Opinions

Gisternacht was het dan ein-de-lijk zover. Na eerst een ook al spetterende 6e herziening van Batman Begins in de bioscoop kwam dan eindelijk het hoofdprogramma: The Dark Knight!

En ik lieg niet als ik zeg dat ik niet eerder zo omver ben geblazen door een film. The Dark Knight trok me terug naar de roots van mijn filmfanatisme; de spectaculaire actie. Waar ik de laatste tijd vooral bekoord wil raken door diepgaande dramafilms haalde The Dark Knight bij mij weer precies naar boven wat een combinatie van actie en film wel niet kan zijn. In één woord: Fenomenaal. Een Lord of the Rings- achtige ervaring. Vanaf minuut nummero uno wordt je compleet meegesleept in dit donkere en chaotische crimedrama met werkelijk Briljante vertolkingen met een sterke, gelaagde (!) emotionele grondslag. Te beginnen bij wat mijns inziens de beste openingsscène ooit is! The Dark Knight wordt, zonder verder iets te verklappen, geniaal geopend met een hemels brute omschrijving van hoe The Joker in elkaar zit. De verdomd realistische sfeer die alle abnormale dingen in de film zo speciaal maakt uit Batman Begins viert hier hoogtijdagen en het gevoel je ín Gotham City, in Batmans pak zelfs te bevinden spat van het scherm af. Vergeet meeleven met de hoofdkarakters; nu bevind je je hier, in deze verotte stad met een paar goeierikken die er alles aan doen om het gespuis hun mond te laten houden.

En hoe. Het script deed mij nog het meeste denken aan dat van Casino; een niet na te vertellen (want: ingenieus, lang, geen echt duidelijk hoofdverhaal maar eerder karakters en bril-jant-e crime) tour-de-force waarin werkelijk alles en iedereen 3 keer wordt omgedraaid om er het beste uit te persen. Nolan overtreft zijn relatief rustige en kalme Batman Begins met gemak, maar ook andere parels als Memento en The Prestige leggen het bij zijn laatste af. De Nolan-broertjes zijn weer verantwoordelijk voor dit script, en ze hebben alweer met verve hun taak voltooid. Niet alleen is het script absoluut volmaakt met de FUCKING grimmige toon en het toch al fantastische, met gadgets en zelfs uitstapjes uit Gotham gevulde verhaal, ook de manier waarop ze je weer af en toe informatie toestoppen had simpelweg niet beter gekund. Zelfs al is het in het begin wat moeilijk te volgen, dat kenmerkt de film. Het is veel en ook écht véél meer een crime-film dan een superheldendrama, zoveel meer realisme dan fantasy. Vergeet Spider-Man en de Hulk, zij mogen Batmans bepantserde schoentjes nog niet eens kussen. En die van The Joker al helemaal niet. Want het beste moet nog komen.

Hétgene wat het script écht compleet onderscheid van enige andere superhelden-, crime-, of zelfs algemene film is de onophoudelijke stroom van lesjes die de Nolans geven in karakters neerzetten. Geen enkel karakter dat niet overtuigt, van Batman zelf tot de door Eric Roberts gespeelde crimelord. En van held Harvey Dent tot - THE JOKER. Want hij is natuurlijk dé attractie van de film. De trekpleister. Hij is zijn hype waar mensen, echt waar! Vergeet Anton Chigurh en zijn dubbeltje (waarnaar Harvey Dent overigens een aantal leuke verwijzingen maakt) - hij is geniaal! Verschrikkelijk bruut, en de acties die de Nolans voor hem hebben uitgestippeld zijn ongelooflijk ziek, psychopatisch en krankzinnig. De wereld mag mijns inziens gaan uitkijken dat echte terroristen niet geïnspireerd raken door zijn voorbeeld. Hij is met gemak één van de best geschreven villains ooit, en het is niet verwonderlijk dat Batman compleet gefrustreerd van hem raakt. Maar wat hem echt maakt is natuurlijk de perfecte vertolking van Heath Ledger. Geen ander woord dan 'perfect' zou op zijn plaats zijn. Hij speelt hem, met ieder trekje, grapje, iconische actie ( als jullie toch eens wisten!!) zo overrompelend briljant dat hij me nog altijd in het geheugen gegrift staat. En daar valt geen homoseksuele cowboy meer onder te onderscheiden. Één absoluut briljant shot wat ik niet wil verpesten komt nu in spoilertags wat me nog steeds achtervolgt: The Joker is net op bezoek geweest bij Harvey Dent en wandelt in zijn zusterpakje het ziekenhuis uit, terwijl datzelfde ziekenhuis achter hem de lucht in knalt. Mijn god, zoiets heb ik nog nooit gezien. De focus op The Joker daar maakt dat je je afvraagt of de cameraman niet ook gewoon geflipt is. Uniek, fris en prachtig.

Maar het houd niet op, íedere scène met de Joker diept zijn personage uit en maakt hem genialer. Al zijn uitspraken, ideeën, alles! Mijn favoriete villain, ik zou zelfs zo snel geen filmkarakter kunnen bedenken dat mij meer aan het hart ligt. Zij chemie met Batman is uniek. Ledger lijkt geboren om deze rol te spelen, en, hoe cliché ook, het is een doodzonde dat hij is gestorven. Steeds maar wil je meer van hem zien, en hij had nog zoveel moois kunnen maken. Nogmaals een R.I.P. Hij is zo ongelofelijk bruut dat het me niks verbaast dat de film voor 16 jaar en ouder is gemaakt. Maar laat je hierdoor niet stoppen, o jongeren dan 16 jaar! Doe er alles aan om dit meesterwerk in de bioscoop te aanschouwen, want het zou zomaar de allerbeste lijpe geflipte filmervaring in jaren kunnen worden!
Ook al blijft het natuurlijk niet bij slechts The Joker, ook Batman krijgt meerdere lagen en zijn gevecht met zichzelf is aangrijpender en overtuigender dan dat van enige andere superheldenfilm. De term superheldenfilm is dan ook niet meer op zijn plaats. Het is een emotioneel crime-drama met zinderende actie en met Gotham City als prachtige locatie. De film slaat je helemaal murw met mokerslag na mokerslag, die allemaal doel treffen. Ik zat helemaal te shaken in mijn stoel, en dat kwam niet door het late uur.

Mensen, dit is film zoals het moet, actie en spektakel zoals iedere actie-regisseur droomt dat hij het zou kunnen maken, bruutheid met zoveel emotionele grondslag dat iedere sceptische batman-hater er wel voor móet vallen. Een onuitputtelijke detaillering, fantastisch evenwicht en een druipende sfeer maakt dat het geheel meer is dan slechts de toch al aanzienlijke som der delen. Iedereen overtreft zichzelf. De bijna weer grappige Joker, de sterke Harvey Dent (zijn halve gezicht was wel een klein beetje over-the-top, maar ach), de immer strijdende Gordon, Batman zelf, Alfred, Lucius Fox - alles klopt, werkt en kan. Het resultaat is episch, groots, en klassiek.

Het beste is nog wel het einde, waar je compleet gesloopt bij aankomt en waarbij The Joker zichzelf overtreft, wat, voor zijn standaard, waarschijnlijk mag worden opgenomen in de top 10 knapste verhalende acties ooit. De boodschap waar Batman je mee achterlaat is verbluffend en eentje die haarfijn bij het duistere, onderscheidende uiterlijk van de film past. Zowel satisfied als flabbergasted strompel je de bios uit, een krankzinnig lachende Joker in je netvlies gegrift. En geloof me, daar blijft hij nog wel even.

Na The Dark Knight vergeet je al je andere favoriete films, muziek, superhelden en villains. Je denkt nog maar aan één ding: BATMAN! THE JOKER! TWO-FACE! Give me more!

Gaat dit zien mensen, voor zover je dat nog niet wilde. Het overtreft je verwachtingen. Het verveelt geen moment, speelt in hetzelfde donkere stadje als deel 1, maar is de nieuwste standaard op volmaakt filmmaken. In tegenstelling tot zijn voorganger is de actie hier nergens ook maar een beetje gebrekkig in beeld gebracht, en mede hierdoor kon de film niet beter. Grandioos.

5* en zelfs een top 10 positie. Om van te janken zo goed. The Joker must not win!

De film haalt een hele hoop hollywood-cliché's aan, wat heel jammer is gezien het toch niet verkeerde uitgangspunt. Het begin is niets bijzonders, het einde is helemaal bagger en veel te moralistisch, maar daartussen zit een bij vlagen fascinerend filmpje. Jammer van al die elementen die erbij gehaald waren, puur en alleen om de spanning te verhogen en het budget op te maken.

Maar plaatjes waarin New York in puin ligt hebben sowiezo mijn aandacht. Ook had ik geen problemen met het feit dat er op een bepaalde groep mensen werd ingezoomd, zonder dat het verwarrend werd. Dat maakte het bij vlagen ook nog een beetje meeslepend.

3*

Het leuke aan Tarantino's films is dat ze altijd zo schaamteloos lekker FILMS zijn. Zijn liefde voor het medium spat altijd van het scherm. Alles is slechts film in zijn producties, en je wordt er keer op keer weer aan herinnerd hoe geweldig films wel niet zijn. De man heeft de hele bedoeling van films wonderwel begrepen en weet keer op keer cliché's te vermijden, om te draaien en zelfs films te maken waarin je zo ongeveer alleen maar dingen ziet die voor het verhaal niet ter zake doen.

En Death Proof is absoluut geen uitzondering! Opnieuw heeft hij een unieke, frisse film gemaakt die bol staat van de prachtige dialogen van driedimensionale, hippe personages die fascineren zoals ze dat alleen in films kunnen doen. Hun fysiek is minstens zo belangrijk als hun inhoud en ze struinen het doek over, dampend van de mimiek en trekjes en grapjes. Het geeft de film een magnifieke sfeer. Zoiets realistisch als dit vermakelijke gekittekat krijgt automatisch sfeer. En de manier waarop iedereen zijn teksten uitspreekt ... Maar er is meer! Tarantino's ode aan de B-film oogt en voelt in alles aan als B-film. Hij heeft het genre echt volledig door, en het is hilarisch om zijn fratsen in de film terug te zien. Crappy beeldkwaliteit, een weggevallen stuk film (waar het eigenlijk nog van pas komt ook, natuurlijk), montagehaperingen, verkeerde camerafocus, slechts een paar sets, een obligaat gebrek aan fatsoenlijk verhaal: dat soort dingen. Tarantino is echt heer en meester. Met natuurlijk, zoals altijd, een fantastische soundtrack die alles alleen maar sterker maakt! Sfeer is waar het in Tarantino's films om draait, maar vooral in Death Proof. Hij maakt een A-film met wat B-films zo leuk maakt.

Het enige moment dat het wringt is in de 2e helft. Het is duidelijk dat Tarantino trouw blijft aan B-film logica, maar dat blijft toch echt B-film logica en lijkt een hiaat in het script. Het gaat om de auto-achtervolging, wanneer Zoë Bell voor op de auto ligt en achtervolgt en tot op het randje van de dood geramd wordt door de toch niet zo sympathieke Stuntman en zijn auto. Want ja, hebben ze nou echt een reden om door te rijden? Ze kunnen toch net zo goed gewoon stoppen? Tuurlijk, dan is je actiescène afgelopen, en tuurlijk, B-filmmakers zouden zich er geen moment druk over maken of het nou logisch is of niet, zolang er maar lekkere actie in de film mag, en tuurlijk, het is een hele chille actiescène, maar toch ... A-filmmaker Tarantino weet beter. Zoals ik zei, dat wringt. Maar ach, aan de andere kant is de scène die het oplevert zeer te pruimen, bouwt het op naar iets prachtigs en moet een ode aan de B-film ook wel eens écht B-filmachtig doen. Maarja. Het is toch echt het verschil tussen iets dat absoluut fantastisch is en iets wat toch iets te dicht bij een B-film zit.

Het acteerwerk rockt. "The Girls" staan hun mannetje, ook al is ploeg 2, op Lee na, toch echt een tikje minder cool dan ploeg 1. Er zijn veel personages, en allen zijn ze op hun plaats, wat allang knap is, maar ze weten ook allen te boeien. Zelfs Quentin zelf met zijn toch echt weer een beetje ondermaatse acteerprestatie. Maar dan is er natuurlijk ook nog Mike zelf, waarvan toch wel echt ieder aspect boeiend is. Zijn mooie, stoere, en vooral ook zijn redelijk intrigerende psychotische kanten houden de aandacht vast. De aanvulling van het geheel met auto's, sigaretten, drank, geflirt, dans, de gebruikelijke Tarantino-grapjes (Red Apples enzo, maar ook het feit dat het geweld gewoon grappig is in de film) én de auto-achtervolging is gewoon volmaakt. En dan die botsing
Ik vond het keerpunt halverwege de film wel schitterend. De spanning die nu in de lucht hangt is gewoon ... zo filmisch.

Ja hoor, Tarantino heeft weer een film-film gemaakt, die net zoals Pulp Fiction, net zoals Kill Bill, even uniek als prachtig is en de kijker alleen maar hongerig maakt voor meer films. Een film met ontploffingen en geslaagde grappen, een film met teveel fantasie en creativiteit, een ode aan films waaraan mensen ook weer een ode gaan brengen: vermaak zoals je het nergens anders krijgt.

4,5*

De kracht van de docu: what you see is what you get. Wat we zien, ís. Om niet te omschrijven redenen maakt het daarom onwaarschijnlijk veel indruk.

En dat doet Deliver Us From Evil ook. Het onderwerp zelf is gruwelijk, en de manier waarop het hier aan de man wordt gebracht maakt het tot een verpletterend en verbijsterend staaltje liegen, bedriegen en misbruiken. 'Het monster' zoals mij dvd-hoes hem beschrijft, staat nog boven de eersteklas eikels. Hij lijkt een soort geesteszieke zonder gevoel van waarde voor de mens. Hij blijft keer op keer verklaren dat hij weet dat hij fout zat, maar gelooft hij er werkelijk in? Heeft hij werkelijk berouw, of zelfs maar benul van de impact van zijn daden? Ik denk van niet. Hij heeft er nergens onder te lijden gehad. Van straf heeft hij nooit gehoord en tot enige échte confrontatie met zijn daden is het ook nooit gekomen. De KLOOTZAK.

Deze documentaire maakt echt boos. Het is allemaal redelijk registrerend. De film forceert amper een mening (behalve tegenover die priester die zijn eigen carrière vóór het schandaal van kindermisbruik liet gaan), maar laat je zelf kijken en beoordelen, wat je ook snel zult doen. En het is een slap-in-the-face van jewelste. We maken kennis met deze oude vent, waarbij de gekte nog enigszins in de ogen lijkt te glanzen. Om vervolgens te ontdekken wat hij allemaal, onder de veel te sterke hand der religie, heeft uitgespookt, roept op tot haat en afgrijzen.

Deze documentaire gaat niet over technische hoogstandjes, slimme montagetrucjes of leuke effecten (ook al zitten die er wel in). Het gaat, meer nog dan bij andere docu's, om het getoonde, in al zijn gruwelijke facetten. Om O'Grady, de gewetensloze verkrachter van kinderen. Over de kerk, die het niet oploste, maar O'Grady doodleuk nieuwe slachtoffers in de schoot worp. Over hun leugens, leugens, LEUGENS, waarmee ze dit volhielden. Over de onschatbare vernielingen die dit teweeg bracht in de gezinnen van honderden mensen. Over dat O'Grady nooit gestraft is voor dit alles. En uiteindelijk over het feit dat dit slechts één van de duizenden gevallen moet zijn. Werkelijk om je over op te winden.

V haalt het ook al aan, want het is werkelijk hartverscheurend. Die scène dat de Aziatische man, wiens dochter van haar 5e tot haar 12e verkracht is op haar eigen kamer, in zijn eigen huis, op nachten waarna O'Grady weer doodleuk mee ontbeet en het ochtendgebed uitsprak, de scène dat die man uitbarst. Tranen rolden over mijn wangen toen. Dat leed en verdriet, het doet gewoon pijn. En de reden dat het kleine meisje het niet aan haar vader vertelt ... ach, ik zal het niet zeggen, maar die maakt de ellende alleen maar erger.

He's not just a pedofile, he's a RAPIST! She was five years old!

Stel je toch eens voor. Je eigen kind.

Wat een ongelooflijke KLOOTZAK.

4*

Iedereen moet deze documentaire bekijken. Het zou de Christelijke kerk bovendien een hoop leden schelen, lijkt me.

Een geweldige film. Eentje die je alleen al om de acteerprestaties en setting kunt gaan kijken. Het plot zit van begin tot einde perfect in elkaar en blijft continu boeien. Werkelijk ieder aspect van het mol-zijn wordt uitgewerkt, en dat is precies wat de film wil. Daarnaast zijn de sfeer en spanning fenomenaal, en dat maakt het helemaal heerlijk om naar te kijken.

En WIE is trouwens die vrouw in de film van wie ik de naam even kwijt ben? Die vriendin van Damon's karakter die ook met Dicaprio's karakter ging? Wat een actrice. Ze eiste echt het scherm op, en ik kende haar nog niet eens. Van haar wil ik wel meer films zien.

Enig minpuntje helaas vormde wel de montage. Die was af en toe nogal rap gedaan door bijvoorbeeld plotseling wat muziek af te kappen. Dat vond ik wel jammer.

Die muziek krijgt trouwens sowiezo een speciale vermelding, want die was schitterend, met als fantastisch hoogtepunt Pink Floyd's allerbeste nummer; Comfortably Numb. Zij het niet de versie die op The Wall stond. Dat nummer is naar mijn mening misschien wel het beste nummer ooit. Geweldig om dat dan in een film als deze tegen te komen.

4*, met kans op verhoging.

Cool concept! Op de wc van de bios hing zelfs een bordje met "Restroom only for Human beings". Eindelijk een iets andere benadering van het alien-genre is fantastisch!

De filmliefde die ik verwachtte vanwege de naam Peter Jackson is iedere heftige seconde voelbaar. Het hoofdpersonage is absoluut niet de standaard Hollywood-goodguy met wie alles toch wel goedkomt. Hij is een egoïstische, naieve lul. De aliens zijn net zo bang en gehoorzaam als er een pistool op hun hoofd gericht is als welke mens ook. En de documentaire stijl is al helemaal een feestje. In sommige shots is niet eens iets te zien omdat het beeld bedekt wordt door alien-hersenen of iets van dat soort. Maar in plaats van die beelden niet te gebruiken worden ze, zoals het een echte documentaire beaamt, toch in de film gezet. Het gevoel 'erin te zitten' is fenomenaal.

Cloverfield is de eerste film waarmee District 9 zich laat vergelijken. Toch is de laatste een stuk indrukwekkender. De special effects worden nog veel achtelozer ingezet dan in Cloverfield; de aliens rennen door het beeld alsof ze werkelijk gewoon in een kamp bij Johannesburg gestrand zijn en dat draagt heel erg bij aan de beleving. Science-fiction is al bijna een verkeerd plakkaat, omdat de nadruk eigenlijk meer ligt op de actie en het drama en de humor dan op de aliens. Het lijkt alsof ze er gewoon zijn en alles gewoon zo wordt geregistreerd als het is. Interessant, want het is in één klap ook best geloofwaardig. De manier waarop de inwoners van Johannesburg met de aliens omgaan, de houding van het leger, de onderhandelingen tussen mensen en aliens: echt fantastisch!

District 9 vliegt in een rotvaart voorbij. De leuke, inventieve scènes wisselen elkaar in no-time af, want het script is erg sterk geconstrueerd. Het acteerwerk is daar absoluut debet aan; vooral Sharlto Copley weet zijn personage altijd de goede nuances mee te geven. Af en toe is de film niet zo logisch, maar daar is District 9 dan ook de film niet voor. Het concept is ten volle benut, en daar moest de logica zo nu en dan voor wijken. Maar dat geeft niet, want het staat altijd in dienst van het plezier van de film. Ik vind de gore persoonlijk ook het vermelden waard. Ik zat aanhoudelijk met afgrijzen naar het scherm te kijken hoe een volgende alien werd opgeblazen. Waarschijnlijk te danken aan het feit dat die aliens als een soort onderdrukte burgers worden neergezet of als proefkonijnen voor een zoveelste luguber project. De door kennis en wapens geobsedeerde mens laat zijn mensheid met alle plezier varen ten koste van de aliens, zo blijkt. Al kunnen die aliens er natuurlijk ook wat van met hun waanzinnige massavernietigingswapens

Het plezier in het filmmaken kwam ook mooi naar voren in de vorm van humor. De manier waarop die aliens met elkaar omgaan is hilarisch. Knap overigens van Wicus dat hij die aliens zo goed kan verstaan. Zou daar ook een studie voor zijn?

4,5*

Il Divo is een film over het corrupte politieke bestel in Italië. Maar wat leren we van deze film? Dat de basis van een goede film toch vaak het verhaal is.

Il Divo heeft het allemaal in zich. Tot de verbeelding sprekende personages, een genadeloze montage, humor, visueel een plaatje ... dus dat is het probleem niet. Nee, waar het knelt is dat aan de hele film werkelijk geen touw vast te knopen is. Maar dan ook echt werkelijk helemaal nergens. Virtuoze vondsten als dode mensen introduceren en van rode lettertjes vergezellen onder punkrock in ingenieuze cameravoeringen worden volledig teniet gedaan door het feit dat ik gewoon helemaal niks van de film kon snappen. Ik heb geen enkel personage, op het hoofdpersonage na, kunnen plaatsen, geen enkele scène in context kunnen zetten, geen moment iets gesnapt van wat zich nu precies afspeelde op het scherm. En dat is wel leuk voor even, maar na een half uurtje krijg je toch spijt dat je geen horloge draagt.

Nee, Il Divo is één grote gemiste kans. Het eindeloos opnoemen van namen en relaties en moorden verzandt voor de volle 100% en weet voor geen meter te boeien. Het is onmogelijk om het ook maar het kleinste beetje bij te benen. Klinkt misschien intrigerend, maar het maakt de film gewoon zo ontoegankelijk als een loden deur en slaapverwekkend. Het is uniek, zo onmogelijk als het script is. Wat overblijft is een bijna komisch hoofdpersonage, de leuke shots en de fabuleuze soundtrack. Maar daar kan een film niet op teren. Een collage van scènes maakt geen goede film. Nee, ik wou dat we naar een film met een verhaal waren geweest. Dan had ik nog iets kunnen voelen of kunnen volgen. Het enige wat ik nu kon concluderen was dat meneer Andreotti nogal een corrupt ventje was, maar dat liever niet aan andere mensen vertelde. Whoa.

2* - maar een verlaging zit er dik in.

Wat een lastige film om te beoordelen. Ik weet niet goed wat ik er nou mee moet. Kort gezegd: de film pakte me niet. De liefdesverhalen waren opzich wel sterk, overtuigend is iets anders. De metaforen waren overduidelijk, met o.a. het aan elkaar 'gebonden' zijn, het weglopen voor je problemen, het blind worden om een ander te kunnen zien, het ik-zal-altijd-op-je-wachten. Maar de film liet veel te veel van hetzelfde zien, is geen moment to-the-point, werd daardoor nogal drammerig en erg saai. Vooral dat onophoudelijke geloop kwam na een tijdje eerder inspiratieloos dan emotioneel over. En dat was eigenlijk steeds waar de schoen knelde. De emotie ís er wel, maar je voelt er maar bar weinig van. De relaties lijken eerder platonisch dan romantisch. Sommige dingen begreep ik ook niet echt, zoals het veelvuldig in beeld brengen van dingen als blaadjes en riviertjes. Ja, de jaargetijden gaan voorbij, maar is dat alles?

De relaties voelden gewoon niet bepaald echt aan. De 2 'bijverhalen' kregen te weinig tijd op het scherm en leken afgeraffeld te worden aan het eind; waarom worden ze nu allebei doodgeschoten? Om een einde te hebben ofzo? Het was natuurlijk lichtelijk ironisch dat het gebeurde, en het shot dat het (rode, en naar de kleur van de film ofwel liefde verwijzende) bloed werd weggespoten, zoals de liefde was gestorven werd daar mooi bijgezet. Dat vond ik een sterk shot. Verder had het allemaal bar weinig om het lijf en was het te saai. Of misschien komt dat doordat ik het gevoel had een aantal dingen niet begrepen te hebben, omdat het verhaal niet al te uitzinnig was maar er wel een hoop aandacht aan details werd besteed. Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet zoveel uit. Ik sta niet bepaald te springen voor een herziening.

2,5*

Willekeurig een titel gekozen om de Marilyn Monroe-collectie mee te beginnen, en hopelijk niet de beste.

Echt een prutfilm. Het was wel grappig dat ik dacht dat dit een romkom zou zijn, maar toen begon Monroe's karakter toch wel erg vreemde trekjes te vertonen ... en dat was het. Veel meer behelst de film niet, en dat is maar goed ook want ik denk niet dat ik hem dan zou hebben afgezien. Monroe vond ik waardeloos; de pop van haar oppaskindje speelt haar nog van het scherm. Ze was dan ook de zwakste schakel in een toch al niet echt boeiende en zelfs saaie film met een mat script. Nergens ook maar een klein beetje memorabel, maar het kan nog slechter. Eddie vond ik soms wel lollig.

Toch hoop ik dat Monroe in andere films beter is, wat je gezien haar status wel mag verwachten. Hier is het allemaal veel te overdreven en ongeloofwaardig. Ze is zeker best een hottie om naar te kijken, maar heeft ze daaraan haar hele status te danken?

Hoe dan ook een half boeiend net-niks filmpje dat zonder Monroe en Widmark waarschijnlijk niet eens op MovieMeter zou staan en in feite vooral onderuitgaat doordat Monroe's karakter niet boeiend is.

1,5*

Deze film gisteravond herbekeken, en hij heeft inderdaad alles wat hierboven al genoemd is, met als absolute toppunt het scenario.
Het allerbeste daaraan vind ik, dat je het grootste deel maar zelf in moet vullen. Je krijgt een aantal gegevens, maar wat daartussenin gebeurd, hoe het precies gebeurd en wat er precies gebeurd, moet gefantaseerd worden. Fantastisch.

De mensen die in deze film volgens mij door de tijd kunnen reizen zijn in ieder geval:

Donnie
Cherita
Frank
Grandma Death

Ik heb ook overwogen of het misschien zo kon zijn dat alle mensen die je ziet tijdens het liedje 'Mad World' door de tijd konden reizen, omdat daarvoor wordt uitgelegd dat mensen die door de tijd hebben gereisd hier vaak last van hebben in hun dromen, of zich de hele reis niet kunnen herinneren. Maar ik weet natuurlijk ook niks zeker...

5* en een plek in mijn top 10