Opinions

The Painted Veil kon bij mij op papier niet stuk. Mijn favoriete nog levende acteur Edward Norton én mijn favoriete nog levende actrice Naomi Watts samen in een film! Het feit dat het in China speelt in een tijd die me boeit -en dat de film een mooie titel heeft- móest wel een prachtige film garanderen.

Dat dit soort stellingen even vaak goed als fout zijn blijkt wel uit de verwachtingen die ik voor andere films al dan niet koesterde, die zo ongeveer beurtelings wel en niet uitkwamen. Maar bij The Painted Veil was het weer eens raak.
En dat ondanks dat het de film zeker aan een hoop dingen ontbreekt. Camerawerk, script en muziek zijn geen van allen perfect, en dat voorkomt dat de film een waar topdrama wordt. Maar tegelijkertijd maakt het, doordat je de goede bedoelingen ervan af kan zien, voelbaar met hoeveel liefde de film gemaakt moet zijn (Watts en Norton zijn tevens producer) en het wekt het gevoel dat de film het hart op de juiste plaats heeft, zoals dat heet. Dit komt extra naar voren als blijkt dat de film, wat de buitenkant ook mag doen vermoeden, een liefdesverhaal is, integer en zeker niet bombastisch, maar zeker wel een lief klein verhaal over de liefde tussen twee mensen.

Het karakter van Norton is waarschijnlijk de allergrootste schat die ooit de filmpaden bewandeld heeft. Deze Walter heeft duidelijk zo zijn sociale gebreken, maar oprechter dan hij zie ik ze nooit. Watts is dan ook degene die zich in het verhaal ontwikkelt, en wel op zo'n ontroerende en zoete manier dat ik eraan twijfel of je wel met goed recht in het einde mag geloven. Maar ik doe het lekker toch

Dat is overigens ook noodzakelijk om een boodschap uit het verhaal te halen: mensen zijn niet altijd wie ze op het eerste gezicht lijken te zijn. Soms kun je zelfs nog verliefd op ze worden.

Wel jammer is dat de schitterende omgeving waarin de film is opgenomen niet altijd zo mooi in beeld gebracht wordt als duidelijk zou kunnen, maar daardoor springen de shots die wél adembenemend zijn er des te meer uit. Ik noem het boottochtje, of de kunstmatige bamboe-weg die het water moet afleggen om bij het dorp te komen. The Painted Veil weet uiteindelijk toch op ieder vlak te overtuigen, en dat is knap. Iets meer bombast hier en daar had de film goed gedaan, maar het koppel Watts-Norton en hun fascinerende relatie weet de film ook boeiend te houden.

De enige miscast was het jongetje aan het einde.

3,5* - Een oprechte en indrukwekkende film vol schoonheid. Mag meer gezien worden.

Ik had het begin gemist door een overdaad aan voetbal op tv ( ) en viel pas binnen toen er net werd ingebroken en Foster dat zag op haar tv-tje.

Het verhaal was toen gelukkig nog wel te achterhalen, en ik denk niet dat ik al te veel gemist heb. De film werd nog aardig spannend, maar op dat vlak kon hij niet tippen aan bijvoorbeeld Se7en. De film was wél erg boeiend en hij liet je niet gauw los, wat dan wel weer een handelsmerk van Fincher lijkt te zijn. Stoer camerawerk, onvoorspelbare plotwendingen en goed acteerwerk maakten de film beter dan wat slechts de nogal standaard hoofdlijn had kunnen doen. Desondanks niet beter dan Fight Club of Se7en.

3,5*

Pubers! Ik hou van pubers. Ze zijn fascinerend. Ze hebben allemaal problemen, en als ze geen problemen hebben, maken ze er wel een probleem van dat ze geen probleem hebben. De ene heeft het iets zwaarder getroffen dan de ander, maar een volledig gelukkige 16-jarige is toch echt een unicum. Waar ook ter wereld.

En Paranoid Park gaat over precies de getroubleerde mens in die leeftijdscategorie. Dus misschien was dat wel de reden dat ik hem de gehele lengte zo interessant vond, want er gebeurden niet echt veel schokkende dingen om de aandacht vast te houden, op één ding na. Of was het de vertelstijl en de chronologische wirrewar die Van Sant gebruikt die mij bij de les hielden? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik zwaar geboeid was door een film waarin zwaar weinig leek te gebeuren.

Wel spendeerde ik een hoop van de kijktijd aan het proberen te snappen van de casting-regisseur van deze film. Het viel me op hoe 'lelijk' veel personages waren. Dat wil zeggen: ze waren niet echt schrikwekkend lelijk, maar ze hadden niet van die prachtige gladgestreken gezichten waar films (films die ik kijk in ieder geval, Hollywood of arthouse) meestal mee komen aanzetten. Dit wekte de indruk dat de acteurs een amateur-ensemble was, wat natuurlijk de geloofwaardigheid ten goede kan komen. De hele skater-gemeenschap en alles daaromtrent was dan ook redelijk geloofwaardig, zonder dat ik er maar een kip vanaf weet. Maar het gebruik van non-acteurs had ook een nadeel. Namelijk dat ze in veel gevallen voor geen stekker kunnen acteren. De hoofdrolspeler voorop. Zijn emotionele bereik lijkt niet verder te kunnen komen dan zijn standaard uitdrukking, en zelfs zijn standaard uitdrukking is ongeloofwaardig. Het is raar om hem te horen zeggen dat hij het leuk heeft of dat hij bang is, want je zou het nooit zeggen als je alleen naar hem zou kijken. Dan zou je zeggen dat hij gewoon saai en sip is.

Ik vroeg me dan ook af waarom al die kinderen, tussen al hun andere zorgen in, zich niet ook druk maakten om de indruk die ze op anderen moesten achterlaten. Ze keken allemaal zo zielloos en niet-levenslustig uit hun ogen dat ze anderen in hun omgeving toch ook wel moeten deprimeren. Maar misschien is dat meer een overkoepeling van alle andere zorgen. Maar ikzelf werd soms wel een beetje moe van dat schichtig voorover gekamde haar, de slobberige kledingstijl, de schijnbare desintresse om iets interessants met elkaar te converseren. Het was meer 'emo doen' dan 'emo zijn'. Aanstelleritus. Maargoed, ik kan ook niet zeggen dat het saai werd, dus misschien is het in de opzet wel geslaagd. De dromerige sfeer in de film vond ik ook wel chill, die skateboard-filmpjes waren best geinig. Gingen alleen af en toe iets te lang door. Qua stijl was het ook redelijk intrigerend, met gefade-in en -out, landurige shots van reizende mensen, voice-overs, afwisselend mooie en verschrikkelijke muziek en weet ik niet wat allemaal. Van Sant heeft wel duidelijk voor ogen hoe hij sfeer moet creëeren.

Al met al is Paranoid Park een boeiende en enigszins zweverige kijk in een pubertje met een skateboard en veel spijt, maar wat meer plezier had de film geen kwaad gedaan.

3*

Deze film had ik al een tijdje in de kast liggen en ik verwachtte er niet zoveel van (gewoon een zoveelste Hollywood-oorlog-actiefilm). Ben ik gisteravond dus toch maar is gaan kijken.

En groot was mijn verbijstering bij het inzicht dat dit echt wel een goede film was .
Hij ontroerde me, de actie paste bij het verhaal, hij was spannend (zie ik de laatste tijd ook steeds minder bij actiefilms) en het geweld was grotendeels gewoon bruut.

Klein minpuntje daardoor was wel dat je de 'Bad Guy' (in dit geval Jason Isaacs) door en door begon te haten en dat hij vrij weinig diepgang (lees goede kanten) had.
Het einde neigt dan misschien net weer een beetje naar een Happy End toe maarja, dat kan ik hebben.
De actiescènes zelf waren wel heel erg goed en ook de make-up en kostuums waren dik in orde. Zelfs de kinderen waren goed gecast, waar ik me meestal mateloos aan irriteer.

Conclusie: goed verhaal (lekker niet zo Hollywood-achtig), veel drama zonder dat je je er erg aan stoort en vooral een sterke cast.

Dikke 4*

Een weerzinwekkend luguber verhaal, aangedreven door een hoofdpersoon die kan ruiken of het water dat zich 10 meter van hem af bevindt warm of koud is. Weird? Vreemd? Krankzinnig? Zeker. Maar met een zekere mate dat het fascineert.

Want diep in de mens zit toch een zekere fascinatie voor het aller-allervreemdste op aard en vreemde, mensonwaardige zaakjes, niet? Deze film buit dat compleet uit. Het hoofdpersonage is één van de opvallendste personages ooit, de manier waarop hij het leven ziet (of liever: ruikt) is intrigerend. Hij is geen aardig persoon, maar weet dan ook weinig af van zaken als liefde. En zijn queeste om alle bestaande geuren te ruiken en zelf zijn ultieme geurtje te creeëren blijven de gehele speelduur mateloos interessant. Fantastisch knap was de manier waarop werd getoond wat Grenouille ruikt. Een simpele voice-over en vele geur-uitademende beelden laten je perfect meeleven (of liever: ruiken) met Grenouille. Maar de cinematografie is sowieso fantastisch, vooral de manier waarop de welbekende roodharige vrouwen in beeld worden gebracht is zodanig dat je ze bijna zelf kunt 'ruiken'. Door de vele visuele vondsten is ieder plaatje er zowat ééntje om in te lijsten, met als klein hoogtepuntje het shot dat Grenouille op een berg staat en ongeveer een kilometer verderop ruikt dat één van de roodharige meisje op een paard wegrijdt. Waanzinnig shot.

Maar het knapste moet dan nog komen: al deze mooie plaatjes staan wonderwel in dienst van het verhaal. De unieke sfeer met betrekking tot de kunst van het ruiken is wat mij betreft de beste achtergrond die de film kon hebben. Daarnaast duiken er regelmatig nog wat emoties op die de film een mooi eigen karakter geven. En langzaam maar zeker worden al deze mysterieuze en abstracte feitjes opgestuwd naar één van de geniaalste climaxen ooit. De scène op het plein aan het eind. Plotseling begrijp je álles van de magie van het geurtje, en slechts begeleidt door de (overigens prachtige) muziek heeft het een soort verlammend effect. Briljant gedaan, ik kan niet anders zeggen. Hoe ze zo'n schijnbaar doodeenvoudig luchtje zóveel magie en mysterie wisten mee te geven is, zeker op dat moment, overrompelend.

De conclusie is eigenlijk dat de film stiekem buitengewoon geslaagd is, de tijd neemt voor zijn excentrieke hoofdkarakter en het verhaal op ook nog eens visueel prachtige wijze ingenieus vertelt. Met het einde als absoluut hoogtepunt.

4* - Aanrader alert!

Er was slecht één ding wat ik niet snapte: steeds als hij één van zijn bazen verliet, stierf die baas. Zat hij daarachter ofzo? Of was het toeval? Het kwam in mijn ogen in ieder geval nogal uit de lucht vallen. Of weet iemand hier een verklaring voor?

Hoewel niet bepaald mijn straatje, een zeer aangrijpende film.

Films als deze, die gewoon een sterk verhaal kundig vertellen, onderhouden, onder de huid kruipen en een sterk staaltje acteerwerk leveren, zijn meestal niet zo voor mij weggelegd. Ik ben meer van het opvallende en onvergelijkbare meesterwerk, minder van het politieke drama. Toch weet deze film dat vooroordeel ongelooflijk knap te ontwringen.

Het acteerwerk is overdonderend. Het overtuigt volkomen en geeft zonder twijfel veel meerwaarde. Daarnaast vond ik het thema en de karakters erg mooi. Het waren vooral de, soms subtiele, soms grote, emotionele ontwikkelingen die indruk maakten. Daarnaast zit de film doordacht in elkaar, het script mag er meer dan wezen. De tijdsprongen doen nergens gekunsteld aan, en het overzicht bewaren is ook eenvoudig. De 2 hoofdrolspelers lozen je er soepel doorheen. De rechtbankscènes waren prima, en werkten langzaam op naar het steeds meer voelbare mes dat boven Beckett's hoofd hangt. De scène dat hij zijn shirtje moet uittrekken was echt prachtig. In combinatie met dat weergaloze acteerwerk van Hanks maakt zoiets veel indruk.

En nog een scène die extra aandacht verdient: de scène na Beckett's feestje, waarin hij van Joe een vragenlijst moet beantwoorden. Compleet onverwachts komt er een geniaal stuk, wat precies laat zien hoe Andrew in het leven staat, dat hij eigenlijk ook maar gewoon iemand is. Een cruciale scène om Andrew te begrijpen, maar eigenlijk is Joe degene die er het meest door verandert. Hij vond het aanvankelijk gewoon niet kunnen dat Andrew's bazen de wet hadden overtreden, maar nu trekt hij zich het lot van Andrew (homo en aids-patiënt!) écht aan. Schitterend.

Verder - moeilijk te zeggen waarom ik de film zo goed vond. Het ontroerde me gewoon. Misschien is het wat standaard, maar het werkte wel allemaal. Wat me in deze film vooral opviel was het camerawerk. Vaak niks bijzonders, maar soms leidde het je echt in hoe een karakter zich voelde. Zwaaiend en zwepend wanneer Andrew in bovengenoemde scène in zijn element was, stil en confronterend wanneer die vreselijke advocate een paar feitjes opsomt. Hetzelfde geldt voor de muziek (van prachtcomponist Howard Shore), die sommige doodnormale momenten bijna boven zichzelf uit laat stijgen, en dan is daar plots de emotie voelbaar. Heel knap, en zo zie ik dat maar zelden.

Maar waar de hoofdrollen al buitengewoon geniaal zijn, waren het vooral de (reacties van) de bijrollen die zo ontroerend waren. Bijvoorbeeld die broer van Andrew die aan het einde in huilen uitbarst. De situatie voor zijn moeder. Voor zijn vriend. De dood werd angstaanjagend knap dichtbijgebracht. Wereldprestatie om dat weer zo tastbaar te maken.

Misschien moet ik maar eens vaker 'dit soort films' (af)kijken .

4,5*

Deze film beoordelen is vrij eenvoudig:

De eerste helft verliep zeer traag en was saai en oninteressant. Bovendien zat hij volgepropt met vervelende dialogen. 2* daarvoor.

Maar de tweede helft ging een stuk vlotter, was grappiger én bevatte meer James Stewart dan de eerste, die wel 4* verdiend.

Dan kom ik dus op 3*.

Hij is een stuk sterker dan de trailer doet vermoeden! Uitmuntende balans tussen sociale aanklacht en komedie. De humor komt op onverwachte momenten en ontspringt uit de frictie tussen de personages. Het script is uitstekend: geweldig gebalanceerd, vlot en verrassend - daar mogen nog awards naar toe. Intrigerend is niet alleen hoe de katholieke kerk ervan langs krijgt (dat hebben we vaker gezien), ook hoe niet zozeer de afstand als wel het verschil tussen intellectuelen en lagere milieus wordt weergegeven. Verlicht-intellectueel is misschien niet altijd het juiste antwoord op alle problemen, merkt de film op. Niettemin onthoud je de film om de overheersende en goed-getimede humor!

Picnic at Hanging Rock gaat erg zijn eigen kant op, en misschien wist ik daarom niet echt wat ik ermee aanmoest. Ik was in ieder geval niet bepaald overdonderd.

Het boek heb ik wegens tijdgebrek slechts half gelezen, en daarom vond ik de eerste helft van de film misschien nét wat saaier dan de tweede. Ik wist immers al wat er ging gebeuren. Toch is de eerste helft van de film zeer sfeervol, het acteerwerk daar zeer solide en weet zelfs de muziek, die toch wel de grenzen van het toelaatbare opzoekt, zijn werk te doen. De onderliggende seksuele verlangens vond ik super, het waren die verlangens (inclusief de verwijzing naar Boticelli Angels) die mijn aandacht vasthielden. De toch wel vreemde rol van de britse jongen in het geheel vond ik dan ook sterk genoeg. De plotwending later in de film die hij teweegbrengt bracht me toch nog even rechtovereind.

Maar de mystiek en de pracht wegen voor mij niet op tegen de leegheid van het verhaal. Uiteindelijk krijgen we geen uitsluitsel over wat er nu precies aan de hand is geweest, en dat vond ik, vergeef me, toch wel storend. De afronding van de zijlijntjes vond ik wel netjes, het gaf het hele voorval iets 'gedoemd om te gebeuren'-achtigs mee. De symbolen, dromerigheid en menselijkheid van het verhaal, het idee dat een stuk natuur een groep meisjes kan opslokken, dát is wat deze film maakt.

Maar geweldig sterk vond ik het allemaal niet.

3*

En een halfje erbij maar weer.

Ohohoh, wat blijft deze film toch heerlijk fantastisch. Ik weet niet wat het is, werkelijk geen idee, maar steeds als ik een stukje van de film kijk wordt ik echt ontzettend vrolijk . De humor is zo ontzettend laag en slapstick, geweldig, de muziek is echt veel te bombastisch en gaat net zo ver over-the-top als de rest van de film, geweldig, het verhaal is één grote wirwar van afspraken en verraad en iedereen die zijn eigen plannetjes maakt, geweldig, de personages zijn stuk voor stuk boeiend for some reason, geweldig. Laat ik ook vooral de prachtige sets en dito special effects niet vergeten! Wat een fantastisch piraten-avontuur met nog altijd die maffe Captain Jack Sparrow die ons laat zien hoe eenvoudig het piratenbestaan wel niet in elkaar zit, en er al rumdrinkend zijn eigen egocentrische weg doorheen slaat, hoewel hij wel degelijk blijk geeft van een goed hart. Diverse vraagstukken over dingen als de dood, onsterfelijkheid, vrijheid en het voorbijgaan van goede tijden passeren eveneens de revue, maar door de film verder één grote stapel van lol te maken geven de makers eigenlijk een eenvoudige doch sterke boodschap weg: geniet er maar van, zolang het nog kan.

Het is de heersende sfeer, de spetterende actie en de geweldig schattige stukjes tussendoor (Once Upon a Time in the West-muziek en extreme close-ups op een sliert strand plotseling midden in de film, Jack in zijn bootje aan het einde) die de film voor mij een meesterwerkje maken. Zoals gezegd wist zelfs het liefdesverhaaltje mij redelijk te raken. Cliché misschien, voorspelbaar misschien, ik vond het werderom een behoorlijk inventieve onmogelijke liefde en het stuk na de credits borduurt daar vrolijk op voort. Ja, daar besefte ik me weer eens wat een mooie plek de aarde toch is .

Om de één of andere reden kun je een film die je goed vind ontelbaar veel goede eigenschappen toeschrijven, zoals ik vind dat deze film verwijst naar dat we het leven toch vooral eenvoudig, vrolijk en fris moeten houden, en dat we daar best voor mogen vechten. En ja, ik vind het ook een opvallend gegeven bij een piratenfilm (niet bepaald lieverdjes, die piraten), maar zolang het zo goed werkt als hier heb ik daar geen enkel probleem mee.
Hier resulteert dat 'vechten voor je leven' overigens in een prachtig symbolische afrekening met de überslechterik die gedesoriënteerd rondloopt terwijl zijn schip onder hem wordt kapotgeschoten. Ook al zó ontzettend mooi.

Ik denk dat iedereen wel een soort van zwak heeft voor een bepaalde film, een zwak wat anderen misschien niet kunnen begrijpen. Nou, voor mij is dat Pirates of the Caribbean: At World's End. Iedere grap raakt, ieder pietluttig subplotje werkt (ook die van Commodore Norrington vond ik ontroerend), ieder personage heb ik in mijn hart gesloten. Nou, wat wil ik nog meer?

Briljante film. Ik zou hem zo iedere week kunnen zien. Ook al moet ik nu wel gaan uitkijken met al dat ophemelen, dadelijk komt hij nog in mijn top 10 .
4,5*

Tja. Pirates of the Caribbean.

Ik adoreerde deel 1 vanaf de eerste keer dat ik hem zag, en tot de dag van vandaag denk ik niet dat er een film bestaat die ik vaker heb gezien dan Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl. En dat is te danken aan mijn basisschoolperiode die samenviel met de tijd dat die film op dvd verkrijgbaar was, waarin ik nog de tijd en zin had om de film zo vaak mogelijk te kijken. En dat mag je best letterlijk nemen.
Mijn verwachtingen voor deel 2 waren dan ook immens. Waarschijnlijk had ik tot dan toe nog nooit zóveel verwacht van een film. En helaas, de film moest mij toch echt teleurstellen.

Maar waarom dat zo was kon ik moeilijk zeggen. Het was gewoon allemaal zo anders als en om de één of andere reden ook minder leuk dan in deel 1. De grapjes haalden nergens het niveau van film één, de actie was niet eens zo heel fantastisch en was er duidelijk maar bijgesleept om het verhaal op gang te houden, wat weinig (lees: in feite iets wat ook in 10 minuten verteld had kunnen worden) om het lijf had. En hoewel ik het toen nog niet echt besefte, waren de scènes die ik het leukst vond eigenlijk die waarin Elizabeth een beetje rondflirtte met Jack, waarin ze keuzes moest maken tussen Jack en de rest van de crew. Dát waren scènes met inhoud. Nu is de inhoud feitelijk ook te verwaarlozen, en ze zijn ook niet waar de film om draait bij een mega Hollywood-productie als deze, maar toch spraken ze mij meer aan dan het zoveelste op niks uitlopende zwaardgevecht of saaie plottwist.

Niet dat ik al het gezanik rond de personages zo boeiend vond hoor, het feit dat Commodore Norrington plots een aan lager wal geraakte zuiplap was geworden was zwak, de relatie tussen Will Turner en zijn vader voelde nogal geforceerd aan en Davy Jones was ook niet zo boeiend als Barbossa. Uiteindelijk verliet ik de bioscoop met zwaar gemengde gevoelens, aangezien ik wél werd gegrepen door het eind, inclusief de onheilspellende maar hoopvolle (want: Barbossa was terug!) cliff-hanger, maar de film toch zeer laag had geprestreerd in vergelijking met wat ik had verwacht. Ik fietste naar huis en barstte in huilen uit.

Grapje! Hoe dan ook, een aantal herzieningen heeft meer licht op de zaak geworpen. Allereerst ben ik nog eens naar de bioscoop geweest, om te checken of de film het niet beter zou doen als ik mijn verwachtingen bijstelde. Maar helaas, het mocht wederom niet baten. De film viel me opnieuw tegen, dit keer wist ik echter beter te omschrijven wat in mijn ogen de zwakke punten waren. Onder anderen het hele uitstapje richting dat eiland met al die gekke inboorlingen, wat werkelijk nergens toe dient behalve wat halflauwe actie, een standaard 'verlaten' eilandje en niet zo heel grappige kannibalen. Daarnaast het verhaal, dat voortgetrokken wordt als een slak door de modder (wat alleen maar onderstreept werd na meerdere kijkbeurten, het bleef toch zo sloom en vervelend). De enige grappige karakters zijn die lange en die dikke, ik heb namelijk geen idee hoe ze heten nu ik erover nadenk, die wel wat aardig komische momenten tevoorschijn wisten te toveren. Elizabeth's pogingen om de aandacht te trekken onder het gevecht om The Chest zijn ook aardig, maar dat is eigenlijk het niveau van alle verdere grappen in de film. Het ontstijgt het 'wel aardig'-niveau niet.

Maar Orlando Bloom heeft het nog slechter getroffen, die laat echt een potje barslecht acteren zien in deze film. Geen enkele scène overtuigt, behalve die waarin hij niks hoeft te zeggen. Dat is jammer, want hoewel ik dacht dat deze acteur nog wat meer in zijn mars had dan verwacht, bleken deze verwachtingen dus falikant mis te zijn. En wat extra goed acteerwerk en komisch talent had de film beslist geen kwaad gedaan. Want dit is natuurlijk wel aanwezig, in de vorm van de immer leuke Captain Jack Sparrow. Toch hadden de makers er wat meer rekening mee mogen houden dat we dit personage nu al kennen, veel nieuws in de brouwerij is er eigenlijk niet. Terwijl Depp zijn best er nog wel voor lijkt te doen.

Anyway, het grootste gebrek van de film blijft het verhaal, wat zowel niet boeit als niet pretendeert te boeien. Slechts en alleen opstapjes naar de zoveelste slappe actiescène. Doe mij dan maar liever een verhaal wat onmogelijk te volgen is, maar wél boeit zoals deel 3 dat heeft. Trouwens, nog iets dat vaag was; er is duidelijk een fortuin in de special effects gestoken, maar ze kwamen maar weinig creatief over. OK, ze zagen er ver van gemaakt uit (ook al ligt het eraan hoe je dat woord opvat natuurlijk), maar echt overdonderen doet het ook niet. Het blijft een beetje: goh, die meneer heeft een schelp in plaats van een hoofd, wat leuk. Met al die miljoenen was een grotere prestatie niet veel gevraagd geweest.

Maar ach, misschien ben ik wel verwend door de briljante Lord of the Rings-trilogie (waar wél bakken met creativiteit wordt gestoken in het laten zien van overdonderende special effects, waar wél een boeiend, spannend en onderhoudend verhaal wordt verteld, waar wél overal goed geacteerd wordt, waar de gemaakte grappen wél werken, waar je daadwerkelijk betrokken raakt bij de film, die epische proporties aanneemt en zich ontvouwd als een briljant opgezet voorspel voor een fantastische finale, al dingen die POTC 2 mist, maar ik dwaal af). Iedere herziening brengt me dezelfde conclusie: deze film is het niet! Te traag, niet boeiend, te weinig betrokkenheid bij de karakters, niet grappig genoeg. Opvallend genoeg net de dingen die POTC deel 3 wél had, boeiend, zowel het verhaal als de karakters, vlot, en een verbazingwekkend hoog slapstick-humor niveau, ook al was mij al opgevallen dat ik veel dingen aan die film verassend grappig vind die anderen verassend saai vinden. Maar POTC 3 nam ik dan ook een stuk minder serieus.

En allicht moet ik mijn bericht dan maar afsluiten met de boodschap dat je verwachtingen voor een film meer bepalen dan je misschien zou denken. Ook al ga ik mijn theorie nu alweer onderuithalen door te zeggen dat je dat uiteraard nooit kunt controleren, want eens gezien verwacht je weer andere dingen van een film dan voordat je hem zag, dus tenzij er ooit een persoon gericht kan worden gehersenspoeld zal ik het niet weten. Maar dat is een ander verhaal.

Oja, en ik geef 2,5*.

Een zeer aardige film, maar helaas ontbrak het echte Capra-sfeertje. Williams en Young maakten gelukkig een hoop goed, ook al was het verhaal nogal voorspelbaar. Jean Harlow vond ik ontzettend tegenvallen, wat is die lelijk zeg! Normaal vind ik de vrouwen in Capra's films wel oké, maar dit keer gold dat alleen voor Young.

De film had wel een aantal erg leuke dialogen, en ik heb ook wel een paar keer met veel plezier zitten kijken. Als ze bijvoorbeeld dat toneelstuk schreven dat feitelijk over hun eigen leven ging.

3,5*

Natuurlijk niet, denk je dat degene die plotseling tevoorschijn kwam en verdacht veel op Angier leek, om vervolgens door 'zichzelf' neergeschoten te worden, een hersenspinsel was ofzo? De film zegt juist dat wij maar niet willen geloven in magie, en daardoor de wel degelijk aanwezig zijnde magie missen. Een andere verklaring zoeken druist juist helemaal tegen de bedoeling van de film in, want je moet de magie erkennen...

Hoe dan ook, de film was vrij briljant. Ik heb zelden zo'n fantastisch script gezien, het op het verkeerde been zetten kwam tot een hoogtepunt in deze film. Mede door de wederom ingenieus in elkaar zittende on-chronologie ben je na iedere scène zo' n beetje conclusies aan het trekken, om je vervolgens weer te bedenken, en uiteindelijk toe te geven dat je er de hele tijd al compleet naast zat. Zo ging dat in ieder geval bij mij. Ik las in eerdere reacties dat sommigen al gezien hadden dat Bale's karakter een tweelingbroer had. Mij was daar dus echt totaal niks van opgevallen, na hoeveel close-ups dan ook. In dat opzicht ben ik volgens mij de ideale toeschouwer, ik heb dat soort dingen nooit door tot ze in de film zelf worden uitgelegd.

De film leek zelf ook zo'n beetje als een veelal uitgelechte goocheltruc in elkaar te zitten. The pledge, the turn and the prestige. Op het eerste gezicht leek alles heel logisch, vervolgens gebeurden er een hoop vreemde dingen en goochelde er zich een hoop heen en weer. En uiteindelijk zat je met opengevallen mond je ogen niet te geloven. De structuur van de film is in ieder opzicht perfect. In het begin gebeurt er niet al te veel, wat prima gecompenseerd wordt door het inmengen van goochelshows en trucjes. De onderlinge relaties vonden hier veelal hun basis en dat was eveneens boeiend genoeg. Het sterke acteerwerk hielp.

Het einde duwde de film hoog in het hokje van totaal verbijsterende plottwisters. Abstract, surrealistisch en toch heeft het griezelig genoeg een geloofwaardig randje. De uiteindelijke verklaring van Angier's transporteertruc had je wel enigszins kunnen voorspellen, toch moet je dan wel érg veel stappen vooruit denken. Bij mij vielen de puzzelstukjes langzaam maar zeker op hun plaats, om uiteindelijk één angstaanjagens logisch geheel te vormen. Ja, de film was bij vlagen ook nog wel aardig eng.

Ook een mooi kijkje achter de schermen bij goochelaars trouwens. Vooral de truc met de vogelkooi vond ik schokkend! Logisch als je erover nadenkt natuurlijk, maar toch.

4* voor deze zeer sfeervolle en ingenieuze film. Zeer sterk.

Romantische komedie?

Ik had aanvankelijk meer het gevoel naar een soort lichtvoetig drama te kijken, zeker komisch, en op de lange duur ook romantisch. Maar onvergelijkbaar met wat tegenwoordig als romantische komedie op de markt staat! Dit is géén Notting Hill, My Best Friend's Wedding of Bridget Jones' Diary. Nee nee, dit is een P.T. Anderson film!

Mijn verwachtingen waren aardig hoog na het pareltje Magnolia, en ik was dan ook blij dat Andersons hand overal in de film te voelen is. De opvallende muziekkeuzes, de ellenlange camerashots en de prachtige dialogen; iedere Anderson liefhebber kan deze niet links laten liggen. Toch is de film heel anders dan Magnolia, niet in de laatste plaats vanwege het excentrieke karakter van Sandler. De mensen in Magnolia hadden ook zo hun vreemde momenten, maar Barry leek af en toe een beetje krankzinnig. Geen Forrest Gump, maar toch zeer aandoenlijk. Gekleineerd door zijn zussen lijkt zijn enige ambitie om een fatsoenlijk gesprek aan te knopen met een vrouw, en hij doet zich dan ook graag voor als iemand anders. Leuk bijvoorbeeld dat dat pak, dat hij normaal blijkbaar nooit draagt, het enige is wat wij hem zien dragen in de film. Maar toch, Sandler ontkomt er niet aan om vrij gestoord over te komen. Ik stond er zelfs lichtelijk van te kijken dat de mensen om hem heen hem zo normaal behandelden. Het gaf de films iets heel aparts, unieks, iets dat heel moeilijk te beoordelen is. Toen ik gisteravond de film had gezien had ik net zo goed 5* als een 0,5* kunnen geven.

Maar na een nachtje slapen blijkt de kwaliteit van de film te overheersen in de inwendige mens. Neem nou de fantastisch chaotische scène in het begin, wanneer Barry bezoek krijgt van zijn zus en Lena op zijn werk. Ik werd daar toch zó nerveus van! Nog nooit zoiets gehad. De vreemde overgangen met al die kleurtjes en die vage boing-boing geluidjes hielpen daar wel aan mee. Het leken het soort dingen waar één of andere geflipte crimineel naar moest kijken van zijn psychiater om tot rust te komen. Het was in ieder geval zéér raar, maar toch wel aangenaam. Zoals de hele film eigenlijk. Neem nou de eerste scène (die werkplaats van hem is ook geniaal gevonden trouwens) waarin hij de straat oploopt. Vervolgens zie je een auto ernstig verongelukken en wordt er een harmonium neergezet. Waar was dat nou voor? Je zit meteen helemaal in de film, toegegeven, maar ik kwam er gewoon niet bij. Ook al vanwege de vreemde reactie van Barry. Hij doet eigenlijk precies wat je van enig ander persoon verwacht dat hij níét zal doen. En toch ... En toch heeft hij wel iets.

Ook noemenswaardig: Philip Seymour Hoffman! Wat een prachtige rol heeft hij hier zeg, ik zou zeggen zijn allerbeste van wat ik van hem gezien heb zelfs. Ook al is hij maar een minuut of 5 in beeld (doodzonde eigenlijk). Hij behoort nu officieel tot mijn favorieten. De scène dat hij Barry aan de telefoon heeft is dan ook fenomenaal. SHUT SHUT SHUT SHUT SHUT UP!! Prachtig

Ik denk dat een herzienig de film goed zal doen, dat was bij Magnolia ook zo. Toch was ik van plan 3,5* te geven, maar ik zet hem nu op 4*. Heerlijke film met fantastische Anderson-scènes.

4*