Opinions

Eigenlijk is dit een ontzettend mooie film. Heel veel symboliek die zelfs mensen die niks met het Christendom hebben (zoals ik) mooi kunnen vinden. Daarnaast is de muziek geweldig (dat is dan wel weer een vereiste om de film leuk te vinden) en weten de acteerprestaties over het algemeen goed te overtuigen.

Maar het meest unieke aan deze verfilming van Jezus' leven en hetgene dat hem tot één van de beste maakt is het feit dat Judas, niet Jezus, het middelpunt is. Ik vond het enorm interessant om te zien hoe zowel Jezus (die zich afvroeg wat voor zin het allemaal had) als Judas een moeilijke worsteling doormaakten. Jezus is in de film ook maar een mens, bij vlagen zelfs een onsympathieke, en Judas is het karakter waar ik mee meeleef, een nóg symphathieker karakter dan Jezus. En dat is wel gedurfd.

Daarnaast lijkt de film bij vlagen meer een parodie te zijn die toch wel interessante vragen stelt: Why did you choose such a backwards time and such a strange land? If you'd come today you could have reached the whole nation... etc. Als Jezus nou eens goed had nagedacht was het toch allemaal veel beter gegaan?

De film bevat ook 1 zeer komische scène wanneer Herodus Jezus vraagt te bewijzen dat hij werkelijk goddelijk is. Heel erg jaren-80, maar ontzettend leuk .

Verder werkten de beelden van een zonsondergang rond Jezus' dood of tanks die Judas op de hielen zitten tussen de oude ruïnes van wat ooit misschien Jeruzalem was heel goed, geschoten in een stikhete woestijn waar je de warmte bijna kunt voelen. En zoals gezegd: de muziek was top. Interessant dat er eigenlijk geen zin aan dialoog is, alleen zang.

En waarom dat element dat het uiteindelijk een stuk toneel was van een groep jongeren? Om te laten zien dat ze toch allemaal maar mensen zijn? Toch even een Christelijke boodschap uitdragen? Wel boeiend dat ze Jezus laten hangen, ook al loopt hij later weer met zijn schaapjes langs een leeg kruis...

Een knappe film dus, 4*

Jeux D'Enfants is een kinderlijk simpele film, en daarmee is de titel erg treffend. Nogal een stijlbreuk in een film waarin verder maar weinig doel treft.

Een grappige gimmick, aantrekkelijke hoofdpersonages, een 'leuke stijl' (inderdaad 100% wannabe Amélie), situaties die in het dagelijks leven zeldzaam zijn: Jeux D'Enfants heeft het allemaal. Maar net het belangrijkste ontbreekt: een fatsoenlijk script en oprechte passie. De gejatte stijl is nog tot daar aan toe, aantrekkelijke hoofdpersonages zijn ook nooit vervelend en de film heeft best grappige momenten, maar het raakt allemaal maar geen snaar. De hoofdpersonages zijn egoïstische kwallen en handelen onlogisch. Voor de kleinste hindernissen in hun oh zo bijzondere relatie lassen ze 10 jaar gehele onthouding in, ondertussen een gezin opbouwend om dat even gemakkelijk en harteloos weer te verlaten bij elkanders weerzien. Dat is geen romantiek, dat is griezelig egocentrisme dat waarachtig twee gelijkgestemden heeft overmeesterd.

De rest van de personages zijn plat en onredelijk, of gewoon volledig blanco. Het drama stuwt hierdoor volledig op de twee hoofdpersonages, van wie de problematiek eerder irritant dan aangrijpend is. Ze zijn niet alleen kinderachtig, maar ook onrealistisch. Ze houden met hun levens van elkaar, maar het kan wel van het ene op het andere moment omslaan ... net zoals in welk echte leven?

Aan het einde werd de kitsch toch echt te veel: niet alleen visueel maar zelfs verhaaltechnisch sloeg het toe. Geen seconde van het verhaal wordt besteed aan een eeuwig verliefd samenzijn, en dan komt dit wel heel erg uit de lucht vallen. Stilistisch inconsequent.

Te hip, te simpel en te theatraal. Daadwerkelijke emotie is ver te zoeken.

2*

De film eindelijk gezien, afgaande op het hoge gemiddelde hier. En MM, ik dank u voor deze film die ik anders nooit gezien zou hebben .

Allereerst: de cast is geweldig! Werkelijk iedere rol werkt! De keus om het grootste deel van het proces in het engels te doen pakt alleen maar goed uit. Is per slot van rekening ook alleen maar bijzaak. Daarnaast zit er veel mooi camerawerk in, met langdurende shots en close-ups. En de drie uren waren zó voorbij.

Maar wat de film zo geweldig maakt, en waar het allemaal om gaat, is het onduidelijke onderscheid tussen goed en fout. Wie waren er nu goed bezig? Wat was het doel? Mensen behouden van een erger vonnis? En is het dan goed wat ze gedaan hebben? Wie is er nu verantwoordelijk?
Op een gegeven moment zegt iemand: Het waren de eskimo's die alles schuld zijn! Beschuldig vooral niet de nazi's, het waren de eskimo's! O zo treffend, want je kunt wel iedereen onschuldig bevinden, er moet toch iemand zijn die het gedaan heeft.

En doordat alle kanten van de oorlog besproken werden, geeft de film een veel beter beeld van de oorlog dan ik enige andere oorlogsfilm heb zien doen. Buitengewoon fascinerend en verassend. De film heeft mijn beeld op de oorlog in ieder geval totaal veranderd.

Ik twijfel over een top 10 positie.

5*

Ondanks dat ik hem vroeger als kind zeer zeker vaak gezien heb is er weinig blijven hangen, en déjà vu's kwamen maar af en toe voor.

Misschien ook niet zo heel vreemd in een film waar het verhaal eigenlijk niet zo'n rol speelt, maar de karakters en het idee van een normaal jongetje in de jungle de film voortdrijven. En de karakters had ik dan weer wel onthouden, en dat is ook niet zo vreemd, want bijna ieder karakter in de film is zeer memorabel. Het geheel is erg swingend en ontzettend vermakelijk om te kijken, en er is eigenlijk geen enkel liedje dat níet enorm leuk is. De scènes zijn meer een aaneenschakeling van ontmoetingen met dieren dan dat er werkelijk een verhaal wordt verteld (zoals eerder gezegd), maar dat maakt het er niet minder om. Integendeel, daardoor kun je juist volop genieten van alle creatieve details en leuke liedjes. Jammer van een paar kleine afrondingsfoutjes, maar dat mag de pret maar nauwelijks drukken.

Speciale vermelding voor de gieren aan het einde waarvan het me dan wel weer bijstond dat ze 'eng' waren, dus tot mijn verbazing bleek het juist een grappig groepje te zijn waar ik flink om heb kunnen lachen, en die volgens de extra's The Beatles moesten voorstellen. Zonde dat ze hun stemmen niet wilden verlenen.

3,5* met kans op verhoging voor deze pure Disney-feelgood

Prachtig!

Mensen, heeft u deze film nog niet gezien; ga! Want zelfs áls je de film compleet waardeloos vind (hetgeen ik zeer onwaarschijnlijk acht), zul je in Juno misschien wel het leukste filmpersonage ooit aantreffen. Nog nooit zat een vrouwelijke hoofdrol in mijn ogen zó vol met geniale opmerkingen en een compleet unieke manier van leven. Juno is grappig, ze zegt altijd (altijd!) waar het op staat (als je dat niet begrijpt; bekijk gerust de film even ), ze probeert op een totaal clichéloze manier zichzelf te vinden en ze is ongetwijfeld één van de leukste karakters die op het witte doek te vinden zijn.

Zo.

Dan de film; de kans is klein dat je iets vinden kunt wat erop lijkt. Het is zeker een tienerkomedie (simpelweg omdat tieners de hoofdrollen spelen en de film buitengewoon komisch is), maar dan wel een tienerkomedie als geen andere. De film heeft een heerlijk sfeertje en biedt vermaak op hoog niveau, behandelt daarnaast een interessant thema en, als belangrijkste, nergens (helemaal nergens!) zakt de film in. Iedere scène is een wezenlijke toevoeging en zal je eveneens weten te raken waar dat de bedoeling is, zeker wanneer Juno zich bewust wordt van de nadelen van haar zwangerschap en op zoek gaat naar wat ze écht nodig heeft. De acteurs zitten stuk voor stuk steevast in hun rol en dragen ieder hun steentje bij aan deze unieke, ontroerende, heerlijke, verrassende en prachtige "Comedy about life". Het geheel is herkenbaar, touching, en werelds. De soundtrack is fantastisch. Cliché's worden compleet vermeden en de film blijft overeind als een huis.

Voorbeeldje?
Michael Cera als ietwat sullig vriendje, een zoveelste tienerkomedie zou hem waarschijnlijk gepest laten worden, maar deze film laat gewoon zien hoe hij ís. Niks geen gepest, Juno houdt van hem, vertrouwt hem. En die eindscène blijft in je hoofd zitten.

You're a part-time lover and a full-time friend

Ik weet het niet hoor, na afloop vond ik de film vooral zeer aardig, het eindshot bracht een soort van romantische optimist in mij wakker, en ik vond het geheel zeer vermakelijk. Maar na afloop ging ik met die buddy waarmee ik naar de bios was geweest nog naar McDonalds, en alles straalde plosteling één en al vrolijkheid uit. Een dag later, ben ik helemaal überhappy voor een laatste-vakantiedag, en Juno heeft dat veroorzaakt.

De film mag van mij massa's oscars winnen, te beginnen met die voor Ellen Page. Wat een topklasse, ze is werkelijk mindblowing goed.

5* denk ik. Ik zet hem ook in mijn top 10. Wereldfilm!