Opinions

De film viel mij enigszins tegen, beetje een bekend verhaal, en het had niet echt iets nieuws te bieden.
Het acteerwerk van Phoenix en Witherspoon daarentegen was fenomenaal, je zag ze echt in hun rol zitten, goed gedaan dus.

Grootste nadeel aan de film is alleen dat de stukjes tussen de optredens te veel willen maar te weinig zeggen. Het wordt niet saai, maar ook niet echt interessant. Meer een observatie van slechte relaties en hoe die nog slechter te maken.
Heb meerdere keren moeten lachen om de pijnlijke situaties waarin Cash verzeilde (zo zag ik ze tenminste) zonder dat die grappig bedoeld waren. Dat zegt allicht ook wel iets. Cash wordt daardoor voor mij de man die weinig zegt en daardoor ook weinig medeleven vraagt.

Als hij op een gegeven moment een soort van overzicht geeft van alles aan slechte dingen van hem die je in de film hebt gezien, als hij daar in bed ligt na het afkicken en June komt bij hem zitten, concludeert hij dat hij maar een slecht mens is. En ik was het eigenlijk wel met hem eens. Ook al weet hij die reputatie later nog iets op te poetsen.

De optredens zelf zijn dan wel weer geweldig, en een soort van ode aan muziek in het algemeen. Helaas lijkt het privé-leven meer in beeld te komen dan die stukjes. Wat dan misschien wel weer logisch is.

Hoe dan ook wel een leuke film, maar niet eentje die je echt bijblijft of meteen weer opnieuw wil zien. Daarvoor heeft hij te weinig nieuws om het lijf.

Toch net 3,5*, kan nog lager worden.

Hoe zou Pixar mij ooit kunnen teleurstellen? Ik denk niet dat ze daartoe in staat zijn, gezien de mate van creativiteit die de film voor mij al meteen maakt en die ze gewoon in iedere film stoppen. En ja hoor, ook bij Wall-E was het weer raak.

Ook Wall-E is overdonderend en geniaal, en allicht de sfeervolste Pixar tot nu toe. Daar zat nu ook meteen het knelpunt, althans; voor mij. De sfeer die aan het begin wordt opgeroepen is enerzijds die van een apocalyptische Aarde die dus compleet in puin ligt en overwoekerd is geraakt door gebrek aan mens, wat mij niet direct aansprak, en anderzijds die van een Aards jaren 70 vrolijk dansfestijn in de vorm van Wall-E en zijn Hello Dolly film. Ook die laatste werkte niet meteen voor mij, en daardoor had ik wat moeite om in de film te komen. Maar!
Daartegenover stond dat de animaties verbluffend mooi waren. Oogverblindend zelfs; alles werd perfect in beeld gebracht en was zo soepel en mateloos gedetailleerd geanimeerd dat de live-action stukjes ertussendoor niet storend 'anders' waren. En dat maakte de sfeer al een stuk acceptabeler. Het gevoel van rust en verlatenheid was érg gaaf en Wall-E zelf is een prachtig personage. Naief, charmant en hilarisch in één. Uiteraard is zijn bestaanswijze op Aarde geniaal uitgewerkt, van zijn nieuwsgierigheid tot zijn dagelijkse baantje.

Maar het wordt pas echt vet als EVE erbij komt. Haar agressieve karakter is prachtig, haar hyvertechno-voorkomen schitterend en het is al helemaal ontroerend om Wall-E's gestuntel te zien wanneer hij als een blok voor haar valt. Hilariteit alom, en de kritiek dat Wall-E niet erg grappig zou zijn kan ik (net zoals bij Ratatouille overigens) niet begrijpen. Alleen jammer was de scène waarin Wall-E zijn huis aan EVE toont en zij nogal cliché voor de nodige oproer zorgt. Maar ach.

Het camerawerk op Aarde is overigens al geniaal, vooral het idee dat het ook echt met een camera is opgenomen is heerlijk. Inclusief hand-held gedoe en zoomingen. Maar de film wordt pas echt lekker als we de ruimte ingeschoten worden. De plot hier is simpel, gelukkig, maar prachtig. Dat hele dikke-mensen idee vond ik bijvoorbeeld briljant En dan vooral die 2 die hun tv'tjes uitzetten en naar buiten kijken. De dansscène moet ook genoemd worden: wauw. Het continue gebliep en gemurmel komt eindelijk tot zijn recht als deze 2 personages door te ruimte laveren en ze werden toen door mij volledig geaccepteerd. Hemels. Pixar mag vaker zoiets doen van mij. Het hele avontuur hier (inclusief mega- Wall-E's, een woedende schoonmaak-bot en ontsnapte robots) is feilloos in beeld gebracht, met veel humor gebracht en doordrenkt van Pixar's klassieke sfeer. Heerlijk. De verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey deden het 'm voor mij. Vooral wanneer de kapitein gaat lopen en Auto tackelt, onder die muziek - BRILJANT! De hele zaal lag dubbel overigens.

Maar wat dan nog moet komen is het einde, hétgene waarnaar je mijns inziens altijd mag uitkijken bij een Pixar. Altijd happy en nooit vals sentimenteel. Ook nu weer. Zonder Wall-E en EVE uit het oog te verliezen, natuurlijk, en ook hun verhaal kent een heerlijk einde. Geweldig. Fantastisch. Op dat moment voelt het weer alsof je Toy Story voor de eerste keer zag.

Al met al een prachtig geanimeerd en meeslepend werkje, met vooral 2 schitterende hoofdkarakters en een heerlijke luchtigheid die vaak ver te zoeken is in SF-films. Een speciale vermelding nog voor voorfilmpje Presto dat mij vrolijk deed terugdenken aan The Prestige. Vooral dat laatste stuk (als de goochelaar uit de lucht in de hoed valt) is prachtig. Pixar bewijst weer eens hoe goed ze iets simpels kunnen uitbuiten. Maar kom er maar eens op.

4* - met mogelijke verhoging na herziening. Behoort tot Pixar's mooiste werk. Zoals altijd eigenlijk

Cooooooool!

Dit is weer eens zo'n film waaraan je alleen maar goede herinneringen kan overhouden. Het zou eersteklas jeugdsentiment zijn geweest als ik het een paar jaar geleden gezien zou hebben. Het weet een soort verstopt gevoel in mezelf aan te boren waarin fantasie-werelden bestaan en ook oprecht fascinerend zijn. Dat is vooral te danken aan Bekmambetov, die zo sterk regisseerd dat de film als geheel staat als een rots. En dat is zeer opmerkelijk, want het verhaal klopt van geen kant.

Dat is dan weer de makke aan ouder worden: plotgaten, ongeloofwaardigheden en vele dingen die zelfs in dit film-universum onmogelijk zijn springen in het oog. Het mooie is dat het allemaal weinig verschil maakt. Ik denk niet dat de film met een 'perfect' verhaal veel beter was geweest. Maar misschien wel een tikkeltje tijdlozer.

De positieve kant is dat het verhaal het enige is waar de film op bekritiseerd kan worden. Want waar het wérkelijk om gaat is de actie, en man, wat een voltreffer! Het is oogverblindend mooi gefilmd, adrealine-verhogend en zelfs bij vlagen hilarisch. Vele shots kunnen worden ingelijst zo mooi. De karakters die hiervoor verantwoordelijk zijn staan ook allemaal hun mannetje; McAvoy is lekker cynisch en een buitengewoon tof hoofdpersonage, Angelina Jolie maakt haar buitenproportionele reputatie voor mij eindelijk een beetje waar en de 'losers' in de film (Wesleys baas, vriendin en beste vriend) zijn hilarisch.

En misschien waren het wel al de duizelingwekkende ontploffingen en idiote karakters die het verhaal zelf toch tot een hoger niveau wisten te tillen. Want aan het einde verlaat je de zaal toch niet met het idee dat alleen de special effects zo goed waren. Het is het verhaal dat beklijft, eenvoudig maar door zijn hoge fantasie-gehalte fascinerend.

Ik kan dan ook niet wachten op de sequel. Wanted zou zomaar het begin van een krankzinnig intrigerende franchise kunnen zijn ...

4*

Ik heb hem ook in Frankrijk gezien. In Parijs welteverstaan. Maar dat was niet de reden dat hij mijn hart wist te stelen.

Whatever Works is, naast de titel en de moraal van de film, de verklaring van het handelen van de personages en de conclusie die uiteindelijk redelijk opzichtig wordt getrokken. Zo luchtig als de titel klinkt, is de film zelf ook. Luchtig en menselijk.

Larry David wordt geïntroduceerd als 's werelds grootste cynicus, die eigenlijk een genie is, een man die de liefde in feite wel gevonden heeft maar er niet echt in kon geloven en haar daarom zag doodbloeden, maar wel iemand die zijn volledige distantiatie van optimisme in het leven met scherpe humor weet vorm te geven. Bijna een cliché, maar dit is een Woody Allen neuroot zoals alleen Allen ze weet te schrijven. Linken met zijn oudere werk moeten zeker te vinden zijn, dat zie ik met alleen Annie Hall op zak al. De onstuitbare stroom aan cynische opmerkingen, verwijzingen naar de zinloosheid van het bestaan en de onzinnigheid van het koesteren van dromen zijn erg grappig en intrigerend, maar vooral ook erg waar. En daarom ook redelijk confronterend. Bijzonder is dat de film desondanks nooit deprimerend wordt, en dat het hoofdpersonage ondanks zijn openheid soms moeilijk te doorgronden blijkt. Uiteindelijk blijkt zijn enige moraal toch echt: whatever works.

Het blijft interessant om je af te vragen: raakt dit hem nu echt niet? Wat gaat hij hiervan vinden? Meent hij nu echt wat hij zegt? Is hij nou verliefd of niet? En de ontdekking van de diepere lagen van Boris houden de film boeiend.

Ook al is dat verre van het enige wat de film biedt. Op een gegeven moment komt Boris zo weinig in beeld dat je aan zijn status als hoofdpersonage begint te twijfelen. Een jong meisje dat hij op zijn stoep treft en meer uit verveling dan wat anders in huis haalt, een evenzo jonge jongen die sympathiek noch vervelend is en haar wel ziet zitten, haar moeder en vader en een goede vriend van Boris doen ook allemaal mee aan dit optreden over bizarre liefdesrelaties. Want dat is eigenlijk het enige waar de film iets over wil zeggen. De liefde. Hij kan zomaar ontstaan, tussen de 2 meest verschillende mensen denkbaar, heel lang standhouden of zomaar uitdoven, drastisch veranderen of ineens heropleven. Ontzettend vermakelijk allemaal en behoorlijk grappig.

De humor komt vooral uit de clashende karakters van de personages. Ieder personage is verrassend eerlijk en open en blijft bij zijn punt, tegen wie hij het ook heeft. De typische Allen-humor druipt er aan alle kanten vanaf. Het acteerwerk is over het algemeen zeer sterk, Evan Rachel Wood is onherkenbaar, maar vooral Larry David zet een geweldig personage neer. Soms echter is het ook wat minder overtuigend, maar dat komt ook doordat Allen in zijn script soms iets té graag Boris' weinig vrolijke visie op het bestaan tentoon wil spreiden en de geloofwaardigheid van de dialogen daaronder laat lijden. Maar je vergeeft het de film door zijn luchtigheid en zijn hart dat altijd op de juiste plaats blijft zitten.

Whatever Works is een tegendraadse en ietwat maffe vertelling over hoe het leven ook kan zijn, als mensen gewoon hun hart zouden volgen en bepaalde dingen domweg zouden accepteren. Uniek, fris en vooral grappig. Hij draagt een boodschap uit die ver van mijn eigen normen en waarden ligt, maar niemand zonder gedachtegoed de bioscoop uit zal sturen.

4*

Boeiende film die opvallend goed gedragen wordt door het hoofdpersonage. Toch vraag je je steeds af welke kant de film nu opgaat. Gaat het om de ingewikkelde moeder-dochter relatie? Of het moeten doormaken om geen vast huis te hebben? Of de soort van vervloeking om overal anderen jaloers te maken met je good-looks? Of over coming-of-age en je eigen keuzes maken? De film kiest van alles wat. Niet dat hij ook op alle vlakken doel mist, want mede door het sterke acteerwerk van Pfeiffer (in een verder vrij emotieloze rol) raken sommige scènes geladen met spanning. Maar het blijft een soort van thriller/drama dat geen enkele kant genoeg uitdiept om er écht in te overtuigen. Wat dan dus weer niet wil zeggen dat ik niet geboeid heb zitten kijken.

Niet ontzettend slecht, niet supergoed, beetje niksig. Meer boodschap dan film eigenlijk, beetje standaard. Een paar leuke rollen, maar verder geen Film Waar Films Voor Gemaakt Worden.

3* dus.

Ik had een concertkaartje. Zonde om het niet in te wisselen, en ik wilde deze film toch graag zien. En een gratis avond bioscoop is me altijd een genoegen. Ook al moest het alleen, want wegens omstandigheden (de 16+ keuring) kon mijn broertje niet mee.

Dit zorgde in ieder geval voor weinig ruis tussen mij en de film. Eerst maar Marco Borsato: zo slecht is hij echt niet hoor. Hij acteert best wel leuk. Nog lang niet briljant, maar ik vond de film steeds als hij in beeld kwam even oplichten, zonder een echte fan van hem te zijn. Nee, wat de film niet briljant maakt is een beetje de middelmatigheid. De film heeft niet echt een eigen smoel, vrij drakerige goed-slecht tegenstanden bij vlagen, wat onlogica in handelen van de personages, volledig overbodige overzichtsshots, geen interessante muziekscore en aan het einde een beetje de neiging om een actiefilm te worden.

Volledig haaks daarop staat de vreselijke, tranentrekkende ellende die superbe in beeld, woord en daad wordt gebracht. Het is een continue wisseling tussen kwaliteit en moralistisch gedoe. Gelukkig kiest de film de juiste richting, want waar het toch om gaat in deze film is de boodschap. Of boodschappen, liever. Want niet alleen stelt de film (uiteraard) dat deze fysieke en psychologische foltering van de kinderen werkelijk van de wereld zo onmenselijk is, daar komt nog bij dat het eigenlijk zijn wortels vindt in de armoede waarin Afrika min of meer door 'ons' Westerlingen terecht is gekomen. En blijft zitten.

De film is zeker het bekijken waard. De goede bedoelingen spatten eraf, er is geen saai moment te bekennen en de cinematografie is mooi. De meeste karakters echter stellen weinig voor, hun emotionele ontwikkeling is ook weinig interessant en de ondertitels aan het einde van de film wisten me (helaas!) nog net even op te fokken. Dat ging nu weer juist een stap te ver, en haalde alle subtiliteit eruit. Maar er zitten écht scènes in die je bijna over je nek laten gaan van gruwel. Hulde aan die scènes. Ik was wel iets sentimenteler gisteravond dan normaal, maar dan nog. De film bedoelt het goed, en compenseert zijn tekortkomingen. Thekla Reuten doet het ook best aardig trouwens.

Dus: soms wil de film iets teveel, soms acteert Marco iets te slecht en soms werkt het allemaal net niet, maar de film zet er heel wat tegenover. Had een collectebus bij de bios gezet voor ontwikkelingshulp in Afrika en ik had gegeven.

3* - Voor iedereen die de recensie niet wil lezen: het bekijken zeer zeker waard!