Opinions

Voorspelbaar, irritant, veel 'laat-het-stoppen'-momenten, schaamteloos cliché, onlogisch en bovenal verschrikkelijk onorigineel. Het énige leuke, de vriendschap-relatie tussen Jenna en Math, moest ook al door het Hollywood-filter gehaald worden en werd omgezet in een halfzachte romance. Ontzettend leuke film.

1,5*

Iedere dude die zich nog serieus genomen wil voelen in filmland moet van een aantal regisseurs toch wat gezien hebben. Tarantino, Spielberg, Scorsese, Leone, de Coens, en ... Kubrick!

Nu was mijn eerste kennismaking met deze fenomenale regisseur een wél buitengewone, maar naar wat ik daarna van hem heb gezien te oordelen tergend normale film: Spartacus. Een prachtig heldenepos zonder gigantische lading een denkstof.
Mijn 2e was A Clockwork Orange, waarschijnlijk toch Kubrick's bekendste film en tevens alom gelauwerd door critici en publiek. De indruk die de film achterliet was onmogelijk te vergelijken met Spartacus, wat een imponerend en briljant meesterwerk zeg! De allerslechtste en angstaanjagend donkere kant van de mens werd fascinerend op het witte doek overgebracht, muziek van Beethoven schalde eronder en verschillende stijlen wisselden elkaar in rap tempo af, terwijl de film overtuigend bleef als één passend geheel. Ik deelde 5* uit en gaf de film een nog altijd voortdurende en welverdiende plaats in mijn top 10.

Snakkend naar meer, uiteraard, zette ik gisteren 2001: A Space Odyssey op. Ik verwachtte het hoogste, een fascinerend, imponerent en overdonderend meesterwerk wat ik allicht niet eens zou kunnen begrijpen maar wat in ieder geval stof tot nadenken zou verschaffen.

En het is best vreemd om een sf-epos te verwachten dat zich in de ruimte afspeelt en vervolgens een stel apen voorgeschoteld te krijgen. "The Dawn of Man" luidde de toelichting. Dit moesten dus onze voorouders zijn, ik verwachtte de evolutie van onderontwikkelde beesten naar de mens die we nu kennen.
Maar het toonde eigenlijk slechts hoe de mens langzaam maar zeker gewelddadig werd, en de soorten om hen heen ging overheersen. Boeiende materie uiteraard, en ik was nogal van mijn stuk toen de rust plots verbroken werd door de aankomst van een raar ding (verdere toelichting kan ik niet verschaffen). Wat is dit nu weer, een zwart gat, een bom? Waar komt het überhaupt vandaan? De toekomst ofzo?

Puzzled keek ik de rest van de film. Het stuk wat erna kwam draagt bij aan het feit dat er in de eerste 20 minuten van de film geen woord aan dialoog zit: we zien ruimteschepen onder wederom klassieke muziek. Het had iets ongrijpbaars, vreemds en toch aards, om die dingen rond te zien zweven en je langzaam te beseffen wat voor stom stipje we eigenlijk maar zijn in het heelal. Enig minpuntje hier was dat sommige ruimteschepen wel érg nep waren, alsof er een vage potloodschets door de ruimte voortbewoog. Net zoals ik me bij de apen in het begin maar moeilijk had kunnen ontdoen van het idee dat het eigenlijk gewoon maar mensen waren met apenpakken aan, in plaats van apen. Maar bij de ruimteschepen was het gewoon dom, aangezien andere ruimteschepen juist prachtig waren.

Maar dat is maar gezever, de boodschap van de film was waar het om draaide. Na eerst nog een aantal prachtige scènes waarin het leven op een ruimteschip geweldig naar voren komt, leek de boodschap in beeld te komen toen ik kennismaakte met de hyperintelligente, zelfdenkende en misschien ook emoties voelende supermachine HAL. Geniaal hoe Kubrick hem naar voren brengt, met een rustige stem en 'ogen' in de vorm van lampen. Maarja, de problematiek zie je dan natuurlijk al aankomen. Een machine die alles onder controle heeft en voor zichzelf beslissingen neemt? Met emoties?

Nu levert alles wat daar verder nog mee van doen heeft zeer interessante film op, inclusief alle filosofische en ethische denkstukken waar de tekortkomingen van de mens en de mechanisering van de maatschappij ook onder te scharen valt. Maar misschien wel het geniaalste stuk van de film komt daarna pas; het einde. Zodra Dave weer in zijn bootje stapt viel er voor mij aan het gehele gebeuren geen touw meer vast te knopen. Prachtige surrealistische beelden wisselen elkaar in hoog tempo af, en de vragen borrelen vanzelf in je hoofd op. Wat is dit? Het zou alles kunnen zijn natuurlijk, die lichtflitsen die in alle kleuren van de regenboog heen en weer springen. Is het tijd? Is het leven? Is het een disco? Een zwart gat?

En als je dan denkt dat je het gehad hebt, moet het minst grijpbare stuk van de film nog komen. Dave staat plotseling in een kamertje, hij wordt ouder alsof het niets kost en verandert uiteindelijk weer in een embryo, ziet 'dat rare ding' weer en hij neemt een plaats tussen de sterren in.

Ach zo.

Pardon me, maar dan snap ik het niet meer hoor. Dan ga ik zelfs betwijfelen of Kubrick het zelf nog wel snapt. Maar voor mij is dat niet eens belangrijk, wat wel ter zake doet is de indruk, de onnavolgbare indruk die het op me achterlaat. Fantastisch, fenomenaal, mijn gebruikelijke woorden om iets op te hemelen (ironisch) zijn hier wederom van toepassing. Je kunt brainstormen wat je wilt, je conclusie zal hoogstwaarschijnlijk zijn dat je ervan kunt vinden wat je het best ligt. Wat ik nog wel grappig vind is dat het hele gedoel rondom HAL, opzich al een moeilijk te omvatten onderwerp, eigenlijk nog het eenvoudigst is om te begrijpen. Maar zoals gezegd, voor mij is het de sfeer, de reis die je maakt door de ruimte, die ongrijpbare, onverklaarbare ruimte waar wij allen deel van uit maken en nog niet één raadsel van hebben opgelost. Heerlijk filosoferen over het oneindige, het eindige, alles wat daarmee te maken heeft, overgoten door een fantastische Kubrick-saus, die alles nóg maar een stapje intenser maakt. Wat een prachtregisseur. Overigens maakte deze film me, in tegenstelling tot A Clockwork Orange, intens gelukkig. Ik kon het niet verklaren, maar ik was echt helemaal happy aan het einde.

Overigens is mijn enige minor note dat ik toch meer van de aardse verhalen ben. Verhalen die zich niet in het heelal afspelen of in ieder geval niet in een heelal waar je geen hout van begrijpt. Toch doet Kubrick het voortreffelijk hoor, moet ook wel eens kunnen.

4,5* lijkt me een mooie score.

De apocalyps. Het einde der tijden. Het uitsterven van de mensheid. Je humaniteit verliezen in de strijd om te overleven. Waarom vinden mensen 2012 in godsnaam een popcornfilm?

Grapje, natuurlijk is 2012 vooral een entertainende film gericht op een grote massa mensen. De plot is niet ijzersterk, zowat de hele film is zeer onwaarschijnlijk en het foute sentiment is niet voor de poes. Wat te denken van de wel erg gemakkelijk herstelde liefde van Kate voor Jackson nadat haar nieuwe man is overleden? Maar het kan ook niet gezegd worden dat 2012 behalve verbluffende CGI en fantastische stunts niks te bieden heeft. Er zit een serieuze en bijna filosofische ondertoon in de film die het afschuwelijke concept van het einde van de wereld eer aan doen. De vraag wie er gered moet worden, wie dat mag beslissen en hoe dit dan allemaal in zijn werk moet gaan aan de ene kant, een zichzelf vernietigende aardbol met doemdenkers en spannende ontsnappingspogingen aan de andere kant. 2012 is een briljante film.

Dat het sentiment werkt, komt echter lang niet alleen doordat het verhaal zich daar gewoonweg goed voor leent. De emoties spelen zich vooral af bij de randpersonages die vertolkt worden door een stel rasacteurs die wel raad weten met de opzichtig corny geschreven ontwikkelingen in het script en er ook vaak genoeg de draak mee mogen steken. De film wisselt hilariteit en overdreven heroïsme, een traan en een lach in rap tempo af en weet een aantal standvastige, dik aangezette leider-types zowel overtuigend als komisch in de spotlight te zetten. Sterker nog: de plot die zich bezighoudt met het redden van de mensheid zou waarschijnlijk niet eens zo heel ver van de werkelijkheid afliggen als het werkelijk eens nodig zou zijn.
Parallel aan de egoïstische wereldleiders met megalomane plannen staat een plot over een nogal uitgebluste John Cusack die dat maar eens compenseert door zo nu en dan eens goed driftig te worden. Deze verhaallijn, want er zijn er nog een stuk of 3 (ook al kruisen ze elkaar uiteindelijk allemaal), is waarschijnlijk de meest verplichte in de film, maar juist deze vormt het hart van de film. Het opgevoerde gezin spuit de voor de hand liggende emoties zo'n beetje in het rond, maar is dan ook absoluut niet onwaarschijnlijk. Bij een einde-van-de-wereld context hoort gewoon een down-to-earth verhaal waarin een man zijn gezin probeert te redden om één en ander meeslepend en min of meer geloofwaardig te houden. En met succes. John's familie verveelt geen moment.

Maar dan de apocalyps zelf: werkelijk subliem in scène gezet! Speciale effecten worden logischerwijs niet geschuwd, en ook het plot doet zijn best om ons zo veel mogelijk verval te laten zien. Vulkaanuitbarsting; massale overstroming; scheurend aardoppervlak; de film biedt ongeveer 10 gigantische actiescène's en iedere keer is het resultaat verbluffend. Het is allemaal zo geschreven dat op het juiste moment altijd wel een aantal hoofdpersonages aanwezig zijn om weer in een nagelbijtend spannende situatie verzeild te raken. Erg waarschijnlijk is het allemaal niet, veel van de instortingen gebeuren wel heel toevallig net rondom de auto of het vliegtuig van Cusack heen, maar visueel is het een onovertroffen plaatje. Belichting en camerawerk en effecten zijn allemaal van de bovenste plank. Het script doet ook met succes zijn best om er zo veel mogelijk problemen bij te halen: een over het hoofd geziene andere overstroming, een overheid die haar bevolking voorliegt, een hippie/radio-dj die live verslag doet van 's werelds eigen vergaan. Ja, in 2012 laait weer echt dat beangstigende gevoel op dat dit het einde is.

Er valt aan 2012 weinig op te merken. Alle menselijke dilemma's die je zult verwachten bij de teloorgang van de aarde komen ook daadwerkelijk voor. Dat er een weinig origineel gezin wordt opgevoerd om het geheel van een kloppend hart te voorzien kun je ook moeilijk een manco noemen. Als je oog in oog staat met het einde van je bestaan ga je nu eenmaal weinig moeite nemen om je eigen gebreken en verlangens eens uitgebreid onder de loep te nemen.

4*

Bij sommige films, veel films eigenlijk, springt een 'review' zo mijn hoofd in tijdens het kijken. Nou, bij 21 grams gebeurde zoiets nergens.

Dus wat moet ik er dan over zeggen? De doorelkaar gegooide scènes vond ik wel boeiend om te zien, eerst kent men elkaar niet, dan weer wel, dan zegt men 'I love you' tegen elkaar, dan 'I want to kill him'. Het leverde in ieder geval een grote interesse op, daarnaast had ik het gevoel dat een aantal dingen beter tot hun recht kwamen als ze iets later werden vertoond, of iets eerder, of naast een andere scène, zoals dus gebeurde. De verhaalstructuur zat me nergens dwars.

Ik zal voorzichtig even de vergelijking met Babel leggen, en Babel vond ik wel beduidend beter. De emoties leken in 21 Grams niet altijd helemaal tot hun recht te komen, maar soms was het een genot. 21Grams ligt ook iets meer op enkel de emoties, Babel wist die nog te versterken door spanning toe te voegen, meer humor (21 Grams bleef toch de hele film door wat depressief, weinig momenten om even te zuchten, zeg maar), en de muziek in Babel was veel beter. Bovendien vond ik de 'Happening' in Babel mooier die de mensen met elkaar verbond.

Terug naar 21 Grams: de film ziet er prachtig uit. De camera zit vaak dicht op de mensen, de kleuren lijken wat grauw, somber, maar dat versterkt wél ontzettend goed de gevoelens die de film oproept en werkt geweldig. Wat me ook opviel was dat, naarmate de film vorderde, er een soort druk ontstond, een druk op mij. Alsof er een iets zwaars op me zat. Een beetje het weemoedige gevoel van de karakters dus. En dat was een fantastische prestatie. Mede dankzij het acteerwerk, vooral van Naomi Watts! Wat een fantastisch actrice, misschien wel mijn favoriete. De rol zat haar werkelijk als gegoten, en ze acteerde verschrikkelijk goed. Mooi, lief, maar tegelijkertijd woest of schreeuwend. Soms was het gewoon overweldigend, zoals de scène dat Penn haar komt opzoeken midden in de nacht. Penn acteerde ook goed, maar maakte minder indruk dat Watts, en Del Toro compenseerde dat weer door een mooi ingetogen karakter neer te zetten. Op het acteren was niks aan te merken, en dat gebeurt niet vaak.

Dan het verhaal, erg origineel. Het komt hierop neer: Een man (Del Toro) rijdt een man en zijn twee dochtertjes omver en ze zijn allen dood. Het hart van de man gaat naar een ander (Penn). Del Toro gaat de cel in maar komt weer vrij, verlaat zijn familie door schuldgevoel en gaat alleen wonen in een motel. De vrouw van de doodgereden man (Watts) vervalt weer in drugsgebruik door het grote verlies. Penn zoekt haar op om te weten te komen wiens hart hij heeft en ze raken verliefd, op de wrangste manier van verliefd worden. Dan besluit Watts dat ze Del Toro dood wil hebben, maar in een uiteindelijk samenkomen van de 3 karakters schiet Penn op zichzelf, om meerdere redenen. Een goed verhaal dat genoeg ruimte geeft om ieder karakter zijn emoties over te laten brengen naar de kijker. Toch lijkt er iets te ontbreken, nl. een echt eind. Niet dat de film abrupt stopt, maar je hebt het eind na een uur al gezien en dan kun je je al een goed beeld schetsen van wat er nog gaat gebeuren. Een echt grote wending komt er dan niet meer.

Uiteindelijk is de film me niet tegengevallen. En prachtig portret van 3 mensen, hun emoties, verlangens en gevoelens naar zichzelf en elkaar toe, mooi gefilmd en aangenaam om te zien. Shocking ook, het moment dat ik besefte dat Penn dat ene hart zou krijgen. Ga ik vlug herzien, niet om beter te kunnen oordelen, maar om opnieuw te genieten.

4*

Prachtige film.

Erg moeilijk om te vertellen waar het nu precies over ging. Alhoewel, het verhaal is vrij simpel (en dat is prima), maar hoe het is ingevuld, dat is fantastisch. Het gaat in feite over de verwrongen manier waarop mensen hun levens leven. Het is prachtig om te zien hoe Norton alles opeens zo gaat waarderen nu hij over een paar uur voor 7 jaar de cel in moet. Prachtig om te zien hoe zijn naasten spijt hebben van wat ze wel of niet hadden moeten doen, prachtig om te zien hoe iedereen een zondebok zoekt om de schuld te geven. En prachtig om te zien hoe Norton uiteindelijk zoiets heeft van: Fuck it.

De film is in ieder geval een acterend feestje, met Philip Seymour-Hoffman, Barry Pepper en Edward Norton, die tot mijn favoriete acteurs behoren. De setting is erg mooi, vooral in de scène bij het raam. Ook de beginscène was geweldig. En de muziek was ook verassend mooi, eigenlijk eerder iets wat je verwacht onder een heldenepos ofzo, maar het paste perfect. Wat ook apart was, was dat je de karakters al vlug beoordeelde, maar later een andere kant van de karakters leerde kennen. Erg mooi. En de Fuck You-scène bij de spiegel op de wc- geniaal.

Verder is het erg moeilijk te zeggen wat ik nou precies zo goed vond. Ik weet maar 1 woord- Kijken. Zet hem gewoon op en laat het over je heen komen. Jammer dat de film hier wat ondergewaardeerd is, bescheiden meesterwerk.

4,5*

De film beviel me een 2e keer opvallend beter dan de eerste. Ik verhoog zelfs van 3 naar 4*.

Wat goed is aan de film, is dat alles wát je ziet ook tot in de puntjes uitgewerkt is. Ieder shot is er één om in te lijsten. De stoere one-liners zijn bij vlagen hilarisch, het verhaal stelt niks voor, maar is geweldig, en Gerard Butler doet het prima als opgepompte macho die koste wat het kost zijn volk wil beschermen. De film geeft je tevens een kijkje in de denkwijzes van de Spartanen. En dat is best boeiend, hun kijk op sterven, vrijheid, etc. "THIS IS SPARTA!!"

Daarnaast natuurlijk ontzettend vette actie, oogstrelende beelden (vooral die kampvuren vond ik fantastisch) en een heftige doch stoere manier van een oorlog in beeld brengen. De voice-over was prima, het eindshot een heerlijk foute klap op de vuurpijl en de intercuts terug naar Sparta waren interessant genoeg. Mijn eerdere kritiek was vooral een gebrek aan actie, maar dat viel nu eigenlijk wel mee. Het zijn geen gigantische veldslagen ala Lord of the Rings, maar het weet op zijn eigen manier toch wel mooi te overtuigen. De film zakt nauwelijks in en blijft zijn complete duur vermaken, iets wat ook best wel een complimentje verdient.

4* dus, schitterende, krankzinnige, maar boeiende film.

Ontroerend, grappig, rustig en zeer geestig filmpje.

Op het eerste gezicht lijkt het niet veel bijzonders, en dat is het eigenlijk ook niet. Gewoon een klein schooltje in een klein dorpje met kleine en grote kinderen die op de basisschool sommetjes maken en zinnetjes schrijven. Wat de succesformule is, is mij eigenlijk ook niet helemaal duidelijk, maar het eindresultaat is verassend. Pure onschuld en een aardige meester, die zich met zo weinig kinderen écht kan bekommeren om hun welzijn, achteraf zelfs nog afspraken maakt om de kinderen te blijven ontmoeten als ze naar het middelbaar onderwijs moeten. Hun laatste fase van het kind zijn is voorbij. En dat wordt aanstekelijk leuk in beeld gebracht en levert mooie momenten op.

3*