Opinions

De fim zat vrij leuk in elkaar, maar helaas werd er een hoop overdreven waardoor het irritant werd. De casting was wel goed gebeurd, maar aangezien de karakters niet echt boeiend waren kon daar weinig mee gedaan worden. En soms was het acteerwerk zelfs vreselijk. Ik had de film trouwens lang geleden al eens gezien, en herinnerde me zoveel dat hij me weinig heeft laten lachen. En dat moet een goede komedie zelfs een 2e keer doen voor mij.
Het enige dat echt hilarisch was, was John Cleese met de weddenschap hoeveel het hoertje zou kosten .

Het aardige script en de vlugge montage brengen me op 2*

Met enige argwaan zat ik in mijn stoel. Van alle onwaarschijnlijke uitgangspunten waar Pixar mee aan was gekomen, moesten ze bij Ratatouille wel héél erg hun best doen om er een goede film van te maken. Was het niet iets te hoog gegrepen?

Het bleek allemaal gebaseerd op onnodige vooroordelen, want vanaf de eerste minuut neemt Ratatouille je bij de poot en leidt hij je mee in zijn fantastische wereldje. Remy is een prachtig karakter en zijn familie is al helemaal smullen. En zijn ambities zijn even simpel als onbereikbaar, een top-kok worden! En hij is een rat! Het begint al erg grappig als ze laten zien hoe hij zijn overontwikkelde reukorgaan aanvankelijk moet gebruiken voor zijn 'kudde'. Vervolgens wordt diezelfde kudde door zijn toedoen verjaagd van zijn woonplek en is hij op zichzelf toegewezen nadat hij, met slechts een kookboek als metgezel, via het riool in Parijs is aangeland. En dan kan het verhaal beginnen!

Magisch. Dat is het enige juist woord. Zoals zijn Pixar-voorgangers dat al waren is Ratatouille het nog meer. De sprankelende karakters, de heerlijke humor, het verhaal dat voorbijraast als een sneltrein en de sfeer die je bijna kunt proeven; Ratatouille weet al zijn voorgangers te overtreffen, met animaties zo mooi dat je er bijna van gaat huilen, met karakters die zo echt zijn dat je zo een aantal mensen in je omgeving kunt aanwijzen die er op lijken, en met een emotionele reis waar tot dusver geen enkele andere Pixar aan kon tippen. De camera slingert het hele scherm over en vooral de scènes dat Remy gevolgd wordt zijn overweldigend. Het sfeertje van Parijs is nagenoeg perfect, ook fantastisch dat op een bepaald punt in de film Casablanca opstaat. Of in ieder geval, Casablanca als hij geanimeerd zou zijn. De muziek is eveneens perfect en past als gegoten in het totaalplaatje.
Je waant je mede daardoor ook echt in een restaurant, en dan vooral in de scènes waarin het eten wordt opgediend aan de klanten. Wat een sfeer! Het voedsel is zo waanzinnig goed geanimeerd dat je het niet zou kunnen onderscheiden van echt eten. Het water loopt je in de mond en je zou het liefst naar Parijs snellen om een hapje mee te eten.

Maar het sterkste punt van de film, zoals altijd bij Pixar, zijn de karakters. Stuk voor stuk heerlijke typetjes of gewoon boeiende personages, met ieder hun eigen verlangens en normen en waarden. Linguini is erg leuk, zijn persoonlijke love-story is een feestje. De onderlinge relaties van de karakters zijn stuk voor stuk overtuigend en vragen meer dan eens je medeleven. Vooral aan het eind vind dat een magische apothese. Anton Ego is een briljant karakter dat, voorzien van de stem van Peter O'Toole, zorgt voor enige spanning en in zijn eentje de finale van de film laat overtuigen. De ratatouille kun je dan wel van het scherm plukken, zo levensecht en overheerlijk ziet het eruit. Zelfs voor mensen die eten in gangen haten moet dit een openbaring zijn.

En dan had ik het nog niet over het lach-niveau van de film. Waar Pixar ook om geroemd kan worden, is zijn vermogen om zowel kinderlijke als volwassen grapjes in een film te verwerken zonder onevenwichtig te worden. En ook nu is het weer raak. Van sommige dingen lag ik helemaal krom terwijl het grootste deel van de zaal angstig stil bleef. Bijvoorbeeld de scène waar je de helft van een ongeveer 18-jarig koppel de ander ziet bedreigen met een pistool, om vervolgens weer in elkaars armen te vallen en Remy zijn ogen ten hemel werpt in een soort van mijn-god-die-mensen-zijn-gek blik. Prachtig.

En zoals ik al zei, het einde is fantastisch. Dat begint ongeveer een half uur voordat de film is afgelopen, en weet je eerst diep te treuren en vervolgens een triomfantelijk gevoel te geven, en meerdere keren aan het lachen te maken. En het voelt net zo magisch als ieder ander Pixar-einde, maar dan nog iets beter. Alles is op zijn plek.

Naar mijn mening één van de beste animatie-films tot nu toe.

4,5*

North by Northwest - Vertigo - Rear Window!

Ik kan mijn enthousiasme voor Hitchcock nog maar moelijk verwoorden. Wat een films heeft die man gemaakt zeg! Eergisteravond was Rear Window aan de beurt, waar ik na Vertigo en door de aanwezigheid van James Stewart hoge verwachtingen van had. En ja, die kwamen uit, stuk voor stuk.

Stewart is hier fantastisch, als vanouds, zijn cynische en semi-lollige personage krijgt een ongebruikelijke warmte over zich heen en is dan ook fijn om naar te kijken, en bovenal makkelijk om mee mee te voelen. Zoals ik had verwacht. Maar wie me verraste, écht verraste, was Grace Kelly. Wauw! Wat een acteerprestatie laat ze hier zien zeg! Zelfs voor maatstaven van nu, waarin acteerwerk van vroeger snel als overdreven wordt gezien, was ze ontzettend overtuigend en bovenal beeldschoon. Heerlijke rol daar. Het samenspel tussen Stewart en Kelly was een uizonderlijk genot om te aanschouwen. Buitengewoon. Hoe Hitchcock de scène's maakt, en zijn stempel er toch echt wel op weet te drukken; uitmuntend. Net zoals de vorige 2 staat ook deze Hitchcock sterk in de startblokken.

Dan barst het feest vrolijk los, met alle fijne boeiende personages die Stewart uitgebreid observeert, en vooral de toch wel zeer intrigerende overbuurman en zijn vrouw. Geholpen door nog eens 2 rotsvaste personages, de verzorgvrouw en de detective, ontluikt zich een simpel moorddramamysterie met zenuwslopende eindscènes als gevolg.

Dit sterkste punt van de film, het loeispannende moordmysterie en de briljante manier waarop dat, allemaal vanuit min of meer dezelfde plaats, is opgenomen en de simpele interventies die het verhaal op gang houden, is voor toch een beetje het knelpunt. Ik zat vergeefs te wachten op een briljante plot die zich nog langzaam zou ontvouwen, maar die bleef min of meer uit. Niet dat het zo ontzettend veel uitmaakte uiteraard, maar desondanks voelde het een beetje alsof ik er bekaaid vanaf kwam. Ik weet niet wat het was! Het gevoel van spanning was misschien wel het sterkste van de 3 (ik zat weer echt met de handen in het haar, zeker aan dat einde), de humor was in-één-woord briljant (Here lie the broken bones of L.B. Jefferies ), de karakters waren minstens zo boeiend als die in de andere films en de enscenering was absoluut vlekkeloos. Ik heb me in tijden niet zo vermaakt bij een film. Slechts een doordachter plot had de film een meesterwerk gemaakt. Maar allicht zit hem dat nog in herzieningen.

Oh, en de frustratie voor mensen met vooroordelen! Oude films worden, tot een paar jaar geleden ook door mij nog, door man en macht meteen bestempeld als saai, en traag, en vooral niet boeiend. Alles nu is veel beter. Als ze het toch eens een kans gaven, denk je dan. Zo'n nagelbijtend boeiend en evenerend avontuur, compleet in huiselijke setting om het beklijvend te maken, zou het ooit beter gedaan worden? NOT. Is het verouderd, saai? NOT.

Dus mensen met vooroordelen: kijken die hap. Fantastische film.

4*

Overdonderende film.

Het camerawerk en de andere trucjes die gebruikt worden om een bepaald gevoel te scheppen werken allemaal. Het verhaal is niet al te origineel (niet ieder verhaal in ieder geval) maar het gaat om de manier waarop het gebracht wordt. En omdat daarop niks is aan te merken is de film zeer genietbaar. En daar bedoel ik mee dat je niet het gevoel hebt dit al eens eerder gezien te hebben. 'Genieten' is een gevaarlijk woord om te gebruiken bij deze film. Aan de ene kant is het fantastisch, fascinerend, om te zien wat er gebeurd, aan de andere kant gruwelijk. Dat is een knappe prestatie.

Het acteerwerk is geweldig, eigenlijk deed iedere (van de 4) hoofdpersoon het prima. Vooral Ellen Burstyn, wauw. De climax was schokkend, ik zal waarschijnlijk nooit vergeten hoe smerig een arm eruit kan zijn, brrr. Een ontzettend goede film, duurt niet te lang, vertelt zijn verhaal op een aanstekelijke wijze en dwingt je bijna tot tranen in je ogen. Van de smerige omgevingen tot het plekje dat oma in de zon verdient, met de goede karakters en vreselijke situaties in de film, het werkt.

4,5* met kans op verhoging.

Tja. Voorspelbaar, minder boeiend, minder betoverend, lelijk, minder grappig. Allemaal dingen die je bij veel sequels kan zetten. Het ergst waren nog de liedjes, die voegden echt niks toe, leken er ook alleen maar in te zitten om er in te zitten. Beetje flauw.

Daarnaast maakt de film een paar kleine foutjes, Geest heeft bijvoorbeeld zijn armbanden terug (die nota bene zijn gevangenschap aantoonden). En sommige dingen zijn wat vergezocht. Overbodig, in ieder geval, en hij haalt het nergens bij deel 1.

2* kan er wel af.

Mensen die elkaar de huid volschelden en elkaar écht pijn willen doen, terwijl ze van elkaar houden. Drama in een notendop?

Revolutionary Road grossiert erin. En dat is wel mooi, want ik kan het waarderen mits het goed gedaan wordt, en dat laatste is hier het geval. Nog voor de aftiteling weet je al min of meer wat voor personages DiCaprio en Winslet spelen en zie je ze al een keer al hun woede er naar elkaar uitgooien. Beiden nemen absoluut geen blad voor de mond en maken elkaar en de kijker goed duidelijk waarom hun huwelijk niet echt werkt zoals het zou moeten werken. Leuk

Het interessante aan de film is dat hij zich afspeelt in een tijd dat de VS groeide en de economie omhoog spurtte. Er ontstonden modelwijken zoals Revolutionary Road met bijhorende modelgezinnen. En dat is natuurlijk dé waarde waar de VS om bekend staat: het gezin. Een terugkerend thema in tig Amerikaanse films ook. En in feite hebben April en Frank Wheeler alle ingrediënten in zich om net zo'n modelgezin te worden. Maar ze laten zien dat er van modelgezinnen geen sprake is, dat het een fabel is. Twee mensen die willen leven zoals hun hart hen ingeeft en verstrengeld raken in hoe ze horen te leven volgens hun omgeving. Ieder conflict in de film dat hieruit voortvloeit is volkomen te begrijpen en tegelijkertijd is het vaak schrijnend voor de kijker, omdat de oplossing altijd voor het opraken lijkt te liggen. Als je nu nét even niet dat deed, maar dat ... De personages zelf, echter, hebben continue last van hun wisselende perspectieven op wat ze willen, op waar ze van dromen, en op elkaar. Het modelgezin blijkt vol spanningen te zitten en de meest onvoorstelbare vreselijkheden worden de familieleden door elkaar naar het hoofd geslingerd. Vet!

Het geheel staat bij het briljante acteerwerk van DiCaprio en Winslet, sowieso 2 van mijn favoriete acteurs. Akelig eigenlijk om het Titanic-setje zo verdrietig te zien. Emoties worden briljant uitgespeeld en er zit geen onecht moment in de film. Beide personages zijn in feite soms best onsympathiek, en de balans tussen begrijpelijk mens en door zelfzucht verblinde eikel wordt door beiden knap bewandeld. Ook complimentje voor de gek, die niet alleen fantastisch het verhaal in wordt geschreven en steeds de karakters met zichzelf confronteert, maar ook gewoon fantastisch gespeeld wordt.

Maar wat bij mij vooral bleef hangen was, naast het perfecte eind van het feilloos geschreven scenario, de manier waarop de mensen met elkaar omgingen. Zo koel en koud en doods. Die Molly Brown is daar een uitstekend voorbeeld van in de slotscène. Maar het gebeurt al vaker in de film, en komt vooral aan de oppervlakte door het fantastische acteerwerk. Echt angstaanjagend.

4* (kleintjes)

Jezus, dit is wel héél erg slecht. Horror is over het algemeen toch al een slap net-niks genre, en dit soort films maakt het alleen maar erger.

Deel 1 heb ik niet gezien, en ik heb ook niet de behoefte om hem alsnog te kijken. De oh zo cruciale informatie die nodig is om dit deel te begrijpen kun je gaandeweg wel oppikken. Kennis van deel 1 had denk ik geen zak uitgemaakt.

De film is gewoon barslecht. Ik stond te kijken van het waardeloze script. Er is amper samenhang tussen de scènes. Iedere 10 minuten gebeurt er weer iets nieuws, iets dat eng moet zijn, en keer op keer is het eerder lachwekkend dan eng. Of het nou een kelder is waarin de lichten uitgaan of een vrouw met een niet zo flatteus kapsel, het is allemaal zó uitgemolken cliché en zó voorspelbaar dat niks wil beklijven.

Camerawerk en acteerwerk is ook absoluut niet boeiend. Alles is standaard, plottwisten zijn oliedom en het enige wat leuk is om naar te kijken is het kapsel van Naomi Watts.

De crème de la crème van de waardeloosheid van de film is samen te vatten in één woord: onlogica. In deze film kan alles. Dat is dan ook het enige waaruit de spanning moet komen. Laat je kind alleen in een kamer en dadelijk verandert hij in een meisje en noemt hij je "Mommy", of weet ik veel. Je bent nergens veilig, iedere tv kan fatale beelden uitzenden en iedere kraan vormt een toegang tot een andere wereld. Maar alleen als het de makers uitkomt natuurlijk. Er is absoluut geen enkele logica in te vinden. Ik vroeg me steeds af hoe de personages het zelf nog allemaal konden snappen. Mis ik iets, of is het logisch om jezelf een televisie in te laten trekken, een put dicht te duwen, zelfmoord te plegen en weer bij je kind terecht te komen?

Dat kind is ook verschrikkelijk irritant trouwens. Het enige acceptabele aan de film is Naomi Watts, die wel in achting is gedaald bij mij door deze film. Wel grappig was "I'm not your fucking mommy!!"

Er is geen binding met de personages, geen spanning, geen logica, geen verhaal. Alleen maar vaag gedoe, hocus pocus en een hoop slaapverwekkende onzin. En het wordt helemaal tenenkrommend als de film probeert te schokken. Blegh. Kutfilm, zogezegd.

1*

Het probleem van de film is dat de sfeer die door het gebruik van door Shakespeare geschreven dialogen is opgewekt, de emotionele band met de personages in de weg zit. Daardoor sleepte de film niet écht mee, ook al blijft het einde triest.

Daarnaast is hij af en toe wat saai. Maar de relatie tussen Romeo en Juliet blijft heel mooi om te zien, je voelt de liefde bijna. En tegelijkertijd blijft de film wat afstandelijk door bovengenoemd punt.

Daarom heb ik hem verlaagd naar 3*

Ik ben normaal gesproken niet zo'n fan van actiefilmpjes, maar deze film is een uitzondering. Wat heb ik hier van genoten!

Allereerst waren Paul Walker en Vera Farmiga geweldig in hun rollen, niet onwijs goed, maar wel overtuigend. Walker deed wat hij moest doen en was vermakelijk om te zien. En voor de 2e keer (na The Departed) verliefd geworden op Farmiga .
Daarnaast zat het verhaal dusdanig cool in elkaar, dat het me door alle kleine minpuntjes heen liet kijken. Sommige dingen waren inderdaad wat vergezocht of amateuristisch, zoals die obsessie voor THE DUKE, of het veel te vrolijke einde. Maar opzich deed dat er niet echt toe. De film drukte zijn minpunten naar de achtergrond.
Het verhaal was aardig ingewikkeld, maar goed te volgen. Je sprong van de ene in de andere zinderende actiescène, volgeladen met spanning. Ik heb mijn handen zowat opgevroten. Prima voor een zodanige film.

Mooi vond ik ook de nadruk op de personages, bijvoorbeeld het gesprek van Farmiga met Oleg's moeder. De lekkere soundtrack en de stoere visuele stijl hielp ook mee.
Maar waar het eigenlijk om ging in de film waren al die gruwelijke dingen die de personages met elkaar deden. Met als afschuwelijk hoogtepunt die IKEA-flat met die veel te standaard mensen met messen en dode kinderen in de kast! SICK FUCKS!, zoals Farmiga ze omschreef. Ik heb met een vreselijke fascinatie zitten kijken. De film liet me al die 2 uur niet los.

Waarschijnlijk dus mijn favoriet 'actiefilmpje', waarin het gaat om guns en spanning. 4,5*