Opinions

Oude mensen. De aftakeling die ouderdom heet. Het heeft me eigenlijk nooit echt kunnen interesseren. Het lijkt ook een beetje een bezigheid voor andere, misschien iets minder oude mensen, niet voor mij.

Dank dus aan het medium film. The Savages weet fantastisch de gevoelens te schetsen die met de situatie van een dementerende ouder gepaard gaan. Het acteerwerk van de oude vader is schitterend. Je ziet in zijn ogen de gewelddadige man die hij geweest moet zijn, en het slappe aftreksel dat hij er nu van is. Door hem werd bijzonder sterk voelbaar hoe face-to-face met de dood je bent, hoe ontzettend vreemd het is om over je hoogtepunt in het leven heen te zijn en af te bouwen.
Door nog veel meer uitzinnig acteerwerk, van Laura Linney en Philip Seymour Hoffman, wordt de keerzijde van het kind-zijn ook pijnlijk duidelijk gemaakt. Hoffman is, zoals altijd, de hele film lang feilloos, en echt ijzersterk in de scène op de parkeerplaats bij een verzorgingstehuis. Waarin hij uitlegt waarom die leuke bloemperkjes hier aangelegd worden. Maar Laura Linney lijkt pas helemaal de rol van haar leven te spelen. Als mislukte artiest, seksueel gefrustreerde, aandachtszoekende, gekleineerde en depressieve dertiger. Ze weet ieder aspect van haar complex trieste personage verbijsterend in balans uit te spelen. Echt volkomen meesterlijk.

De film is schrijnend, ontroerend en bij vlagen best grappig. Filmtechnisch zit het allemaal prima in elkaar. Met prachtige beelden worden locaties en situaties uitermate knap van vlees en bloed voorzien. Het koude, besneeuwde landschap vs. het zonnige heuvelgebied bijvoorbeeld. De personages krijgen kansen te over om elkaar te beoordelen, uit te schelden, te irriteren, en soms, heel soms, een hart onder de riem te steken. De dialogen zijn sterk. Onderlinge relaties worden krachtig op de tang genomen en naast het ouderdom-gebeuren zijn er nog zat andere emoties die spelen tussen broer en zus. Vermakelijk en intrigerend.
Maar het sterkste aan de hele film was voor mij het moment dat de vader doodgaat. "That's it, then?" Ja, dat was het. Daarvoor heb je al die moeite gedaan, al die stress doorlopen. Zonder ook maar één keer bedankt te zijn. Zonder ook maar het kleinste beetje compensatie of verzadiging. Dat was het dan.

The Savages is een sterke film over hoe mensen zich door hun leven heen worstelen. Ja, dat is het. De strijd met het leven.

3,5*

Maar hij is totaal niet eng. Vooral omdat Jigsaw opeens wordt neergezet als een zieke oude vent, is dat hele personage niet eng meer. Acteerprestaties waren ook maar niks . Een huis vol met stereotypes die ruzie maken en 1 voor 1 sterven, goh wat origineel bedacht. Het einde deed het gelukkig wel goed. Sfeertje was ook wel leuk, en saai werd hij ook niet. Maar verder snap ik niet wat iedereen er zo geweldig aan vindt.

Aangename en vermakelijke film, die ondanks zijn toch wel erg mooie hoofdkarakter sterk in de middenmoot blijft drijven. Het helpt wel als je je min of meer kan vinden in Black's fascinatie met Rock, zoals ik. De muzikale scènes zijn dan al een stuk leuker, en een klein beetje Richard Linklater-touch maakt het af.

Toch is het wel duidelijk vrij mainstream, waardoor stereotypen en voorspelbare wendingen niet geschuwd worden, en dat tempert de lol toch wel. Het uitblijven van het opwekken van emoties, of zelfs maar een degelijke poging daartoe, verraste me dan weer wel, maar kon me tegelijkertijd wel bekoren. Ik had niet zoveel behoefte aan veel emotie in deze film. Maar helaas kwamen veel dingen ook niet echt uit de verf, Cusack's karakter bijvoorbeeld, en ook het niet-winnen aan het eind op de wedstrijd.

Maar ach, dankzij Black en enkele leuke bijrollen zeker een film die gezien mag worden. Soms wat veel wishful thinking; vooral met betrekking tot de klas, maar dat maakt weinig uit. De aftiteling was dan weer wel Linklater-style en bijzonder leuk. De rock-moraal was ook redelijk komisch voor een familiefilm, al was een link met een standaard moraal natuurlijk snel gemaakt.
Nouja, de Rock en Black en de aanstekelijke scènes redden de film in dit geval. Mag er best wezen, deze film.

3*

Ohjee. Deze film maakte me bang. Ik kwam tijdens het kijken namelijk tot de conclusie dat ik vrijwel exact hetzelfde in elkaar zit als de hoofdpersoon. Zijn denkwijzes en gedachtegangen liggen griezelig dicht bij de mijne. Geen goed teken.

The Science of Sleep gaat over een goed-bedoelende maar veels te naïeve jongeman die tegen keiharde fouten aanloopt op het gebied van relaties, en bij gebrek aan beter zijn droomwereld in vlucht. Dit gegeven wordt zeer speels en dromerig uitgespeeld, maar ik laat me niet voor de gek houden. In feite zie ik in de film een veel diepere boodschap, dan het komisch/romantische karakter van de film doet vermoeden. De film state dat de dromer, de romanticus, de man die misschien zelfs op het randje van de paranoia wankelt, veel moeite zal hebben om het ware geluk te vinden. De mens die realistisch is en meer 'in het leven staat' zal allicht meer moeite hebben zichzelf tot individueel geluk te manipuleren (wat in de film expressief gebeurd in Stéphans dromen), maar zal 'echt', gezamenlijk geluk makkelijker weten te vinden. Terwijl de dromer met zijn suffe houding zichzelf en zijn geliefde te gronde richt en te kampen zal hebben met depressieve gevoelens.

Toch bijzonder dat een film mij dat soort dingen laat bedenken. De film is in feite een verhaal van Stéphan zelf. De sfeer is gedurende de hele film hetzelfde. Lief, grappig, een beetje afwezig, naïef: precies Stéphans karakter. Dit wekt, ondanks zijn tekortkomingen, sympathie voor Stéphan. Ook fijn is dat Stéphanie ook wel affectie voor Stéphan voelt, wat de hoop op een goede afloop in stand houdt. Maar is een sukkel, een sympathieke loser die heus wel zijn mannetje staat behalve als het aankomt op relaties, is die wel in staat om over zichzelf heen te stappen en er een goed eind aan te breiden? Is het de dromer of de realist die het antwoord op deze vraag wint? Is dromen nu uiteindelijk wel zo bevorderlijk voor ons echte leven, of niet?

Het is knap hoe dit ingewikkelde gevecht tussen droom en realiteit gevisualiseerd is. Vooral omdat het dusdanig is gedaan, dat je je ook nog met bovenstaande vragen kunt bezighouden. Tel daarbij op de onmiskenbare Michel Gondry-touch, die zich uit in de schitterende aankleding en de fabuleuze droomsequenties, en het aanstekelijke acteerwerk, en de humor, en je kunt stellen dat de film zeer geslaagd is in zijn opzet. Aangenaam om te volgen, lekker menselijk, maar die extra dimensie komt doordat het mij gewoon verschrikkelijk onder de huid kroop. Als ware het een voorbode voor mijn eigen leven.

4*

Daarvan had ik alleen in het begin last, na een tijdje was dat helemaal over. Een magisch mooie film. Heel fantasierijk, maar net niet té afstandelijk, en de eerste keer dat een animatie-film zulke emoties bij me losmaakt. Ik heb nog nooit zo meegeleefd bij een animatiefilm. Ook gelijk mijn eerste Chinese.

Vooral goed vond ik de spanning die de film opriep met dingen als:'Houd je adem in!', of 'Zorg dat je voorbij de rivier komt!'. En hoe de hebberigheid van de mens wordt aangetoond, ook in die baby. Én de muziek was schitterend, niet te vergeten.

Een betoverend mooi sprookje dat ik vlug nog eens wil herzien.

4,5*

Dat Kubrick een bovenmenselijk getalenteerd filmmaker is, daar was ik wel uit na A Clockwork Orange en 2001: A Space Odyssey. Het is zelfs raar om je te realiseren dat die vent, net als wij, ook 'maar een mens' was.

Niet zo vreemd dan ook dat ik van The Shining wolkenkrabbende verwachtingen had. En wanneer heeft dat een film ooit goed gedaan? Zaken uit het verleden bieden geen uitsluitsel voor de toekomst, en dit ís nota bene een Kubrick, de favoriet van mijn ouders nog wel, mét Jack Nicholson, dus zou The Shining het allemaal waar kunnen maken?

Een verlaten huis. Er is ooit een moord gepleegd. Een geflipte bijlmoordenaar. Ring a bell? Ik had eigenlijk iets meer originaliteit verwacht van een verhaal dat Kubrick zou verfilmen, maar ehm, die bleek er dus niet te zijn. Het hele verhaal achter 'The Shining' is het onderscheid, maar dat is ook niet echt spectaculair.
Maar Kubrick zou niet in zijn eigen doen zijn wil hij een onoriginele film maken. The Shining is dan ook moeiteloos de best uitgevoerde versie van het verlaten huis en de mysterieuze, bloederige moorden. En waarom? Omdat Kubrick aan het roer staat. Uiteraard.

Maar genoeg over Kubrick, wat heeft The Shining te bieden? Een hoop lol, dat staat vast. Ik heb het niet zozeer eng alswel vreselijk grappig gevonden als die verlaten hal weer in beeld kwam waar zo'n onmogelijk grote hoeveelheid bloed doorheen stroomde. Of als de twee dode meisjes weer om de hoek kwamen kijken. Of als het (briljant acterende!) jongetje REDRUM op de deur kalkte. Het is allemaal zo absurd, zo vervreemdend, zo maf, dat je niet anders kan dan er keihard om lachen. Nicholsons dronken overpeinzingen met ingebeelde vriendjes, nog zoiets. Of de muziek. Best wel eng hoor, maar echt angstaanjagend? Neuh.

Maar ik heb zelden een film gezien die zo briljant is voorbereid. De luchtshots, de tracking shots, maar eigenlijk iedere camera-positie leek de perfecte. De aankleding, het acteerwerk, de scène-opbouw, het verhaal zelf: allemaal top-notch! Jack Nicholson voorop, als hij eenmaal zijn bijl heeft gevonden is hij te goed voor woorden. Alles wat hij opmerkt is raak, en je kunt de maniakale furie uit zijn ogen voelen spuiten. Fantastisch! Shelley eveneens, wie had er beter met haar handjes wapperend om hulp kunnen gillen dan zij? Heerlijk om ze door het huis te zien stieren. Maar nog altijd niet écht eng.

Of het aan mijn mede-publiek lag of aan de film weet ik echt niet. Maar de film heeft teveel humor, lol, plezier en overrompelende genialiteit in zich om niet aan een goede score te komen. En het voelt alsof die alleen maar kan stijgen.

3,5*
Wel een beetje anti-climax dat Nicholson zijn gezin niet gewoon lekker de pan inhakt. Ook al had ik het jongetje en Tony nog een lang leven gegunt.

Vreemd om een Shrek-film te kijken die helemaal niet grappig en zelfs saai is.

Het verhaaltje was doodsimpel (opzich niet erg hoor) en veel te moralistisch. De nieuwe personage's waren niet zo leuk als die in de vorige films, vooral het prinsessen-team was pijnlijk ongrappig. Maar het ergste was nog wel dat er niet één grap in zit die zich kan meten met die uit een van de eerste twee films. En omdat je toch weet dat het allemaal wel goed af zal lopen enzo, is dat nu juist het te vullen gat voor de makers. En dat probeerden ze her en der ook wel, maar het lukte ze niet.

En Shrek zelf is een stuk minder boeiend dan eerst. Hij is veel te sociaal en goed geworden. Ik vond hem wel cool als asociaal, lompe ogre in deel 1, gediscrimineerde en gefrustreerde ogre in deel 2, maar in deel 3 gebeurt er helemaal niets nieuws. Of je moet het zijlijntje over hun kinderen meetellen, maar zelfs dát was te slap om te overtuigen.

Een flinke teleurstelling dus, die veel te lang duurt door het gebrek aan grappen. 1,5*

Ik betrapte me er zo halverwege de film op dat ik hem maar niks vond. Eigenlijk alleen die verhaallijn van Bruce Willis vond ik erg leuk. Daardoor werd de rest van de film voor mij ook wat beter. Ik zal hem nog wel een keer opnieuw bekijken, zien wat ik er dan van vind.

Voor nu 3*

Slumdog Millinaire laat zich het best omschrijven als een bruisende rondreis door een avontuurlijke wereld (de onze), met al zijn overweldigende en ook verschrikkelijke, dramatische, grappige en euforische kanten. Een soort Indiaans what a wonderful world met humor en levenslust. Waar je bovendien wat van leert.

Slumdog Millionaire is een zeldzame film. Een instant klassieker. Een van sfeer overlopende belevenis met méér dan gedenkwaardige scène's, menselijke ontwikkelingen, gevoelens, grapjes, spelletjes en kusjes. Maar vooral met een wagonlading aan al dan niet ranzige schoonheid. Het is een intense film. Danny Boyle toont je de wereld met zo'n oprechtheid dat je er werkelijk in kunt geloven en er helemaal in meeleeft. De naieve/briljante/geweldige Jamal is een fantastisch hoofdpersonage. Van zijn jeugd tot aan de invulling van zijn lotsbestemming blijft hij schitterend en menselijk en een hopeloze romanticus. Echt zo eentje die je wíl blijven volgen. Zo'n baken van hoop. Ook door het mooie acteerwerk natuurlijk, met name van de jonge kindertjes en hun mooie dromen.

Slumdog Millionaire opent dan ook al meteen goed. Die uitgestrekte sloppenwijken zijn zó magnifiek in beeld gebracht (net zoals de Taj Mahal en de hele rest van de film eigenlijk) dat je de film bijna romantisering zou verwijten. Ware het niet dat dat andere, negatieve gezicht ook zeer sterk getoond wordt. En het is die continue relativering van alles die de film zo borrelend en innemend maakt. De soundtrack, van het soort laat-jezelf-gaan discomuziek met stijl, weet het ingenieus op te stuwen naar nieuwe hoogten. Een unieke combinatie script/muziek/cameravoering/personages/sfeer dus, en hoe dat voelt is onbeschrijfelijk. Maar het zal de film naar mijn verwachting de oscar opleveren. Dit is gewoon 'meer dan de som der delen' op zijn maximum.

Slumdog Millionaire is genieten. Van mazzel en van gruwel. Spannend en schokkend, opluchtend en ontroerend tegelijk. De liefde tussen de twee hoofdpersonages is een onwaarschijnlijk goed gelukt geval van simpel maar sterk. De emoties die de film uitademt en de wonderbaarlijke situaties waarin Jamal zich steeds bevindt zijn simpelweg om van te smullen. Er gaat een zekere kracht in om, een wil, een ideaal. Nog nooit eerder gezien. Alsof in de stront moeten baden voor je droom, die vervolgens door je meest naaste verwoest wordt, met alle emoties van dien gewoon bij het leven hoort. Alsof iedereen dat mee zal maken.

Ja, Slumdog Millionaire is mooi.

Het mooiste frame van de film zit helemaal aan het einde, en is makkelijk op te pikken want het wordt bevroren. Fantastisch.

En ik vind het zó stom om te zeggen bij een film, want het klinkt altijd zó respectloos, maar bij deze film is het zó van toepassing dat ik het toch ga zeggen ... de aftiteling is het beste!! GENIAAL in het kwadraat! Tranen van in mijn ogen gekregen!

Wat een leuke oscarfilm zeg, dat had ik niet verwacht. Sprookjesachtig groots, flitsend snel en dramatisch en verbluffend. Slumdog Millionaire laat zich het beste omschrijven door interessante woorden. Levensecht.

4*

Maar ik heb wel héél veel zin om ze te verhogen

Overigens vond ik, in tegenstelling tot blijkbaar de meesten hier, het idee om over Weekend Millionaires een film te maken al meteen leuk. Zonder iets van de film te weten. Ook al had ik iets als dit nooit kunnen verwachten, natuurlijk.

Het Britse antwoord op Tarantino, toch?

Mocht dat toch aan mijn eigen brein ontsproten zijn (volgens mij niet overigens, ik heb het vast ergens gelezen): klopt als een bus. Ritchie maakt met Snatch een onconventionele, hippe film vol elkaar dissende karakters met een verwrongen moreel besef waarin ze vooral zelf profiteren van al hun criminele uitlatingen en niet zozeer rekening houden met de levens van anderen. Coolheid, om het kort te zeggen. Ook de verscheidenheid en de manier waarop verhalen elkaar kruisen doet sterk denken aan Pulp Fiction. En dat is nogal een film om aan te tippen. Gedurfd is het zeker, maar is het slim om zoveel hooi op de vork te nemen? Niet echt.

De conclusie dat Tarantino heer en meester is in dialogen, en, specifieker nog, coolheid die zich in dit gekibbel uit, kun je al zo'n beetje trekken voordat je de film hebt gezien. Dus dat zal ik maar alvast doen: Snatch haalt het niet bij zijn voorbeeld. Sommige dialogen voelen geforceerd, de beste dialogen in de film maken niet zo'n indruk als Ritchie zou willen en het verweven van verhaallijnen kan ook stukken doordachter dan hier. Snatch lijkt een soort Pulp Fiction-light.

Maar nu komt het: daarmee is ook wel zo'n beetje al het negatieve over de film gezegd. Ritchie weet welzeker fascinerende personages ten tonele te brengen! En nog veel ook: er lopen een stuk of 10 pissed-off personages rond die allemaal op hun eigen manier beheerst en cool zijn. Snatch heeft ongetwijfeld één van de coolste ensembles ooit. Brad Pitt spant de kroon, maar ook Benicio Del Toro, Jason Statham, Vinnie Jones en een hoop fantastische acteurs waarvan ik de naam niet ken weten met alle finesses van het vak coole personages neer te zetten.

Het plot is soms wat moeilijk te volgen maar is bijzonder interessant. Bovendien ligt het tempo ontzettend hoog en zit de film vol montage-geintjes en plottwists. Dat het een vermakelijk geheel is, staat buiten kijf. De soundtrack is ook al geweldig en komt misschien nog wel het dichtst in de buurt van een Tarantino-achtige klasse. En daarnaast kent de film een respectabel aantal zeer geslaagde grappen, een hondje, een aldoor enerverende cinematografie en een fantastische sfeer. Het is een bijna aanstekelijk geheel, alsof je naar een soort dans van geweldige acteurs en vakmensen zit te kijken die je uitnodigen om mee te doen. En dan is er ook nog de spetterende finale. Een boksring is nog nooit zo mooi geweest. De combinatie slow-motion, hyperactiefheid, bruut geweld, humor, mannen met ego's en sfeer lijkt samen te komen in dat lichaam van Brad Pitt dat zich zo'n beetje exact horizontaal een meter boven de grond bevindt. Prachtig geschoten.

3,5*

Maar de coolheid sluit een toekomstige ophoging niet uit.

De mythische status is natuurlijk gegrond. De animaties zijn schitterend, de diertjes in het bos zijn ongeëvenaard schattig en de muziek is bij vlagen geweldig. Maar dat was het dan ook wel ...

Ruim 70 jaar na uitbrengen begrijp ik de poespas rondom de nieuwe dvd-release niet zo. Tuurlijk, het blijft leuk om een keertje terug te kijken, om te denken "Goh, dat ik hier geboeid naar kon kijken vroeger", maar veel meer kun je niet meer met Snow White and the Seven Dwarfs. Van een verhaal valt niet te spreken. Het gros van de film bestaat uit de eerste confrontatie van de Zeven Dwergen met Sneeuwwitje, waarin dezelfde grap wel 5 keer wordt gemaakt en het plot niet vooruit te branden is. Zeven decennia geleden was het een fenomeen om deze nog steeds uitmuntend geanimeerde wereld te kunnen zien, maar tegenwoordig zijn we alweer veel beter gewend. Het is treurig om vast te stellen, maar het is waar ik voor vreesde: Sneeuwwitje is achterhaald.

De liefde tussen Sneeuwwitje en de prins is lachwekkend slecht, en alles in de film is van het puurste wit of het donkerste zwart. Enige lichtpuntjes waren die beesten, die waren schattig, Dopey, die was ook schattig, Grumpy en de Queen. Verder ook een leuk liedje of twee, maar over het algemeen stoorde de overdaad aan muziek vooral. Het grootste deel van de film is gewoon absoluut niet boeiend. Op narratief, emotioneel of humoristisch vlak is het allemaal ronduit saai. Het kostte me moeite om hem uit te zitten.

2*

De film gezien onder levensbeschouwing, echter zonder Nederlandse ondertiteling. En ook met vele side-notes van de lerares ontgaat mij dan een hoop in die Duitse taal.

Maar het zal mede door de omgeving (mijn klas) gekomen zijn dat ik de film niet echt goed vond. De homoseksualiteit is al vanaf het begin voelbaar, en als je er toch niks van snapt en het enige woord dat je opvangt 'Schwoel' (of hoe je het schrijft) is, is de film een stuk grappiger dan hij waarschijnlijk bedoelt was. Zeker met het gay-opperhoofd en zijn banaan. Of Tobi's bloedmooie vriendin die hij laat stikken voor een jongetje van het andere kamp. Nee toch!

Wat ik dan weer wel opving was de bedoelde humor, en die was helemaal niet grappig. Dan dat liedje als ze aan het einde hun wedstrijd moeten roeien, aargh.

Mijn beeld is hoe dan ook te vervormd om de film eerlijk te beoordelen. Als ik hem ooit nog eens mét ondertiteling zie zal ik dat wel doen.

Zwaar drama dat WOII knap voelbaar maakt door zich eens niet expliciet te richten op de gebeurtenissen aldaar, maar op de nasleep voor betrokkenen.

Het drama is mooi geschoten en de film wordt vlot verteld. Het is in feite een doorsnede van een aantal levens, waarbij de flashbacks van vitaal belang zijn. En deze flashbacks zijn dan ook vreselijk interessant. De rol van Meryl Streep hier is volmaakt, uniek, je vergeet dat je naar haar zit te kijken. En dat gebeurt toch minder vaak dan ik dacht. Ik begin na deze film wel langzamerhand te snappen waar ze haar oscars aan verdient heeft. Ook Kevin Kline is flink op dreef met een prachtig onberekenbaar karakter. In zijn eentje weet hij de spanning in scènes op te stuwen door simpelweg in het midden te laten of hij zich goed of slecht voelt. Adembenemend goed. Kevin Kline en Meryl Streep behoren naar mijn mening na hun rol in deze film tot de boeiendste en meest ontzagwekkende filmkoppels ooit. Eigenlijk steekt hoofdpersoon Stingo daar wel flink tegen af. Zijn rol in het verhaal is eigenlijk die van de kijker, je raakt steeds meer betrokken bij deze 2 mensen en je voelt steeds meer dat er in het verleden iets is gebeurd wat nu nog zijn gevolgen kent. Een dusdanig karakter kun je leeg noemen, want echt interessant wordt hij ook niet, maar het werkt in deze film goed. De scènes met de 3 samen zijn gewoon fantastisch, en ze zijn vrijwel de hele film door met z'n 3en samen.

En hoe langer hij duurt, hoe zwaarder de emoties gaan wegen. Dat is erg cool, en bovenal zeer knap. De film zakt niet meer in, maar wordt een pijnlijke en innemende doorsnede van de meest emotionele kant van het leven. De keuze uit de titel is schokkend, helaas had ik al gehoord wat hij precies inhield, en maakt een hoop duidelijk. Het is eigenlijk het hoogtepunt van de film dat je onder ogen moet zien hoe vreselijk de oorlog was. En dat het leed nog veel verder ging dan lichamelijke ongemakkelijkheden. De psychologische martelingen worden in deze film belicht. En hoe.

Ik ben er zeer onder de indruk van. Echt een topfilm die je bij de strot grijpt. Het soort film waardoor een wereldleider ervan af zou kunnen zien om de oorlog aan te gaan, denk ik. Zo pijnlijk.

5*

South Park: The Movie! Wie wil dat nou niet!

Ik ben al enige tijd fan. Ik heb de serie nooit 'gevolgd', maar toen ik uitvond dat alle (!) afleveringen gratis te zien zijn op www.southparkstudios.com/episodes[/url] ben ik eens lukraak wat gaan kijken.

En wat een openbaring. Sindsdien kijk ik steeds als ik me even verveel of behoefte heb aan humor naar South Park. De ene aflevering is natuurlijk beter dan de andere, maar ik heb er nog niet één gezien die niet grappig was De humor zit 'm werkelijk in alles, hoe verzinnen ze het. Het spelen met cliché's en de absoluut niet subtiele maatschappijkritiek is briljant. De onlogica is al helemaal heerlijk. De inwoners van South Park ontbreekt het vrij zeker aan enige vorm van hersenen in hun hoofd. Met onvoorstelbaar onwaarschijnlijke maar hilarische situaties tot gevolg. De makers hebben ook absoluut nog nooit gehoord van preutsheid, de seksgrappen steken elkaar in banaliteit steeds weer naar de kroon en het kan niet anders of South Park verandert op de lange termijn je visie op seks, discriminatie, homoseksualiteit, World of Warcraft en andere 'serieuze zaken'.

Trey Parker en Matt Stone hebben het maken van een serie/film met kwalitatieve slapstick én intelligente humor duidelijk perfect in de hand.

Oh en Terrence en Phillip

Waarom vertel ik dit? Nou, de film is eigenlijk een lang uitgesponnen aflevering. Met zo nu en dan een verrassender cameravoering en veel meer liedjes, maar verder verschilt het in geen enkel opzicht van de serie. Fantastico!

Niet alleen blijkt het concept uitstekend te werken, ook heeft Trey Parker duidelijk een talent voor het schrijven van aanstekelijke liedjes. Misschien is het er nét ééntje te veel hier, maar het overtreft kwalitatief gezien menig musical! Het beste liedje dat erin zit is overigens die langere versie van Kyle's Mom Is A Bitch, ik lag echt op de grond toen Cartman daar weer mee kwam Come on, you all know the words!

De maatschappijkritiek zie ik bijna niet eens meer, maar is er wel degelijk. Maar het beste is nog wel dat ze Terrence en Phillip zo'n prominente rol hebben gegeven en dat die mensen uit Canada zo herkenbaar zijn De ene na de andere geniale South Park-grap komt in rap tempo op je af, en dat is toch wel heerlijk voor een South Park-fan. Enkel het Satan-gedeelte werd me af en toe iets te lang, en dat is ook de enige kritiek. De film heeft net iets te weinig op net iets te veel tijd.

Maar wat boeit het ook eigenlijk

4* - verplicht voor fans van de serie, en voor ieder ander een uitstekende kennismaking met wat cultureel erfgoed is geworden.

On Mondays she's a bitch, on Tuesdays she's a bitch - she's a bitch to all the boys and girls! xD

Wat een schitterende film. Prachtige beelden en een heerlijk verhaal, met een perfecte combinatie van spektakel en drama. De muziek is helemaal de crème de la crème, prachtig. Ook de geweldige rollen van o.a. Grachus, Crassus, Virinia en natuurlijk Spartacus zelf maken deze film een geweldige ervaring. Komt nergens écht gedateerd over, naar mijn mening.

Mijn eerste Kubrick is een feit, en ik las dat hij liever had dat deze van zijn cv werd verwijderd. Dat belooft wat

4,5*

Een tegenvaller. Zelfs als je er niets van verwacht.

De personages lopen hier allemaal zo moeilijk te doen dat het meer op een soap lijkt. Jaloezie, liefde, gezeur, nog meer jaloezie. En de dialogen zijn vaak erg cliché. Ik moest wel lachen toen een personage op een gegeven moment aan god smeekte of hij Peter Parker wilde vermoorden! Dat kan niet helemaal de bedoeling zijn geweest.
Verder reageren de personages ook nog eens onlogisch. Dit maakte de film helaas niet meeslepend, ook al omdat hij gewoon te lang duurde. Nog een minpunt is al die actie die er maar in werd gepropt óm de actie. Je kon zien waar het budget aan op was gegaan, maar het zag er bij vlagen nog lelijk uit ook. En de bad guys hadden eigenlijk geen van allen emotionele diepgang, ook al lagen de kansen daartoe meer dan open. Zonde.
Kortom: Het hele Spider-Man gevoel uit de eerste 2 films is zo goed als verdwenen. Een beetje vergelijkbaar met Pirates of the Caribbean 2.

Natuurlijk waren er ook wel wat goede scènes, zoals die met de ober in het begin, het stukje dat Aunt May: I don't understand, Spider-Man doesn't kill people zegt, en de dansscène met MJ en Harry. James Franco was sowieso het beste bezig. Het meest aangename karakter uit de film in mijn ogen.

Mochten er nog meer gevolgen komen, mij best, maar haal aub dat vieze actie-laagje ervanaf. Maak er weer een Spider-Man film van.

2,5*

Een sprookje voor volwassenen. Watte?

Want ja, zo werd hij toch echt gepromoot. Ik kon het er helaas niet uithalen. De vormgeving van de fantasy-wereld en de motieven van de personages waren redelijk kinderachtig, alle gore wordt nogal irritant nauwlettend uit beeld gehouden (ondanks dat mensen met zwaarden doorboord worden), en de humor is ook typisch 'ook-leuk-voor-de-kinderen'. Maar een sprookje is het in een aantal opzichten wel. Boze heksen, flauwe vervloekingen, een wel HEEL subtiel gebrachte moraal, een paar dooien. Maar meer nog dan een sprookje is het een Hollywood-film, met een leading man die een transformatie ondergaat, een slechterik die eigenlijk best wel cool is, een ontluikende liefde, een oudere mentor-persoon, de grapjes-verzorgende bijrollen en een nette verhaalopbouw zonder echte verrassingen.

Op de extra's meldt de hip geklede regisseur dat hij geen film heeft gemaakt die je leven gaat veranderen, maar dat hij je gewoon 2 uur vermaak biedt. Hij heeft het zelf goed in de smiezen, maar zijn mentaliteit sluit niet aan bij wat ik van een film verwacht: iedere film moet uniek zijn. En echte uniekheid heeft de film amper. Dat is opzich nog niet zo'n ramp, maar wat echt stoort is dat het nogal van de film afdruipt dat de makers niet al te veel moeite hebben willen doen. De special effects zijn soms ronduit lelijk, en nooit echt verbijsterend. De film climaxt met een sfeer die wel duidelijk maakt dat er heus niemand zal sterven, wat de spanning er nogal uit trekt, en is niet echt bijzonder in welk opzich dan ook. Er wordt bovendien amper een fantasy-wereld geschapen. De locaties waarop we de paarden zien rondrennen lijken random landschappen waar toevallig geen behuizing stond. Veel details van hoe alles in elkaar steekt, krijgen we niet te zien. Wanneer het nodig is, voelen de sterren zich ineens geroepen om contact te maken met de hoofdpersoon. Het is gewoon weer een zoveelste wereld waar om de één of andere reden een Middeleeuwse ontwikkelingsachterstand heerst en waar niemand vreemd opkijkt van slecht uitziende toverspreuken. En op emotioneel gebied gebeurt er al helemaal niks wereldschokkends. Vanaf het begin is wel duidelijk wie zich hoe gaat ontwikkelen, en die ontwikkeling wordt zo hindernis-loos mogelijk uitgevoerd. Bijna plichtsmatig, en weinig oprecht, maar kleine kinderen zullen zich er iets bij kunnen voorstellen. Enige leuke scène betreffende dat allemaal was die in de struikjes

Maar dat wil niet zeggen dat het niet vermakelijk is. De casting is mooi, al vraag ik me af waarom Robert De Niro, Michelle Pfeiffer en Peter O'Toole zich in godsnaam aan deze film hebben verbonden. Echt veelzeggende rollen hebben ze niet, al is die van De Niro nog wel mild vermakelijk. Pfeiffer viel me tegen: veel meer dan mooi zijn doet ze niet, maar ik vind haar helemaal niet mooi. En dat ouder worden gedurende de film vervalt ook wel na één shot. Haar blik toen ze haar (niet zichtbare) naakte lichaam in een spiegel bewonderde was echt genant. Claire Danes daarentegen is leuk! Ze was perfect als Juliet in Romeo&Juliet, en is hier net zo perfect als ster. Haar speech tegen de kleine rat was komisch. Goh, zou dit de boodschap zijn ofzo? Charlie Cox is ook prima. Ik vond zijn vader eigenlijk een stuk leuker: "Look, do you see a magical world over there? No. And why? Because ... it's a field!" Ook het hele gebeuren met vallende sterren (inclusief de achtbaanrit die even uitbeeldt wat er gebeurt), het overschreiden van de grens zijnde een muur en de stardust vond ik leuk. Fijne soundtrack ook.

Enige geslaagde grap waren die 7 broers met blauw bloed (hun namen verwezen opzich al subtiel naar hoe weinig een mensenleven voor hen betekent) die steeds juichten als er weer eens eentje stierf. Touché!

Verdict: leuke film. Vermakelijk, maar te eenvoudig gemaakt. De emoties worden op een kinderlijke manier uitgespeeld, de fantasy-wereld krijgt nooit echt diepte, de menselijkheid is ver te zoeken en de cliché's zijn niet van de lucht. Het geen-verrassingen en moralistische-familiefilm idee zwakt alles flink af. Komt ook doordat de makers gewoon niet creatief en uniek genoeg zijn (of doen) om werkelijk iets opvallends te maken. Maar de meligheid van de dode broers en Claire Danes maken een hoop goed.

Want het enige wat ik wél voor de rest van mijn leven mee zal dragen is het besef hoe leuk het zou zijn als je vriendin iedere keer zou gaan gloeien als ze zich realiseerde hoeveel ze van je hield. De film is vast een stuk beter als je in een dramatisch romantische bui bent.

3*

Geen genre dat mij heel erg interesseert, maar toch geniet ik er keer op keer weer van om door het leven getekende mensen tot het uiterste te zien gaan om hun verroeste idealen na te leven. Niemand is te vertrouwen, mensenlevens zijn van ondergeschikt belang, overspel en andere intriges. Het is waar cinema mee oud is geworden. Op zijn best, want Russell Crowe, Helen Mirren en Rachel McAdams leveren puik acteerwerk, en ook Ben Affleck is overtuigend. Vooral vermakelijk is de haat-liefde relatie die tussen de protagonist en diens hulpje ontstaat. Maar ook dat is natuurlijk niks nieuws.

Het ontbreekt deze films mijns inziens aan een moraal. Aan het begin van de film is duidelijk dat mensen onbetrouwbaar zijn, aan het einde is dat nog steeds de boodschap. Geen ontwikkeling, kan ik niks mee, vergeet ik alweer snel. Rest dus alleen de schitterende cinematografie, wat spannende scène's en het zeer onderhoudende verhaal. Allemaal bovengemiddeld, wat de film dan ook beter maakt dan een zoveelste routine-klus.

3,5*

Wat mensen aan dit soort films leuk kunnen vinden, zal ik waarschijnlijk nooit begrijpen. Wie gaat er nou niet liever naar Juno dan naar deze?

19 van mijn vrienden, zo bleek, en zo vond ik mijzelf gisteravond in de grootste zaal van de bioscoop om dit ding te bekijken. En ik heb er helaas weinig goede woorden voor over. De personages zijn stuk voor stuk emotieloze aapjes, de muziek is pokkenherrie en dat gedans is verschrikkelijk dom. Wie gaat er nou rondjes staan draaien op zijn hoofd midden op de dansvloer? De voorspelbaarheid van het verhaal was lachwekkend, zo ongeveer alles wat je verwacht zal gebeuren. De slechterikken, de goeierikken, wie er gaat winnen, wie er het laatst lacht, wat nog een staartje krijgt en wie elkaar in de armen zullen vallen. Formulewerk in zijn puurste vorm zal ik maar zeggen. Wat tot gevolg heeft dat de film nergens verrast of boeit en vooral vervelende personages vervelende dingen laat doen en je het gevoel hebt dat je je 6 euro niet slechter had kunnen besteden.

Het hoofdpersonage is ook niet bepaald een talentje trouwens, maar waarschijnlijk gekozen om haar o-zo-fantastische uitstraling. Die dus tegenviel. Verrassend ook hoe snel je een film compleet kunt vergeten. Serieus 2 minuten later was de film compleet uit mijn gedachten. Doet hij dan helemaal niets goed? Eigenlijk niet nee.

1* - Een film waar je helemaal niks mee kan en die niks te bieden heeft.

Tja horror, het zal nooit mijn favoriete genre worden. An sich is het natuurlijk wel aardig om een beetje bang te worden gemaakt, maar het moet wel verdomd goed gedaan worden om het te laten beklijven. Aan zogenaamd shockerende filmpjes waarin bij de slechterikken geen moraal valt te ontdekken heb ik weinig boodschap.

En The Strangers is in het horror-genre ongeveer net zo origineel als zijn titel. De film begint wel goed, aardig geschoten en een behoorlijk beklemmende spanning, maar helaas blijft het daar ook wel bij. De rest van de film wordt te lang uitgesponnen en op een gegeven moment is de engheid er wel weer af. Van schrikmomenten ben ik ook niet zo'n fan, en die zitten er best veel in. Een schrikmoment is ongeveer één keer in je leven leuk op film, en daarna nooit meer. Ik vind het nogal cheap. Het verhaal heeft ook best veel weg van Funny Games, met het verschil dat die laatste vele malen fascinerender en ingenieuzer in elkaar is gezet, waardoor je verschrikkelijk met de personages gaat meeleven en de beklemmende sfeer haast ondraaglijk wordt. Dan valt pas op hoeveel beter het kan, hoeveel meer boodschap zo'n film kan hebben. Hier zie je gewoon 3 mensen die zonder reden 2 anderen terroriseren en dat ook niet bepaald waterdicht doen ook. Ik bedoel; James en Kristin hadden een shotgun! Waarom niet gewoon daarmee naar buiten lopen en iedereen die ze zagen omhoop schieten? Het einde was ook nog eens vreselijk slecht. Uiteindelijk sterven ze dan, wat ik allang zag aankomen, maar doordat die eikels messen in hen steken! Waar slaat dat nou op?

Precies wat ik al zei dus. In bijvoorbeeld A Clockwork Orange zit dit natuurlijk ook, maar daar wordt het uitgediept. Hier niet. Het gebeurt gewoon. Onzin. Niet realistisch, en érg cheap. Je kunt gewoon zoveel méér doen met het medium, dan gaat dit me irriteren.

Sorry, horror-genre.

2*

Een boer en een boerinnetje in een stomme romantische film uit 1927? Uit mezelf had ik deze film nooit hoeven zien, maar de recensies liegen er niet om. En omdat ik toch wel te porren ben voor een mooi potje romantiek, heb ik me er gisteravond eens aan gewaagd.

En de ervaring van mijn eerste stomme film deed me eerlijk gezegd nog het meeste denken aan mijn kennismaking met de zwart-wit film in de vorm van It's A Wonderful Life met zijn bekende gevolgen. De sfeer spat van de film af, vanaf de eerste seconde werd ik compleet ingepakt door de prachtige en al vaker geprezen cinematografische hoogstandjes die de film zoveel meer inhoud geven dan het redelijk rechtoe-rechtaan verhaaltje zou doen vermoeden. Ieder personage kwam volledig tot zijn recht en ik denk dat het hierdoor komt dat sommige onmogelijk-lijkende plotwendingen prima werkten. Vooral die Janet Gaynor; WOW! Ik kan eerlijk gezegd zo snel geen andere actrice bedenken die me zó snel in kon pakken met haar glimlach en ogen - ze ziet er zo vreselijk lief en goedwillend uit dat je meteen gelooft dat ze het cliché personage dat ze speelt gewoon ís. En op voorhand komt hierdoor al je sympathie al bij haar te liggen, waardoor George O'Brien voor ons de emotionele kant mag verzorgen. En ook hulde daaraan! Tegenwoordig zou het als overacting gezien worden hoe hij in dat bootje stapt, maar het werkt zo vreselijk mooi. Ach en wee.

Wat ik leuk vond was dat de stomme film heel veel mogelijkheden lijkt open te gooien. Door het gebrek aan dialoog ligt alle nadruk op de beelden en is er ook ruimte voor wat eigen invulling. De film maakt er listig gebruik van. Ook de 'droom'-sequenties die door middel van over elkaar heen gemonteerde beelden ontstonden konden mij perfect bekoren. Maar het mooiste is de emotie die de film herbergt. De omslag van de man was, hoe naief en ronduit dom zijn eerste besluit ook leek, zo oprecht en als kijker besef je dit pas samen met de vrouw daar in de kerk. Wat een mooie scène zeg! Hun chemie die daarop volgt, hun gestuntel in de stad en hun gelach wat zo'n mooie boog vormt met de enige flashback in de film vond ik hoogst vermakelijk. De humor al helemaal. Vooral om dat varkentje heb ik flink kunnen lachen

Het hele stad stuk verstevigt hun relatie ook zodanig dat het einde als een mokerslag kwam. En om de één of andere reden was ik ervan overtuigd dat het slecht ging eindigen! Zou dat geen perfect noodlottig schuldgevoel bij de man veroorzaakt hebben? Immers, als hij niet zo dom was geweest waren ze helemaal nooit gaan varen en was het hele ongeluk nooit gebeurd! Plus het feit dat hij dit ongeluk eerst zelf zo had willen plannen! Ik zag al helemaal voor me hoe hij het zou afreageren op de vrouw uit de stad en uiteindelijk triest aan zijn einde zou komen ... toen alles weer goed kwam! Fantastisch! Ik sprong zowat een gat in de lucht toen dat gebeurde! Dit had ik dus echt níet verwacht, en ik kon, ahem, ouderwets genieten van een film die mij compleet op het verkeerde been had gezet door mij compleet mee te slepen in zijn eenvoud en warmte. Wat een prachtig einde! Ik kon wel janken.

Heerlijk dat zo'n eenvoudige film zo'n groot effect kan bereiken. Dat zo'n simpele chemie zoveel indruk kan maken. Dat zo'n oude film zo kan vermaken! De stomme film is fantastisch - de sfeer die dat direct opwekt past feilloos bij een mooi verhaal. De focus komt 100% op de beelden te liggen en daardoor lijken die wel versterkt te worden. Ik zat hoe dan ook ademloos te kijken, wat ik zeker niet had verwacht. De alweer zegevierende kracht van de liefde lijkt zich gewoon voor ieder medium te lenen, voor de stomme film niet anders, en zeker niet als het met zoveel vlijt en liefde wordt gedaan.

Gisteravond in bed toen ik niet kon slapen bedacht ik trouwens dat het een uitzonderlijk geschikt verhaal is om na te vertellen. Probeer maar eens. Er waren eens een boer en een boerinnetje, die heel gelukkig met elkaar waren en altijd lachten vrolijk waren. Ze hadden ook een kindje. Maar toen sloeg het noodlot toe: het ging steeds slechter met de boerderij en de zaken zagen er slecht uit voor de boer en het boerinnetje. Toen kwam er op een dag een vrouw uit de stad naar het platteland ... Etc. Misschien wel doordat het een stomme film is leent het zich er prachtig voor.

Als ik voortaan ooit iemand iets moois en anders wil aanraden zal dat deze film worden, vrees ik. De simpele liefde die alweer zo prachtig in film wordt omgezet - zucht. Wat een kunstenaars zijn er toch. Ook de filmscore begeleidde de emoties zo waarachtig dat hij bijna onhoorbaar werd. Oei, alles lijkt wel te kloppen aan deze film. Ik wil ook even aanhalen wat Ramon K op pagina 1 bij deze film typte: Oercinema. Inderdaad! Film zoals het waarschijnlijk bedoelt is!

4,5* is veel te weinig - 5*!

En Wouters, ook van mij een bedankje voor het uitlenen van deze film die ik anders waarschijnlijk niet snel gezien had! Geweldig van je!

Een film die Superbad heet en gaat over pubers die seks willen, wat te verwachten?! Totaal onzeker over of het mijn smaak wel zou zijn, durfde de puber in mij het er op te wagen.

Lucky me. Superbad omhelst iets wat in het algemeen wel door pubers herkend zal worden. Universeel. Superbad zit vol met de dagelijkse hilariteit waar de hedendaagse puber zich voor een beetje uitdaging doorheen moet worstelen, en dan niet met een halfzachte stop op de pret, nee; Superbad gaat verder waar hij misschien had moeten stoppen en roept in iedere zin keihard: "FUCK". Gaat dit niet irriteren? Allicht, maar hoe anders dan zo had Superbad zo dicht bij de realiteit kunnen komen? Het lijkt misschien absurd, sterker nog: het ís volkomen absurd, maar dit treedt dicht bij de werkelijkheid. Voorzover ik weet. Die agenten waren er allicht een beetje over, maar je hoort wel gekkere verhalen. Bovendien ben ik nooit in de VS geweest, dus kan ik het Law Enforcement System aldaar moeilijk beoordelen.

Maar goed, de echtheid in Superbad is er eentje om van te gaan springen. De ene na de andere hilarische situatie doet zich voor, en er blijft altijd een soort van onschuldig, puberaal motief voor alle acties in zitten. Een feest van herkenning voor, nouja, iedereen die ooit die leeftijd heeft gehad?

Het leuke is nog dat ieder grappig karakter ook echt grappig is, en niet wordt voortgesleepd door een ander, nog veel grappiger personage. Nee, ieder individu opzich is een humoristisch topje. Of spant Jonah Hill toch wel een beetje de kroon? Zijn humor staat eigenlijk symbool voor die van de hele film. Maar toch denk ik niet dat hij zonder Michael Cera ver was gekomen, en zonder McLoven al helemaal niet. Wat een personages! Je zou ze zo tegen kunnen komen.

De agenten zijn zoals gezegd lichtelijk over de top, maar daardoor niet minder grappig. Bill Hader (niet Dan Aykroyd, zoals ik al die tijd dacht) was me nog onbekend, maar hij heeft het. Seth Rogen ook. Zo veel lol als zij maakten waar de kijker mooi op kan meeliften; het kan niet op. Het gaat maar door en door met hen, non-stop plezier, en ze beschouwen McLovin als hun beste vriend; een genot om naar te kijken.

Superbad was eigenlijk iets wat ik even nodig had. Even ongegeneerd zoeken naar seks en drank. En dat bijna 2 uur lang. Ik raakte er warempel echt bij betrokken. En de film sluit precies zoals hij had moeten sluiten. Een tienerfilm zoals ik er veel meer wil zien! Hij was écht, ontroerend, grappig, grof, herkenbaar, idioot, geniaal - net het echte puberleven ...

Al met al toch jammer dat ik de 2-disc editie niet heb weten te bemachtigen.

4* - en een herziening op stapel, meteen al.

Superbad, It was like hearing the Beatles for the first time...

How about ... a shave?

Sweeney Todd kent zo zijn leuke dialoog. De grap zit meer in de absurdheid ervan dan in kinderachtiger pogingen tot humor die Burton meestal onderneemt. Sweeney Todd lijkt volwassener. Het hoofdpersonage zelf gaat dit niet uit de weg. Cynisch, door het leven getekend, met een fabuleus kapsel en gespeeld door een briljant acteur: geweldig! Ieder shot met hem is het bekijken waard.

De film zit ook wel erg goed in elkaar. Niet zozeer qua script, maar de aankleding en cameravoering zijn prachtig, en de sfeer is heerlijk. Die duistere schwünk van de film in combinatie met onder de oppervlakte sluimerende humor maakt het de heel speelduur een feestje om naar te kijken, ongeacht wat zich op het scherm afspeelt.

Mag ook wel, want wat er gebeurt is helaas niet altijd even boeiend. De liedjes waren verre van slecht, maar ook niet wat je noemt vlot verteld. Soms vertoonde het wat raakvlakken met het saaie. Maar dat was dan ook alles. Helaas kwam daar dan weer bij dat er in de bijna 2 uur durende film ook vrijwel niks spannends gebeurd. Soms lijkt het meer een stijlexperiment dan een echte film, en dat kan resulteren in waardeloze films als Corpse Bride. Gelukkig komt Sweeney er beter van af. Als op een gegeven moment de stukken gezet zijn en het einde begint, wordt het toch wel erg amusant allemaal. Obscure boodschappen en veel cynische somberheid en tegenstellingen (de affectie die miss. Lovett ( ) voor Sweeney voelt levert stuk voor stuk geniale scène's op, vooral omdat het Sweeney gewoon werkelijk geen moer kan schelen).

Sweeney Todd is weer eens een waarachtig vermakelijke Burton. Geen meesterwerk, maar erg leuk en lekker bloederig.

3,5*