Opinions

Wat een onwaarschijnlijk mooie film.

Dit is waarschijnlijk voor mij de verassing van het jaar. Ik had nooit verwacht zó door deze film geraakt te worden. Maar hij trof me recht in het hart. De niet chronologische verhaallijnen die op perfecte wijze worden gecombineerd, staan eigenlijk alleen maar ondergeschikt aan het schitterend in beeld gebrachte verhaal over emotie, communicatie, onze samenleving, en liefde. De kritiek op onze samenleving wordt fenomenaal verteld, evenals de vele andere problemen die de film behandeld. Voor mij persoonlijk vond ik de straatbeelden in Tokyo leuk om te zien, aangezien ik in Hong-Kong en Beijing ben geweest, waar het er ongeveer het zelfde uitziet. Chaotisch, anders, interessant. Maar het beste is nog wel dat ieder lijntje niet onderdoet voor een andere. Maar toch is het uiteindelijk Pitt aan de telefoon die me het mij onmogelijk maakte mijn tranen binnen te houden. Meeleven met de karakters was nog nooit zo makkelijk. Hartverscheurend.

Daarnaast staat dan de muziek die voor mij gewoon klinkt als het leven. Niet opvallend snel, langzaam, hard of interessant, maar het ís gewoon. Moeilijk uit te leggen. Maar hij sloot perfect aan bij de film. Evenzo is het onmogelijk te beschrijven wat deze film met mij gedaan heeft. Ik zal wel maagd zijn op het gebied van hyperemotionele films, maar dan maakt deze alleen maar meer indruk. Trillende handen.

Een film met een perfect script, een prachtige regie en ook fenomenale acteerprestaties. Geweldig dat er op geen enkel verhaallijntje extra veel nadruk werd gelegd, omdat ze allemaal een onwaarschijnlijk niveau van indruk maakten. Onbeschrijvelijk.

5*, uiteraard, en een mooie plek in mijn top 10. Pech voor Mr. Smith.

Als mensen het over nostalgische gevoelens bij films hebben weet ik feitelijk slechts één enkele film te noemen: Back to the Future. Ik keek vroeger namelijk vaak dezelfde films (nog steeds eigenlijk, maar dat is een ander verhaal), en mijn rijtje kwam dan ook niet veel verder dan een hoop Disney's en deze. En geen enkele Disney is ook maar half zo fascinerend als Back to the Future was, en is. Ik weet niet eens zeker of ik de film vroeger ooit afgezien of zelfs maar volledig begrepen heb, maar ik was onvoorstelbaar geboeid door een jongen die terug in de tijd kon reizen en daar zijn ouders per ongeluk scheidde en voor zijn eigen bestaan moest vechten!

Gisteravond, toen ik na Annie Hall nog tijd zat had voor nóg een film en ik me opmerkelijk stilletjes voelde, schreeuwden mijn binnensten om een Back to the Future-herziening. En de beslissing om de film dan ook maar op te zetten was één van de besten in tijden.

Het is opvallend hoe goed de film de tand des tijds doorstaan heeft. De kapsels en kleren raken sowieso alweer in de mode, maar het charisma van de onsterfelijke, en tegenwoordig tragisch genoeg Parkinson-hebbende, Michael J. Fox is nog altijd fenomenaal. Hoewel ik hem slechts in 4 films (waarvan 3 Back to the Future's) heb zien spelen is hij één van mijn favoriete acteurs. Hij heeft het unieke talent om met iedereen met wie hij op het doek verschijnt een zekere chemie te hebben. En hier is hij op zijn best: piepjong, enthousiast, en iedere zin die hij uitspreekt weet hij te verheffen tot een wet met zijn onnavolgbare intonatie.
- You built a time-machine ... out of a DELOREAN?! -
Niet veel acteurs kunnen zomaar op de grond vallen en het ook nog grappig maken. Verder verdenk ik de dvd-distributeur van digitale restyling, maar voorzover de actuele status van de film. Want dat is slechts de vaagste omlijning van de film.

Hij is briljant. Het script is allicht het sensationeelste in de filmgeschiedenis: niet alleen wordt het krankzinnigste en meest tot de verbeelding sprekende onderwerp ooit, tijdreizen, in volmaakte vorm gegoten en van genoeg logica en universele humor voorzien, dat er nooit meer een andere film over het onderwerp gemaakt zou hoeven worden, ook als verhaal loopt het als een duizendpoot op speed. Ieder zinnetje, woordje, ideetje komt terug, álles krijgt een extra betekenis, álles staat in de zin van een traan of een lach, van een bulderlach of een nagelbijtende deciminuut van spanning. Niet normaal. Het is zelfs moraaltje-loos, op het If you put your mind to it, you can accomplish anything (vrij vertaald; als je nooit iets probeert maak je ook nooit iets mee) na. Dat er zoveel creativiteit in één film past!

Maar daar houdt het niet op! De film krijgt het ook nog voor elkaar om zo'n 6 genre's succesvol te bestrijken: een muzikale avonturen-komedie met sf-trekjes en een overduidelijk coming-of-age en romance-aspect. Spetterend. Exploderend goed. De sfeer is nog zoiets. Hoevaak kun je dezelfde grap maken?, vraag je je af, en Zemeckis en zijn team weten het precieze aantal. Het ingenieuze mijn-ouders-zijn-ook-tieners met bijhorende unieke situaties wordt precies tot de limit uitgebuit en de film blijft in evenwicht. Ook wordt er lustig op los gevloekt (uniek in familiefilms!) en weet de film zelfs een soort van herkenbaar en realistisch puber-gevoel mee te geven.

En als het perfecte script dan een deel van zijn finale heeft gevonden (wederom: hoe verzinnen ze het! Geniaal! Fantastisch!), Johnny B. Goode ons nog steeds in de oren klinkt en Doc. uitgebreid Damn'! heeft geroepen is daar plots een waanzinnig spannend slot dat óók nog de nodige onvoorziene plottwist in petto heeft!

Maar vergeet de aanmoediging voor de buitenste rand van de film die ik zonet heb gegeven maar, daar gaat het nog niet eens om. Het verhaal is namelijk zó universeel en ongezouten ingenieus dat iedereen zich zal kunnen identificeren. Onder Alan Silvestri's klassieke tonen verheft het zich tot een gevoelig epos dat de kern van cinema raakt. Met 'gevoelig' bedoel ik dat je je zo onwaarschijnlijk goed kunt inleven. In alles, in iedereen. De grootste actie-sequentie is een skateboard show-off die meerdere doelen dient zonder special effects en het romantisch hoogtepunt is het feit dat je ouders van elkaar houden. Aangevoerd door een onwaarschijnlijk niveau van al dan geen slapstick- humor waarvan in ieder zorgvuldig uitgedacht shot, iedere scène zoveel zit dat zelfs Forrest Gump erbij verbleekt. Dit is de top!

Hulde aan de overacting overigens, aan de Libanese terroristen, en aan vliegende auto's. Het heeft alles waarvoor je naar de film moet.

Verhoging naar 5*, een acute top 10-positie en een paar dagen fijn nagenieten voor mij in petto. Ohja, de film maakt je ook nog vrolijk!

I am Darth Vader, from the planet of Vulcan!

De herziening van deze beviel deze me wat minder dan die van deel 1. Deel 2 ontbreekt het aan het sprankelende enthousiasme uit de eerste, iets dat mede komt doordat Michael J. Fox wat ouder is geworden, en daarmee minder cool. De tijdperken zijn er in dit deel vaak een beetje over, de enige die echt leuk blijft is 1955. Het verhaal kent ook weinig opbouw, weinig finale, en de verwijzingen naar deel 1 doen me niet zo heel veel (OK, behalve: Say hi to your grandma for me ). Het is minder sterk en de spanningsboog uit deel 1 wordt nergens geëvenaard.

Het ergste is nog dat er een gigantische fout in het verhaal zit: Oude Biff (de opa van Griff) reist naar het verleden en wijzigt dat (doordat hij de sportalmanak aan zijn jonge zelf geeft). Hierdoor ontstaat er een alternatieve toekomst, maar Biff kan gewoon terug naar de toekomst zoals hij hem kende! Terwijl Marty en Doc. dit juist niet kunnen ... Dit was natuurlijk nodig om de DeLorean weer bij Marty en Doc te krijgen, maar het kán gewoon niet. Pity.

Wel leuk zijn de vechtpartijen en de techniek om dezelfde persoon meerdere keren in hetzelfde shot te zetten. Verder vind ik de dingetjes die omwille van deel 3 geïntroduceerd worden niet zo heel succesvol allemaal.

Maar het blijkt een leuke film, minder magisch dan deel 1, zeker na meerdere kijkbeurten, maar het uitgangspunt en Doc.'s mijmeringen over paradoxen blijven leuk genoeg voor een bovengemiddelde film. Deel 2 is eigenlijk wat deel 1 zou zijn geweest zonder de ongekende creativiteit, humor en het talent van die film; nog altijd een leuke film met een aantal briljante ideeën, maar doordat alles of net niet geniaal genoeg is (zowel qua verhaal als qua humor, passie en emotie) óf juist te ver gaat, wordt het geheel niet magisch.

Een verlaging met 0,5* naar 3,5*.

Er valt eigenlijk maar weinig over deze film te zeggen, omdat er ontzettend weinig gebeurt. Maar tegelijkertijd ook ontzettend veel.

Het is bij deze film van cruciaal belang dat je je mee laat voeren door de 2 hoofdkarakters. Mee laat voeren met hun gesprekken, hun denkwijzes, hun kijk op de wereld. En als je dat lukt, dan is het alleen nog maar genieten geblazen. Hun vaak verbazend boeiende en komische dialogen komen verassend natuurlijk over. In ontieglijk lange shots kom je alles over ze te weten, wat zij ook over elkaar te weten komen. Ik vond het heerlijk om zo met hen mee te leven, ik begreep wat ze bedoelden, hoe ze dingen zagen. Dat is cool.
Hun reis door Wenen is ook zó mooi dat je eigenlijk niets liever wilt dan ook in de trein springen om een lieflijk spontane française tegen te komen waarmee je vervolgens de avond van je leven beleeft. Als man in ieder geval.

Om de één of andere reden vind ik het ook ontzettend leuk om in films hele simpele, uit het leven gegrepen dingen te zien. Misschien komt dat doordat ik een paar jaar geleden alleen maar naar films keek waarin de meest onwaarschijnlijke dingen elkaar in rap tempo opvolgen, en waarin weinig te zien was wat je in je dagelijks leven wél ziet. Opzich is daar niks mis mee, maar slechts weinig films hebben mij een zo mooi beeld geschetst van hoe het dagelijks leven wél in elkaar steekt, of in ieder geval hoe het in elkaar kán steken. Als ze ergens in een verlaten steegje op een tafeltje gaan zitten, dan ben ik er al meteen weg van. Niet alleen fantastisch sfeervol, het blinkt vooral uit door zijn eenvoud. De film is eigenlijk een ode aan de 'oorspronkelijke' liefde. Ze ontmoeten elkaar in de trein (of all places), slenteren vervolgens een hele dag door een stad (ik hoor de de andere helft van de wereld al gapen) en dan hebben ze als klap op de vuurpijl niet eens sex! Al wat ze doen is praten, praten en zoenen. En de keren dat ze zoenen voelen extreem echt aan, ook al heb je het al honderdduizend keer in tig andere films gezien. Dit keer is het écht, uit liefde.

Om verschillende redenen herinnerde de film me aan Titanic. En ja, dat is een compliment, die film is potverdorie op 2 na mijn favoriet! Ze ontmoeten elkaar, worden bijna automatisch verliefd, en worden vervolgens veel te vroeg weer gescheiden. Nu verschillen de manieren waarop nogal, I know, maar toch. Het verliefd worden en blijven en de emoties die daarmee gepaard gaan worden in deze 2 films ontzettend mooi getoond. Nergens overdramatisch (ook al valt daar in Titanic's geval over te discussiëren), en nergens ongeloofwaardig romantisch. Het is slechts praten, converseren, liefhebben. Simple as that.

Het komt er in ieder geval op neer dat de film je een fantastisch gevoel geeft. Ik keek hem gisteravond, en heb (na de aftiteling afgekeken te hebben, wat ik alleen doe als ik compleet omvergeblazen ben door de voorafgaande film) een tijdje niet geweten wat ik nou moest doen. Het was een soort van gelukzalig gevoel, wat vandaag de hele dag heeft voortgeduurd. En dan weet je dat je een goede film hebt gezien.

Even over het technische vlak: het ontbreken van een muziekscore bleek geen verkeerde keuze. Er zat wel muziek in, maar die had een rol in het verhaal. En de muziek tijdens de begincredits was prachtig, het leek wel een klassiek stuk (en vertel me nu niet dat het dat ook was ). De lange shots waren fantastisch. De camera stond eigenlijk steeds op de goede plek. De montage was prima. De film vloog voorbij, en hij duurde toch nog 95 minuten.

Schitterende film. Van begin tot eind een prachtige blik op datgene dat naar horen zeggen het mooiste ter wereld is. L.O.V.E.

5*, de woorden meesterwerk zijn op hun plaats, en een top 10 positie is niet uitgesloten. Hij krijgt een nominatie, zeg maar.

En dadelijk maar is Before Sunset kijken

Before Sunrise leek mij nou precies zo'n film waar je géén vervolg op moet maken. Die film had een perfect open einde, en bovendien was het nu ook weer niet zo'n succesvolle film dat een sequel een logische stap was. Toch had ik bijna louter positieve kritiek gehoord aangaande deze film, toen ik gisteravond mijn tv'tje aanzette om het vervolg te bekijken op wat ik diezelfde dag nog had bejubeld tot één van de beste romantische films die ik kende.

Ik had tevens mijn best gedaan om zo min mogelijk te weten te komen over de plot, wat nu ook weer niet al te moeilijk was, want de film heeft amper plot. Maar ik wist ook niet of de film nu zes maanden, een jaar of 10 jaar na de eerste film speelde. Ik was Comfortably Numb, om het maar eens Pink Floyd-iaans te zeggen. En dat was fantastsich bij deze film.

Eigenlijk gaat de film vrijwel meteen weer van start zoals Before Sunrise. Lange shots, een hele hoop dialoog en opborrellende emoties die langzaam maar zeker steeds meer ruimte krijgen tussen de woorden door. Het sterkst punt van de film was wederom de geloofwaardigheid, voor mij in ieder geval. Nuja, ik ben pas 15, maar ik had het gevoel dat ik eindelijk eens doorhad waar volwassenen zoal over lullen als ze onder elkaar zijn. En wederom waren de gesprekken zowel grappig als schrijnend, zowel intellectuele bullshit, als je het zo wilt noemen, als emotionele passages. Vooral het oprakelen van herinneringen vond ik geweldig. Schokkend dat ze uiteindelijk toch nog sex bleken te hebben gehad! Ook al past dat de film wel als gegoten. Het belangrijkste in de film is dat ze ouder zijn geworden, maar tegelijkertijd lijken ze niet zo ontzettend veel veranderd. En dat is het leuke; ze hebben elkaar al 9 jaar niet gezien, maar zodra ze elkaar weer zien klikt het weer.

De film was zo mogelijk nog mooier geschoten dan het eerste deel. En dan vooral de belichting was heerlijk sprookjesachtig, wat een soort van magische apothese lijkt te bereiken tijdens het bootreisje. Dat vond ik ook leuk, weer zo'n impulsieve beslissing waar deel 1 vol mee zit. Hun gesprekken over hoe hun levens na die ene dag verdergegaan zijn, zijn eigenlijk heel realistisch en daardoor ook ontroerend. Het had niet veel gescheeld of ze waren elkaar al veel eerder weer tegengekomen, hadden misschien de rest van hun levens (wel gelukkig!) samen doorgebracht, en liepen nu niet te mijmeren over waarom ze dan wel redelijk ongelukkig waren. De uitbarsting van Celine in de auto dat ze liever had gehad dat ze hem helemaal niet meer ontmoet had was een hoogtepunt in de film. Heel begrijpelijk, on-Hollywoodachtig en half bevredigend, half niet-bevredigend.

De film bleek een zeer geslaagd vervolg. Het voelde alsof het allemaal van te voren zo gepland was, dat ze bij deel 1 al wisten dat het er zou komen. Het einde was ge-ni-aal. Pas een paar seconden voordat het er is besef je dat dit best wel eens het einde zou kunnen zijn, en besef je hoe briljant dat zou zijn. Veel meer een open eind dan deel 1, maar eigenlijk voelt het nóg beter aan dan dat van deel 1. En dat is heel knap. Het enige dat de film te verwijten valt, zoals Mister Blonde hierboven aangeeft, is dat de film minder sprookjesachtig is dan Before Sunrise, die fenomenaal liet zien hoe je in een opperste carpe-diem bui de dag van je leven kunt hebben. "I remember that one day better than I do entire years!"

Desondanks geniaal. Ik vergelijk het om de één of andere reden een beetje met Back to the Future 1 en 2. Die voelen ook zo perfect aan, en toch ietwat anders. Maar zowel Before Sunrise als Before Sunset staan voortaan hoog in mijn mentale toplijst, eigenlijk als één geheel. Bij de extra's liet Hawke overigens doorschemeren dat ze misschien nog wel een paar films willen maken, met nog eens een jaar of 10 ertussen. Dát lijkt me pas echt vet. Dat zou even uniek als briljant zijn. We zullen zien.

4,5*

Ongelofelijk dat onze Timmie deze film heeft geregisseerd. Ik ben geen fan van hem, en zal dat ook wel nooit worden, omdat hij zelden écht iets leuks van al zijn wilde ideeën weet te breiden, maar ik geef stralend toe dat hij vab Big Fish een prachtig werk heeft gemaakt!

Footnote 1 is dat de film heus wel volgens de regeltjes gaat. Maar who cares, het feit dat we dag in dat uit nog van onze vreselijk saaie levens kunnen genieten bewijst dat een degelijke formule met de juiste middelen ook een supertölle film kan opleveren.

Zeker voor wie houdt van korte verhaaltjes met kop en staart, van simpele anekdotes met een bedoeling, van stom geneuzel met emotie. Big Fish is dat zo ongeveer allemaal samen, met de nodige sentimentaliteit en tonnen aan fantasie en vrolijkheid.
De echte wereld wordt wel heel pro afgezet tegen de niks minder dan fantastische fantasiewereld die we allemaal wel kennen. Burton weet het soortvan levensverhaal en het idee van gelukzaligheid prachtig samen te laten komen. De humor en de visuele kracht zijn de perfecte ondersteuning, en geleid door prachtmensen als Ewan McCregor en zijn oudere zelf Albert Finney en Steve Buscemi zit de film meer dan 'gebakken'.

Het verhaal ontwikkelt zich op een vreselijk lieve en komische manier, vol met grootse verhalen en spannende daden. Het is romantiek en alles wat daarbij komt kijken. Romantiek van de Middeleeuwen eigenlijk, niet slechts gericht op liefde maar op het ganse leven. En daar moet ieder helder mens van kunnen genieten, toch? Verhalen over Gigantische vissen, heksen, auto's in bomen; verhalen met moralen, humor, met fantasie; verhalen die je meezuigen en je gelukzalig laten glimlachen. Hoe mooi zijn verhalen wel niet?
Onwaarschijnlijk knap hoe die spetterende boodschap in het verhaal zit. Het is ontroerend en opbeurend tegelijk. Als ons eigen leven erin tekortschiet, waarom zouden we het dan niet met wat meer fantasie navertellen? Albert Finney weet het waarachtig met zijn gehele doen en laten uit te stralen. Ik neem aan dat met deze prestatie oscars gemoeid waren? Anders mag hij er per direct nog een ontvangen.

Het einde is nog wel het mooiste. Na jaren van avontuur en spanning, lol en andere schitterende levensinvullingen, ziet z'n zoon het dan EINDELIJK in. Dat hele idee dat Edward in een vis zou veranderen en dat geen van alle mensen treurig zou kijken, dat is toch wel zóooo mooi, daarop voel je echt weer eventjes de magie van verhalen.

Ja, het was mooi. Ik zou om een herziening best te verleiden zijn, merk ik.

Voor de degelijkheid, fantasie en emotie:

3,5* (en, zoals altijd bij magische films: de kans op verhoging blijft open)

Fargo heb ik lang geleden een keer gezien, ik herinnerde me slechts het komische sfeertje en intelligente verhaal toen ik deze film ging kijken, uitgaand van een vergelijkbare film.

Maar The Big Lebowski is een stuk komischer dan Fargo! Sterker nog: het is de grappigste film die ik ken. Van ieder briljant stukje dialoog tot de komische karakters en de idiote situaties waar ze in terecht komen in het intelligente maar uiteindelijk nietsomvattende verhaal, het klopt allemaal. Een John Goodman die alleen maar over zijn Vietnam-verleden doorzevert. Een Donny die aan een hartaanval sterft na een gevecht met de 'nazi's'. Een Philip Seymour Hoffman als een om zijn eigen grapjes lachende bediende van een idiote miljonair. Een Saddam in de droom van The Dude. Een Jesus ('Eight-year-olds, Dude.') met een belachelijk paars pakje. Een Jeff Bridges die over zichzelf praat als 'The Dude' in de derde persoon. Maar de kroon werd gespannen door de 'nihilists' (WE BELIEVE IN NOTHING, LEBOVSKI), aangevoerd door met een hilarisch accent bewapende Peter Stormare .

De film telt ook ontelbare fantastische quotes die me steeds in schaterlachtoestand brachten. Geweldig.

4,5* Shut the FUCK up, Donny!

Ontzettend saaie en vreemde film. Er gebeurt werkelijk geen hol, probeer na een minuut of 40 bijvoorbeeld maar eens te bedenken wat er gebeurt is in de voorgaande minuten. Dit hoeft opzich geen probleem te zijn, maar het verveelt ook nog eens vreselijk. De scènes hebben weinig tot geen samenhang en lijken allemaal afkomstig uit andere versies van hetzelfde script. Erg vaag.

Het moordverhaal is stompzinnig. Het is óverduidelijk dat er daar een dood lijk ligt (al helemaal als die gast er nota bene heen gaat en het ziet liggen!), maar de hoofdpersoon reageert absurd. Hij gaat niet naar de politie, nee, hij besluit plots om zich aan het nachtleven te wagen. Zo reist hij langs pseudo-sfeervolle locaties met als idioot dieptepunt een rockpodium met rockers en een groep mensen die geen enkel teken van leven vertonen. Wtf? Kunnen die mensen niet dansen ofzo? Vervolgens slaat één van de rockers om onduidelijke redenen zijn gitaar kapot en opeens wil het publiek de restanten wel hebben? Naast dat ik geen idee heb wat dit toevoegt aan de film, wat onze hoofdpersoon hier doet en wat je met een kapotte gitaar moet, snap ik echt niet hoe dit nog als realistisch te verdedigen is. Dat publiek lijkt het optreden oersaai te vinden maar ze zijn wel helemaal gek van een saai artefact als dit. Lekker logisch ...

En dan wordt het moordverhaal vervolgens maar losgelaten als het lijk de volgende dag weg is, en dat moet dan de suggestie van krankzinnigheid/twijfel sterk uitdrukken. Nou nou, sterke cinema hoor ...

Het acteerwerk is ook nog eens barslecht. Die Vanessa Redgrave heeft haar vak écht niet begrepen Triest gewoon wat een mallotige bekken zij hier staat te trekken. Daarnaast is ze ook nog eens afschuwelijk lelijk, dus naar haar kijken is niet echt een genot. Het lijkt wel alsof ze totaal geen idee heeft hoe een mens zich in bepaalde situaties handhaaft, en daarom staat ze maar wat aan te kloten. Samen met de rest van de cast overigens, slechts de hoofdpersoon doet het wel aardig. En samen met het eveneens wel aardige, maar ook geen spat meer, sfeertje vormt dat de positieve kant van de film. Die uiteraard voor geen meter opweegt tegen het dodelijk saaie karakter en de idiootheid van de film.

Geef mij maar Hitchcock. Die zou op zijn minst het moordverhaal fatsoenlijk uitgewerkt hebben en iets gedáán hebben met alle zogenaamd mooie vrouwen in de film. Deze film lijkt dat niet eens te pogen. Makkelijk filmmaken zo.

1,5*

Wat willen wij in het leven?

Mijn antwoord: Een nieuwe film van Richard Curtis als regisseur! In het verleden had ik er wel eens om gewenst. En warempel, toen hij daar was, kreeg ik als ware het een teken Gods een mailtje dat ik twee kaartjes voor de film gewonnen had!

Dus toen ben ik ook maar meteen die avond gegaan. Je leeft maar één keer? Ik was volledig in dezelfde stemming als die van het scala fantastische mensen dat The Boat bevolkt: enthousiast. En de films waarvan je zeker weet dat ze je niet zullen tegenvallen, zijn toch wel de leuksten. En ja hoor, volkomen in zijn eigen stijl creëert Curtis weer vanaf minuut één een overtuigend en fascinerend aanbod aan personages dat met meesterlijk veel filmische dynamiek over het doek struint (/zuipt/trouwt/draait/sekst). Liefde voor de wereld, met zijn bijkomende spanningen, onder rockbegeleiding: ja, ik wil!

The Boat That Rocked is een Love Actually-wise weefsel van de uit het leven gegrepen momenten die ieder normaal mens, behalve Richard Curtis, wel meemaakt, maar absoluut nooit zou kunnen bedenken. Laat staan omsmelten tot een filmscript. Het is een gefilmde versie van een feest. En damn, daar wordt je blij van!

Maar zo'n geniaal waagstuk over piratenrock op een bootje in Britse stijl kan natuurlijk niet zonder een imposante posse aan acteurs, en daarom zijn er traktaties in de vorm van dj's, een nieuwslezer, vrouwen en Bill Nighy. Waarvan de laatste absoluut persoonlijk favoriet is. Om ze bezig te zien zijn alleen al is een absoluut genot, zonder dat ze ook nog maar iets van enige interesse uithalen. Mag ook wel, want het plot is behoorlijk verhaalloos en lijkt vooral ons net zo blij te willen maken als het gros van de mensen op het witte doek is. En, zoals gezegd, dat wil best wel lukken. Creativiteit en humor en muziek en je daarmee een weg door het leven slaan: heerlijk. Iedereen is waanzinnig op dreef en grapt en grolt en danst er lekker op los. Als gevolg van dat aan de ene kant realistische en aan de andere kant vrolijke, is de film zowel ontroerend als komisch. Zowel meeslepend als luchtig. Om je met tranen in de ogen over te bescheuren. Ofzo. Sleutelscène in dit alles is de scène met Philip Seymour Hoffman 's nachts op het dek. Hij zit er wat mistroostig bij. Onze geweldige hoofdpersoon vraagt hem naar de reden van zijn op deze boot wel érg uit de toon springende humeur, en krijgt te horen dat, 'Well, I've just realised ... that these are the best days of our lives. It's not gonna get better than this'. En daar heeft hij zeker een punt.

Anders dan in Love Actually gaat het hier niet zozeer om liefde als wel om plezier, maar dat wil niet zeggen dat liefde compleet verstoken is op The Boat. Logisch ook, wat maakt een mens immers vrolijker dan wat liefde? Die verschijnt dan ook in de gedaante van een jong meisje dat haar eigen normen en waarden over de liefde aanvankelijk helaas nog niet helemaal goed heeft bijgesteld, naar 's hoofdpersoons smaak. Dus daar moet aan gewerkt worden, er is verdriet bij beide betrokkenen en toch handelt geen enkel personage onbegrijpelijk. En dat vind ik mooi. De karakterontwikkelingen lijken van zó diep in de personages te komen dat je werkelijk maar moeilijk kunt geloven dat het allemaal fictie is. Het uit zich in alles. Rivaliteit die zo subtiel wordt gespeeld dat het des te dreigender is. Grapjes die zo flauw zijn dat je geen reden zou kunnen bedenken om ze na te spelen, want ze zijn helemaal niet zo heel grappig. Waardoor je onbewust maar concludeert dat het wel 'echt' móet zijn. Want grapjes in het echt zijn ook eigenlijk helemaal niet zo grappig op film. Genialiteit alom.

Enig vuiltje aan de lucht hier is helaas Kenneth Branagh. Misschien is het tijd dat de politie hem een keertje een acteerverbod gaat opleggen ofzo, want de manier waarop hij hier een smet durft te vormen op het gelaat van deze film zou ik wettelijk verbieden. Ik haat alles aan de beste meneer, van zijn hippe kapsel tot die pukkel op zijn kin. Dat hoofd daartussenin kan voor geen meter acteren, en laat het nu net dat hoofd zijn waar we de hele tijd naar moeten kijken. Nouja. Om maar in de stemming van de film te blijven: je kunt het ook van de goede kant bekijken. Zijn debiele acteerstijl maakt de scène met het kerstontbijt dan weer wel hilarisch. Aardig van hem.

Visueel is het ook allemaal in orde. Natuurlijk ben ik fan van alle hippie-kostuums die worden gedragen, maar het mooie camerawerk bij de mastbeklimmings-scène en aan het einde verdient ook echt respect. Ook de scène waarin The Boat aanmeert en haar bemanning zich een tochtje langs een hoop café's veroorlooft is schitterend gefilmd. Dat wil ik ook! is het enige wat ik dacht. Het einde, overigens, laat de waarschijnlijkheid en realiteit een beetje varen (haha), maar, zoals mijn medelotgenote en ik (als enigen in de zaal trouwens), besloten, wat boeit het ook! Het einde is geweldig. Briljant. Een meesterzet. Kortom: volledig in Curtis' stijl.

Wat willen wij in het leven?

Nee, The Boat That Rocked geeft geen antwoord op die vraag. The Boat That Rocked ís het antwoord. Het draait in het leven eigenlijk helemaal niet in het bijzonder om liefde of vriendschap of trouw of winnen. Het gaat erom dat je een goede tijd hebt. En het beste wat je kunt doen is alle leuke dingen tegelijk nastreven, en ondertussen een zo goed mogelijke tijd hebben. Zoals in deze film ook lustig gedaan wordt.

4* - LOL

The bigger the legend...

Boogie Nights gaat schaamteloos over het enige dat nooit taboe-bestendig zal worden: sex. Iets waar in films meestal juist ontzettend schunnig over gedaan wordt, of juist helemaal niet om nogal genant interessant te doen: in beide gevallen helemaal fout. Sex als onderwerp werkt voor mij dan ook zelden in een film, aldaar mijn wantrouwen voor Boogie Nights.

Maar P.T. Anderson had al bewezen tot wonderen in staat te zijn, en ik verwachtte dan ook niets minder dan dat voor Boogie Nights.
Mijn angst leek desondanks aanvankelijk gegrond. Niet omdat Boogie Nights te schunnig of te interessant is, maar juist omdat Boogie Nights gewoon de porno-industrie waarheidsgetrouw laat zien. En de geschetste porno-wereld is werkelijk absurd. Het zal wel realistisch zijn, maar de karakters zijn zo moraalloos als ik weet niet wat en handelen dan ook niet zoals ik zou handelen, verwachten dingen van elkaar die je niet vaak tegenkomt en zijn tegelijk zo ... warm. Bijna schattig. Maar ik had zo mijn twijfels. Het sprak me niet meteen aan.

Gelukkig weet Anderson zijn stempel erop te drukken. Er gebeurt niet zo heel veel tot aan pakweg 1980, maar er heerst een sfeer, er borrelt een postkoets aan verborgen lusten en er gaan dingen in de personages om die ongekend zijn. In rap en toch rustig tempo (vraag mij ook niet hoe het kan, Magnolia had er nog meer last van) komen we in de dartelende foute pornowereld terecht, waarin niets ons vreemd is en alles kan en mag. Welkom! Technisch knappe maar ook sfeerbepalende shots vangen het lome klimaat en de nergens echt uitzonderlijke maar wel heerlijk vrolijke muziek laat de happy-happy-joy mentaliteit volledig tot zijn recht komen. Vreselijk knap, een ander dan Anderson zie ik het niet doen.

Toch bleef het me steken dat er als verhaal weinig wordt gedaan, dat veel karakters toch tamelijk plat en weird zijn en dat we die oh zo grote lul van Dirk in tegenstelling tot zo'n beetje alles juist níet te zien kregen.

The harder they fall...

Anderson beseft natuurlijk maar al te goed dat dit nooit kan blijven doorgaan. De flamboyante stijl blijft, het tempo ook, maar de dood van William H. Macy's karakters brengt een keerpunt teweeg. Mensen houden een dergelijk leven nooit of te nimmer vol. Anderson laat subtiel scheurtjes zien, drijft ze door, en laat uiteindelijk ieder karakter compleet flippen. En meer drugs tot zich nemen. Briljant geacteerd, maar helaas nog steeds geen echte karakterontwikkelingen. Deze schattige karakters worden geconfronteerd met ontroerende en afschuwelijke situaties, tot in de puntjes uitgewerkt en nog steeds het Anderson-stempel dragend, maar ... dat is het ook wel. Schokkend, zielig, maar de echte emotie? Non. Klap, boem, auw. Maar wat dan?

Dan krijgen we nog een extreem spannende scène, misschien wel de beste uit de film, waarna de personages hun leven weer op de rails proberen te krijgen. Het bizarre is dat dat ook nog goed lukt, voor nu dan. En het echte einde? Nou, het laatste shot had ik nooit verwacht, rekent definitief af met het idee dat Boogie Nights een standaard Hollywood-verhaal betreft en is in retrospectief geniaal.

Maar ook toen nog vond ik het maar niks dat er als verhaal zo weinig gebeurt. Het is gewoon rise-fall met Anderson-saus, maar geen vuurwerk. Nee, doe mij maar Magnolia. Ook al was de film wel indrukwekkend en spookt hij nog door mijn gedachten.

3,5*

Gisteren deze film noodgedwongen gekeken omdat we niet allemaal naar binnen mochten bij The Kingdom (vanwege die idiote leeftijdsgrenzen die alleen voor bioscopen lijken te bestaan). Ik wilde deze film eigenlijk principieel niet zien, omdat ik deel 1 en 2 niet had gezien. Nouja, deel 2 wel, maar zó lang geleden dat ik me er bijna niets meer van herinner.

Maar warempel. Het maakte niets uit. Helemaal in het begin van de film zit een klein stukje dialoog, die alles even haarfijn uitlegt, en de film is meer dan prima te volgen, zelfs zonder enige voorkennis. Gelukkig maar, want The Bourne Ultimatum is een zeer geslaagde actiethriller geworden.

De film telt welgeteld 3 zinderende actiesequenties (1 aan het begin, 1 in het midden en 1 aan het eind ), die stuk voor stuk zo uniek, fris en fantastisch in beeld gebracht zijn dat de hele film alleen daardoor al veel meer dan bovengemiddeld is. Écht goede actie, bijna klassiek zelfs, heerlijk verwarrend geschoten met een hand-held camera, terwijl het toch wonderwel goed te volgen blijft allemaal. Puur en alleen gebaseerd op de actiescènes zou ik de film zo 5* geven. Fantastisch.

Maar de film biedt nog meer. Matt Damon's eeuwige vraag naar wie hij is, waarom hij hem is, en bovenal hoe dat zo komt. En de uiteindelijke finale vond ik eigenlijk een beetje suf. Wel goed, maar niet zo wereldschokkend als je zou verwachten. Toch geeft de film nog een mooi beeld van een aantal steden, is het acteerwerk top, vooral dat van Damon en Strathairn, en zijn de relaties tussen de karakters allemaal prima uitgewerkt. Heerlijke muziekscore ook.

4*, omdat de fantastische actie toch een beetje het drama-gebeuren aan de kant zette. Desondanks echt een topfilm, één van de beste actiefilms van de laatste tijd.

Zeer aangrijpende documentaire.

Ik had het eerste uur al eens op tv gezien, en daarvan was nogal wat blijven hangen. Gelukkig zit de complete documentaire vol met dat soort verbazingwekkende feitjes, waardoor het het zeker waard was de film een 2e kijkbeurt te gunnen. Ook kwamen de reeds geziene stukken opnieuw zeer schokkend over. Echt vreemd hoe verwrongen een land in elkaar blijkt te zitten. Ik wist wel dat de VS nou niet bepaald handelt naar het imago dat ze voor zichzelf hebben proberen te scheppen, maar dit gaat wel erg ver. Het feit dat je gewoon door dingen heen kijkt die je nooit had verwacht, en werkelijk deze, eerst misschien wel voor onmogelijk gehouden, dingen plotseling helemaal gelooft getuigt van een zeer goede documentaire.

Het sterke aan documentaires is natuurrlijk dat wat je ziet écht is. Dat maakt een moord of dood lijk een compleet andere ervaring dan bij een normale film, want dit is écht gebeurd! Het filmpje dat het 2e vliegtuig het WTC invliegt is nog steeds ontzettend schokkend, eigenlijk steeds meer, omdat ik toendertijd niet echt besefte wat er allemaal aan de hand was. Of als de overlevenden van het Columbine-incident huilend hun verhaal doen voor de camera weet mij dat zowat tot tranen te roeren. Waar zijn ze toch allemaal mee bezig? Het is wel sterk van Moore dat hij dat vervolgens ook uit gaat zoeken, de confrontatie steeds weer aangaat en stilletjes zijn oordelen velt.

Menselijke uitspraken blijken toch werkelijk alles te slaan. Neem nou de soldaat die een pistool aan zijn hond had vastgebonden, en doodleuk doorzevert over hoe schattig dat hondje er wel niet uitzag, terwijl dat beest nota bene (zij het per ongeluk) iemand een kogel door zijn been had geschoten! Maakt dat hem dan echt niks uit? Is dat echt aan de orde van de dag? Dan de conclusie van een aantal Amerikanen zelf waarom er zoveel gemoord wordt in hun land: Marilyn Manson.

Ik was niet zo heel bekend met de man, maar kreeg eigenlijk een fantastisch positief beeld van hem in de film. Hij doet wat hij wil, zingt wat hij wil zingen en heeft een fuck-you houding naar iedereen die hem beschuldigt. Prima man. Moore richt de pijlen bijna onbewust maar zeer terecht op Amerika zelf. De maatschappij. De regering. Hun keuzes en beslissingen. En de manier waarop zijn inwoners daardoor worden beïnvloed en blijkbaar aan het moorden slaat. En de intrieste stoïcijnse houding die de regering blijft houden. Je beeld van Amerika wordt dusdanig bijgesleuteld dat het plotseling allemaal een stuk minder fascinerend wordt. Je zou het het meest manipulerende land ter wereld kunnen noemen. Met als idioot hoogtepunt dat ze zelfs blijken te beweren dat de killerbees oorspronkelijk uit Afrika komen.

Het stukje South Park tussendoor komt precies op het goed moment en geeft maar weer aan hoe treffend de hele serie eigenlijk is. Na afloop is er maar één conclusie die je kunt trekken. Het leven is geen komedie, maar zou dat wel moeten zijn. Een maatschappij gebaseerd op pure angst is daardoor al helemaal verkeerd. Je wenst dat pistolen nooit waren uitgevonden. Een hoop problemen minder en een grote stap dichterbij een perfecte samenleving. Nu zijn we min of meer gedoemd, aangezien we nu moeilijk ieder pistool weg kunnen gooien. Als iedereen elkaar wantrouwt op het bezitten ervan of het 'opnieuw uitvinden' ervan komen we nog nergens. We moeten maar een oplossing zoeken in een wereld van geluk mét pistolen. En dat wordt nog knap lastig. Ik ben stiekem toch maar wat blij dat ik 'gewoon' in Nederland woon.

Een fantastische eye-opener die gezien mag worden (en gelukkig ook gezien wordt).

4,5*, met nog kans om ooit 5* te worden. Een nagenoeg perfecte documentaire.

Nee nee, Borat evenaren was geen eitje. De inventiefste mockumentary in jaren, doorspekt met perfect getimede slapstick, en het hilarische personage Borat maakten die film een meesterwerkje. De manier waarop Amerikanen op de hak werden genomen, de bizarre humor en de onschuld waarmee Borat iedereen benaderde culimineerden in komedie van de bovenste plank.

Brüno is een heel ander type. Homo, gericht op wereldfaam en een stuk seksueel bewuster. Maar de absurde logica, bekrompen beredeneringen en zijn talent om Amerikanen met zichzelf te confronteren heeft hij volledig van Borat overgenomen.

Brüno is bij vlagen dan ook minstens zo grappig als Borat op zijn hoogtepunten. De confronterende situaties, al dan niet in scène gezet, blijven grappig. De meest simpeldenkende mensen passeren de reveu, al hun trekken en anti-homo-idelogieën pijnlijk grappig aan de oppervlakte gebracht. Brüno zelf is als homo volledig over-the-top, en maakt daar ook geen geheim van. Maar Sacha Baron Cohen maakt homo's niet belachelijk, hij maakt gewoon een grappige film. Net zoals hij in Borat Kazachstan niet belachelijk maakte. Hij gebruikt het gewoon voor komische doeleinden.

Toch kan Brüno niet tippen aan Borat. De humor is niet altijd grappig, wat bij Borat wel het geval was. Ook vond ik de rode draad in deze film, hoe weinig die ook ter zake doet, soms wel héél zwak. Ik wil beroemd worden, dus ik ga een gewapend conflict oplossen. Grappig waren de scènes die eruit voortkwamen wel, maar het stoorde toch een beetje. Pamela Anderson was een grappiger lijdend voorwerp.

Toch heeft Brüno zat hoogtepunten. Bezoekjes aan gay-converters, omg geweldig, de vertoning van zijn interview met Harrisson Ford, het kamperen met de jagers, de verwijzingen naar beroemdheden (Bradolf Pithler?!) en Brüno's eerdergenoemde fantastische denkwijzes. En niet te vergeten de ronduit briljante slotscène!

Wat vooral afbreuk aan het geheel deed, was dat je soms wel kon zien wanneer iets in scène gezet was. Maar ach. Met een beetje fantasie kun je erin geloven.

Een ruime 3*, die nog kunnen groeien.

Wat heb je als je een ingewikkeld, onzinnig plot, een sterrencast, briljant stupide dialogen, en een shitload aan doortrapte losers met debiele ticks mengt met een vleugje genialiteit? Juist, een Coen-film.

Burn After Reading is volgens mij weinig uitzondering op die regel. Schitterend geschreven personages die elkaar in de meest ongelofelijke situaties de huid volschelden, zonder een greintje zelfreflectie: ik houd er eigenlijk wel van. Het 'concept', als je daarover kan spreken, is absoluut niet vervelend ofzo. De personages zijn werkelijk oliedom, het is gewoon bijna schokkend, maar zó magistraal geschreven en geacteerd dat het niks minder dan een genot is om ze zich door de plot te zien worstelen. Het hele spionage/thriller-sfeertje van de film is redelijk geniaal. Er wordt van de meest pietluttige mug een olifant gemaakt, en met een beetje hersenen zou de situatie in een oogwenk opgelost kunnen zijn. Maar gelukkig ontbreken nu net die hersenen, en dus gaat het vreemdgaan, blinddaten, liegen, bluffen, vermoorden en uitschelden de volle anderhalf uur vrolijk door.

Ik ben fan van zo ongeveer iedere acteur in deze film. Dat helpt wel. Vooral Brad Pitt is weer absoluut schitterend. Zijn vocabulaire, ego, zijn iPod, geef deze jongen een spin-off ofzo! Maar wie echt blijft hangen is George Clooney. Het type opgewonden standje waarmee ik het geen 3 seconden zou uithouden, dat duidelijk zelf vindt dat hij het allemaal wel erg goed geregeld heeft. Hilarisch.

Ja, als ik er zo op terugkijk vond ik het wel een zeer geslaagde film. Ik zat voortdurend te lachen, het tempo ligt lekker hoog, het verhaal is absoluut te ingewikkeld om na te vertellen, maar eenvoudig om te volgen, en zelfs de min of meer relativerende maatschappijkritiek werkt. Hoogstaand vermaak, met als klap op de vuurpijl ook nog J.K. Simmons als CIA-hoofd!

Absoluut briljant overigens is de scène aan het begin met Frances McDormand en Richard Jenkins in het café. Geschreven met een flair die alleen de Coens hebben, geloof ik.

3,5*