Opinions

Ietwat tegenvallende film.

De film begon aardig, het uitgangspunt van alleen op de wereld zijn is natuurlijk erg interessant. Neville's langzaam oplopende paranoia en de manier waarop hij min of meer een systeem wilde aanbrengen in zijn leven en hoe hij zijn omgeving gebruikte om te overleven was sterk uitgewerkt, evenals de drijfveer die hij nodig heeft om op de been te blijven: Shrek, Bob Marley, en zijn hond. Het miste af en toe wat actie of spanning, maar het kon er meer dan mee door. Sterker nog; als het zo de hele film was doorgegaan, het vinden van medemensen en het vechten voor een leven dat eigenlijk geen inhoud meer heeft, dan had ik misschien wel 4* gegeven.

Maar helaas ging de film na de pauze ellendig snel een dal in. We hadden al een (aardig, en zelfs lichtelijk spannend) voorproefje gehad van de vampiers, maar in het 2e deel maken ze helemaal de dienst uit. We komen meer te weten over hoe de wereld in deze situatie verzijld is geraakt, en hoe het de rest van de mensheid vergaan is. Het definitieve knikpunt komt als dan uiteindelijk zijn hondje er ook aan moet geloven, opzich nog wel een mooie en emotionele ontwikkeling. Dat hij daarna helemaal niet meer te houden is, is begrijpelijk, maar hadden de makers maar een andere uitweg dan die vampiers bedacht! De vampiers doen niks anders dan een beetje brullen en boos kijken, en zijn vreselijk onorigineel. Ik zou zelfs zeggen: zo standaard als maar kan. Nog een wonder dat ze überhaupt nog een zekere spanning opwekten in de, uiteindelijk ook nog teleurstellende, finale.

Dat is denk ik te danken aan de makers, ze hebben zeker hun best gedaan om deze film de moeite waard te maken, maar ze kregen te kampen met die stomme vampiers. Jammer. Het einde was afgeraffeld. Ook jammer. Wat overblijft is de angstaanjagende maar toch ook fascinerende gedachte om de laatste mens op aarde te zijn, en daar zit hem ook alle kracht van de film in. Het gecreeërde New York is adembenemend, een door Moeder natuur overwoekerde stad vol gevaarlijke roofdieren, een jungle, en de kleine details die iedere toekomstfilm nodig heeft zijn leuk. Het ontbreekt de film zelfs niet aan humor. Zonder vampiers, of in ieder geval zonder deze vampiers, en met misschien wat meer vaart hier en daar had dit beslist een topper kunnen zijn. Die status bereikt hij nu niet, al zou ik de film nu alweer graag herbekijken voor een eventuele scoreverhoging. Vreemd.

Toch blijf ik bij mijn oorspronkelijke oordeel:
2,5*

Leerzame films. Films met een lesje. Een boodschap. Een doel. Noem ze hoe je ze noemen wilt, maar ze bestaan, en I Am Sam hoort erbij. De film wil je een paar dingen leren (o.a. dat de Beatles geweldig zijn ).

En het beste dat de film doet is de hoofdrolbekledende gehandicapte overtuigend als personage neerzetten en hem overtuigend interactie laten ondergaan met zijn omgeving. Ik ken persoonlijk geen verstandelijk gehandicapte, en ben op dat gebied dus redelijk onervaren, maar als je wel eens langs ze wandelt op straat denk je soms onwillekeurig: moet dat niet moeilijk zijn voor hun naasten? Maar toch lees/hoor je, al medelijdend, wel eens over die naasten, die dan zeggen dat de verstandelijk gehandicapte hen juist gelukkig maakt. Hoe kan dat dan in Godsnaam, vraag ik me dan af? En daar komt, jawel, het leerzame karakter van de film om de hoek kijken! I Am Sam, wel een idiote filmtitel overigens (wat dus eigenlijk misschien wel geslaagd is), laat wonderbaarlijk knap zien hoe dat proces van gelukkig-maken in zijn werk gaat. Overtuigend zijn niet alleen de vader-dochter relatie die natuurlijk centraal staat, Sam's vriendengroep die hem door dik en dun steunt, en zijn werkgever die maar al te bereid is om Sam promotie te geven en te steunen in de rechtzaal, maar vooral ook Sams relatie met zijn advocate. Heel cliché, maar toch wel mooi, dat zij door hem min of meer inziet waar het om draait.

De film heeft wel veel te danken aan zijn acteurs. Sean Penn is geweldig, maar niet overrompelend, maar dat is meer de schuld van de regie dan van hem. Je twijfelt hoe dan ook geen moment aan hem. Michelle Pfeiffer schiet ook de hele film door raak, behalve dan misschien op het moment dat ze zegt dat ze zichzelf lelijk vindt, en weet uit het tamelijk stereotype karakter nog best een boeiend personage te persen. Dakota Fanning doet gewoon waar ze goed in is, en ook Laura Dern weet met haar paar minuten schermtijd te doen wat ze moet doen.

Het plot is niet veel bijzonders verder. De hele rechtzaak enzo geloofde ik allemaal wel, en op emotioneel/relationeel gebied volgt de film vrij nauw de lijntjes die daar al jaren voor bestaan. Dat het geheel uiteindelijk nog redelijk ontroerend is, komt door het acteerwerk. En het einde had een stuk beter gekund.

De kracht van de film zijn de emoties. Gesteund door het redelijk aanstekelijke camerawerk lijken alle personages ontleed te moeten worden. En dan borrelt er wel eens wat naar boven.

Dat Sam van The Beatles houdt is, naast heel logisch, best grappig. Zijn anekdotes slaan vaak nergens op, maar toch. De covers (ik heb er een stuk minder gehoord dan er op de soundtrack staan trouwens) vond ik weer minder leuk. Op de één of andere manier hebben ze het gepresteerd om een groep zangers op te trommelen die allemaal vrijwel dezelfde zangtoon voortbrengen. Doe mij dan het origineel maar. Ik vond het al met al weinig toevoegen aan de film, en de geschreven score vond ik beter werken. Wel heel leuk:

Do you think your dad can give you what you need?

- All you need is love.

3*

Deze film kent een ongekend vreemd begin. Een hoop rare mannetjes (die ook nog eens Russisch praten) die voor de kijker moeilijk te snappen dingen schreeuwen en in ieder geval niet het meest naturelle acteerwerk beheersen.

Het werd voor mij even doorzetten, ook al omdat ik de personages tamelijk laam vond en er geen reet gebeurde. De cinematografie vond ik ook slecht; dat bos zag er mijns inziens teveel uit als ... gewoon een bos. Onzinargument natuurlijk, ware het niet dat dat het als een home-video deed aanvoelen en ik dat nogal amateuristisch vond. Ook zit de eerste helft behoorlijk vol met rare stukken. Het hele personage van Glasha was me te vreemd, en Florya deed niet veel anders dan huilen en lachen, en nog behoorlijk ongeloofwaardig ook.

Gelukkig kwam er wat ellende in de film. Plotseling zijn de simpel ogende camera-voeringen des te indringend, en de film stelt enkele prachtige shots tentoon. Maar het sterkste vond ik nog wel het realisme in de film. Het zou me niks verbazen als het een vette snuff movie is, het sterven van de koe vond ik bijvoorbeeld shocking realistisch. En dat na het low-budget achtige vakantiefilmpje dat de eerste helft was!

De complete 2e helft kreeg een extra lading door het realisme. Het lijkt allemaal veel te echt, vooral doordat het in het begin allemaal zo amateuristisch leek. Het ploeteren, het lijden, het fysiek dan wel psychologisch vermoord worden - zelden sterker dan in de 2e helft van deze film. Het eind was echt beyond me zo sterk - het liquideren van dat dorp door lachende duitsers, het op Hitler schieten en WO II in vogelvlucht (zelden zo indringend aangetoond gezien wat er was gebeurd als Hitler eerder was neergeschoten) - het was een mokerslag. Zonder naar huilmomenten te zoeken. Verdiend een topfilm, al had de 1e helft van mij een stuk minder laam mogen zijn.

Net aan 4*

Films over de liefde hebben we natuurlijk in alle soorten en maten. De combinatie met een fin-de-siècle Wenen waar goochelaars de natuurwetten tarten en de keizer de dienst uitmaakt, is toch wel redelijk uniek.

Maar dan moet je wel een liefde hebben die werkt. En dat is hier helaas niet echt het geval. Nu heeft de film nog meer te bieden dan dat liefdesverhaaltje, maar toch. Gemiste kans. De film heeft allereerst een sterke troef in handen: Edward Norton. Het soort acteur dat de aandacht achteloos lijkt te kunnen vasthouden. Zijn shows zijn mede door hem een waar genot om te zien. Maar meer nog is het de magie en het bijna ongemakkelijke gevoel waarmee hij je achterlaat, dat zijn schijnbaar simpele voorstellingen zo sterk zijn. Ze vormen het hoogtepunt van de film. Je blijft je aldoor afvragen hoe de vork in de steel zit. Wordt dit allemaal nog wel verklaard? Kán dit wel? Is het magie? Is Norton echt iemand met bovennatuurlijke gaven? Interessante vragen.

Verder vond ik het allemaal helaas niet veel bijzonders. Het acteerwerk was allemaal uitstekend maar niet bijzonder, de aankleding en belichting en dergelijke waren prima, maar minder indrukwekkend dan een 'The Prestige'. Vergeef me die vergelijking, maar hij ligt wel erg voor de hand. En The Prestige is werkelijk in alles de betere film. De spanningsboog in The Illusionist is veel te afwezig, en het grootste deel van de film zit je gewoon maar te kijken, zonder dat je echt bij het gebeuren betrokken bent. Intrigerend wordt het pas weer echt wanneer Eisenheim die groep volgelingen krijgt, die hem als een soort van messias beschouwen. Dan begin je je weer af te vragen of het nu werkelijk illusie is. Of niet.

Het einde vond ik niet zo geweldig. Had ons dan op zijn minst een clue gegeven. Dit viel een beetje uit de lucht en was ook niet zo heel briljant. Wederom: kijk The Prestige om te zien hoe het wel moet.

Volgens mij was trouwens Paul Giamatti de hoofdpersoon, en niet Edward Norton. Ik weet het eigenlijk wel zo'n beetje zeker. Paul is degene die we volgen, die de veranderingen doormaakt.

Toch een leuke magische film met mooie muziek, maar helaas te weinig eigenheid. Ook al vind ik Sophie wel een erg leuke naam.

3*

Maar ik heb de dvd. Misschien herkijk ik hem nog wel eens voor eventuele verhogingen.

Gisteravond gekeken, en het is zeker een leuke film.

Wel een film die zichzelf heeft overgoten met een aantal cliché's, maar die op een zodanig warme manier aanpakt dat het niet irriteert.

Het verhaal is dus niet echt vernieuwend, maar sommige dingen waren erg leuk gevonden, bijvoorbeeld al die oudjes, hilarisch, met als uitschieters die blinde man in het bed en de beste vriendin van Ella.

Alleen Rose werd af en toe een beetje irritant. Maar het is haar vergeven.

Een aanrader dus!

3,5*

Damon speelt echt de aller-, als niet de aller-, dan wel de aller-grootste sukkel ooit in deze film. Dat maakte de film voor mij uitzonderlijk boeiend en grappig. Damon's personage in The Informant! maakt duidelijk waarom de wereld niet de perfecte plaats is waarvoor hij wel de potentie heeft: sommige mensen zijn gewoon zo dom als maar zijn kan.

Maar niet alleen dom. Mark Whitacre is ook onvoorstelbaar egocentrisch, moreel onverantwoordelijk en absoluut niet voor rede vatbaar. Zijn leugens worden iedere scène groter, zijn problemen groeien evenredig, maar in plaats van uit de vicieuze cirkel van tegenslagen te stappen, verzint hij een nieuwe leugen om alles nog even een graadje erger te maken. En aan het einde van de film is hij geen steek veranderd. Een afgrijselijke man. Fascinerend en ook hilarisch om te volgen. Zeker als je in je achterhoofd houdt dat het allemaal niet eens zo ver van de werkelijkheid zit (mijn broer heeft het bij zijn studie behandeld).

Uitstekende film. Visueel niet zo interessant, wel vermakelijk acteerwerk, prima dialoog en een treffende soundtrack.

3,5*

Het is grappig hoe erg een film kan afwijken van wat je verwacht na zijn trailer. Zwaar overdone filmfreak als Tarantino is, verwachtte ik min of meer van hem dat zijn filmtrailers door hemzelf beoordeeld en goedgekeurd waren. En de trailer van Inglourious Basterds vond ik nou niet bepaald overrompelend. Dus ik zag het als een smet op de film zelf. Is dit nou een film waar Tarantino achter staat?

Punt is dat ik absoluut geen verwachtingen had toen ik naar de film ging. Het enige dat ik erover had gelezen was dat hij niet zo heel enthousiast was ontvangen in Cannes. En ik dacht dat Tarantino zijn mooiste dagen als filmmaker wel gehad had. Ik had het hele concept van de film nooit zo veel gevonden, en ik zag Tarantino al helemaal geen WOII-film maken, een genre wat ik sowieso nogal uitgekauwd vond. Dusja, Tarantino's film had vrij spel om volledig over me heen te lopen en me vanaf de eerste seconde volledig te fascineren, verbazen en laten inzien hoe geweldig film ook alweer precies is!

Tarantino is zo geweldig. Hij doet gewoon precies wat hij leuk vindt, dat is vanaf het begin wel duidelijk, en hij heeft het filmvak zo ongelofelijk goed in de vingers! Hij begrijpt het gewoon door en door, en daardoor laat hij ons, kijkers, verschrikkelijk meegenieten van zijn eigen pleziertjes. In films draait het eigenlijk om: de dialogen en de actiescènes. Dus wat doet Tarantino? Hij maakt een film van 2,5 uur met puur dialogen en actiescènes

Ik moet toegeven: voor deze film is gewoon geen passende trailer te maken. Onmogelijk kun je in een minuutje uitbeelden wat Tarantino hier doet. Dat komt door de soortvan allesoverheersende western-opzet van de hele film, startend met een schitterend Once Upon A Time In The West-achtig begin, maar dan met Tarantino-dialogen. Dat klinkt niet alleen fantastisch: dat is het ook. Hij neemt zijn tijd, maar waar westerns daardoor stoffig of saai kunnen worden, houdt Tarantino het hip en vlot door volledig tegen het gebruikelijke in te gaan. Niet alleen omzeilt hij met gemak alle cliché's, vooral ook gaat hij tegen verwachtingen in waarvan je je niet eens realiseert dat je ze hebt. Tarantino realiseert zich dat uiteraard wel, wat volledig aan zijn oneindige filmkennis gerelateerd zal zijn, en verkent kanten van het genre die je nooit eerder hebt gezien. Inglourious Basterds voelt in alles aan als de volledig unieke film die hij is. Het begint natuurlijk allemaal met het script, dat zo ongelofelijk perfect is dat het begint te jeuken. Ik vraag me af of Tarantino dit ooit nog eens gaat overtreffen. De tot in de puntjes uitgedachte beginscène, die direct de toon zet (Once upon a time ... in Nazi-occupied France), gaat via een verstommend briljant en indringend middenstuk naar zijn onvermijdelijk geniale climax waarin cinema weer cinema is. Ofzo.

Zoals altijd is het geweld in Tarantino's film werkelijk hilarisch, en dus kun je verwachten dat dat in een WOII-film tot zijn hoogtepunt komt. Maar meer nog dan die 1+1=2 som waar is, is Tarantino erin geslaagd om je echt in een breuk te leggen als er weer gruwelijkheden om de hoek komen kijken. En dat gebeurt nogal vaak. Maar dat maakt de film niet oppervlakkig, integendeel, het contrasteert sterk met de momenten waarin de film het emotionele diepe induikt. Wat ook met regelmaat voorkomt. En dan moet je ook nog niet vergeten dat de film bij vlagen zinderend spannend is. Alles wat in een dialoog zit wordt eruit gehaald en ten volle benut. Wat uitgebalanceerd in 5 verschillende chapters onder westerndeuntjes nog eens door Tarantino-geintjes als voeten, Samuel L. Jackson en filmverwijzingen bedolven wordt. Onweerstaanbaar
Een en ander was natuurlijk onmogelijk geweest zonder een uitmuntend stel acteurs, en een uitmuntend stel acteurs is wat we dus maar gekregen hebben. Over Waltz als Hans Landa hoef ik weinig meer te zeggen: de man verdient zijn lof en is ook zó onuitstaanbaar goed geschreven dat hij de all-time-best-movie-characters-list meteen op mag. Die talen! Die charme! Zijn gruwelijke aanwezigheid in iedere scène! Brad Pitt steelt hem echter nog zo'n beetje de show Geholpen door zijn kin en zijn accent is hij altijd grappig, altijd op zijn plaats, en altijd welkom in beeld (iets wat je gezien poster en trailer relatief weinig ziet gebeuren, wat het geheel naar mijn mening alleen maar afwisselender en leuker maakt). Maar de Basterds zelf (echt HILARISCH geïntroduceerd allemaal, echt van die film-introducties waar Tarantino op kickt ) zijn in feite het beste van allemaal, en ook Diane Kruger mag er wezen. Maar Mélanie Laurent is de echte verrassing van de film. Koel en onberekenbaar, maar ook voorzien van een zekere romantische charme en een air van weggestopte emoties. Nice!

Maar waar de film eigenlijk gewoon in grossiert is het hele talenspel. Frans en Duits en Engels (jaja, én Italiaans natuurlijk) worden afgewisseld en ingezet als wapen alsof ze daarvoor gemaakt zijn en iedereen loopt constant zijn omstanders ofwel een minderwaardigheidscomplex ofwel de dood ofwel andere vreselijke dingen aan te praten door die vele talen. De macht zit hem in de details. Hoe dat precies zit is natuurlijk niet uit te leggen, come on het is van Tarantino, maar het is echt een cinema-summum. Iedereen die elkaar dist en met volkomen kalmte het vuur aan de schenen (en ballen) werpt, ah, dat is nog eens iets anders! Het script is, kan ik niet vaak genoeg benadrukken, even uniek als briljant en hoe alle afzonderlijke verhaaltjes in elkaar vallen doet het aanvoelen alsof het voorbestemd was.

Inglourious Basterds is een ongelofelijke film geworden, waarin zo ongeveer alles klopt. Tarantino heeft het te pas en te onpas volgestouwd met dingen die hem amuseren, denk aan flashbacks, sigaretten en slow-motion, of zwart-wit films, of dames met moordneigingen, en weet alles met precies de juiste toon te benaderen. Tegelijkertijd zit er zoveel flair en enthousiasme in de dialogen, worden personages zo heerlijk in de film gezet, en is het allemaal zo heerlijk gruwelijk en grappig en verbijsterend (de plottwist aan het einde ook!), dat het een voor westerns zeer meeslepende film is geworden en voor oorlogsfilms een wel heel erg komische. Waanzinnig mooi camerawerk ook. Moment suprême (ik hoop dat het goed Frans is!) was voor mij wanneer Shoshanna neergeschoten wordt. Prachtig, lekker symbolisch, lekker filmisch. Het grootste deel van de film speelt zich af in een oude bioscoop. Ik moet Tarantino bijna van schattigheid beschuldigen.

5* en #4 in mijn top 10. Tja, om genialiteit kun je nu eenmaal niet heen.

Souuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuunds good?

Erg aardige film.

Vooral Clive Owen is erg cool als bad guy. Het verhaal zit ook leuk in elkaar en weet een paar keer te verbazen. Leuk gefilmd en aardig geacteerd, hier en daar grappig. Precies wat je ervan kunt verwachten. Het leukste zijn nog de terloopse verwijzingen naar Serpico en Dog Day Afternoon

3,5*

Mja. Lame.

Dat is mijn woord om deze film te omschrijven. Into The Wild wil verschrikkelijk veel, en de gedachte dat de makers waarschijnlijk vonden dat deze film de mooiste film ooit was, bleef me om de een of andere reden voortdurend achtervolgen. De beelden, voice-overs, muziekjes; allemaal zo'n half-alternatieve mooiigheid waar je van moet huilen als het op de goede manier gebracht wordt. Maar wat eerder irritant is als het niet met het goede beleid gedaan wordt.

En dat was ook het manco. Het beleid. Penn, een briljant acteur, wil met zijn film veel te veel. Maar hij wil vooral mooi zijn, en dat is gewoon heel gevaarlijk. Ik stoorde me werkelijk aan de vreemdste dingen in deze film; om de één of andere reden overbekende camerahoeken, dialoog (dat 16-jarige meisje, ontzettend sexy verder, daar niet van, ze zag er ook veel ouder uit, maar heeft zij ook maar één boeiend woord gezegd?), de begintitels. Maar het ergste was nog die voice-over. Meerdere malen heb ik teruggespoeld om te proberen te snappen wat er nu precies bedoeld werd, en meerdere malen vergeefs. Dat zusje is ook weer best een leuk meisje, maar haar zeurderige stem doet niet veel meer dan zeveren over filosofische bullcrap, om de film maar interessant te houden. Dat noem ik overpretentieus.
En dan is daar natuurlijk nog de muziek. Redelijk beluisterbaar, jawel, maar vaak wel érg voorspelbaar. Die Eddie Vedder lijkt me best een leuke man, maar zijn stem is vervelend in het kwadraat. Zijn gehummel, op een gegeven moment (ik geloof wanneer Alex leest over Happiness), vond ik veel beter werken. De drang om indrukwekkend te zijn is op alle fronten gewoon verschrikkelijk lame.

Maar, wonderbaarlijk genoeg, de film werkt toch echt wel. Ondanks dat ik het met Christopher absoluut niet eens was (de maatschappij zit wat mij betreft uiterst goed in elkaar), vond ik hem nooit onsympathiek. Hirsch zet een geweldige acteerprestatie neer. Een beetje sneu voor zijn zusje was de situatie wel, maar ik vond het niet helemaal onbegrijpelijk van Chris. Het tempo van de film is best wel heerlijk, de structuur zit redelijk perfect in elkaar. De natuurbeelden waren natuurlijk uitermate schitterend, en overweldigend, en opwindend, en ga zo maar door, maar ze waren het écht. Daarnaast is het scala aan mensen waar Alex tegenaan loopt absoluut intrigerend, en wat de film los wil maken, dat de kijker gaat filosoferen, wil ook echt wel lukken. Zeer sympathieke, wel of niet door het leven getekende mensen, en je snapt steeds weer wat voor indruk ze op Alex moeten hebben achtergelaten. Dat weet Penn toch wel heel knap te schetsen.

Maar echt interessant wordt het pas wanneer Penn de negatieve kanten van Alex' wilde avontuur laat zien. Het verdriet van de mensen om hem heen, het in elkaar getrapt worden midden in de nacht, het vastzitten in de natuur. En de eenzaamheid. Alex kreeg er naar mijn mening pas laat last van, maar toch. Hoe hij tot nieuwe conclusies kwam en zijn filosofie moest bijstellen, ongelofelijk pakkend geschoten allemaal.
Want eigenlijk is het ook wel heel aangenaam om Alex te volgen op zijn reis. Zijn inspanningen vanaf de bank te kunnen aanschouwen, zijn toch wel begrijpelijke rebellie te zien gedijen. Zijn reis is redelijk stompzinnig, onnozel, naïef, maar toch vind ik dat íemand hem moet maken. En wij, alle andere mensen, mogen fijn meekijken. Ja, ik vind dat iedereen deze film zou moeten zien. Je hebt er wel wat aan. Alle details betreffende ouders, en liefde, en adolescentie, en maatschappij, en eenzaamheid (!), die zijn allemaal mooi meegenomen. Into The Wild is op dat punt ook écht een geweldige film.

Het einde is in retrospectief perfect. Toch vond ik het op het moment heel jammer. Ik was er de hele film van overtuigd geweest dat Chris het gewoon zou overleven, dat we naar de verfilming van zíjn boek aan het kijken waren, dus ik schrok werkelijk toen hij stierf. Zijn dood was wel uitzonderlijk mooi weergegeven. Ook vond ik zijn uitgemergelde gelaat, en het niet-aflatende gefriemel met de riem, erg indrukwekkend. Ja. De film had echt wel wat sterke kanten. Vergeet ook niet de scène dat Alex een vergunning wil om op de rivier te varen. Uitmuntend.

Toch jammer dat hij de hele tijd nogal LAME blijft. Want mooi, intrigerend, filosofeer-voer en potentieel 5*-materiaal is het zeker.

3,5*

De grote verassing uit de Capra-box.

Deze film was zo fijn en subtiel en doordrenkt met de Capra-sfeer dat de film van mij nog uren had mogen doorgaan. Het gegeven is niet al te origineel, maar op een dusdanig perfecte manier uitgewerkt dat je het gevoel hebt naar iets totaal nieuws te kijken. De film was niet zo grappig als bijv. You Can't Take It With You, maar dat stoorde ook niet. Het subtiele en romantische was waar het om ging, en dát werkte. Wederom lekker optimistisch!

Het einde was een vrij grote verassing. De miscommunicatie was erg goed uitgedacht, zelfs vergelijkbaar met die uit Romeo&Juliet. Het fijne bij een Capra-film is wel dat je altijd naar een happy-end kunt uitkijken, maar het gaat om de manier waarop. En dit was allicht de beste uit de hele box.

Wat is trouwens dat water mooi waar Cable doorheen sopt met Colbert om zijn schouders midden in de nacht! Capra weet dat soort dingen altijd mooi in beeld te brengen.

Dus Hollywood: Wil je iets remaken, remake deze film! Een eigentijdse versie met dezelfde sfeer lijkt me geen slecht idee, al is het moeilijk Capra te evenaren.

4,5* in ieder geval.

Voor het eerst sinds ik deze site regelmatig bezoek, vind ik het zonde dat ik niet meer dan 5* kan geven.

Deze film net bekeken, en wát een brok in je keel. Mijn eerste film in zwart-wit trouwens, maar dat maakt de film alleen maar beter. Dit is cinema zoals het moet.

Het verhaal is natuurlijk prachtig, en iedereen kent het. Mijn eerste kennismaking was in een Donald Duck, lang geleden, met Donald in de 'George Bailey' rol.
Toen al raakte ik er gefascineerd door. Maar dat verhaal ging alleen maar over het "Je bent nooit geboren"-stuk. Toen ik deze film vanmiddag kocht dacht ik dat deze film ook zo zou zijn.

Daarom snapte ik niet echt waar de film heen wilde in het begin, maar dat vergat ik na 5 minuten. Een schitterende uitwerking van de personages, echt geweldige momenten, gecombineerd met een 'sfeer' waar je U tegen zegt. Een fantastische ervaring.

Voorspelbaar werd het voor mij nooit, het feel-good gevoel mag er dan volgens velen dik bovenop liggen, tijdens de film besef je dat nergens, en wat een charme heeft zo'n film als deze. Het gesprek met de engel die zijn vleugels moet krijgen in het begin, dat kleine stadje met zijn inwoners, maar ook zo'n eindexamenfeestje in het begin. Hartverwarmende scènes te over.

Ik dacht altijd dat ik toch echt wel wat goede films gezien had. Maar na mijn eerste ervaring met Capra's werk, én met zwart-wit films, én met écht goede films, films zoals het moet, sfeervol en prachtig gemaakt, moet deze gedachte nodig herzien worden. Ik ben hier zeer diep onder de indruk van. Heb me meteen voorgenomen veel meer van 'dit soort' films te gaan kijken, voorzover ik ze kan vinden, als het kan te beginnen met Capra's andere werk.

Dit is trouwens ook mijn eerste film waarbij ik aan het eind jankend op mijn stoel zat. Een unieke ervaring tot nu toe. Bij Brokeback Mountain kreeg ik ook vochtige ooghoeken, maar nu stroomden de tranen me over de wangen. Magisch. Nadat de film was afgelopen wilde ik hem eigenlijk meteen weer opnieuw zien.

Komt op nr.1 in mijn top 10, met een flinke voorsprong op de rest. YES.