Opinions

Niet echt een opmerkelijke film, ware het niet dat het acteerwerk van Philip Seymour Hoffman en 'zijn' gevangene erg sterk is.

Dit is dan ook wat de film draaiende houdt, want eerlijk gezegd vond ik geen enkel ander subplotje echt boeien. De kern is wel sterk en mooi gefilmd, met een waanzinnig goed acterende Hoffman als leidraad. Zijn prestatie hier is in mijn ogen terecht met een oscar beloond, hij wás gewoon zijn rol, met als knapste prestatie dat hij die verschrikkelijke stem net zo weet te brengen dat het niet belachelijk wordt. En hij krijgt mooi tegenspel van een ietwat geflipte crimineel, de scène waarin hij die ene dag aan Capote beschrijft is adembenemend. Want je zit hem zo dicht op de huid.

Het script is wat warrig, dan is Capote weer geïnteresseerd, dan weer terughoudend, en er worden een aantal tijdsprongen gemaakt die ook wel wat mooier hadden gekund. En verder heeft de film gewoon niet echt veel te bieden, niet spannend of erg emotioneel, niet heel dramatisch en niet heel schokkend, maar boeiend genoeg door de hoofdrolspeler.

Daarom nog 3,5*

De film staat al een tijdje in mijn top 10, maar ik had nog nooit een bericht geplaatst. Bij deze.

Na Casablanca ben ik altijd even een tijdje stil. Alles aan die film zit gewoon perfect in elkaar. Toch vind ik het moeilijk om te omschrijven wat aan Casablanca er nu precies zo goed is. Het antwoord komt waarschijnlijk neer op de combinatie tussen muziek, acteerprestaties, sfeer, verhaal, emoties, dialogen pattriosme, humor, drama, liefde etc. Dat zit er allemaal in, en het is zo mooi gedaan! Met Humpfrey als soort van anti-held en Bergman als het meisje dat verliefd is op twee mannen, het klopt allemaal!

5*, blijft in mijn top 10

Ik wilde deze film aanschaffen omdat ik gegrepen werd door het idee van een jongeman die, net als ik, in de buurtsuper werkt en daar, naast een mateloos boeiend tijdverdrijf, de liefde tegenkomt. De liefde die toch zó mooi zou zijn. Dus zo geschiedde; ik kocht de film en gisteren werd de eerste kijkbeurt een feit. Mijn verwachtingen waren verder redelijk laag; ik hoopte op een soort auteursfilm met een aangename visuele stijl, veel humor, mooie muziek, een fascinerend uitgangspunt, supermarkten en, natuurlijk, de liefde. Allen dingen die ik gezien de recensies mocht verwachten.

En gezien de short, die ik eens op youtube had gezien en die me goed bevallen was, moest dat kat in het bakkie zijn. Moest zijn. Ben's vermogen om de tijd stil te zetten was me dus al bekend, maar wat op het eerste gezicht een zeer aardige vondst leek, bleek een nogal vervelende gimmick. Toegegeven, het lijkt me best lollig om te doen wat hij doet, maar ik werd steeds weer gestoken door het gevoel dat het gewoon totaal niet functioneel was. En onzinnig. De tijd stilzetten om te kunnen doen wat je wilt en volop te genieten van/te blijven hangen in het moment? Klinkt leuk, maar erg realistisch is het natuurlijk niet, en als je toch al niet bepaald gegrepen wordt door de oh zo magische liefdesperikelen van het verhaal, dan stoort dat. Dat hele tekensessie-gebeuren kon me door de vermoeiende vrouwvereringen niet pakken, en het werd nogal idioot. En ja, ik werd doodmoe van wat uiteindelijk een onophoudelijke opstapeling van tieten en seksgrappen bleek. De schoonheid en diepere betekenis die ik er nog in moest zien ontging me volledig. Ik werd het spuugzat. De hele geschiedenis van Ben en zijn kennismaking met seks en liefde boeiden me niet. Sterker nog, ik werd er misselijk van. Begrijp me niet verkeerd, ik ben volledig en 100% hetero, maar aan een overkill als deze heb ik geen boodschap. OK, Ben waardeert de schoonheid van het vrouwelijke lichaam, maar wat boeit het mij dat hij verliefd werd op een behaarde arm toen hij 10 was? Wat boeit het mij dat hij ondertussen stiekem in de Hustle spiekte? Juist, niks.

Niks is overigens het goede wordt, want tja, niks klopt gewoon.

Visueel vond ik bijna alles bijvoorbeeld nogal krampachtig overkomen. Van veel shots doorzag ik meteen hoe ze opgenomen waren en daardoor raakte ik compleet uit de film. Dit begon al aan het begin toen hij van de telefoon in één keer in zijn bed belandde. Het begin lag er sowieso veel te dik bovenop en was bovendien onlogisch: eerst maakt Ben het in mijn ogen gewoon uit en vervolgens loopt hij maar te mekkeren dat hij Lucy (?) zo mist. Lekker logisch jongen! Dan vindt Ellis het ook nog nodig om niet één, maar drie keer te mededelen dat Ben aan slapeloosheid lijdt ... pff. En dat is toch al de grootste makke; de film heeft totaal geen verhaal. Slechts flashbacks en enkele verhalende trucjes die hartstikke voorspelbaar zijn. De film duurde mij dan ook te lang, en hij bestrijkt slechts een ruime anderhalf uur. De short voldeed voor mij. Want al die filosofische bullcrap waarmee de film is uitgebreid is gewoon, sorry Sean Ellis, niet boeiend. Ellis heeft er werkelijk een talent voor om een simpel verhaaltje uit te breiden met dusdanig veel onzinnige interessantdoenerij dat dat simpele verhaaltje helemaal de grond in wordt geboord. Want opzich had het mooi kunnen zijn! Ook al was dat verhaaltje ook best standaard overigens.

Ook was de muziek continue totaal over-the-top. Zo wannabe-mooi; verschrikkelijk. Bijvoorbeeld dat shot van Lucy (dansend, springend, lachend voor Ben uit) in de zon bevat een score die zo van een bombastisch gestemde Hans Zimmer had kunnen komen. En werkelijk geen enkel deuntje is op zijn plaats. Die vriend van Ben (en dat grapje erbij als er een meisje in de buurt is ) is plat, Sharon, bij wie de schoonheid voor mij overigens ver te zoeken was, wordt op een paar droompjes na niet uitgediept, en Ben bleef ook gewoon saai. Een medewerker op Kung-Fu ( ) bevestigde voor mij al helemaal dat Ellis gewoon zijn anderhalf uur vol wilde krijgen. Simpel vermaak zonder drijfveer.

Het einde kon mij logischerwijs ook niet bekoren; eerst krijgen we OMG-CLICHÉ-ALERT een misverstand tussen Ben en Sharon en vervolgens lost zijn ultieme daad van liefde alles op. Wauw. Het element sneeuw stond me hier al helemaal tegen. Rot toch op man. Blijkt ook nog dat Sharon mee kan reizen door de tijd. De onzin is compleet. Ik snap ook wel dat dat een symbolische waarde heeft maar het is gewoon een vergelijking van niks.

Ik was heus pissed toen de film was afgelopen. Wat een afgang. Geen idee of het met je leeftijd te maken moet hebben ofzo (voordat ik dat over me heen krijg) maar het beviel me allemaal niks. Ik was blij toen ik weer in mijn eigen supermarkt was.

1* voor de keren dat ik kon lachen.

En waar slaat in godsnaam de bewering: Sometimes love is hiding between the seconds of your life op?! Wat een nonsens zeg, komaan.

Clint Eastwood is een leuke man. Niet alleen vanwege zijn legendarische status als western-held, maar ook, zo blijkt, omdat hij films weet te regisseren die zo heerlijk, ouderwets (?) als een 'film' aanvoelen.

Zonder als een oude lul te willen klinken.

Maar je moet het hem nageven: hij zal altijd zijn best doen om iets kwalitatiefs te maken. De verhalen die hij de laatste tijd verteld zijn menselijk, dramatisch, groots, meeslepend, maar zonder veel opsmuk verteld. Ze zijn boeiend en kruipen onder de huid. Het zijn nog eens echt ... films.

Changeling gaat daar doodleuk mee verder. Geen film voor de toplijsten van beste films ooit, maar toch een zeer intrigerende film waarvan je blij bent dat ze nog gemaakt worden.

Alles aan de film is in orde. Het verhaal is werkelijk absurd en alleen daarom al fascinerend, maar het drammende This is a true story aan het begin houdt de aandacht er extra bij. Scène voor scène ontvouwt zich een listig complot vol leugens en bedrog, waarvan wij slechts een glimp te zien krijgen. Het slimme spel met informatie geven en aan de kijker onthouden is mogelijk door het prima script. Dat bovendien Angelina Jolie de kans geeft om haar aanleg tot acteren voluit tentoon te spreiden.

En de film zakt eigenlijk nergens in. De volle speelduur blijft hij interessant, wat behoorlijk knap is, het geschetste tijdbeeld is schön, en ohja: vergeet niet de uitmundende rol van John Malkovich! Een prachtig personage speelt hij hier, met een krachtige stem en een besluitvaardige blik in zijn ogen. De clash met de hogere politiemannen en gezagshebbenden van het gesticht zijn schitterend.

Deze film draait om het vechten voor rechtvaardigheid. Een schitterende, 2 uur lange strijd die meerdere sociale vraagstukken aankaart, accuraat is, ontroert en gevoelens van haat en afschuw oproept. Het is een geweldige film geworden. Indrukwekkend door zijn soberheid, memorabel om zijn degelijkheid. Ook deze films moeten gemaakt worden.

3,5*

Ik miste de eerste 10 minuten, die gelukkig niet echt moeilijk te achterhalen waren. Het verhaal heeft wel wat, maar schiet in mijn ogen af en toe te ver door en de betrokkenheid van de kijker was iets te klein. Kan ook komen doordat ik de introductie van de personages grotendeels heb gemist natuurlijk. Wat ik wel grappig vond waren de sollicitatiegesprekken die Ben Affleck moest houden. En dat hij steeds in huilen uitbarstte

Maar nog even het verhaal; het is an sich wel goed, de personages zijn ook interessant genoeg. Maar ik had er gewoon niet zo veel mee. Het einde beviel me ook niet zo, was bovendien een beetje voorspelbaar. Ik ga mee met het bericht hierboven, het is gewoon teveel automatische piloot. De muziek vond ik wel goed. Maar door een gebrek aan (boeiende) inhoud en het feit dat ik nu alweer bijna vergeten was dat ik de film gisteravond gezien heb,

2*

Intrige, chantage, geweren, seks, en montage.
Bekend concept, maar tuurlijk willen we dat zien!

Charlie Wilson's War is een uiterst vermakelijke kijk op de bespottelijke kermis die de politiek kan zijn. De plot zit kundig in elkaar en alle acteurs verstaan hun rol, waarbij Philip Seymour Hoffman het weer niet kan laten om er bovenuit te springen. De scherpe dialogen en droogkomische ontwikkelingen weten de fun er goed in te houden. En dat mag ook wel, want wat zich op de achtergrond afspeelt is eigenlijk gewoon gruwelijk. Ik ben niet achter de feiten aangegaan, maar als de film de werkelijkheid benadert, is dat best schokkend. Een select groepje politici met een grote mond weet het Sovjet-rijk ten val te brengen? Toch wel terecht dat ze daar enige credit voor ontvangen dan, al waren ze niet bepaald lieverdjes. En al zou het allemaal niet echt gebeurd zijn; het levert in ieder geval een intrigerende film op.

Ook het vermelden waard: het script is zodanig geconstrueerd dat je echt niet alles wat er gebeurd mee hoeft te krijgen. De hoofdlijn is altijd duidelijk ("We have to get those helicopters DOWN"). En doordat je sommige dingen niet helemaal snapt, dingen die de personages op het scherm uiteraard wel snappen, krijgt die hele politieke wereld een soort mysterieuze, intelligenter-dan-ik lading. En dat maakt het geheel alleen maar intrigerender.

Resultaat: een charmante film met veel vaart en veel vakwerk. Die alleen om de acteurs al leuk blijft.

3*

Herbekeken. En bij de 2e herziening is de film minstens zo sterk, en waarschijnlijk zelfs nog sterker dan de keren daarvoor. Wat een ongelofelijk indrukwekkende film!

Clive Owen is om te beginnen al briljant. Een geweldig geschreven personage, en met zo'n charisma neergezet dat hij reeëler en innemender wordt dan welke zoveelste Hollywood spierbundel ook. Dé anti-held bij uitstek. Hij doet nors en depressief, maar gelooft nog werkelijk in een betere toekomst. Zo erg dat hij er (nog steeds) voor wil vechten. En dat ook te doen komt. Hells yeah.

De hier geschetste situatie van de wereld geeft hem ook weinig keus. Het is altijd vechten, iedere dag, tegen alles. Want de wereld loopt ten einde! Angstaanjagende ontwerpen, op gigantische schaal, vastgelegd met documentaire-style camerawerk, vormt het decor voor een meute losgeslagen en op het randje van krankzinnigheid balacerende malloten - de mensheid. Ieder zijn eigen belangen najagend. En dat door vooral de beelden te laten spreken! Visueel is het misschien wel de sterkste film van de laatste weetikhoeveel jaar. De afwezigheid van kinderen zit in ieder shot gevangen. Het verdriet, het ongeloof: je waant je na 1 minuut al volledig in die wereld. Subtiel en bijna achteloos in beeld gebracht, maar vol symboliek en onuitgesproken zaken. Het voelt als realisme. Realisme ten voeten uit. Het geschiet, de ontploffingen, kluizenaarstypes als Michael Caine die hun cynisme allang opzij hebben gezet om maar zo normaal mogelijk voort te leven: indrukwekkend. De weemoedige muziek maakt alles alleen maar apocalyptischer. De film ademt het ook echt uit. Strijd, bloed, waanzin. Doet denken aan Pink Floyd, en niet alleen vanwege het Pig on the wing. De semi-depressieve, ietwat zwartgallige kijk op de wereld waar altijd nog hoop onder te vinden is: het ís gewoon Pink Floyd! Geen geringe prestatie! Het wordt door die sfeer en de onmogelijk lange shots ook nagelbijtend spannend en frustrerend.

Vrolijk wordt je er dan ook niet van, maar het is een wonder dat iets ongrijpbaars en onmogelijks als deze film überhaupt is opgenomen. Puur gefascineerd is de enige manier om deze film te kijken. Of liever: te beleven. Het afmaken van mensen gaat je werkelijk in de zenuwen zitten. De regie-oscar had zonder twijfel hierheen gemogen. De camera is altijd daar waar hij moet zijn, de chemie van de acteurs neem je zonder ook maar een splinter van twijfel in je hoofd voor echt aan en de hier uitgewerkte maatschappij drukt tegen de perfectie aan. Zo donker en toch voelt het nergens drammerig aan. Daarvoor is het te ingenieus geconstrueerd.

Met de thema's van de film valt het wel mee. De levenloosheid zonder vruchtbaarheid en de donkere kant van de mens in periodes van waanzin staan centraal. Angst en hoe erop te reageren. Overigens is dat niet wat de film draaiende houdt: hoop, ook al is die nog zo gering, houdt ons op de been. Desondanks geen overkoepelende boodschap, en dat maakt de film alleen maar meer tot een beangstigend realistisch document over terreur. Alleen al de manier waarop talloze personages het scherm verlaten! Het gaat om de symboliek en om het realisme. Met relativerende humor. Het kan ook niet op.

Een ultieme film. Een actie-film die je geen moment zo zou bestempelen. Wát een impact. Ik dacht voor Children of Men dat toekomstfilms mij nooit zouden kunnen overtuigen, maar dat bleek dus verkeerd.

Verhoging naar 5*

Mijn kennismaking met de B-film!

Zelden was een film zo waardeloos. Werkelijk alles (uhuh, alles) gaat fout. De personages worden waardeloos geïntroduceerd, de moordenaar al helemaal, de plot is nergens geloofwaardig en zit barstensvol onlogischheden, voorspelbaarheden, domheden, en andere negatiefheden die de film verder en verder de afgrond in trekken. Dialogen worden geschreven om het plot draaiende te houden en vervolgens willekeurig voor een saai decor geplaatst. Het acteerwerk mag die naam niet dragen. Spanning, emotie, afschuw, alles ontbeert de film. Het allerallerallerslechtste was de love-relatie tussen 2 strijdende gangleden. En dan seks hebben met geloofwaardigheidsfactor 0 om vervolgens dan niet in te zien dat ze geen enkele reden hebben om elkaars gang te haten, maar vrolijk ten strijde te trekken ... Ja, dat was zelfs nog slechter dan de 2 plots (vechtende gangs en gestoorde moordenaar) die totaal niet bij elkaar pasten en geforceerd gecombineerd werden, zonder een enkel element uit te diepen. De politiemannen zijn ook verschrikkelijk dom, gaan ze een schoonheidsspecialiste zoeken terwijl zelfs de allerstomste kijker allang doorheeft dat dit het werk is van een gek. En de saaiste en sloomste gek allertijden. Dan de vergezochte manier waarop hij gepakt wordt ...

Werkelijk iedere actie die de personages aangaan roept vraagtekens op. En dan moet ik de ontknoping nog zien. Zal wel erg verrassen worden.

Zucht.

0,5*

Chinatown. Ze weten er in deze film toch zo briljant een begrip van te maken. Een plek waarop zich wel héél obscure zaakjes moeten afspelen. Je wilt aan de ene kant niet eens weten wat, en toch ben je er, aan de andere kant, door gefascineerd. Pas aan het eind van de film ga je daadwerkelijk naar Chinatown, en begrijp je pas echt wat het inhoudt. Gruwelijk.

Ik begrijp volkomen waarom dit klassieke cinema is. De geraffineerde vertelstructuur die cinema eigen is, wordt in Chinatown toegepast zoals hij toegepast moet worden. Geen scène duurt te lang, geen element blijft onbenut, de spanning zakt geen moment in. Absoluut briljant. Wat een ijzersterk scenario. Ik wou dat de film niet op zou houden, en hij deed met zijn ruime 2 uur nog zijn best ook om mijn wens te vervullen.

Jack Nicholson moet voor iedere regisseur wel een droom zijn als hoofdrolspeler. Hij lijkt zijn beheersing en berekendheid achteloos uit te kunnen stralen, met of zonder verband om zijn neus. En toch maakt hij van Jake Gittes een personage met een duidelijk duister verleden waar hij onder gebukt gaat, met vooral een wil om 'het goede' te bereiken. Een verstilde cynicus die diep vanbinnen het liefst iedereen gelukkig zou zien. Die ook zijn mannetje staat. Ik wil een poster van hem op mijn kamer. Zijn dialogen, zijn hoed, zijn sociale vaardigheden, maar vooral de manier waarop hij zich uit situaties weet te redden en hoe hij informatie weet te winnen: hij is de ultieme anti-held. Drie hoeraatjes.

Zijn tegenspel in de elegante vorm van Faye Dunaway verdient natuurlijk ook credits. Dankzij haar voel je de weggestopte emoties nog beter. Het hoofd fier omhoog, ondanks haar gekrenkte verleden, ook op zoek naar geluk, maar immer in dilemma's verwikkeld. Fantastisch! Dit is echt film waar ik van houd.

Het plot is de perfecte zandbak voor de personages om zich in bezig te houden. Het beklemmende LA wordt stijlvol geïntroduceerd, zijn corrupte bewoners worden handig van de juiste toon voorzien. Een moord (zo'n beetje een standaard in film-noir, niet? Geweldig!) zet het gebeuren in gang, en alle hoeken en haken en ogen moeten worden nagegaan om tot een verstikkende finale te leiden. Maar nooit eerder werd die hele gang van zaken zo intrigerend en, zoals ik al zei, zo geraffineerd verteld. Ik kon niet anders dan het op een met-open-mond-naar-de-tv-staren gooien en het over me heen laten komen. Het enige wat me af en toe uit die trance haalde was de score. Die vond ik niet zo best. Maar dat maakt in dit geval eigenlijk geen drol uit.

Het 'je had beter moeten weten'-einde is angstaanjagend en geniaal. Deprimerend, een mokerslag zelfs. En niet door een groteske actie-scène, maar door een simpel zinnetje: Forget it, Jake. It's Chinatown. Zucht. Auw.

4,5*

Kwalitatief nogal een onevenwichtige film.

Sommige dingen waren precies op hun plaats, andere kwamen wat uit de lucht vallen, soms was hij ontzettend voorspelbaar en zelfs belachelijk, maar dan was het weer alleraardigst. Het zit de film mee dat de cast fantastisch is, met o.a. Alfred Molina en Peter Stormare, maar met als échte uitschieter Judi Dench als het leukste karakter van de film. Depp deed het aardig, maar zijn rol had net zo goed kunnen worden weggelaten, het voegde eigenlijk niks toe. Wel een goede sfeer en een aantal leuke beelden en grappige vondsten. Over het algemeen wist de film toch nét niet een gemiddeld drama-filmpje te overstijgen, ook niet door zijn lichtelijk betoverende sfeertje. Dat zal wel vooral aan de nogal stereotype karakters toe te schrijven zijn.

3*

Deze film viel mij toch enigszins tegen; ik had er namelijk zeer hoge verwachtingen van.

Maar het is natuurlijk geen slechte film. Wat de film bijvoorbeeld erg goed combineert is een onderhoudende factor en een leerzame factor. Daardoor wordt de film nergens saai. Soms zelfs behoorlijk shocking. De opbouw is ook dik in orde. En het was echt angstaanjagend hoe de acteurs er op bepaalde momenten uitzagen, ik had nog nooit iemand zo ziek zien zijn in een film.

Maar wat mij na een tijdje begon te irriteren was dat de film gewoon té veel wilde laten zien. Zo van:Je kunt ze hier spuiten, je kunt ze daar spuiten, je kunt andermans spuit gebruiken, je kunt snuiven etc. etc.
Opzich niets mis mee natuurlijk, maar ik had het gevoel dat die momenten een beetje ten koste gingen van de rest van het verhaal.

Bijvoorbeeld: Als je niet beter zou weten, zou je zeggen dat ze na één dag in bed liggen alweer afgekickt zijn. De film lijkt te graag door te willen gaan naar het deel waarin weer drugs voorkomen.

Nog 1:
Christiane zegt: Geef mij ook een shot.
Reactie: Nee, dat moet je niet doen, dan kom je er net zo uit te zien als ik, je krijgt het niet etc.
Christiane: Geef nou maar gewoon...

Er wordt dus niet echt uitgelegd wat er nou omgaat in zo iemand, het wordt alleen maar geregistreerd.
Daardoor blijft de film voor mij helaas wat oppervlakkig en weinig meeslepend. Maar wel shocking.

3,5*

Deze film was wel aardig. Als komedie vond ik hem niet echt geslaagd, maar het nachtmerrie-gevoel kwam goed over. Aardig clichématig.

3*

Hm. Ik stond even met mijn mond vol tanden na deze film. Als in de beginscènes vrij treffend in beeld wordt gebracht hoe iemand in elkaar wordt geschopt, iemand wordt verkracht, en iemand op gruwelijke wijze wordt vermoord, denk je te weten wat voor film je kunt verwachten. Degenen die de film gezien hebben, kunnen zich voorstellen dat ik nogal voor een verassing kwam te staan.

De film is zeer apart gemonteerd en de sets en kleding is ook niet standaard, maar ik had tijdens de film niet beseft dat het een toekomstvisie betrof. Dat is ook niet al te erg, de film zou evengoed nu kunnen plaatsvinden. Het gebruik van muziek was ook erg bijzonder. Maar wat mij allicht wel het meeste aansprak was het nachtmerrie-gevoel uit de tweede helft van de film, vergelijkbaar met dat van It's A Wonderful Life. De wending in de vorm van het geneesproces had ik niet zien aankomen. Ook de gebeurtenissen rond zijn terugkeer waren vrij verassend.

Maar wat het meest bijzonder was, was de vraag of Alex nu genezen was of niet. Aanvankelijk dacht ik dat hij alleen maar zou doen alsof om weg te komen uit de gevangenis, daarna geloofde ik écht dat hij genezen was. Maar toen was daar die eindscène! Ik heb de film nog niet durven herbekijken, maar ik mijn herinnering lag hij in de sneeuw, hij dacht dus weer aan sex. En dan zegt hij: ‘Yeah, I’m cured.’ Die woorden raakten me echt. Deeply shocked zat ik in mijn stoel. Hij was dus helemaal niet genezen, maar hij had net zolang poppenkast gespeelt tot hij had wat hij wilde; namelijk een goede baan, vrijheid, en noem maar op! Hij zou weer lekker verder gaan met zijn gewelddadige leventje! Klopt deze redenatie een beetje?

Ik vond het in ieder geval fantastisch hoe Kubrick me zo in verwarring bracht en een sfeer creëerde. Een zeer terechte klassieker. En ik ga hem zo snel mogelijk herkijken.

5*, en ik heb hem schoorvoetend ook in mijn top 10 gezet.

Vermaak heb je ook in alle soorten en maten. De vorm 'een handgefilmde versie van New York under siege door een groot bloeddorstig monster en zijn trawanten' is mij echter nieuw.

Is het afgezaagd? Is het cliché? Volgens mij niet hoor. Nu heb ik The Blair Witch Project ook niet gezien, maar toch. Zien we dit zoveel vaker dan? Krijgen we iedere dag een knapvertelde adrealinetrip met een perfect uitgebuite gimmick over een postmoderne dinosaurus die ons bestaan aan gort trapt over ons heen gestort? Da daggik nie he.
Ik vond het geweldig. Het handheld gebeuren stoorde me nooit, hoe schokkerig het soms ook was, en de spanning was in bepaalde shots werkelijk om te snijden. Oog in oog staan met zo'n monster terwijl je weet dat hij jou waarschijnlijk ook ziet, brengt het geheel gewoon een compleet nieuwe dimensie. De personages waren stuk voor stuk sympathiek genoeg om mijn medelij op te wekken, en het feit dat onze hele spektakelshow zijn grondslag kent in romantische motieven, vond ik des te schattig. De actie is toch ook wel heel knap gevisualiseerd, omdat de handheld-gimmick geen moment ongeloofwaardig is en je toch een prima beeld van alle handelingen krijgt. En de suggestie dat je eigenlijk maar een klein deel van het grote geheel ziet is, dankzij onder andere de geluidseffecten, erg aanwezig.

Cloverfield is sowieso een film van de suggestie. Het monster kwam iets sneller in beeld dan ik had verwacht, maar we zien het nog niet direct. Het is op het (gefilmde) televisiescherm in de winkel die beroofd wordt (daar was ik niet op gekomen trouwens) dat we Clovie (want zo heet hij geloof ik) voor het eerst zien. Vanaf dat moment voel je je écht participant in de handelingen. En ik vond het monster er zeker niet minder eng om worden. De film was razend spannend.
Nu is het wel zo dat de film verder niet zo veel omhelst. Geen emotionele ontwikkelingen (behalve een blik op de mens' manier van omgang met noodsituaties), geen prachtige verhaalbogen, geen sinistere boodschap voor de mensheid. Maar dat heeft Cloverfield ook niet nodig. Het is 'gewoon' een superbe gemaakte monsterfilm die, mede door een uitstekend oog voor detail, een verpletterende indruk maakt.

4*

Mijn 2e Mann-film, en wat een verademing. Na Miami Vice vreesde ik voor deze film, maar hij is kundig gemaakt met mooie beelden en een sterk verhaal; een interessante emotionele reis voor Jamie Foxx die ook nog eens goed geacteerd is.

Cruise doet het ook verassend aardig als Bad Guy die erg origineel is aangepakt:Het grootste cliché Bad Guy met dit keer woorden die je doen twijfelen aan leven en dood. Dat zal al wel eerder gedaan zijn, toch kwam het precies goed op mij over.

Daarnaast werd hij naar het einde toe steeds spannender, met een zeer passend einde. Ook erg mooi in beeld gebracht. Mann heeft zeker een boeiende misdaadfilm gemaakt.

3,5*

Onzin, topfilm!

Vaak is het positief om niks van een film af te weten voordat je hem gaat kijken. Zo ging ik zonder research vooraf en zonder veel meer dan de titel en enkele casteleden te kunnen benoemen deze film kijken en verwachtte ik een keihard drama tegen één of andere broeierige achtergrond in Afrika o.i.d. Enigszins rusteloos en niet bepaald in de mood voor zo'n film is het dan heerlijk om te zien dat het een thriller van formaat is die ook nog dramatische misstanden aankaart en de overheid als schuldige aanwijst, wat ik sowieso een zeer opwindend gegeven vind in films.

En waar het gros van dat soort films in mijn hoofd verzand tussen alle moeilijke namen en slecht geïntroduceerde personages, wist The Constant Gardener mijn aandacht er perfect bij te houden. Het ingewikkelde plot wordt precies juist verteld met een heldere en vlotte verteltrant waar zo ongeveer halverwege ook nog gigantische spanning bij komt. Mooi geschetst drama afgezet tegen armoede en 's mens slechtste, egoïstische kant dat in feite nergens té zwaar wordt of onder zijn gewicht bezwijkt. Een knappe prestatie van de scriptschrijvers. Met korte rustpauzes en een continue dreiging dat je favoriete karakters dubbele agenda's blijken te hebben of omgelegd worden. Maar eigenlijk was voor mij het hoogtepunt dat ze ontzettend goed de indruk wekten dat Weisz' karakter vreemd ging met minstens één iemand, en er vervolgens mee weg komen om dat weer ongedaan te maken. Dat soort dingen trekken je mee de film in en maken het geheel fascinerend. Ook als Justin naar Duitsland gaat en daar die motorrijders tegenkomt.

Mooi geschoten in opwindende en weidse shots ligt het tempo in de film lekker hoog en zakt de spanning in feite nergens weg. Een knappe prestatie. Het ietwat compromisloze einde was mijns inziens een schot in de roos. Geeft mooi aan dat we toch echt niet te maken hebben met de zoveelste halfvrolijke actie-thriller à la een James Bond (op zijn best). De film wil je daadwerkelijk wat van de misstanden in de wereld meegeven en schuwt daarbij niet om cliché's te ontduiken en je een zo compleet mogelijk beeld te geven, om maar indruk te maken. Want allicht nog het meest bewonderenswaardig aan de film is dat het zóveel onderwerpen aankaart die niet helemaal snor zitten, daar waar vele anderen zich tot één enkel onderwerp beperken. En de spanning staat bijna symbool voor hoe afschuwelijk het hele gebeuren is. Top.

Grappig dat ellende in de wereld zo mooi aan de kaak kan worden gesteld in een film, beter dan een nieuwsbericht en toegankelijker dan een boek. Door veel dingen voor zichzelf te laten spreken (But I know where you'll be on Tuesday) kun je niet anders dan concluderen dat het hypocriete en door valse en gemene streken gedroven handelen van deze mensen tegenover onschuldige inwoners van een door toedoen van dezelfde mensen arm continent verkeerd en vreselijk egoïstisch is. Wetend dat je dat soort misdaden zelf nooit zou begaan wordt je bijna een beter mens door eens naar je omgeving te kijken. En dat is precies wat de film van je verlangt. Kritisch kijken. Je mond opentrekken bij misstanden. En hoewel dat ontzettend suf kan zijn, werkt het hier juist precies goed. Mag ook wel eens.

4*

Ach, mensen, come on! Ga toch een film maken!

Dit soort gedachten spookten door mijn hoofd toen ik deze film keek. Wat een belachelijke onzin zeg! Een eenvoudig te voorspellen verhaaltje met domme personages en een script dat nergens overtuigt en vooral irriteert vanwege de domheid van zijn vergezochte wendingen, met humor die echt te stom voor woorden is. Een flauwe glimlach betrad mijn gezicht slechts 3 keer (van de 50 pogingen) - Why would you try to get up there when people are dying to get down here? - en dat is ook het enige positieve wat er over deze prent te zeggen is. Niet vermakelijk, vreselijk dom (die Jazz-party als Victor het dodenrijk inkomt ) en bovendien spuuglelijk geanimeerd. Om te kotsen gewoon. Zonder inspiratie, zo leek het. Met een kindvriendelijkheid van 100% en het allerstomste verhaal in tijden. En ga deze film ook zeker niet kijken voor de boeiende/leuke karakters!

En ik dacht nog wel dat ik deze film leuk ging vinden!

1,5*

Mja, leuke film, maar ook niks meer.

Mijn verwachtingen waren aardig hoog. En eigenlijk kreeg ik precies wat ik had verwacht, maar wat bleek: dat lag me eigenlijk allemaal niet zo. Huurmoordenaars die van baan willen veranderen moeten blijkbaar goed liggen bij het publiek, want ik zie ze me wat te vaak. Ik vond Chev persoonlijk helemaal niet sympathiek. Een eikel, zelfs. Hij gaat nogal over lijken om wraak te nemen en waarschijnlijk alsnog te sterven, en dat vond ik nou niet echt aardig van 'm. Maargoed, daar gaat het allemaal niet om in deze film, right?

Daardoorheen kijkend was het gelukkig goed te doen allemaal. De film bruist van het enthousiasme. Leuke creatieve vondsten volgen elkaar in hoog tempo op, en zelfs als de sfeer je niet aanstaat is dat leuk. Statham is de perfecte leading man. Zijn aftakeling/krankzinnigheid was zeer vermakelijk. Zijn spuitende energieboosts waren wel eens écht voelbaar. Ik vond het schitterend om hem helemaal stoned te zien worden, en het resulteerde in misschien wel de leukste scène van allen: die in de lift met de norse meneer in pak.

Toch is de film redelijk stompzinnig. Wat de vriendin van Chev bijvoorbeeld nu helemaal met alles te maken had was me niet duidelijk. De seks-scène die eruit voorkomt is dan wel weer grappig, maar eigenlijk doet ze niks anders dan hem ophouden. Ook wat Don Kim nu opeens kwam doen aan het eind is me een raadsel. En zo kent het script nog wel wat errors, maar joh.

Als actiefilm is de film in orde. Het drukdoen met camera en montage is meer dan eens eerder storend dan leuk, maar aan het eind van de film is de montage wel zó charmant dat je daar overheen kijkt. Een voortrazende film als deze vergeef je nu eenmaal veel. En de actie was nog behoorlijk cool ook. Het eind was het hoogtepunt: de helikopterscène en het neerstorten steekte ook weer creatief in elkaar.

En zo is het de creativiteit die de film onderscheidt, maar niet tot een meesterwerk maakt. Verre van zelfs.

3*

Het leuke aan magie is dat het eigenlijk niks bovennatuurlijks is. De échte magie zit in ons eigen, alledaagse leven. Maar je moet een kanjer van een filmmaker zijn wil je die magie zó weten om te buigen dat het werkelijk gaat leven op het witte doek.

Gelukkig voor ons dus maar dat er kanjers bestaan. David Fincher slaagt er met vlaggen en wimpels in om zijn film magisch te maken. Ik heb nooit geweten dat het leven zo sprookjesachtig en mooi kan zijn.

Fincher toont ons desondanks een alleszins curieus leven, maar geeft het zo'n logica en menselijke gedrevenheid mee dat alles op zijn plek valt. De film eert het vertellen van wonderbaarlijke verhalen, en doet er zelf aan mee. Het begin, met de anekdote over de nieuwe klok, is bijvoorbeeld zo onwaarschijnlijk prachtig, zo mooi gevonden, zo heerlijk surrealistisch en 'echt' tegelijk. Een waar mirakel.

De monumentale lengte van de film is absoluut geen probleem. De film zakt nergens in, valt nergens uit de toon, schiet nooit aan zijn doel voorbij. De regie-oscar zou voor mijn part op zijn plaats zijn. Hoe vaak zie je zo'n perfect uitgebalanceerde film, met als centrale thema's liefde en het leven, die zijn kwaliteit volledig weet vast te houden? Maar Fincher doet het niet in zijn eentje: de rol van Benjamin Button is één van Brad Pitt's beste, en dat zegt heel wat. Het is de eerste keer dat ik naar hem zat te kijken en vergat dat ik naar Brad Pitt zat te kijken. Hij gaat compleet op in zijn rol en maakt hem tot een meer dan memorabel personage. Spelen dat je een oud mannetje bent met de mentale leeftijd van een peuter zou een talent kunnen zijn dat alleen Brad Pitt bezit. Hij weet keer op keer de juiste toon te raken, en zijn reünie met Cate Blanchett (na Babel) maakt het alleen maar beter.
Maar wat het 'm doet is het script. Schrijver van Forrest Gump, en er zijn ook wel wat raakvlakken te vinden, maar dit is geenszins een nadeel. De enige drijvende kracht die de film eigenlijk kent is het ouder (qua leeftijd, niet qua fysiek) worden van de hoofdpersoon. We zien de verschillende mensen die Benjamin ontmoet, en hoe zij hun levens leiden, en dat, durf ik te beweren, is zelden zo fascinerend en intrigerend gefilmd als hier. De wereld, ons leven, de hilariteit ervan, de sensatie, de emotie, de dilemma's, de liefde, het toeval ... het zit er werkelijk allemaal in. Zonsopkomsten, dans, een fabuleuze soundtrack, magnifieke special effects (let op de begincredits met alle knopen!), het voortschrijden der jaren: Whoa! Het is een Curious Case dat Fincher er zo'n geniaal geheel van heeft weten te smeden. Mijn favoriete scène voorlopig is die ene waarin Benjamin Daisy's ongeluk beschrijft. Daarin komt de gedachtegang van een mens en de wreedheid van het lot en alles zó knap samen, dat je alleen maar met open mond kan toekijken.

Geholpen door een prachtige cinematografie, enkele stille traanmomentjes en zijn verbijsterende sfeer voelt The Curious Case of Benjamin Button in alles aan als een klassieker. Het is een fascinerende kijk op onze krioelende planeet vol mensen, en hun onderlinge gedragingen en geneugtes. Deze film maakt zelfs de dood draagbaarder. Zonder maar een seconde pretentieus te worden. Deze film is 100% genieten geblazen, maar wel doordacht, en met stijl en mogelijkheden tot filosoferen. Gaat het zien!

Overigens ook alweer een tijd geleden dat een film zolang door mijn hoofd bleef spoken. Het is nu bijna een week geleden dat ik hem zag, en hij zit er nog steeds. Het zal de magie zijn. Ook lang geleden dat ik zo hard gelachen heb. Vergeet niet dat er ook nog een schitterende, relativerende droogkomische grap in de film zit.

Waar gaat deze film over? Over ons leven, en wat je er allemaal mee kunt doen.

4*

al staat een verhoging zo goed als vast