Opinions

IJzingwekkend beklemmende spanningstour-de-force met een briljant plotje vol dingen die alleen in films kunnen gebeuren, en waarschijnlijk daardoor zo goed werken.

De eerste helft van de film is degelijk. Leuk gefilmd, aardig uiteengezet, James Stewart laat weer eens mooi zien waar hij voor gemaakt is en Hitchcock legt de kaarten duidelijk uiteen. Zonder ook maar een clou te geven waar de rest van de film dan over moet gaan, want als je op een gegeven moment het einde van dit deel in beeld ziet komen besef je je wel degelijk dat de speelduur nog niet ten einde kan zijn. Hoogtepunten zijn aan te wijzen: de kus bij de zee, Stewart's hoofd, de mysterieuze sfeer, het uitstapje naar het bos en het tracking shot in de toren. Dit stuk is goed te doen.

Maar dan de andere helft! De spaning is plotselijk om te snijden, Stewart's nog ontwikkelende paranoia wordt weinig subtiel overgebracht en zijn droomsequentie is dan ook huiveringwekkend. Je overtuiging dat geesten niet bestaan is niet meer, want Hitchcock sleept je dusdanig mee dat je erin begint te geloven. De daaropvolgende plottwist vergt het nodige vermogen om alles wat je eerder aangenomen had overboord te gooien, en de terugkeer van Kim Novak komt onverwachts en welkom. En nu wordt het dan écht meesterlijk. Hitchcock speelt vernuftig met welke informatie hij prijsgeeft, soms nog voordat alle karakters hiervan op de hoogte zijn, laat paranoia en het geloof in de geesten zelfs na hun ontmaskering nog de hoofdtoon spelen, de uiterste en gekste kant van de mens wordt verkend (Waar zou Stewart allemaal tot in staat zijn?), en hij laat zijn scoreman de vrije loop. En steeds wordt de spanning wat verder opgekrikt. Ditmaal subtiel deelt hij zijn schokken één voor één uit, wat hij samenwringt in de briljante slotsequentie waarin eerst een grijs mantelpakje en opgestoken haar een hoofdrol spelen, en later een verduisterde non. Waarvan de 2e mij spontaan de handen naar het haar liet schieten. Die laatste scène is zo-verrekte-spannend, beter dan dit had de film niet kunnen eindigen. In feite eenvoudig, maar iedere keer wanneer zo'n tracking-shot werd getoond schoot ik weer overeind in mijn stoel. Het simpele aandoen is waarschijnlijk wat het zo eng maakt. Het gebeurt zomaar even.

En waarom? Hitchcock bewijst heer en meester te zijn in het opwekken van spanning waar je moeilijk je vinger op kunt leggen. Steeds maar weer.

Achteraf zat ik, precies zoals een thriller moet veroorzaken, met knikkende knietjes te besluiten om naar bed te gaan. Niet echt omdat ik bang was, meer vanwege de uiterst indringende manier waarop je deze ook mogelijk manier van leven wordt duidelijk gemaakt. Een leven van paranoia en wantrouwen, leugens en bedrog; iets dat spannender was dan ik ooit had verwacht.

4,5*

Uh wat zijn de leukste films die er zijn?
Films over echte mensen, met echte problemen, die desondanks hun levenservaringen in humor hebben kunnen omgieten en van hun film een stralende, hilarische gang van zaken maken, waardoor je hard kunt lachen om hun grapjes en nog harder om hun ongemakken. Geweldig!

VCB (zelfs afgekort een fantastische! titel) is precies dat . Vriendinnen gaan op vakantie en ondergaan een dusdanig ruige ervaring dat ze beide hun levensvisies bij moeten stellen. De karakters van deze personages worden duidelijk door iedere intonatie en iedere terloopse gewoonte die je ze ziet hebben, wat een waar feest is. Je zíet de personages zijn, zegmaar, je ontdekt hoe ze zijn door de meest subtiele trekjes. Een prestatie die alleen het medium film met een uitzonderlijk stel acteurs kan bewerkstelligen. Scarlett is geweldig, Bardem simpelweg briljant en Rebecca Hall, mijn favoriete personage, fantastisch. Maar La Cruz steelt de show. Haar uitspattingen, haar Spaanse pittigheid, haar hoedje, haar conclusies en redenaties en haar ogen: alles is geweldig Het is gewoon feesten in de open lucht als 1 van deze personages in beeld is, en dat is vrijwel de hele film het geval! Tegen de achtergrond van de kunstzinnige kant van een zonnig Barca en voorzien van glazen wijn en schitterende verblijfplaatsen is het die periode in het leven van een aantal mensen die hen voor de rest van hun levens zal tekenen.

Hall, zoals gezegd mijn favoriet in de film, draagt dit eigenlijk het beste uit. Ze lijkt een vrij prototype iemand, ze is omringd door de meest hilarische prototype bijpersonages (haar man, het stel waar ze verblijft), maar in haar schuilt meer en dit is haar kans om dat eruit te halen. Allen heeft het waanzinnig knap geschreven. Het leuke is dat ze perfect bij Bardem's personage past als lover, juist dóór hun verschillende personalita, dat je gewoon in haar ogen kunt aflezen hoeveel die man voor haar betekent wanneer ze hem zegt dat ze hem niet langer bezig wil houden en door probeert te lopen, dat er echt een diepe liefde tussen de twee gekoesterd zou moeten worden en dat je dat ECHT OP HET SCHERM KUNT ZIEN! Magic! Betoverend, en, net zoals Vicky wanneer ze 'betoverd' is door gitaarmuziek, hilarisch!

Heerlijk droogkomisch en uit het leven gegrepen allemaal. De kunst die in de film wordt gemaakt is prachtig.

4,5*

I'm feeling very confused ...
- Maybe you'll feel better after we've had sex!

Een bijzonder mooie film.

Hij begint al meteen goed door Guido niet als jood te introduceren, maar als levensgenieter. Een aantal mooie en sprookjesachtige scènes zetten het leven neer van een vrolijke italiaan die steeds meer te maken krijgt met rassendiscriminatie.

Opzich is het nogal een vreemde combinatie, familiefilm en oorlogsdrama, maar het werkt wonderwel. Geholpen door een perfecte casting en een rauwe setting weet de film te ontroeren en te verbazen. Hoe kun je een kind vertellen wat er werkelijk aan de hand is? Wat ís er werkelijk aan de hand? Hoe kunnen mensen elkaar dit aandoen? Dit is één van de weinige oorlogsfilms die me weer in liet zien hoe waanzinnig het allemaal is. Waar zijn we mee bezig, in godsnaam? Iemand minder vinden vanwege zijn geloofsovertuiging? En het wordt de normaalste zaak ter wereld gevonden. Zucht...

In ieder geval, een erg mooie en ontroerende film die af en toe helaas iets té mooi wil zijn. Maar dat is door de vingers te zien.

4,5*