Opinions

Nooit verwacht dat ik deze film zo goed zou vinden

Als je alleen Tarantino's Reservoir Dogs hebt gezien is het eerste wat je hier opvalt dat hij dit keer een wat groter budget had. Maar wat een pracht krijg je ervoor terug!

Geweldige sfeer, geen vervelend moment, en als je meteen Kill Bill 2 erachteraan kijkt (zoals ik) kom je erachter dat het verhaaltje dodelijk eenvoudig is, net als in Reservoir Dogs. Maar zo mooi verteld.

Totaal overdonderd door die prachtige muziek en afwisselende filmstijlen zou je willen dat er veel meer van dit soort films komen. Nu heb ik Pulp Fiction nog niet gezien dus ik ben benieuwd.

Het verhaal is ook gewoon goed. Teveel subplots en personages, dat wel, maar het zit prima in elkaar. Bovendien putten Jackson en zijn schrijfteam weer uit hun vermogen om je op de juiste momenten de juiste dingen te laten zien, waardoor je de op dat moment juiste dingen voelt. Zo leef je ontzettend met o.a. Kong mee.

Prima script dus. En er zijn hordes scripts die hierbij nog lang niet in de buurt komen.

Ik kijk ook mijn ogen uit als ik zie hoeveel mensen de special effects wel niet slecht vonden in deze film. Ik, die ze nog wel eens de beste ooit heb genoemd, heb serieus (ook vrijdagavond weer) nooit begrepen waar die kritiek vandaan komt in een film waar die effecten juist zo prachtig en fantasievol zijn.

Mooie Director's Cut!

Gisteravond uitgebreid de tijd voor genomen (was ook wel nodig, deze versie duurt ongeveer 50 minuten langer) en dat was een zeer goede ervaring. Nu is het alweer een tijdje geleden sinds ik de bioscoopversie zag, dus ik wist niet meer goed wat er nu gewoon over was van de oorspronkelijke versie en wat echt nieuw was. Maar dat had tot positief gevolg dat ik de film eigenlijk gewoon zonder vooroordelen bekeek. En dan blijkt deze versie toch wel erg goed.

Het begin is niet eens zo heel erg bijzonder, maar degelijk, desondanks constant bovengemiddeld en visueel uitzonderlijk mooi gemaakt op ieder aspect. De film schept een mooi beeld van het Jeruzalem uit die tijd, van wat voor mensen daarin rondliepen en hoe het leven toen was. En ergens halverwege wordt het erg interessant als de personages allemaal een beetje met elkaar in de knoop komen te liggen en lastige keuzes moeten maken. Bloom speelt hier de rol 'van zijn leven', wat wil zeggen dat het veruit zijn beste rol tot dusver is (en ik kan het weten aangezien ik ongeveer al zijn werk wel gezien heb). Ik stoorde me nergens aan hem en vond zelfs dat hij waardig gestalte gaf aan zijn karakter. OK, Russel Crowe had het vast beter gedaan, maar Bloom speelt hier zeker geen slechte rol. Deze Director's Cut laat ook veel beter de ontwikkeling van zijn karakter zien, waardoor het einde eigenlijk veel beter werkt. Ik zou zelfs zeggen; een karakterontwikkeling waar je U tegen zegt in vergelijking met het wat simpele actiespectakel dat de oorspronkelijke versie was. En niet alleen Bloom's karakter, eigenlijk ieder afzonderlijk personage kreeg meer diepgang. Vooral ook Eva Green's personage. Jammer dat studio's dit soort dingen die de film ontzeglijk veel beter maken er zo graag uit plukken. Ook komen de thema's die worden aangesneden veel beter naar boven, vooral de waanzin van geloof. Enig ongeloofwaardig puntje is misschien dat ieder goedaardig karakter toevallig ook zeer tolerant is op religieus gebied, volgens mij was dat in werkelijkheid niet het geval. Maar ach, daar staat mooi spektakel en een interessant, zeker niet standaard epos met ook nog een zeer (zéér) puike soundtrack tegenover, incluis een overture en intermission.

Even nog een side-note voor Eva Green: goede actrice! Ze laat hier geen uitzonderlijk uitzonderlijk acteerwerk zien, maar het is opzich erg boeiend om te zien hoe ze in de ene scène bloedmooi en in een volgende scène vrij lelijk kan zijn. En ze lijkt dat steeds te gebruiken, bewust of onbewust, bij het uitbeelden van wat haar karakter doormaakt. Knap!

Leukste scène: "Nou dudes, rise a knight!"

Kleine 4* - Misschien wordt het nog 3,5*, desondanks een aanrader. Alleen al omdat de sfeer zo vreemd en stiekem ook wel erg boeiend is. Geen tussendoortje van Scott in ieder geval.

Prachtig.

Ik werd hiernaar meegenomen door mijn moeder (hetgeen bijna nooit voorkomt), omdat zij het boek had gelezen en het prachtig vond. Nu was ik natuurlijk wel op de hoogte van de status van het boek, die nogal groot is, toch verwachtte ik niet zoveel van de film. En niet alleen omdat boekverfilmingen vaak minder zouden zijn dan het boek zelf, maar eerder omdat ik Marc Forster niet zo'n boeiende regisseur vond. Ik had alleen nog Finding Neverland gezien van hem, maar toch.

Maar laat je door niemand van de wijs brengen; het is een prachtige film. De emoties schoten gewoon van het scherm af, het komt maar zelden voor dat je zó met de karakters meeleeft als hier. De manier waarop ieder personage wordt neergezet is gewoon dusdanig sterk dat je compleet met ze meeleeft. Talloze ontzettend pijnlijke momenten drukken een flinke stempel op de toon van de film, en zodra daarmee aan de gang wordt gegaan laat de film je niet meer los. Het overstijgt ook andere films over een conflict als deze, omdat het naast het onderwerp van de dood ook veel aandacht schenkt aan de verschrikkelijke dingen die mensen elkaar bij leven kunnen aandoen. Het beste voorbeeld daarvan zit voor mij net even na de verkrachtingsscène (die ook ongelooflijk veel pijn deed overigens ), wanneer Hassan naar huis loopt en er bloed op de grond drupt. Ik moest er bijna om huilen zelfs.

En daarna gaat de situatie in de film van kwaad naar erger, waar een opvallend goed beeld van wordt geschapen. Zonder de hoofdkarakters uit het oog te verliezen, en de emotionele ontwikkeling van de hoofdpersoon is echt, écht, gewoon fantastisch. Zelden zo'n mooie ontwikkeling gezien zelfs. Het geheel wordt ook geweldig geacteerd, waarin vooral de kinderen in het begin, Amir wanneer hij volwassen is en zijn vader er uitsprongen. Zelfs aan humor wordt zo nu en dan aandacht geschonken, wat de film een uiterst humaan karakter geeft. En tja, de boodschap en symboliek zijn ook vlekkeloos in het verhaal verweven, de gevoelens en emoties borrelen zeer sterk op zonder dat het irritant wordt, en, misschien wel het belangrijkste, de film overtuigt. Op ieder vlak geloof je alles wat de film laat zien, en dat maakt hem een klassieker (voor mij).

Ik heb het boek dus niet gelezen, is ook zeker geen noodzakelijkheid, maar ik kan me wel voorstellen dat er hier en daar veel geschrapt is. Toch is dat zodanig kundig gedaan dat het belangrijkste in het verhaal tóch wordt verteld, zonder dat de makers vergeten dat ze een film maken die ook opzich moet kunnen doen wat het boek schijnt te doen. In tegenstelling tot een Harry Potter 5 wordt onthouden hoe dit moet worden aangepakt, en daardoor is de film gewoon geweldig. Toch is het enige minpuntje voor mij dat de film af en toe nét iets meer rust had mogen nemen. Het ging gewoon zo nu en dan nét wat te snel, zoals in de scène dat Sohrab die eikel van een taliban een kogel door zijn oog katapulteerd, dat was wel jammer. Maar dat is dan ook het enige.

Ook prachtig zijn de vliegerscènes in de film. Echt adembenemend knap geschoten en met veel oog voor de pracht en het gevoel dat ermee bereikt moet worden. Had niet beter gekund, met een camera die achter de vlieger aan lijkt te vliegen. Alleen daarom de moeite al waard.

Zeer sterke aanrader, en wat mij betreft een serieuze oscar-kandidaat. Kijken!

4,5*, na herzienig misschien wel 5*.

Humor. Het blijft iets wat de één wel heeft en de ander niet, wat mij wel ligt en jou niet. Het blijft een gevoels-en een smaakkwestie of je aan het lachen komt of niet. En je hebt mensen nodig die jouw gevoel voor humor delen, anders valt er nog niks te lachen. En als die mensen nu een groep getalenteerde filmmakers zijn, dan heb je geluk.

Voor mij is dat het geval bij Judd Apatow en zijn consorten. Ik ben pas 2 producties ver, Superbad en dan nu Knocked Up, maar ik weet genoeg. Dit is geweldig! Aan het begin van de film worden op komische wijze de stukken gezet. De personages van hart en ziel voorzien. En dan dondert het geheel van weirdo's met een frisse kijk op elkaar en op het leven zich in het verhaal, aangevuld met 'levensechte' momenten. En die 'momenten' tussendoor zijn zo grappig en waarheidsgetrouw en herkenbaar dat het allemaal echter dan echt wordt. En dat is zo'n beetje het concept. Het is in feite heel simpel, maar het wekt vreemd genoeg een realiteitsgehalte op waar je u tegen zegt. De helft van de scènes uit Knocked Up en je hebt nog steeds een heel aardige film, maar het zijn net die stukjes tussendoor die de film zijn eigen karakter geven. Stukjes waarin karakters de gang van zaken bespreken, het oneens zijn over de ethiek van abortus, elkaar voor terrorist uitmaken, een porno site opzetten, dat soort dingen. Je kunt daardoor zo goed meeleven met de karakters dat je zonder enige moeite 2 uur lang mee zit te lachen en te huilen.

En dan vooral te lachen. Ja, deze humor ligt me, en dat laat een mens geregeld in de lach schieten bij de zoveelste naieve karaktertrek, stomme seksgrap of briljante vondst van Ben en zijn huisgenootjes. Het scala aan grappige acteurs is groot. Niet alleen Seth Rogen, vooral ook Paul Rudd maakt zijn opwachting. Wat heb ik kunnen lachen om die man zeg! Hij lijkt een simpel acteur met geen groot komisch bereik, maar het tegendeel is waar. Hij is werkelijk in alles grappig. Gewoon hoe hij is. Bijvoorbeeld in de Back To The Future-scène (die overigens op de extra's in al zijn briljantheid nog eens volledig wordt uitgebuit), waarin hij heel subtiel een ruzie begint met zijn vrouw en tegelijkertijd gewoon heel grappig is. Die balans, die eigenlijk in de hele film zit, is heel knap.
Al die verwijzingen naar de muziek en film-cutluur zijn trouwens ook heel grappig. De mensen hierachter houden ook echt van film. Dat voel je.

Zelfs de romantiek werkt. Voorspelbaar is het misschien een beetje, maar door de hele realiteitscyclus waarin de film zich lijkt af te spelen voelt een happy end ook aan als een echt happy end.
Hoe dan ook, hilariteit alom. Films met personages die positiefheid uitstralen en tegelijkertijd geloofwaardig zijn, zijn gewoon chill.

De extra's zijn overigens een aanrader! Je gunt de makers op zijn minst een oscarnominatie voor beste montage als je de verwijderde scène's eens doorspit, maar desondanks zijn ze erg grappig. En de gag reel is misschien wel de grappigste ooit. Seth Rogen en Paul Rudd op mushrooms in Vegas zijn onvergetelijk.

4*

"Vreselijk! Zó'n bestseller en dan is de titel niet eens goed Nederlands! Stel je voor dat hier vervolgen op komen! Kommen 2 vrouwen bij de dokter? Echt vreselijk!"

- Aldus mijn Nederlands lerares 3 jaar geleden.

Haar gedachtegang, uiteraard bedoeld voor het boek, legt uitstekend de vinger op de goede en slechte kanten van de film. Het boek heb ik overigens niet gelezen.

De film Komt Een Vrouw Bij De Dokter is een duidelijk massa-product. Hedendaagse taal-'grapjes' ('Mijn Carmen is veel sterker dan die kanker-kanker'), waar de titel wel het helderste voorbeeld van is, zijn slechts één van de vele manieren die gebruikt worden om een jong, hip en breed publiek aan te spreken. Naakt in beeld, een overdreven losbandigheid, vlugge montages, hedendaagse techno-muziek zijn nog wat random voorbeelden. Net zoals de titel mikt het niet op correctheid, suggestie of andere subtiliteit, maar op effect en grote gebaren.

Dit uit zich nog het duidelijkst in hoofdpersonage Stijn. De wereld is zoals Stijn hem ziet. Het is niet de bedoeling dat je vraagtekens zet bij wat hij doet, want zijn acties zijn toch volkomen logisch? Als hij iedere avond een ander wil neuken, dan is dat toch gewoon zo? En die vriend van hem, dat is natuurlijk een beetje een loser, interesseert zich niet in vrouwen, 'Ja, ze schijnen echt te bestaan', is dat niet grappig? Hartstikke leuk toch, zo'n onverantwoordelijke eikel?

Toegegeven, Stijn is een uitzonderlijk lastig hoofdpersonage, zo half eikel en half liefhebbende echtgenoot, en een echte haat voor hem creeëren doe je niet, wat natuurlijk een uitstekende prestatie is. Maar tegelijkertijd kon het míj ook niet heel erg interesseren hoe hij zich nu weer eens voelde.

De film is wel sterk geschoten, naadloos gemonteerd en zelfs de Nederlandstalige dialogen storen niet, een enkele keer daargelaten. In feite allemaal goede voorbereiding voor een indrukwekkende film dus, maar dat valt tegen. Het verhaal is vlot, en bouwt aardig toe van shock naar shock, maar raast soms wel erg hard door en weet bovendien dus niet echt te ontroeren, wat gezien het gebrek aan subtiliteit natuurlijk ook niet zo vreemd is. Uiteindelijk zit je te kijken naar twee door lichamelijkheden geobsedeerde mensen wier romance niet echt diepgaand lijkt. Ze hadden het allebei net zo goed met een ander kunnen redden. Hetgene wat hen bindt is een stomme kleuter die het in haar te weinige schermtijd helemaal verkloot, en daardoor iedere sympathie mist.

En dat is waarschijnlijk het hele probleem met mij. De helft van de mensen in de zaal wisten niet waar ze het zoeken moesten als dat meisje in beeld kwam. Diezelfde helft zat vanaf halverwege de film opgescheept met dikke tranen in de ogen en kleine zakdoekjes in de handen. De vraag is: grijpt dit je? Laat je je ontroeren door zwart-wit denkende egocentristen die fout na fout begaan zonder er iets van te leren ... of niet?

Hm. Ik helaas niet. Voor de vlotheid en de geloofwaardigheid kan ik wel 2,5* kwijt, maar een mooi verhaal vind ik het niet.

2,5*

Ik ben het gedeeltelijk eens met de reactie hierboven.

Het was voor mij ook een flinke teleurstelling deze film. Ik heb het boek gelezen, en daarmee vergeleken is deze film eigenlijk 3 x niks. Ik probeerde hem toch als film te bekijken, maar dan nog.

Het slechtste vond ik nog wel dat de tocht door de Alpen totaal werd afgeraffelt. Je kreeg niks mee van hoe verschrikkelijk het was om in 1212 door de Alpen te reizen. Ook dat stuk dat Dolf vertelt dat er groepen gemaakt moeten worden, bijvoorbeeld vissersgroepen en jagersgroepen enz. waar vervolgens totaal niet meer op wordt ingegaan! Beetje raar, want dat was toch echt, sorry, een van de sterkste punten van het boek, dat hij die kinderen verantwoordelijk etc. gaf.

En dom Thaddeus was veel te jong. Hij speelde ook eigenlijk amper een rol. Net zoals Carolus. En Bertho. Het vreemdste vond ik nog wel de toevoeging van het personage Veck of Vick ofzo die dan even de slechterik uit ging hangen. Nouja.

De redding van die ontvoerde kinderen sloeg voor mij ook helemaal nergens op. Dat had zoveel beter gekund. En wat mij ook opviel waren de achtergronden, die uit de computer kwamen, vond ik er vaak wat nep uitzien.

Maar toch waren er nog een aantal goede punten. Ik vond Jenne een sterk personage. De chemie tussen haar en Dolf was zeer goed, en ja, romances vind ik prachtig, dus ik vond het geweldig toen ze uiteindelijk toch bij elkaar kwamen .

Het begin vond ik ook wel goed. Alleen ging je uiteindelijk iets te vaak terug naar het heden. Maar vooruit.
En het einde vond ik juist wel heel erg goed. Dat liet me toch nog met een glimlach weglopen. Kwam ook wel door het goede acteerwerk van Joe Flynn en Stephanie Leonidas. En er waren toch wel wat goede stukken.

Al met al wel een leuke film voor 1 keer, maar er had veel meer uitgehaald kunnen worden.
3*