadenken.

En dan komt het; Betty vindt opeens een blauw doosje en Rita heeft de sleutel. Waar komt dat doosje nou vandaan? Ze gaan terug naar het appartement en Rita opent het doosje. Maar waar was Betty? Ze was opeens weg! Dat moet toch ook íets betekenen? En dan de bekende twist; de personages hebben plots andere namen en gedragen zich bozer en eigenlijk ook realistischer dan in het eerste deel.

Nu eerst even dat doosje: Waar staat dat voor? Het deed me denken aan een oud en (volgens mij) Grieks verhaal; Pandora's Box? Ik weet niet zeker of het zo heette, maar het ging in ieder geval over een doosje, en nadat het geopend werd verspreidde het kwaad zich over de wereld, of iets dergelijks. Gebeurt dat hier niet óók? Zo lijkt het toch. Misschien is dat dan ook de enige betekenis van dat doosje. Maar die creep met dat enge gezicht achter dat restaurant, die had dat doosje toch eerst? Is hij dan die 'Pandora' of hoe die heet? En zo ja, wie was dat dan?

Nu lijkt het mij, dat die 2e en donkerder wereld de echte is, aangezien dat gewoon realistischer overkomt. Iedereen blijkt dus anders te heten en zich anders te gedragen. Maar de grootste naamwisseling is toch wel die van Betty en die serveerster. Daarnaast heeft 'Coco' een heel andere rol. Wat niet veranderd is, is dat 'Betty' en 'Rita' van elkaar 'houden'. Daaruit lijd ik dan af dat 1 van de 2 dat eerste stuk heeft gedroomd. Wie dat dan was laat ik even in het midden.

Wat er in dit tweede stuk uitspringt, is die scène in de auto die zich vrijwel identiek aan die in het eerste stuk afspeelt, maar slechts een ander personage bevat. Maar wat dan weer omgedraaid is, is datin het 'vrolijke' deel er een pistool aan te pas komt, in het 'donkere' deel een aangenaame verassing. En die staan ook wel tegenover elkaar. Zouden die twee werelden dan elkaars tegenovergestelden zijn? Zou zomaar kunnen.

Dan blijkt 'Rita' een relatie te hebben met Adam (die z'n naam wel nog heeft!), en uit haat laat 'Betty' haar vermoorden. Vanaf dat punt sluit het min of meer aan bij het eerste deel. Maar dat eerste deel klopte niet met de werkelijkheid. Stukken daarvan kloppen in ieder geval niet, zoals al die vrolijkheid.

Mijn conclusie is dus dat dat eerste deel de droomwereld is van 'Rita'. Ze lijdt toch aan geheugenverlies? Dan kunnen al die vreemde ontwikkelingen er nog wel bij. Misschien is ze zelfs al dood, en 'stopt' haar droom als ze dat doosje opent. En wat gebeurt er? Ze ontmoet degene van wie ze oorspronkelijk hield opnieuw. Misschien is 'Betty' wel een andere vrouw, maar is ze voor 'Rita' haar liefde. Misschien ziet Betty er wel heel anders uit. Maar 'Rita' ziet nu wie ze wil zien. Haar liefde.

Dan komt ze in dat restaurant iemand tegen die Betty heet, maar zij ziet Diane staan. Dat denk ik tenminste. Zo herinnert zij zich haar, en bij dat huis aangekomen blijkt dat ze dood is. En 'Rita' reageert verschrikt. Misschien voelde ze wel liefde bij die naam, en heeft ze nu gezien dat die liefde dood is. En wil ze daarom veranderen.
Diezelfde nacht bedrijft ze voor het eerst haar liefde met 'Betty', en gaat ze met haar naar dat restaurant, waar dat doosje ligt. Wat betekende dat ook alweer? Het slechte, het einde van haar droom. Degene die Italiaans spreekt blijkt die vrouw met het blauwe haar, die je op het einde ziet. Ik ga dus voor de 'Pandora's box'-versie.

Dan is nog niet alles opgelost, een aantal lijntjes blijven open. Toen Diane 'Rita' wilde laten vermoorden, zou die blauwe sleutel op de afgesproken plaats komen te liggen. Is dat het lijk? Is die sleutel in de andere wereld diegene die 'Rita' bij zich heeft? Kan ook.

Wat ik niet kon plaatsen was wat de Cowboy met het hele verhaal te maken had, en dan die Adam. This is the girl. Het bleek 'Rita' te zijn in de echte wereld. Misschien ook een droom van 'Rita' die betekent dat zij bij elkaar horen. Maar Adam had toch een soort liefde op het eerste gezicht-moment met 'Betty'? Wat betekende dát dan?

Kortom, vragen, vragen en nog meer vragen. Het antwoord blijft misschien altijd niet gevonden, en bovendien weet ik zeker dat ik een hele hoop dingen nog ben vergeten ook. Een film om meerdere keren te bekijken.

Wat ik daarnaast nog wil zeggen, is dat het acteerwerk fantastisch was, het camerawerk eveneens, en de sfeer aldoor helemaal geweldig. De tweede helft van de film was gewoon ongelofelijk spannend, en ik kon maar niet zeggen waarom.

Na Wild at Heart een opluchting en mindfuck tegelijk.

4,5*

Heel aardige film, niet saai en vaak best boeiend en spannend. Wel lijkt de opzet nogal klassiek te zijn, of misschien zijn andere films eerder hierop gebaseerd? De karakters waren wel helaas niet allemaal even geslaagd, maar dat wordt aardig gecompenseerd door Finney en Bacall. Het eind was zoals gezegd erg goed, het beste stuk uit de hele film, ook al is de ontknoping ook weer niet zo'n klap in je gezicht als bij bijv. The Usual Suspects. Ik had eigenlijk zodra duidelijk werd dat iedereen op de één of andere manier verbonden was met Daisy, al verwacht dat ze ook allemaal wel iets gedaan zouden hebben. Gelukkig komt er daarna nog een aardige twist. Ook was de manier van het tonen van flashbacks leuk gedaan. De verhaalstructuur is sowieso vrij sterk.

Zeker een boeiende en onderhoudende film dus, alleen de muziek was vrij slecht. Die leek alles te willen overdrijven en voelde vaak erg misplaatst aan. Een mooie score had best een meerwaarde kunnen leveren. Geen klassieker, maar een goede film.

3,5*

Mijn moeder, Julia Roberts-fanaat als ze is, heeft me deze film wel eens laten zien in mijn jonge jaren Mijn herziening van vandaag deed daar echter geen eer aan, want hoewel ik de film vroeger altijd hilarisch vond (allicht doordat mijn moeder dat ook vond), kreeg My Best Friend's Wedding ditmaal een teleurstellende herziening.

Het personage Jules is ten eerste een bitch, en ik moest haar vanaf het begin al niet. Ik kon de hele film lang geen sympathie, zelfs alleen maar afkeer voor haar opbrengen! Ik werd ook helemaal simpel van het stompzinnige verhaal, vol met onlogica en wannabe- unieke momenten waar romkom-scripts wel vaker een neus voor hebben. Het levert, ondanks de ongetwijfeld goede intenties van de schrijver, echter niks meer op dan een luchtig wedstrijdje in welke tiwst het voorspelbaarst is. Dit kwam mede doordat de personages zo typisch en cliché waren en zich door zulke cliché situaties moesten worstelen. Ook irritant dat hun gesprekken zo onecht waren. Ze kwamen met dingen op de proppen die je in een normaal gesprek nooit iemand zult horen zeggen, té gevat of té doordacht. Alsof we met übermenschen van doen hebben, wat misschien ook wel de intentie was. Het stoorde in ieder geval, aan het einde werd het zelfs tenenkrommend. Pluspuntjes zijn Rupert Everett (alleen zonde dat hij homo is, dat is wéér zoiets om maar anders en grappig te zijn en te voorkomen dat hij en Jules iets zouden kunnen krijgen) en I Say A Little Prayer For You (ook al slaat ook dát in de context helemaal nergens op; opzich is het echter leuk).

Wel vermakelijk, maar ook cliché en bijzonder onsympathiek. En bovendien absoluut niet romantisch.

2*