Opinions

Onverwacht ontzettend grappige film.

Ware het niet dat John Travolta zich in fatsuit als vrouw over het scherm begaf, dan had ik deze film waarschijnlijk niet hoeven zien in de bios. Maar dat was dus wel het geval, en zo kwam het dat ik gisteravond plaatsnam in zo'n comfortabel stoeltje en vrij onwetend de film te zien kreeg.

In het begin vroeg ik me af wat dit in godsnaam moest worden. Maar het werd al gauw ontzettend komisch, zowel verbaal als puur qua lichaamstaal. De muziek was verassend leuk; iedere 5 minuten kwam er wel een nieuw liedje (en dat is niet overdreven!) maar toch had je aan het einde nog steeds zin om op te springen en mee te dansen. Het is allemaal ontzettend kitcherig en fout, flower-power lijkt te overheersen en de film is gemaakt alsof het zo uit de jaren 60/70 komt. Overacting, danspasjes, fleurig, kleurig, het werkt allemaal behoorlijk goed voor de onzinnige humor. Als je de hele dag nog geen muziek hebt gehoord, dan is dit de ideale film om je je er weer aan te herinneren hoe vrolijk je daarvan kunt worden.

In de hele film zit overigens niet één noemenswaardige karakterontwikkeling, en op een gegeven moment worden bepaalde moraaltjes er wel érg hard doorgedrukt, maar het maakt allemaal niet uit. De rassenkwestie en het dik-zijn vormen eigenlijk de spil waar de film zich omheen beweegt, en het is allemaal best leuk en aardig gedaan. Op een gegeven moment wordt iedereen verliefd, ook erg grappig, en de film is zo zwart-wit als maar kan. Iedereen is óf goed, óf slecht, en sommige twijfelen een beetje. Dat wordt verder gelukkig gelaten voor wat het is, en er wordt verder geen moeite gedaan om dat heel interessant te maken.

Het gaat om de humor! En de film is zéker grappig. Vooral John Travolta wist met alleen zijn aanwezigheid al op de lachspieren te werken, en steeds als de film in leek te zakken kwam hij weer in beeld en steeg het humor-niveau weer, met als hoogtepunt een hilarisch belachelijke wals met Christopher Walken. Op een gegeven moment zegt hij nog tegen zijn dochter "Well, I know something about men...". Geen idee of dat nou een grap was of niet maar ik lag dubbel. Hij doet ook helemaal geen moeite om zich een vrouwenstem aan te meten, waardoor het moeilijk blijft om je voor te stellen dat hij echt een vrouw is, en geen macho in een fatsuit. Maar dat komt de film juist alleen maar ten goede!

De film kijkt lekker weg en is ontzettend vermakelijk. Het drama is ver te zoeken, maar dat is eigenlijk wel prima zo. Amanda Bynes is een leuke sidekick die ook nog aan zingen en zoenen toekomt. Nu ik het zeg, ieder karakter heeft geloof ik wel een aantal lijnen aan zang. Op en top musical .

3,5*

Niet zo'n goede film.

Hij zit vol met onlogische en irritante dingen, en dan dat verhaal. Het einde is helemaal 100% maf, maarja. Sommige stukjes zijn dan wel weer grappig, en hij is natuurlijk prachtig om naar te kijken. De film was ook weer niet zó slecht dat hij irritant werd. Die kleine pinguins waren wel leuk gevonden.

2,5*

Het is vreselijk om te denken dat je naar een leuke komedie gaat, en dan een rare berg scène's voorgeschoteld krijgt met een afschuwelijk hoofdpersonage.

Ik begrijp de lof voor Sally Hawkins niet. Haar personage is ongetwijfeld één van de irritantste die ik ooit heb gezien, ze lijkt wel een beetje het spoor kwijt. Met haar irritant hoge stem en nogal lelijke lach hinnikt ze door het leven zonder er echt diepte aan te geven, slechts mensen vragend of ze wel gelukkig zijn. Op haar date kwam dit tot een wel erg dramatisch dieptepunt, maar ook in de boekenwinkel aan het begin kon ze er wat van. Logisch dat de verkoper haar maar compleet negeert. Raar kind. Ik had denk ik hetzelfde gedaan; Poppy is gewoon een verschrikkelijk irritant en simpelweg DOM persoon, onzinnig de aandacht trekkend en ze staat belachelijk naïef in het leven.

Waarschijnlijk klink ík nu als de pessimist voor alle mensen die de film leuk vonden, maar ik was juist in een prachthumeur toen ik de film ging kijken. Toegegeven: ik heb 2 keer mogen lachen (de hysterische lerares tijdens de Flamenco-les en de uitbarsting van Scott aan het einde), maar dat is wel erg karig op 2 lange uren. Bovendien stond Poppy bij deze grappen niet eens centraal. Logisch, haar denkwijze is gewoon stompzinnig. Een lach voor iedereen, ja kind, dat werkt gewoon niet! Het werd bijna opdringerig, kinderachtig en infantiel.

Je snapt wel dat ik de film dan ook niet echt kon hebben. Het ontbreken van verhaal hielp ook al niet. Slechts de rijlessen waren een constante, en die waren dan ook het beste aan de film. Haar instructeur was met zijn chagrijnige kop toch wel grappig.

Maar over het algemeen irriteerde de film vooral. Ik was wel uitzonderlijk melig toen ik de bioscoop uitging, omdat het irritante bijna weer grappig werd. Vaag

2*

Na Juno kun je mij een redelijk grote fan van Ellen Page noemen. Een kort speurtochtje wees echter uit dat ze op Hard Candy na verder niet veel boeiends had gedaan. Wat voor mij in ieder geval de noodzaak werd om Hard Candy nog eens te zien.

En vanaf de eerste minuten Hard Candy word je je weer bewust van Page's uitmuntende talent. Ze speelt hier een heel ander soort meisje, met haar korte haar bijna jongensachtig, en op het eerste gezicht verlegen en nogal labiel. Opvallend subtiel en tegelijkertijd verrassend groots. Wederom een hulde aan haar. Die subtiliteit wordt zó volledig benut dat ze compleet lijkt te verdwijnen achter haar personage en ik Juno totaal niet meer terugherkende. En die film heb ik zo onderhand wel 6 keer gezien, en ik zou geen andere acteur kunnen noemen die ik zo zag verdwijnen in zijn rol. En ze staat samen met een al even goed acterende Patrick Wilson vooral goed op haar plaats in deze bijzondere en onder de huid kruipende thriller, waaraan je het kleine budget maar moeilijk kunt afzien. Ik vond de film spannend, niet tergend, wel erg boeiend en ook zeker fascinerend. Het onderwerp is natuurlijk van zichzelf al gruwelijk, maar het wordt ook prachtig uitgebuit en aangevuld. De voor het plot nodige informatie wordt mondjesmaat doorgelekt en zonder dat je het echt beseft krijg je aan het einde antwoord op véél vragen, waardoor de film je absoluut met een tevreden gevoel achterlaat. Zelfs al geeft het einde de gehele film een compleet nieuwe twist.

De film speelt op ingenieuze wijze met je verwachtingspatroon, met spanning en vooral met sympathie. Dan weer ligt die dichter bij Hayley, dan weer dichter bij Jeff, dan weer lig je te gruwelen van beide. En zelfs de thema's lijken listig langs elkaar heen te schuiven. Is het een aanklacht tegen internet-ontmoetingen, chatten, pedofilie, getroubleerde pubers, haat, krankzinnigheid, afgewezen liefde, of gewoon een haarscherp psychopatisch spelletje? Erg bijzonder en het houdt de film continue boeiend. Wel gruwelijk, maar boeiend. Wat ik ook wel leuk vond was dat je bijna letterlijk ín de ziel van een man duikt door zijn huis te verkennen. Hayley's opmerkingen dat je in ieder huis wel een donker vakje met persoonlijke geheimen kan vinden deed mij ook nadenken over hoe dat bij mij zit

Dankzij het frisse script en de uitstekende vertolkingen die soms bijna komisch werden (dat heerlijk ironische toontje van Hayley als ze zegt dat ze Jeff gaat castreren) is dit, in combinatie met een strakke regie en evenzo camerawerk een thriller van formaat die een relatief onbekend onderwerp knap verkent. Zeker geen duf jaren-90 thrillertje die eigenlijk nergens om draait. De film durft vragen te stellen en is bovendien filmisch uitzonderlijk opgebouwd, waardoor je niet zozeer met de personages mee gaat leven, maar wel een hoop andere dingen te verwerken krijgt. Erg gaaf, en als de makers zo doorgaan kunnen ze nog interessante filmmakers worden.

Prachtig iconische poster ook trouwens.

4*

The Beatles

Wereldberoemd, deze langbehaarde knakkers, en dat moest toch érgens vandaan komen. Uit nieuwsgierigheid heb ik daarom een paar jaar geleden papa's cd's maar eens beluisterd, en sindsdien ben ik Beatle in hart en nieren (niet in haren overigens). Hey Jude. Deze film, een samenkomen van 2 van de dingen die mij zielsgelukkig maken (Beatles+film) moest er een keer aan geloven. Vrijdagavond was het zover.

Nu is het natuurlijk altijd spannend hoe zoiets het doet. Ik verwachtte eigenlijk half een goedkoop pamflet om de mania te exploiteren, in plaats van kwalitatief vuurwerk, en misschien had ik wel gelijk. Feit is sowieso dat A Hard Day's Night in zijn tijd een stuk meer teweeg zal hebben gebracht dan hij nu doet. Waar het om draait zijn The Beatles, en meer eigenlijk niet. Zonder zijn 4 hoofdrolspelers was het een veel mindere film geweest, ook al was de muziek nog precies hetzelfde geweest.

Er is namelijk iets vreemds aan de hand bij deze film. Hij lijkt heel weinig te bieden te hebben, en toch blijft het een interessante kijkervaring. De móet wel komen doordat je de Fab Four ziet spelen, die oh zo geweldige en onbereikbare Beatles, niet? De humor is absurd, vaak niet eens grappig, de liedjes die worden gespeeld zijn niet eens live maar precies de studio-versies en zijn volledig functie-loos in het verhaal, en de plot stelt niks voor. Paul, Ringo, George en natuurlijk John acteren het geheel verder wel aardig, ook al lopen veel dialogen niet echt door een gebrekkige montage. Het is wel te zien dat deze kerels op elkaar ingespeeld zijn.

A Hard Day's Night is duidelijk meer vorm dan inhoud. Het zal ook wel die vorm zijn die zo interessant blijft. Het camerawerk van de film is namelijk werkelijk van-je-stoel-liftend zo mooi. Ik stond te kijken. Ruim 40 jaar oud, deze film! De muziek helpt ook wel. Studioversies of niet, gemakkelijk vermaak of niet: het blijven heerlijke songs, al ben ik groter fan van The Beatles na 1967. Hun beheersing van de instrumenten is tof om te zien, en de uitzinnige reacties van het publiek zijn, hoe overdreven en zichzelf herhalend ook, grappig. Wel viel het me op hoe weinig verwijzingen naar The Beatles erin zitten. Toegegeven, je moet wel zo stom als een varken zijn wil je niet weten dat deze 4 meesters de beruchte band zijn, maar áls je het niet zou weten kom je er pas aan het einde achter.

Maargoed. Het plot is niks, de humor slechts bij vlagen hilarisch maar in ieder geval uniek en daarom blijvend interessant, het uiterlijk van de film schitterend en voor iedere Beatle-fan krijgt de film sowieso meerwaarde. Vermakelijk, vreemd en boeiend inéén. Het bekijken ook nu nog waard.

Maar al met al had er meer uit een film met The Beatles gehaald kunnen worden.

3* (I'll pretend that I'm kissing the lips I am missing ...)

Mwah. Harry Potter and the Half-Blood Prince. Leuke titel, lekker conform het boek, maar laat dat Harry Potter maar weg. En als je toch bezig bent, schrap dat Half-Blood Prince dan ook maar. Alleen het woordje 'and' volstaat.

Te beginnen met het tweede: nee, deze film gaat níet over The Half-Blood Prince. Hij komt in de film voor, er wordt terloops wat naar gerefereerd, maar verder speelt hij, en degene achter hem, absoluut geen grote rol in het verhaal. Lastig ook natuurlijk, als je als filmmaker aan zo'n titel vastzit en liever gewoon een highschool-komedie wilt maken. Het resultaat van een dusdanig dilemma draait nu voor u in de cinema.
Het zesde deel in de Harry Potter-franchise is ook géén Harry Potter-film. Dat kleine beetje basis dat in de eerdere delen werd gelegd, wordt uiteraard absoluut niet gebruikt. Van consistentie tussen de delen mag absoluut geen sprake zijn. Ons heerlijke Harry Potter-thema wordt één keer gebruikt. Spannende actiescènes zijn er niet. Actie wel, een heel klein beetje, maar spanning niet. De Hogwarts-kostuums worden voor het gemak amper gedragen. Moeten ook vervelend zitten, die dingen. Harry vergrijpt zich liever aan het minst hippe wat de kledingkast hem te bieden heeft, en loopt met jaren 80-overhemden zonder knoopjes zijn aanhoudelijke, moeilijke gestaar in andermans gezichten te boren. Zijn haar netjes gekamd. De boeken, ach wie leest die nog.

Het woordje 'and'. Ja, want waar de film wél over gaat is ... tadadadam ... verliefd worden En niet zomaar één iemand op iemand anders, neuh, iedereen op iedereen! De hele film door! Zelfs goeie ouwe Dumbledore houdt zich er mee bezig wanneer hij Harry naar zijn relatie met Hermelien vraagt! Juist! Want dat is natuurlijk wat er écht belangrijk is in de tijden dat Voldemort (wie zeg je?) is teruggekeerd en door het hele land mensen vermoord en gemarteld worden De personages, de ene, hoe onvoorstelbaar ook, nog charismalozer dan de ander, bekommeren zich vooral om wie wie leuk vindt en hoe al hun vreselijk ingewikkelde en diepgaande relatiekronkeltjes zo kinderachtig mogelijk te benaderen. Zo afstandelijk en niet-sprankelend als maar kan. Goed gelukt En (and) daarnaast gaat het ook nog over één of andere herinnering, die uiteindelijk met toch wel heel veel moeite in handen gekregen moet worden hoor.

Titel is dus crap.

Was de titel nou 'Harry Potter and the Terrible Tragedy of Not Kissing Ginny', dan had de film nog wel bonuspuntjes gekregen. Maar neuh, om geld te verdienen hoeven we heus geen lef te tonen.

Magisch is Harry Potter allang niet meer. Logisch ook niet. Ook dit deel zit weer vól met frustrerende onlogischheden (Harry die ineens niet meer beschermd wordt als hij in het Nest is, Death Eaters op Hogwarts en geen fittie, en ALWEER die extreem stomme rondvliegende zwarte beesten ). Net zoals in deel 5 is effectbejag veel belangrijker dan logica. Alle subtiliteit die een mensenleven kent, is ook verdwenen. Het thema verliefdheid wordt met alle geweld de film ingepompt, zonder een enkel personage daarbij ook maar een beetje diepgang te gunnen. Dan het acteerwerk. Iemand zakdoekjes bij zich? Het is dwijlen met de kraan open. Zowel Harry als Snape lijkt te denken dat ze het met één gezichtsuitdrukking de hele film wel vol zouden moeten houden. Boos worden? Verdrietig zijn? Geen behoefte aan. Elkaar een beetje het vuur aan de schenen werpen zou veel en veel te veel moeite kosten. Ieder gevoel van afkeer, haat, liefde, zal je dan ook zeker niet bekruipen tijdens deze film. Het boeit de personages zelf allemaal ook niet zo vreselijk veel.

Maar nu komt het: de film is wel grappig! Waarachtig! En niet grappig slecht, ofja niet alleen maar, soms worden er daadwerkelijk grapjes gemaakt die grappig zijn! Strange but true! Slapstick stond de makers blijkbaar erg hoog in het vaandel tijdens het schrijven van het script. Een spanningsboog ontbreekt volledig, hopen op een goede afloop zit er ook niet bij, maar we kunnen tenminste lachen Want daarvoor komen we natuurlijk naar Harry Potter

Ook wel vet is het Zwerkbal. Het duurt ongeveer hmm 3 minuten, en de helft daarvan zijn shots van Ron die de bal tegenhoudt, maar de bedoeling is er. Het boek volgend, maar dan ontdaan van al zijn scherpe randjes, krijgen we een lichtelijk ontdane Ron die na een BRILJANTE (not) actie van Harry aan de zwerkbalwedstrijd begint en vervolgens het leven op ziet bloeien. Waw, mijn hart ging bijna sneller kloppen. Zo simpel en vooral niet intens is het allemaal.
Ook leuk was dat het soms best mooi eruit zag allemaal (vaak wel weer ten koste van de logica HOE KAN HET OOK ANDERS). En de scène met het Liquid Luck is toch wel uitzonderlijk, want (fasten your seatbelts) Daniel Radcliffe is grappig!
Laatste goede punt is Hermelien. En daar is geen verder commentaar bij nodig.

En dat zegt wel genoeg over de film.

Reteslecht waren trouwens ook de details! Het is bijna boeiend om te zien hoe inspiratieloos je een fantasie-wereld als deze kunt vormgeven.

Nee, helaas, ook dit keer failt Harry Potter een beetje. Er is geen seconde nagedacht over aankleding, informatie-verschaffing, special effects, plotelementen: het is een bijelkaar geraapt zootje scène's die echt geen hechte film maken. Het slechte acteerwerk, de tientallen personages die allemaal langskomen en toch allemaal te weinig schermtijd hebben, de lelijke quasi-artistieke shots, het volledige gebrek aan een dreiging van Voldemort ... hmm. Zo moeilijk is het boek toch ook weer niet verkrijgbaar? We moeten het doen met een smakelijke pot grapjes die toch (helaas) de film niet het herinneren waard kunnen maken, en de belofte op een spannend volgend deel, gaap, iets wat we nog niet eerder gehoord hadden.

2*

En ik stem voor Peter Jackson.

(These are dark times, Harry. We have absolutely no idea how to make a good movie anymore.)

Een 2e kijkbeurt heeft de film geen goed gedaan, helaas.

De film is slechts af en toe middelmatig, en het grootste deel gewoon slecht. Mijn eerste tirade jegens deze film blijft overeind. Echter, 2 aspecten die me ditmaal mateloos irriteerden:

Ten eerste: de spanningsboog die het hele verhaal had moeten beslaan. Die is er gewoon niet! Er lijkt werkelijk geen greintje moeite gedaan te worden om deze überhaupt uit de grond te stampen, maar, net zoals een aantal boodschappen die het boek heel mooi overbrengt, krijgen sommige pogingen een paar zinnetjes dialoog, waarna de film alweer doorsnelt naar een nieuwe ontwikkeling. De thema's vriendschap en liefde worden bijvoorbeeld op die manier behandeld. Een paar zinnetjes erover uit de mond van een willekeurig karakter en klaar is Kees. Verschrikkelijk. Hetzelfde geldt voor Harry's angst om beheerst te worden door Voldemort. In het boek een prachtige en uitgebreide inwendige kwelling, in de film alweer een paar zinnetjes niet-overtuigende dialoog.

En doordat ook de spanning op ieder vlak ontbreekt ontkomt de film er, met zijn toch al niet al te boeiende ontwikkelingen (compleet de schuld van de film zelf!), niet aan om vrij saai te worden op een gegeven moment. Halfgrappige onzin wordt dan gebruikt als opvulling, stelletje inspiratieloze sukkels. En dat is echt zonde, met zulk mooi bronmateriaal als de boeken. Wat mij dit keer opviel is de 'kinderlijke' manier waarop het verhaal wordt benaderd. Voorbeeld: wanneer Harry in het begin wordt opgehaald door leden van de Orde van de Feniks, vliegen ze zo'n 2 meter boven wateroppervlak, recht door een stad. Dat is toch ontzettend dom! Hordes Death Eaters en Muggles die hen daar kunnen zien gaan, maarja, het ziet er natuurlijk beter uit om het zo te filmen. En op die manier wordt er wel vaker voor vermaak boven logica gekozen, ook bijvoorbeeld bij het eindgevecht in het Ministerie waarin iedereen plotseling kan vliegen in een zwarte of witte waas (hoe ze daar toch op gekomen zijn?), waardoor de hele film een wat 'kinderlijk' en simpel gevoel opwekt, waardoor het einde al helemaal niet meer spannend is. Het is gewoon een kinderfilm geworden, net alsof ze Harry dan nog even gaan omleggen aan het eind. De film neemt zichzelf aan de ene kant dus helemaal niet serieus, en tegelijkertijd ook weer wel. En dat wringt. Veel dingen slaan gewoon nergens op, en dat is gewoon slecht.

Ten tweede: de emoties die in dit deel de dienst zouden moeten uitmaken zijn er simpelweg niet. Natuurlijk wordt getracht ze over te brengen, maar nergens slagen de makers hier écht in. Mevrouw Vaals bijvoorbeeld, in het begin, heeft het met Harry over de Dementors die Privet Drive kwamen terroriseren, ze zegt dat de wereld compleet ligt te vergaan onder Voldemort, maar het is de manier waarop ze het zegt. Werkelijk alsof ze het over het weer heeft! Op een toon van 'laat ik eens wat conversatie maken en met iets compleet onbenulligs op de proppen komen'! Het is gewoon frustrerend dat ze doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is, gewoon absurd slecht, geen wonder dat ik als kijker de hele Voldemort-dreiging totaal niet angstaanjagend vond.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat Harry's gevoelens maar slap overkomen. Soms is hij opeens helemaal boos, eigenlijk zonder reden (bijvoorbeeld na de treinreis als hij Malfoy tegenkomt), en als hij zijn vrienden na maanden weer tegen het lijf loopt (letterlijk, hihi) vertoont hij de emoties van een robot! Zó slecht! Logisch dat de film je dan ook vrij koud laat. Dit heeft natuurlijk ook te maken met de houterige acteerkwaliteiten van Radcliffe. Toch had het beter gekund, én gemoeten, Harry Potter verdient veel beter. Dat het script ook geen hol voorstelt helpt ook al niet. Slechts een sneltreinrit die nog maar net kijkbaar is.

Dat waren de 2 factoren die het zwaarst wogen. Wat Potter nodig heeft is meer spanning, beter acteerwerk, betere (of in ieder geval logischer) special effects zonder rondvliegende beesten bij het eindgevecht, meer emotie, andere acteurs, een fantastisch script (wat niet moeilijk mag zijn met de boeken als bronmateriaal), betere muziek, en veel meer sfeer, fantasie en creativiteit. Het zit erin. Konden de makers het er nu nog maar uithalen.

Voorlopig verlaag ik met een half puntje.
2*

Als Lord of the Rings-fan wilde ik graag kennismaken met het andere werk van Jackson, en Heavenly Creatures leek me een goede film om mee te beginnen.

Het was geen slechte keus: ik was zelfs positief verrast. De relatie tussen de meisjes wordt geweldig neergezet, en die droomwereld is leuk gedaan. Een interessant personage vond ik de moeder van Juliet, wie het hoofdpersonage eigenlijk gaat haten, maar met wie ik heel veel medelijden had. Des te schokkernder was daardoor de climax.
Het viel mij ook op dat Jackson hier al probeerde om Nieuw-Zeeland zo mooi mogelijk in beeld te brengen, en met resultaat. Ook leuk dat zo ongeveer de hele crew ook aan LOTR heeft meegedaan

3,5*

Heel erg slecht dit.

De acteerprestaties waren niet om aan te zien (brrr), de 'special effects' deden aan een computerspelletje denken, en de personages zijn ongelooflijk plat en saai.

En de actie die er was, was zeeeeeer slecht. Meer woorden wil ik er niet aan vuil maken.

0,5* voor dit wanproduct.

De leukste top 5 waarmee Rob op de proppen komt is eigenlijk die van de 5 meest fantastische dingen aan Laura. En dat zegt in feite al genoeg.

Een muzikale romkom als High Fidelity is, bleek het zwaartepunt, zelfs nog meer dan op muzikaal, te liggen op romantiek. Voor mij onverwachts, maar zeker niet onaangenaam. High Fidelity is in alles een sfeerfilm. De sfeer in de platenzaak, het soort deprimerende plek waar je je desondanks helemaal thuisvoelt, is zeer sterk. Jack Black en Todd Louiso zijn als overenthousiaste baliemedewerkers ook geslaagd, grappig en origineel (vooral Jack Black), en met de muzikale kant van de film zit het ook wel snor. Maar wat écht sterk en memorabel is, is de melancholieke sfeer die bij Rob thuis hangt wanneer Laura afwezig is.

John Cusack speelt zijn rol met verve. Zowel Robs depressiviteit en alle genante momenten als zijn humor en liefde worden bovengemiddeld sterk aan de oppervlakte gebracht, geholpen natuurlijk door de platenzaak die voor een dergelijke output van emoties ook wel de volmaakte setting is. Met in de camera pratende mensen heb ik nooit echt problemen gehad, sterker nog, het heeft een behoorlijke toegevoegde waarde in een film als High Fidelity, die handelt over de diepste en meest herkenbare emoties des levens. Het blijft natuurlijk altijd een beetje glas ijs, maar in High Fidelity worden emoties op een bijzonder menselijke en herkenbare manier benaderd door Rob.

Ook fijn voor de kijker is dat Rob van humor niet ontstoken is, en de hele reis langs zijn exen en zijn fascinatie voor lijstjes is dan ook daadwerkelijk grappig. Geholpen wordt hij natuurlijk door de bijrollen van, naast Jack Black en Iben Hjejle, vooral Tim Robbins. Maar wat ik eigenlijk het leukste aan de film vond, was dat het zo ontzettend herkenbaar was allemaal. Niet de muziekkennis, het was eerder een deuk op je ego dat je zo weinig van muziek bleek af te weten, maar Robs gedachtekronkels. Zijn woede, zijn ideeën, zijn twijfels, en vooral zijn hamvraag: ben jij veranderd, of ben ik veranderd? High Fidelity biedt muziekliefde met werkelijke emotionele fundering.

Enige dat af en toe een beetje rammelt is het script. Scènes die te lang duren of te weinig inhoud hebben. Maar eigenlijk heeft ook dat wel zo zijn charme, past het wel bij de film. Maar het voorkomt ook dat de film echt briljant wordt. Maar toch. Als de film meer verhaalgestuurd zou zijn geweest, was het een hele andere film geweest.

3,5*

De film hanteert nogal een apart uitgangspunt; we zien 2 in feite losstaande liefdesverhalen op 2 verschillende continenten die weinig met elkaar te maken hebben, daar waar de meeste liefdesfilms zich ofwel tot één verhaal beperken ofwel de verhalen wat meer mengen.

Maar het heeft wel wat, de afwisseling blijft er op deze manier aardig in en dat is ook wel gewenst, want beide verhalen zijn nou niet echt ontzettend origineel of boeiend. Wat ook opvalt is dat naast de gimmick van het huizen wisselen er verhalend weinig geprobeerd wordt. Er ís ook amper verhaal, slechts het ontmoeten van een leuke wederhelft staat centraal. En hierbij is maar besloten er in beide gevallen een volwaardige liefdesgeschiedenis van te maken, wat de speelduur van meer dan 2 uur verklaart. Daarbij is het ook weer maf dat je het ene stel soms echt lang uit het oog verliest voordat je met het andere stel klaar bent. Soms duurde het gewoon te lang, ook al omdat de dialogen niet veel verder dan gemiddeld komen.

Hierdoor hinkt de film nogal op de humor, en die is nou ook weer niet je van het. Soms is het echter wel geslaagd, dat denken in filmtrailers van Amanda was bijvoorbeeld de eerste keer wel leuk. Daarna echter niet meer.
Wat overigens niet betekent dat de film niet best aangenaam en leuk is. De personages zijn sympathiek en best vermakelijk. De cinematografie is bovendien opvallend goed, de film huist echt prachtige beelden en ook Hans Zimmer's soundtrack is erg aanstekelijk. Zelfs het ontbreken van een degelijk verhaal zou je de film bijna vergeven door het goede acteerwerk van vooral Kate Winslet en Jude Law. Jack Black doet het ook goed, maar heeft verreweg de kleinste rol. Hij is wel goed bezig tot mijn favoriete acteurs te gaan behoren.

Maar wat de film ontbeert zijn simpelweg de emoties. Nergens wordt het meeslepend, ontroerend of écht heel grappig. Niks eigenlijk. Of nouja, de Napkinhead Man was wel hilarisch maar een tikkeltje misplaatst. En zo zijn er meer dingen die niet werken. Dat Jude Law door zijn dochters wordt gebeld en niet door lovers is bijvoorbeeld zó voorspelbaar dat de onthulling daarvan totaal niet meer ter zake doet. Er bestaat toch geen twijfel over of ze uiteindelijk allemaal mooi samen zullen komen, dus waarom doen ze zo moeilijk? Alle cliché's worden braaf gevolgd, en dat is toch wel flauw. Ook vond ik Cameron Diaz niet altijd even sterk, als ze aan het einde door de sneeuw loopt te rennen en, oh nee toch, even twijfelt bij het hek; gewoon slecht geacteerd. En dat in combinatie met de complete voorspelbaarheid, het ontbreken van een verhaal, de niet echt boeiende bijzaken die soms niet eens goed werken, de te lange speelduur en het uitblijven van emoties maakt dat de film niet zo goed is als hij had kunnen zijn.

Maar ondanks alles heb ik me erg goed vermaakt. De film zorgde zelfs nog voor een heel klein beetje vrolijkheid als de film afgelopen is. En echt saai wordt het ook niet. Maar een mooie of boeiende kijk op de liefde? Niet echt.

2,5*

Een nogal maffe film. Hij zit vol met compleet ongeloofwaardige wendingen (Mandy kleedt zich uit als ze vrolijk is, Vera stuurt Colin een uitnodiging voor een bruiloft zodat hij haar ten huwelijk vraagt... ) die slechts verzonnen zijn voor simpele verhalende effecten. De acteurs doen hun best, maar alleen Minnie Driver bakt er wat van. Heather Graham is wel aangenaam om te zien, maar ze past voor geen meter bij Colin Firth. Bovendien is ze gewoon een dom karakter.

De humor is wel leuk, doch vaak te geforceerd. Maar wat me het meest stoorde was dat de zogenaamde problemen enorm makkelijk overwonnen konden worden. Nergens had je het gevoel dat deze romance echt in gevaar kwam. Erg cliché ook. De hoteleigenaren waren aardig, maar ook over-the-top. Een film die veel naar grote voorbeelden heeft gekeken maar weinig ziel of creativiteit bevat.

1,5* - want het blijft een domme film.

- How's Lurch?
- He's in the freezer.
- Did you say "Cool off"?
- No, I didn't say anything actually.
- Shame!
- There was a bit earlier on that you missed when I distracted him with the cuddly monkey. And then I said "Playtime's over" and I hit him with the Peace Lily!
- You're off the fucking chain!



Hilarische film, de grappen zitten werkelijk overal in verstopt. Ieder personage is zeer grappig, het verhaal zelf is zeer inventief en voelt precies aan zoals een actiefilm aan moet voelen. Terwijl het stiekem toch een parodie op de actiefilm is, tegelijkertijd een toonbeeld van hoe vermakelijk dat wel niet kan zijn. Ieder personage was uitzonderlijk goed gecast, vooral Timothy Dalton was een waar genot om te zien in zo'n gluiperige schurkenrol. Simon Pegg zelf lijkt bijna gemaakt voor deze rol, cool om te zien hoe hij aan het eind helemaal loos gaat. Ook de verwijzing naar Point Break daar was simpelweg briljant .

Ook alle hoofden die je maar heel even zien geven een meerwaarde, vooral Bill Nighy deed het heel leuk in de 2 minuten dat je hem ziet. Peter Jackson heb ik trouwens gemist (ondanks zeer goed opletten!), weet iemand waar hij zit? Cate Blanchett kon ik wel nog ontdekken, ondanks of misschien juist doordat je alleen haar ogen ziet en haar stem hoort ^^ De makers wisten goed wat ze wilden maken en ook hoe ze dat moesten bereiken, en de film kijkt heerlijk weg en zakt eigenlijk nergens in. Sommige humor is zeer flauw, daardoor uiteraard niet meteen slecht, soms is het heel erg uitgekiend. En daarnaast talloze mini-grapjes, zoals wanneer Dalton langsrijdt bij dat onthoofde acteurspaar en hij Romeo and Juliet van Dire Straits op heeft staan. OK, die 2 acteurs speelden inderdaad Romeo en Juliet, maar verder slaat het gewoon nergens op, maar tóch is het zeer grappig.

Fantastisch leuke film.
4*

Hier had ik minder van verwacht. Veel minder.

En dat is natuurlijk altijd mooi bij een film. Mijn eerste vooroordeel kwam voort uit het feit dat politieke drama's me over het algemeen niet zo liggen, niet echt mijn genre. Van dat soort 'tv-films' (ik noem het tv-films omdat ik ze echt niet op dvd ga kopen, de enige kans dat ik ze zou zien is als ze op tv komen) wordt ik vaak nogal slaperig en verlies ik zelfs mijn interesse in het medium een beetje. Deze keer 'had ik geen keus' toen het verreweg de meest interessante titel was die Filmvalley aanbood. En aanvankelijk leek Hotel Rwanda toch niet echt een uitzondering te vormen op wat ik had verwacht, de film bouwde voorzichtig maar degelijk op en al snel was het conflict waar de film om draait begonnen.

Maar vanaf daar gaat het geweldig. De twee beste punten van de film zijn Don Cheadle, die zijn rol van Paul overdonderend goed neerzet met als hoogtepunt de scène waar hij zich terugtrekt op zijn kamer en in huilen uitbarst, en het script, dat vrij vlot verloopt en toch een accuraat beeld weet te geven van zowel het conflict zelf als het leed dat Paul en de mensen om hem heen ondergaan. De rollen van Phoenix en Reno waren weinig boeiend, maar vooral Nick Nolte en Sophie Okonedo speelden hun rol met verve. De thema's die de film uitdraagt komen prima naar voren, de machteloosheid, de waanzin, de chaos, het menselijk leed en hoe mensen onder zulke omstandigheden leven en met elkaar omgaan; de film zet het allemaal prima neer en vormt een mooi en aangrijpend geheel.

De radio was de beste vondst van de film (en misschien zelfs de enige noemenswaardige, naast bovengenoemde punten). Vreemd, zelfs eng om te horen hoe mensen (weer eens) gemanipuleerd worden en zo tot gruwelijke daden in staat zijn. Het is logisch dat zoiets in de film wordt verwerkt natuurlijk, maar het had beslist slechter gedaan kunnen worden.
Toch had het (zoals ik toch wel een beetje verwacht had) verder weinig om het lijf, naast de sterke emotionele kern. Op het conflict zelf na weinig nieuws onder de zon, geen prachtige shots of briljante vertelstructuur, slechts hoe de hutu's en de tutsi's elkaar afmaken en alles wat daaromheen speelt. En dat soort dingen zijn natuurlijk al snel aangrijpend. Het einde stelde zelfs lichtelijk teleur, het had van mij wel wat wranger gemogen, bijvoorbeeld dat Paul de mensen in het hotel wel gered zou hebben, maar dat zijn twee nichtjes het niet hadden overleefd.

Maar dat is slechts een kleine smet op het verder prachtige script.
3,5*