Opinions

Aardige film.

Mijn verwachtingen lagen misschien net iets te hoog/verkeerd. Ik had namelijk wat meer een komedie verwacht, terwijl de film toch op de eerste plaats echt een drama is. Ik vond dat het verhaal wat weinig om het lijf had, helaas, ook al zou dat ook kunnen komen doordat ik gisteravond een unicum had ingeroosterd voor mezelf door 2 films op 1 avond te kijken, eerst Pirates of the Caribbean 3 en daarna deze. En Pirates 3 is nogal overvol, en staat daarmee un petit peux in contrast met deze. Deze film was wat subtieler. Het hoofdpersonage stond me aanvankelijk niet zo aan, maar naarmate de film vorderde smolt dat gevoel wel een beetje weg. Same story voor Samantha.

Uiteindelijk is het verhaal wel mooi, misschien wat voorspelbaar. Gelukkig had de film wat leuke vondsten en geslaagde grappen, vooral dat shot dat hij daar bij de dokter lag en die vrienden van hem zijn hele lichaam hadden ondergetekend . Knap is het wel dat de film een goede balans hield tussen drama en komedie. De soundtrack was wel aardig, beetje een overkill aan semi-emotionele gitaarmuziek als je het mij vraagt. Opzich heb ik daar niks tegen, wel tegen overkills als bij deze. Helpt overigens wel mee aan de fijne sfeer van de film.

Al met al 3*. Misschien gaat het nog wat omhoog na een herziening.

Ik had na Don't Bother To Knock zo mijn twijfels gekregen over het acteertalent van Monroe, maar misschien lag dat gewoon aan de rol. Want als Lorelei Lee is ze perfect!

Ik heb zelden zo'n dom blondje gezien, en het is voor Monroe klaarblijkelijk een koud kunstje om dat goed uit te beelden. Minpuntje is wel dat deze houding niet echt lijkt op haar voorkomen tijdens optredens op het toneel, waar ze opeens een doelgerichte verleidster is, maar ach. De film is niet serieus te nemen en vooral gericht op entertainment, en dat slaagt dan ook. De dialogen zijn lekker snappy en het is een genot om Jane Russell met haar gevatte opmerkingen Monroe van het scherm te zien spelen. De jolige liedjes en dansjes maken het af.

Ieder personage in de film is een typetje, en de geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar het is dan ook een musical. Een aangename, grappige en zeer onderhoudende komedie waarvan ik toch wel blij was dat hij in kleur geschoten is. Die zelfs nog min of meer enige vraagtekens durft te zetten bij vrouwen met schoonheid en mannen met geld.

Wat ik ook leuk vond was hoe erg benadrukt moest worden dat Marilyn Monroe en Jane Russel toch zo knap zijn. Het gebeurt een stuk minder subtiel dan tegenwoordig. Alsof de film zijn publiek wil leren wat een droomvrouw is, en dat is waarschijnlijk ook zo. Lorelei komt daarover overigens wel even gevat uit de hoek als ze onderbouwt waarom ze alleen maar op mannen met geld valt.

En Moulin Rouge zal nooit meer hetzelfde zijn.

4*

Wauw! Wat een film!

Allereerst mijn complimenten voor de bij de set dichtbijzijndste toneelschool; ze hebben voortreffelijk werk verricht in het verzorgen van totaal schone en ongekreukte kostuums! Daarnaast is het continue zichzelf herhalende en inspiratieloze deuntje het vermelden meer dan waard, zó goed is deze in het versterken van de emoties. Die zijn ook uitmuntend, bijvoorbeeld de keer dat Vermeer het haar van Griet ziet! Hoe raak! Stel je voor zeg, je ziet iemands haar! Ook fantastisch was het immens treffende en met zeker 5 zinnen dialoog bijgestane liefdesverhaal, dat mij recht in het hart trof.

Bang werd ik zelfs van de 'slechterik' ik de vorm van een roodharig meisje, dat, gedreven door totaal logische en realistische redenen, het leven van dat arme Grietje zuur probeerde te maken. Maar wat toch echt de kroon spande was het fabuleuze acteerwerk van Johansson! Hoe goed is zij wel niet in het zeggen van niks, het niet uitbeelden van een schijnbaar aanwezige liefdesverhouding, en het de hele film lang opentrekken van haar mond! Verbijsterend gewoon. Maar wat mij het meest trok was het ongelooflijk snel vertelde en met actie gevulde verhaal, waar altijd wel iets gebeurde. Heerlijk.

Maw, 1*

Alweer een tijdje geleden nu, afgelopen woensdag deze gekeken. De donderdag daarna meteen deel 2 en vrijdag deel 3. Nogal een ervaring die even zijn tijd nodig had om te bezinken.

Over het imago van The Godfather hoef ik denk ik niet eens te beginnen, want deze film geniet een ongekende bekendheid onder zowel jongeren als volwassenen. Boegbeeld van de films was altijd Marlon Brando, degene die steeds rechtstreeks in contact werd gebracht met The Godfather himself. Zo zag ik het in ieder geval altijd, voordat ik de films gezien had. Ik wist wel vaag een beetje dat Al Pacino erin speelde, maar ik had het me nooit echt zo heel erg beseft. Ik verwachtte dat de hele film Marlon Brando als hoofdkarakter zou hebben.
Degenen die de film gezien hebben zullen begrijpen dat de film daardoor nogal een andere ervaring werd dan verwacht. De film ging helemaal niet over de Don, maar over hoe Al Pacino, de enige nette jongen uit de Corleone familie, de nieuwe Don wordt! Geniaal! Ik had dat niet zien aankomen, net zoals ik nooit had verwacht dat Vito Corleone in dit deel al zou sterven en dat deel 2 en 3 bijna alleen maar om Pacino's karakter zouden draaien. Maar dat vond ik allemaal helemaal niet erg, want Pacino is een briljant acteur, toen hij jong was misschien nog wel beter genietbaar dan nu hij oud is. Maar al het acteerwerk in deze film is eigenlijk top, alleen daarom is de film al overrompelend.

Maar hétgene wat de film volgens mij zo geliefd maakt (want ik vond het best vreemd dat een lange, vrij ingewikkelde en opzich weinig actie-bevattende film als deze toch zo mateloos populair was) is dat je in deze film echt ieder karakter dood voelt gaan. Alsof je deze karakters gewoon kent en ernaast staat wanneer ze sterven. Het meest briljante voorbeeld daarvan is wanneer Pacino in dat restaurant zit en voor het eerst een moord gaat plegen. Eigenlijk ook het keerpunt in de film, want hierna is het wel duidelijk dat hij gewoon de Don wordt. De spanningsopbouw naar dat ene moment is weergaloos, uiteindelijk heb je het gevoel dat je zelf de trekker overhaalt. Unieke ervaring.
Hetzelfde geldt voor de scène in de kerk aan het einde. Anders, maar minstens zo geniaal. Het verhaal was soms nog best lastig te volgen, maar daar wordt het opeens dan allemaal duidelijk. Magnifiek.

Daarnaast is de sfeer uniek, ook voor een misdaadfilm, van wat ik heb gezien in ieder geval. Zoals ik al zei vond ik het verhaal aardig ingewikkeld, maar de hoofdlijn was goed te doen. En de sfeer maakte het verhaal eigenlijk gewoon af, alsof het gewoon niet nodig was om de Italiaanse namen en karakters allemaal uit elkaar te houden, als je maar begreep waar het om ging. En dat was de manier waarop macht moet worden verworven en behouden. Iemand een pistool tegen zijn kop zetten lijkt in filmland een gemakkelijke oplossing, maar The Godfather weet er dusdanig zijn eigen draai aan te geven dat je het nooit, nooit meer vergeet. De gevaarlijke sfeer, waarin iedereen op ieder moment neergeknald kon worden en dat hand in hand ging met een gezinsleven was adembenemend. Zeker aan het einde. De normen en waarden van de maffia en die hele wereld vond ik nooit echt zo fascinerend, maar na deze film wél. Een prachtig epos over familie, moord en macht. Alledrie worden briljant uitgewerkt en samengevoegd in één van de sterkste films die ik ooit heb gezien. Een herziening zit eraan te komen zodra ik tijd heb, want ik heb nog niet echt alles begrepen. En om het allemaal nog een keer te beleven natuurlijk. Van de scène in het ziekenhuis dat Pacino zijn vader naar een andere kamer moet krijgen tot het moment dat Sonny bruut wordt neergeschoten, het maakte allemaal een diepe indruk.

Ook de allerlaatste actie van Pacino zal ik nooit vergeten:

"All right, just this once, you may ask me about business."
"Did you kill him?"
"No."

En dan belooft hij wat met haar te gaan drinken, waarna zij de deur voor haar neus ziet dichtgaan. De blik in haar ogen, het besef dat hij echt een meedogenloze gangster is geworden, het is allemaal zo fantastisch tastbaar in deze film.

Het is dat mijn top 10 op het moment zo sterk is, een aantal maanden geleden had ik deze er meteen ingezet. Misschien komt het er nog wel van, misschien na een herziening.

Maar zeker 5*

Mijn verwachtingen waren voor deze eigenlijk nog hoger dan voor deel 1, aangezien ik deel 1 zo fantastisch vond en deze alom werd gelauwerd om minstens zo goed te zijn.

En ik zal niet zeggen dat de film tegenviel, want dat was simpelweg niet zo. Het was wederom een zeer sterke maffiafilm met een briljante sfeer en dito muziek. Het probleem met de film was eigenlijk vooral dat ik er zo'n 50% niet van begreep. Het ging ofwel te vlug, ofwel ik had niet goed op zitten letten, ofwel ik miste gewoon het punt. Het verhaal raasde in ieder geval voort, en een hoop namen die ik maar niet kon onthouden volgden elkaar in rap tempo op. Toch wist ik wederom de hoofdlijn wel te vinden, zij het minder dan in deel 1. En die was toch weer fantastisch, ook al kende het helaas minder hoogtepunten dan de eerste, met zijn onsterfelijke paardenkop of de scène in het café waar Al Pacino zich voor het eerst moet bewijzen.

Dat onvolgbare gold trouwens alleen voor het deel dat in het heden speelde, de flashbacks waarin prima te volgen. Mooie en wederom sfeervolle beelden van een oud New York en een stil jongetje dat laat zien wat hij waard is. Het enige wat een beetje aan me knaagde was hoeveel meerwaarde het nou gaf. Het was natuurlijk ontzettend leuk en spannend om te zien hoe Vito het in zijn tijd aanpakte, en een aantal typische Corleone manier-van-doen dingen passeren de revue. Dat was het bekijken waard, maar was het nou echt zo noodzakelijk? Het hielp in ieder geval wel aan het scheppen van de sfeer, wat uiteraard weer goed was. Ook vond ik het knap dat DeNiro en Pacino lieten zien de film wederom prima te kunnen dragen, ook zonder Brando die nog altijd echt dé Don bij uitstek is.

Ik had wel het gevoel dat deze film wat meer leunde op het familie-aspect, en wat minder op het maffia-deel. Verder was daarop niets aan te merken, de film ging zeer snel voorbij. Vreemd eigenlijk dat ik achteraf het gevoel had dat ik het grootste deel helemaal niet zo goed gesnapt had en toch zo aandachtig had gekeken. Een herzienig zit er aan te komen, en die zal hopelijk meer licht op de zaak werpen. De hoofdlijn kwam ook nu wel weer over, die onder andere nog uitmondde in de ijzersterke scène waarin Diane Keaton aan Michael verteld hoe zijn zoon werkelijk is gestorven. Je voelt daarin gewoon dat dat het domste was wat ze had kunnen doen, Michaels zoon vermoorden, en daarom flipt hij ook uit. Ik werd er echt bang van.
Ook het einde is übersterk. Vergelijkbaar met dat uit deel 1, wat ook al fenomenaal was. Het zet echt de toon voor Pacino's karakter en zijn soms krankzinnige denkwijze. Ik wilde eigenlijk niet kijken. Het acteerwerk was ook weer om van te smullen, zelden zoveel fantastische acteurs ook nog zo fantastisch werk zien leveren in één film. Cazale is zo'n beetje een persoonlijke favoriet te worden, Pacino was dat allang, en ook DeNiro heeft al veel moois laten zien. Overdonderende film.

Ik geef 4,5*, eigenlijk vooral omdat ik het vrij moeilijk vond om te begrijpen en omdat deel 1 net wat meer hoogtepunten had dan deze en er daarom ook wel bovenuitsteekt. Maar absoluut geen slechte film.

Vreemd eigenlijk dat dit derde deel er nog kwam. Niet dat deel 2 zich er niet toe leende, maar meer dat ze hem nog maakten, terwijl hij zó anders was dan zijn 2 voorgangers.

Het was in ieder geval de eerste keer dat ik het verhaal helemaal begreep. Ik weet niet zeker of dat een pluspunt of een minpunt is, omdat het verhaal in deel 1 en 2 wél ingewikkeld was, maar daardoor om de één of andere reden ook enorm sfeervol. Dat had deze derde, sowieso voor een groot deel vrij sfeerloze film, dus al niet. De Don wil zijn macht nog meer uitbreiden, en ondertussen pakt hij zijn relatie met zijn vrouw weer op en vind hij in Andy Garcia's karakter een waardige opvolger. In het kort is dat wel het verhaal. Dit keer werd er nóg meer nadruk gelegd op het familie-gebeuren bij de Corleones, en ontfermt Pacino zich zelfs over een neef. Allemaal prima, maar dat werkte allemaal gewoon niet zo goed. Zowel Garcia als zijn vriendinnetje Sofia Coppola acteerden slecht, al dan niet barslecht. En om de één of andere reden had dat ook gelijk tot gevolg dat alles wat zich om hen heen afspeelde niet boeide of overtuigde. De enige die nog wél boeide was Pacino.

Maar in dit laatste deel van de trilogie begaat niet echt nieuwe memorabele acties, het is meer een persoonlijke terugblik op wat hij allemaal heeft uitgevreten en het berouw dat hij voelt. Opzich wel goed, natuurlijk, maar Pacino verliest zijn geweldige uitstraling die de 2 voorafgaande delen maakte tot wat ze zijn. Hij is wat meer een oud grijs mannetje geworden. Hierdoor vond ik de eerste helft van de film maar matig. Er werden duidelijk lijntjes uitgezet voor een goed verhaal, maar vooral de romance tussen Michaels dochter en Vinnie werkte gewoon niet. Aardig om te zien, maar ook niet veel meer dan dat.

De tweede helft was beter. Sfeervoller en sterker. Pacino wist medeleven op te roepen en de scènes die zich afspelen in het opera-theater waren het hoogtepunt van de film. De scène op de trap had ook ijzersterk kunnen zijn, en kwam daar in de buurt, maar alweer zat het vreselijke acteerwerk van Coppola in de weg. Heeft zij nog een Razzie gekregen voor die prestatie of niet? Had van mij zomaar gemogen. Het komt denk ik daardoor dat het niveau van zijn 2 voorgangers niet wordt gehaald, want dat was gewoon een unieke combinatie van sterk verhaalvertellen en nagenoeg perfect acteerwerk. Als er dan iets aan één van de factoren schort, zoals hier, haalt dat meteen de filmwaardering omlaag.

Aardige film, maar verre van super. Komt nergens in de buurt van deel 1 of 2. Behalve dat eindshot, dat was de beste van de hele trilogie! Heeft hij 3 films lang alles op alles gezet voor zijn familie, sterft hij uiteindelijk helemaal alleen op een bankje in de zon met een hondje. Een onverwacht briljant eindshot. Daarvoor toch nog een flinke

3,5*

Misschien is het gewoon een vloek voor mij, die niet zal ophouden. Want iedere fantasy-film die ik kijk, ga ik automatisch vergelijken met de superieure Lord of the Rings-trilogie. En het zou me niks verbazen als daardoor iedere andere fantasy-film gaat tegenvallen.

Desondanks heb ik het gevoel dat het bij deze film niet alleen daaraan lag. De film kan meer dan genoeg aan zichzelf wijten, want de film mist gewoon inhoud. Tijd om te laten zien hoe mooi hij is. Als ze af en toe eens wat rustiger aan hadden gedaan had ik als kijker ook nog kunnen genieten van wat de karakters doormaakten, het fantasiegehalte en het prachtige uiterlijk van de film. Maar het hele verhaal wordt er in sneltreinvaart doorheen geramd, het langste shot in de film duurt waarschijnlijk 5 seconden. Geen enkel karakter krijgt voldoende aandacht om écht overtuigend of meeslepend te zijn, en hoewel vele plottwists elkaar in moordend tempo opvolgen, is er niet één echt overrompelend. Het is allemaal prima kijkbaar, soms een beetje over the top (de stem van die ijsbeer werd bijvoorbeeld vaak iets té theatraal ingesproken door Ian McKellen) maar verder prima. Stom van de makers dat ze zo weinig aandacht besteed hebben aan emotionele betrokkenheid. Daardoor wordt het nogal een standaard filmpje dat soms een beetje absurd overkomt door het veel te hoge tempo. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan hoe Lyra die ijsbeer kon overhalen met haar mee te gaan. Eerst zit hij weet-ik-hoelang op dezelfde plek te niksen, dan duikt zij op, en 5 minuten later is hij bereid voor haar te sterven. Sure...

Maar achteraf vraag ik me af hoeveel verschil het zou hebben gemaakt als de makers hier daadwerkelijk meer aandacht aan hadden besteed, als dingen als de muziek en de wereld waarin het verhaal zich afspeelt ook al niet echt boeiend zijn. Het zag er allemaal goed uit, dat geef ik toe, maar spannend of ontzettend interessant werd het niet. Jammer. Morgen maar weer eens LOTR kijken, want deze beklijft werkelijk geen moment.

2,5*

Matige film.

De situaties waar Aniston in terecht kwam waren eigenlijk best boeiend om te zien, die droogkloterige omgeving van de supermarkt was ook geslaagd. Maar wat de film tegenzat was het verhaal. Een hoop dingen kwamen niet goed uit de verf, waren een beetje vergezocht of raar en wilden daardoor net niet overtuigen. Dat was jammer, want er had toch echt meer in gezeten. Het acteerwerk was over het algemeen goed, Jake Gyllenhaal had alleen een beetje een flutrol. John C. Reilly was erg leuk om te zien spelen, jammer dat zijn karakter zo weinig ruimte kreeg. Oja, en de voice-over had hier en daar ook wel wat meer aandacht verdiend, er hadden toch wel boeiender dingen verteld kunnen worden?

2,5*

De film ging traag, maar dat was niet het grootste probleem. De film wist namelijk op een subtiele manier plotwendingen over te brengen, wat leuk was. Nee, het personage van Damon beviel mij niet. Zo'n saaie zak met altijd dezelfde blik in zijn ogen. Ik kreeg het moeilijk voor elkaar met hem mee te leven.

Verder is het verhaal ontzettend ingewikkeld gebracht, wat zeer irritant was, en ik was blij dat mijn vader het mij zo nu en dan kon uitleggen. Ook al maakte dat niet al te veel uit, de scènes leken bijna op zichzelf te staan. Ze gingen wel allemaal over de CIA, en wisten allemaal een kleine vorm van fascinatie op te wekken.
Verder bleek het niet mijn soort film te zijn, helaas. Dat komt ook doordat er een hoop dingen gebeuren, ook in Damon's prive-leven, waar ik met mijn hoofd niet bij kan. En als dat niet wordt uitgelegd, verslapt de aandacht alleen maar meer.
Het eind was het enige dat helemaal perfect was, vooral dat symbolische verbranden van de brief.

Het verweven van feiten door de film heen spreekt wél voor de film.
Zo kom ik op een kleine 2,5*

Een zeer geslaagde film.

Eentje waar ik mijn best voor had gedaan om er zo min mogelijk van te weten gekomen, en daarom was alles vrij verassend. Aangenaam verassend. Het mooie acteerspel, het interessante karakter van Damon, de verschuiving van sympathie voor Skarsgard's personage. Het script zat erg goed in elkaar. Het werkte een aantal onderwerpen interessant en overtuigend uit.

Helaas ging het af en toe iets te traag en de muziek was soms wel érg eenzijdig.

Toch krijgt hij net 4*. Op het randje. Over het algemeen was het toch wel erg goed.

[edit] Toch maar 3,5*

Wat mankeert er allemaal aan Grease?

Eigenlijk te veel om op te noemen. De personages zijn ééndimensionale, vreemd redenerende en bovenal onsympathieke kerels die er goed uitzien, een lieflijk meisje dat naïever is dan ze eruit ziet en een paar bitches die vooral lekker het meisje uithangen. Het verhaal gaat werkelijk he-le-maal nergens over, let wel, he-le-maal, wat er in feite op neerkomt dat dan weer het ene, dan weer het andere personage in de spotlight komt. Ik noem de ex van Danny en Sandy's vriendinnetje dat een schoonheidsopleiding was gaan doen. Beide lijken in de film gemoffeld als opvulsel. Want het zijn wel leuke redenen om een extra liedje in de film te gooien en om het soort onzinnige dilemma's aan te stippen waar tieners mee zouden worstelen, maar ze voegen niks wezenlijks aan het verhaal toe.

De plot is miniem, er gebeurt in feite bijna niks in Grease. Het gaat om het highschool-sfeertje en om de liedjes. Maar de paar plotlijntjes die er zijn, zijn ondermaats. De relatie tussen Danny en Sandy wordt nooit meer echt vatbaar na hun eerste 'ruzie', en die hele autorace, face it, slaat ook nergens op. Maar de dansscène in de gymzaal is erg leuk, en de film is gedetailleerd genoeg om het karige plot voor lief te nemen. Zolang de jongens hun haar blijven kammen en op meisjes blijven jagen, mensen zich druk maken over met wie ze naar het bal moeten en liefde, of liever: verliefdheid, het centrale thema blijft, weet Grease te vermaken.

En dan zijn er natuurlijk nog de liedjes. Ik ken ze allemaal zo ongeveer uit mijn hoofd, omdat ik de soundtrack al een tijdje heb en die heb kapotgedraait. Het valt me op dat de emoties in de liedjes een stuk echter lijken, treffender verwoord zijn, dan in de rest van de film. Zonder de liedjes had je Grease nooit een film met emoties kunnen noemen, want alle overtuigende emoties zitten in de liedjes. Fors overdreven, zodat de kijker mee kan leven, wat hij op basis van de rest van de film niet zou kunnen. De soundtrack opzich, zonder film, laat jou zelf situaties bedenken bij de gezongen tekst, die waarschijnlijk een stuk aannemelijker zijn. Maar toch: de liedjes horen bij de film en ze zijn vaak voorzien van leuke dansjes (al had Hopelessly Devoted To You van mij een veel dramatischer cinematografie gemogen).

De cinematografie is overigens wel oké. De dansscène is, zoals gezegd, leuk en herkenbaar en ook de vormgeving van de school en het begin met de animatie dragen goed bij aan de sfeer. Ook zaten er wat leuke shots in de scène bij de drive-in, die overigens het kwalitatief dieptepunt van de film was. Dat grapje met die ring en dat betasten zijn niet alleen verouderd, maar insinueren ook dat Sandy en Danny het soort liefdesrelatie heeft dat het gemiddelde koppel op de basisschool nastreeft en elkaar eigenlijk absoluut niet kennen of begrijpen. Het leidt natuurlijk tot drama en conflict, wat een film nodig heeft, maar geloofwaardig is het niet.

Maar highschool-movies zijn nu eenmaal leuk. Ook als ze over hersenloze losers gaan die openlijk onsympathiek zijn door onschuldige mensen te vernederen, en toch moeten doorgaan voor aardige mensen waarmee wij genegenheid moeten hebben. Grease laat steeds maar één kant zien van bepaalde acties, de emotionele schade die een gepest iemand wordt aangedaan komt bijvoorbeeld niet ter sprake. Begrijpelijk dat mensen deze film zo fantastisch vinden: een onwaarschijnlijker droomwereld kom je niet iedere dag tegen. Mensen zijn nu eenmaal niet zoals ze in Grease worden uitgebeeld.

Idioot ook die omslag van Sandy aan het einde. Als mensen werkelijk geloven dat dát liefde is, heb ik het met ze te doen.

3*

Koop de soundtrack!

Een leuke film, met zo'n onderhand klassiek verhaaltje. Zie The Truman Show en It's A Wonderful Life voor andere voorbeelden van een verfilmde weergave van wat iedereen zich wel eens gefascineerd heeft voorgesteld.

Deze films weten daardoor altijd wel een bepaalde sfeer op te roepen. Puur vanwege het basisidee. Groundhog Day doet dat dan ook, en neemt het de lollige kant op. Opzich wel leuk, en het is best bewonderenswaardig dat de film zijn volledige 101 minuten aanschouwbaar blijft, als je in beschouwing neemt dat er op de 'ik beleef iedere dag deze dag opnieuw' - gimmick na vrijwel niks gebeurt. Het concept wordt dan ook volledig uitgewerkt, en niemand zou nog met goed fatsoen een film met dezelfde gimmick kunnen maken. De meeste leuke ideeën die bij je opkomen zitten simpelweg al in deze film.

Murray en McDowell staan niet bepaald spetterend te acteren, maar hebben beide zo hun momenten. Hetzelfde geldt voor de humor. Prima te pruimen, maar op een uitschieter na nergens écht bijzonder. Dat er een liefdeslijntje in werd gepropt verbaasde me niet. Ook dat werd niet echt bijzonder, maar kende wel een superbe hoogtepunt op het feestje aan het einde. Niet dat dat een dampend romantische scène is ofzo, maar wel een erg charmante. Die dans en alle mensen die Phil kwamen bedenken deed denken aan Back to the Future, en dat wordt gewaardeerd.

Wat ik wel hot aan de film vond was dat de film aan het einde gewoon stopt. Zonder te verklaren wat er nu precies aan de hand is geweest of de nadruk te leggen op dat Phil zijn leven heeft gebeterd. De film vergeet gelukkig niet dat hij (maar) een komedie is.

Verdict: een luchtige film met sterke scènes en een leuk verhaal, mét beklijvingsfactor, maar geen 3,5*-film.

Toch een zeer sterke en verdiende 3*

Een aardige miniserie, er was duidelijk veel moeite gedaan de personages zo overtuigend mogelijk weer te geven, wat helaas niet helemaal uit de verf kwam. Verder wel een aantal mooie beelden, zelf vond ik de eerste helft wel vermakelijker en spannender dan de tweede.

Helaas zitten er ook een hoop slechte scènes in, die het er allemaal te dik bovenop leggen. Maar verder wel goed en interessant voor een keer.

3*