Opinions

Jason Reitman (regisseur van het fantastische Juno) en Aaron Eckhart (schitterend acteur in The Dark Knight) in hun gelauwerde eerdere succes Thank You For Smoking: hoe kon dat voor mij nog mis gaan?

Niet, bleek het eenvoudige en heerlijke antwoord. Thank You For Smoking is komedie zoals ik ze het liefste zie; snel, intelligent en zwart, met als extra'tje dat hij bijna louter gevuld is met heerlijke bijrolacteurs in heerlijke bijrollen. Ieder acteur zit prachtig in zijn rol, zelfs Katie Holmes(!), en alleen dat is al erg aanstekelijk. Vooral Eckhart zelf; hij speelt het soort filmpersonage dat je vanaf minuut 1 alleen nog maar op het scherm wil zien. De manier waarop hij zich door het verhaal en het leven worstelt is meermalen hilarisch, ingenieus en hoe dan ook erg aangenaam om te zien. Het feit dat hij ook een zoontje heeft en een interessante relatie hiermee geeft de film ook een soort van kloppend hart dat mij ook wel aanstond, ook al had de film af en toe (Nick's bijna-dood ervaring, zijn afgang in de krant) wat dieper mogen gaan van mij.

Maar ach, slechts een kleine smet op deze prachtige film. De visuele kant is dik in orde, het verhaal heeft een aangename balans tussen vlot en kabbelend en de dialogen zijn niet alleen geweldig geschreven, maar ook de invullingen van de acteurs hiervan zijn fantastisch. De muziek maak het af. Het blijft de hele film door een grappige boel en dat is mijns inziens best uniek. Ook al vond ik dat Joey soms iets té diepgaand was voor zijn leeftijd. Het maakt allemaal weinig uit in een film die alles alleen al compenseert door op het niveau te blijven waarop het begint. Prachtig script ook overigens, het stelt vragen en blijft gitzwart, maakt de karakters tot échte mensen (Naylor's ex-vrouw en haar man zijn ook zó volmaakt uit het leven gegrepen ) en is vreselijk geestig.

Reitman bewijst voor mij na Juno een sensationeel regisseur te zijn met een stijl en sfeer die mij persoonlijk erg aanspreekt. Ik ben benieuwd naar zijn komende werk.

Een kleine 4,5*

Hebzucht, was het niet één van de zeven hoofdzonden? Jawel. Heeft iedereen niet wel eens uit alle macht willen wínnen, om de ander te zien verliezen? Jawel. En is iedereen niet wel eens kinderachtig, en dat misschien veel te ver doorgeduwd?

Jawel. En nu 3 keer raden waar deze film over gaat. Heeft deze film het dan ook in zich om universeel herkenbaar en zelfs bijbels te zijn?

Het antwoord laat zich raden, maar is geen te onderschatten prestatie. De manier waarop P.T. Anderson hier een geobsedeerde, kwaaddenkende geest weet neer te zetten is legendarisch. Het zijn vooral de onderbuikgevoelens die hij gebruikt, en dat zijn nu net de gevoelens waar de serieuze filmliefhebber meer mee kan dan de gemiddelde filmkijker. There Will Be Blood is geen doorsnee, eenvoudig te snappen film, maar een perfect accuraat portret van een man die zijn emoties echter verstopt tussen 2 zinnen door. Niet zomaar op te merken, maar onbewust constant aanwezig. De bezetenheid van Day-Lewis is onstuitbaar, door uiteraard Day-Lewis' uitzinnige acteerprestatie, maar ook door Anderson. Hij is een meester van de subtekst en de dubbele betekenis, die je hoe dan ook oppikt. Wat je met de door Anderson opgeroepen gevoelens doet moet je helemaal zelf weten. Hij geeft je er geen kapstok voor, wat velen niet zal aanstaan. De film is compromisloos.

Maar zo krijgt hij het wel voor elkaar dat zo'n olie-uitbarsting werkelijk te intens voor woorden is. Schrijnend, schitterend, verschrikkelijk, alles. Geholpen door één van de sterkste soundtracks in jaren overigens, zelden zoveel unieke beklemming in zo weinig tonen gehoord. Wat ervan overblijft op cd weet ik niet, maar tijdens de film weet deze gitarist van Radiohead de scène's ongekend goed te ondersteunen, of zelfs op te stuwen. En dan vooral in die oliespuit-scène, wát een openmond moment. Het samenspel van verborgen emotie, camerazettingen, verlaten landschappen, muziek; het komt allemaal samen daar. Een magisch filmmoment om U tegen te zeggen.

Dat het deel daarvoor 'saai' is, boeit mij niet. Niks is saai als het fascineert. Daarom is het nogal een gok om een film 'saai' te maken, maar Anderson zegeviert. Minitieus weet hij Plainview te doorgronden en interessant te houden, zijn op-en ondergang van het juiste drama te voorzien en van sterke uitbarstingen te vergezellen. Het slaan van Eli in de modder en het wegsturen van zijn zoontje noem ik als zijnde zo'n uitbarsting. En het einde op de bowlingbaan is natuurlijk de últieme climax. Het script is een mirakeltje, evenals setting en detail.

Ik zou Plainview overigens niet willen zien als 'het kwaad'. Hij is gewoon vreselijk gefixeerd op zijn doel, tegen het maniakale aan, maar dat zit gewoon in hem. Hij haat mensen. Hij wil winnen. Ziek, krankzinnig, maar niet het kwaad. Hij is zelf ook een mens - hij vertegenwoordigt zelfs een stukje van ons allemaal.

En dat maakt hem zo geweldig. Zijn gevecht tegen de kerk onder leiding van de evenzo briljant acterende Paul Dano is één van de mooiste en uniekste filmgevechten ooit. Nog steeds koud en ver verwijderd van emotie, maar doordringend - hell's yeah!
Voor de filmliefhebber onmisbaar. Onwaarschijnlijk geniaal epos.

Anderson heeft zich wel eens teleurgesteld uitgelaten over de tegenvallende bezoekcijfers voor zijn films. Maar dat ligt gewoon compleet aan hem: hij kan het niet laten om films te maken voor de serieuze filmkijker. En die zijn nu eenmaal in mindere mate aanwezig. Lullig voor hem, maar een baken van hoop voor ons. Zeker als je bedenkt dat de sfeer wéér totaal anders is dan een Punch-Drunk Love of Magnolia!

4,5*

P.S. - Het hoesje meent dat er zwarte humor in de film zit. Klopt niks van. Ik heb niet één keer gelachen. Het feit dat de film nochtans verteerbaar is spreekt boekdelen.

Ondergewaardeerd!

Zeer bij de strot grijpende oorlogsfilm die door zijn filosofische karakter een veel diepere indruk maakte dan vele anderen. Ditmaal voelde ik echt hoe verschrikkelijk het als soldaat moet zijn. De keuzes die je moet maken, de manier waarop je met elkaar om moet gaan, dat iedere beslissing die je neemt andermans dan wel je eigen leven kan kosten. Vechtend voor een doel dat allang uit het zicht verloren is. Van alle kanten geplaagd door dingen als eergevoel of lafheid, liefde en haat, verdriet, pijn, psychologische uitputting en ga zo maar verder. Hoe ontzettend knap van de film om dit pijnlijk voelbaar te maken zeg. En allemaal briljant geschoten op één van de mooiste filmeilanden aller tijden als decor voor een verschrikkelijke gebeurtenis, maar geen andere dan als er al zovelen waren. Sterk gesymboliseerd aan het einde. Wat ik er vooral zo sterk aan vond was dat er voor een oorlogservaring-loze buitenstaander als ik zo sterk de sfeer van 'Waar doen we dit voor?' vanaf droop.

Opzich voelde het toch nog wat afstandelijk, al dat filosofische geneuzel van de soldaten en al, maar langzaam maar zeker kroop het onder de huid. De film heeft zo zijn schoonheidsfoutjes, maar een simpelweg briljant centraal stuk overspoelt dat voor het grootste deel wel. De soundtrack vond ik bijvoorbeeld niet altijd even geslaagd. Ik vond eigenlijk continu dat het opzich prachtige muziek is, maar dat het hierbij niet zo goed paste. Maar ook de soundtrack kon over het algemeen, en dan vooral tussen het begin en het eind in, fantastisch bekoren. Hoe dan ook een op een originele manier aangrijpende oorlogsfilm die ik hier op de site wat ondergewaardeerd vind. Niks langdradig, je moet je slechts overgeven aan een film met weinig verhaal. Iets waar ik persoonlijk absoluut geen moeite mee heb. Het versterkt voor mij alleen maar de emotie eerlijk gezegd.

Een herziening zit er hopelijk vlug aan te komen, want dit is er zeker eentje die kans maakt op een volledige score van 5*. Zo schrijnend en ontroerend, zo mooi geschoten, wat had ik dit graag in de bioscoop gezien. Het ontdekken van alle bekende gezichten was ook erg aangenaam overigens. Uitsluitend sterke rollen van grote namen.

Mijn belangstelling voor oorlogsfilms is alweer wat gestegen.

4,5*

Geen slecht initiatief ofzo, wel gemakkelijke inkomsten.

De film begint en eindigt lekker dramatisch met het bericht dat Michael Jackson is overleden. Tussendoor krijgen we te zijn hoe zijn concert, dat wegens zijn dood niet door kon gaan, eruit zou hebben gezien. Door de vele interviews met dansers, crew en leidinggevenden krijgt de film soms iets van een bedrijfsfilmpje over zich: alsof deze film is gemaakt om toch nog even in die droom om 'voor Michael te werken' te kunnen zijn. Het veranderen van het beeldformaat en het losse hand gebruik van de camera dragen daar zeker aan bij.

Maar desondanks is This Is It een interessant kijkje in Michael Jackson's wezen. Heel veel grip op hem krijg je niet door deze docu alleen, maar als je de verhalen over hem kent en zijn leed een beetje hebt gevolgd op het nieuws, dan valt het op hoe sterk hij in zijn schoenen staat. Tijdens een repetitie van de achtergronddansers wipt hij een keertje langs, enthousiast begroet door een luidkeels ge'au', hoewel niemand kan tippen aan Michael's eigen versie uit Smooth Criminal, en beantwoordt hij heel relaxed wat vragen. Laid-back doorkauwend op zijn kauwgom doet hij nog eens die move voor die iedereen maar niet onder de knie krijgt.

Jackson lijkt een vriendelijke, bescheiden vent. Maar hij blijft in alles een artiest. Zijn voorkomen, zijn haarscherpe visie op wat hij wil, zijn herhaaldelijke "God bless you". De man was een fenomeen, en met recht.

Maar de kern van de film zijn de repetities van 14 volledige nummers. 'This Is It' zelf niet, vreemd genoeg. Het is wat veel van hetzelfde, en als de muziek je niet aanstaat moet het een hel zijn om uit te zitten, maar degenen met een beetje muzieksmaak moeten dit kunnen waarderen. Een zinderende versie van Beat It, een vingerknip-versie van The Way You Make Me Feel, een ingetogen Earth Song, een pittig They Don't Care About Us: Michael is zijn gevoel voor sound nooit verloren. De registratie ervan is indrukwekkend. Vooral interessant is de show die eromheen opgevoerd zou worden. Ook hierin bepaalt Jackson zelf zo ongeveer alles. Lichteffecten, spotlights, filmpjes, timing, een nieuwe, 3D versie van de clip van Thriller, mensen die het podium opvliegen: concertmaken op zijn best zegmaar. Jackson's dansmoves ... tja, die liegen er ook nog steeds niet om. De man is, nog steeds, een dansend mirakel. Enige dat ontbreekt bij de lange danssessie bij Billie Jean is die verrekte Moonwalk.

Jackson lijkt off-stage een veel ingetogener iemand dan je uit zijn stemgeluid zou verwachten. Het klassieke ongelukkige genie misschien? Ik weet het niet, maar de boodschappen die hij uitdroeg waren oprecht. Hij wilde dat mensen van elkaar hielden. En tegelijkertijd de wereld redden, als het even kon.

3*

(Dirty Diana ontbreekt trouwens!)

Een erg mooie film, die goed de sfeer over wist te zetten. De personages werden stuk voor stuk effectief geïntroduceerd, en het script was zeer sterk. Met name het begin was leuk gedaan, om even te ontdekken wat al gebeurd is en wat er nu gebeurd, maar het liet wel die schietpartij van twee kanten zien, waardoor je voor beiden begrip kreeg. Erg knap.

Daarnaast is de muziek geweldig en de acteurs ook. Die Barry Pepper overtuigde echt helemaal. Een personage dat mij bijblijft is die oude, blinde man, die vertegenwoordigde zo'n beetje hoe het die oude cowboys verging. En de overgang naar TV en radio natuurlijk.

4*

De dood is iets wat, veel meer dan welk ander menselijk drama ook, moeilijk is om mee om te gaan. Ikzelf ben in mijn leven weinig geconfronteerd met de dood, en ik verwacht heel veel moeite te hebben om ermee om te gaan.

Een film als All About My Mother helpt de verwerking van de dood van naasten een eind op weg. Zo ongeveer ieder karakter in deze prent legt ofwel daadwerkelijk het loodje of zou het zomaar kunnen doen. Het is bijna moeilijk om het allemaal bij te houden. De karakters worden dan ook, in tegenstelling tot mij, continu geconfronteerd met de dood en moeten daar maar mee om zien te gaan. Ze kennen elkaar zo door en door, de positieve maar vooral ook de soms veel aanweziger negatieve kanten, dat de dood hen toch echt heel erg moet raken. Het einde. Tot hier en niet verder. Stop. Maar ieder personage lijkt zich te realiseren dat ... het leven gewoon verdergaat. En dat je beter af bent als je vrolijk leeft dan als je gedeprimeerd bent.

Op dat punt dus een bijna optimistische film over het omgaan met verdriet. Toch beviel niet alles me. Het kleurgebruik vond ik nog wel leuk, de knappe vertelstijl vol gemankeerde personages die ook onsympathiek geïntroduceerd worden en waarover je later misschien je mening moet bijstellen, of andersom, het soortvan luchtige sfeertje; dat was allemaal wel oke. Maar de humor vond ik vaak tekortschieten. Het acteerwerk eveneens. Cecilia Roth vond ik niet bepaald schitteren. Maar in feite droeg het halfzwakke acteerwerk vaak bij aan de luchtige sfeer die de film zo bijzonder maakt, dus zo vreselijk was het ook weer niet. Echt zielig werd het daardoor ook allemaal niet, maar ik denk ook niet dat dat de bedoeling kan zijn geweest.

Maar een beetje saaiheid was nooit ver weg, afstotelijk wilde Almodóvar's stijl ook nog wel eens worden en echt magistraal wordt het allemaal ook niet. Wel bijzonder was Agrado's optreden. Ja, de nadruk op theater en A Streetcar Named Desire en doen alsof was ook wel interessant. Het had wat.

Grappig ook vond ik de vergankelijkheid van alles. Je leven, je geslacht, je lichaam: alles kan verdwijnen of veranderen. Dat is nog eens een andere kijk op het leven ...

3,5*

Gisteravond gezien, ik had hem een paar jaar geleden al wel eens gezien, maar nog niet in de originel versie.

Ik herkende dus veel, maar het viel me nu pas echt op hoe grappig de film was, grapjes waar je als klein kind niet zo op let. Ook hilarisch de verwijzingen naar Jurassic Park en Star Wars.

Het viel mij ook op hoe prachtig de animaties waren. En de scène dat ze onder die pionnen de weg oversteken is echt subliem .

Geweldige Pixarfilm dus

4*

No comment. Te slecht voor woorden. Je vraagt je af hoeveel mafketels er nodig zijn om dit project van de grond te krijgen. Véél. Absoluut niet leuk.

1*

Bay. Het is, zoals Coen, Spielberg, Kubrick, een plakkaat waarbij bepaalde verwachtingen horen. In het geval van Bay: actie en Amerikaans patriottisme?

Op zich klopt het ook wel aardig. Maar het is een veel minder negatief etiket dan gedacht wordt, vind ik. Transformers is een vaak redelijk hersenloze actiefilm, met echt wel wat onlogischheden en relationeel gedoe tussen de personages dat niet echt werkt, maar dat is dan ook wel alles. De actiescène's zijn echt geweldig! Heerlijk over-the-top, vol slow-motion en ontploffende voorwerpen, soms echt té vernünftig gefilmd waardoor je niet echt ziet wat er nu allemaal gebeurd, en steevast vol adrealine. De special effects zijn ook verbluffend, die transformerende robots zijn echt fascinerend en je weet niet waar je naar moet kijken als zo'n transformatie aan de gang is. En voor je het weet is het alweer voorbij. Verbluffende shit.

De cast is ook geweldig. Shia is een prima hoofdpersoon en acteert verrassend overtuigend, en weet precies de juiste humor op de juiste plaatsen in te zetten. Maar iedereen acteerde goed (John Turturro ook! ), behalve Megan Fox. Het grappige is dat ze er op de extra's ook niet bepaald een geheim van maken dat zij alleen maar vanwege haar goede looks is gecast, en niet omdat ze ook wel kon acteren. Daardoor vond ik het hele highschool-gebeuren wel een beetje lame en typisch, en de spierbalscène in de auto kan eigenlijk gewoon écht niet, ook al is hij achteraf gezien vreselijk komisch haha. Maargoed. Zodra er schot in het verhaal komt met de komst van de robots, is het één en al fun.

Ik vond het wel jammer dat de robots niet echt goed voorzien werden van persoonlijkheden. Ze bleven redelijk oppervlakkig en zelfs moeilijk uit elkaar te houden. Dan deden de bijpersonages het beter. Die waren bijna allemaal erg grappig en gevat. De fun-factor van de film ligt gewoon erg hoog, en daar houd ik van.

De climax van de film is ook top. Iedereen vecht om een klein blokkendoosje, het leger wendt al zijn machten aan met tanks en weet ik niet wat, de robots op de toppen van hun kunnen ... ja!

De film is verre van perfect, soms te flauw of te voorspelbaar, sommige scènes gaan te lang door (met de robots in de tuin bijvoorbeeld), maar vaak ook verrassend grappig en spectaculair. Als je een beetje door de zwakke puntjes heen kijkt is het geweldig. Ook al blijft het dan nog niet hangen. Briljante intro wel overigens, met die stem in de ruimte en dat verhaal over die planeten. Laat deel 2 maar komen

Kleine 3,5*

Wat een hilarische film! Ik merkte dat niet iedereen in de zaal er zo over te spreken was, dus waarschijnlijk zit er voor filmgeeks sowieso een extra laagje aan, maar dan nog snap ik die kritiek niet. Het gaat helemaal nergens over, zeggen ze dan. Ja, d'oh.

Misschien is het gewoon dat je wéét dat het allemaal een parodie is, want zo'n Tropic Thunder-actiescène die niet eens zo heel veel verschilt van een actiescène uit een 'echte' actiefilm is gewoon meteen hilarisch. Het script is gewoon een meesterstukje. Niet zozeer omdat het een intrigerend verhaal vertelt, maar omdat het doordachte grappen en slimme parodieën goed timet en ieder karakter tot zijn volste recht laat komen, al dan niet in een trailer.

Best uniek allemaal voor een Stiller-komedie, waar ik over het algemeen niet zo gecharmeerd van ben. Het is echt full-press lachen geblazen hier; Black ("My ass!!"), Downey Jr. die niet uit zijn karakter kan komen en Stiller, alias Tugg Speedman, die eigenhandig vele actiefilms beschaamd omlaag laat kijken door zich gezapig in cliché's te verwikkelen. Om nog maar te zwijgen over hoe Alpha Chino uit de bocht kan komen. Maar de kroon wordt gespannen door Tom Cruise, wat een giller man, hij kan zich qua flair meten met Jesus Quintana als hij "I'm gonna fuck you up!" schreeuwt. Zijn marketingstrategieën zijn domweg geniaal, en met die dans erbij is hij echt gewoon een man in zijn element. Alleen daarom het bekijken al waard!

Verder wordt er voor de MTV-generatie ook nog genoeg gegrapt geloof ik, maar dan wel zo dat het ook écht grappig is. Een heerlijk evenwicht, mede doordat pretenties totaal ontbreken. Een film die grappig durft te zijn zonder zich aan karakterontwikkeling ofzoiets te wagen, puur en alleen doordat alles wat zich op het scherm afspeelt een parodie is, en eigenlijk alles grappig bedoelt is. Met toch wel een proefbare liefde voor filmkomedies. Dat zie ik niet vaak!

3,5* - vooral het ontbreken van pretenties is top.

True Romance, "Is dat geen vrouwenfilm?"

Mijn antwoord was een volmondig nee. Zonder de film gezien te hebben was de naam Quentin Tarantino voor mij al genoeg om zeker te stellen dat True Romance het predikaat 'vrouwenfilm' zou ontstijgen. En anders die van Tony Scott wel. Maar wat bleek. Ik had het fout!

True Romance is een romantische liefdesfilm in hart en nieren. Het grappige is alleen dat de twee lovers hun liefde voor elkaar nogal explosief uiten, wat een hoop actie en gezanik oplevert. En laat het maar aan Tarantino over om daar iets moois van te schrijven. Het script is - wederom - fantastisch, de dialoog tussen Christopher Walken en Dennis Hopper is perfect. Schitterende cinema, en de film kent meer van deze hoogtepuntjes. Dit komt ook doordat er een hele rits geweldige acteurs komt opdraven, wat naast een feest van herkenning ook acterend vuurwerk oplevert. Gary Oldman, Patricia Arquette, Brad Pitt! Bovendien bevalt de visuele en dynamische stijl van Tony Scott me uitstekend. In Domino ook, en hier eveneens. Het vervolmaakt de sfeer die de de film heeft door zijn gangsters, geweldsexplosies, drugs, stoere talk en respect. Een uitstekende mix.

Maar het leukste blijft toch dat de film zo'n emotionele grondslag heeft. De romantiek is warempel écht aanwezig. Het is wel een absurde romance, maar toch. Dit leidt dan ook tot hilarische en gewelddadige situaties, en eerdergenoemde hoogtepuntjes zijn meestal beide. En de film blijft in kwaliteit consistent, en dendert als een trein voort. Afwisselend spannend en vertederend. Ondersteund door een schitterende soundtrack raakt de film precies doel. Hij entertaint, entertaint, en entertaint nog een beetje meer. Opnieuw een Tarantino-film die de roots van het medium raakt en doet wat hij moet doen. Magnifique.

Ik wil meer van Tony Scott zien!

4*

Juist. Twilight. Voor wanneer een meisjesfilm niet meisjesachtig genoeg is.

Ik heb aan den lijve mogen ondervinden wat voor effect deze film op mensen, om niet te zeggen meisjes, kan hebben. En ik kan er alleen maar met grote verbazing naar kijken.

Twilight is een ver ondermaats geacteerde film die geroemd wordt om zijn acteurs. Een emotieloze bedoeling die als het summum van romantiek wordt gezien. En gewoon een waardeloze film waar massa's mensen op af komen. Wat is hier aan de hand? Want nee, dit is geen simpel geval van smaakverschil, er komt meer bij kijken. En niet zomaar iets. Het is hoofdpersoon, leading male en (blijkbaar) bloedgeile vampier: Robert Pattinson.
Hij acteert niet eens zo slecht hoor, niet daarvan, maar hij is verre van bijzonder. Natuurlijk, zijn teksten zijn ook niet bepaald diepgaand, maar veel interessants laat hij ook niet zien. En tóch is hij blijkbaar de factor van de film die ervoor zorgt dat een groot (vrouwelijk, niet te hard) publiek de film geweldig vindt. Als hij verdrietig is, is het opeens echt zielig. Als hij van een meisje houdt, is het opeens echte liefde. Als hij een vampier is, is het opeens allemaal cool.

Want Twilight stelt geen bal voor. De échte hoofdpersoon, Kristen Stewart, speelt een typische, aarzelende dramaqueen en mag wat quasi-filosofische prietpraat oplepelen onder het mom diepgang, maar overtuigt desondanks geen moment. Met hottyboy Pattinson heeft ze absoluut, maar dan ook echt 100% geen chemistry, en hun slecht geschreven opbloeiende liefde die in feite bestaat uit genante blikuitwisselingen en domme gesprekjes over Scheikunde in veel te lang uitgesponnen scènes vormt allesbehalve een overtuigende reden om het later in de film op een tenenkrommend "I love you and I always want to be with you and we should never be parted." te gooien. Slecht geacteerd, volledig ontdaan van zelfreflectie, veel te serieus en drammerig allemaal. Tieners die zich niet als een tiener maar als hun oma van 88 gedragen. Toch wordt ze uiteraard vanaf het eerste moment door haar klasgenoten in de groep opgenomen, alsof ze zoveel in te brengen heeft. Heel geloofwaardig allemaal. Ook worden er random nog wat 'leukigheidjes' ingepleurd, grapjes bijvoorbeeld van Robert Pattinson, want ohja soms hebben Robert en Kristen het ook nog leuk samen. Niet dat de kijker mee kan lachen om deze grapjes, want écht grappig zijn ze natuurlijk niet, stel je voor, dat zou volledig breken met alle halfbakken emoties in de film.

Visueel heeft Twilight ook bar weinig te bieden, zelfs de special effects zijn verre van indrukwekkend. Het grauwe sfeertje van de film is niet bepaald boeiend en de bijpersonages zijn doorzichtig en ééndimensionaal. Kristens moeder spant de kroon door wel heel opzichtig op haar dochters liefdesleven aan te sturen, alsof ook zij inziet dat er toch werkelijk niks belangrijkers in het leven is.
Slechtste van alles vond ik nog wel het verhaal zelf. Er gebeurt in feite geen drol, zeker het rondniksende eerste uur van de film niet. Fantasy-aspecten in films zijn vaak intrigerend, maar in deze konden ze mij gestolen worden. Redelijk uitgewerkt maar kinderachtig en weinig origineel allemaal. Niet iets wat oprecht fascineert. Ook vreemd dat Pattinson zijn hele familie in gevaar brengt voor z'n nieuwste scharrel, dat hij amper een paar weekjes kent waarin hij vooral zijn best deed haar zoveel mogelijk te negeren.

Apart wordt het weer als ze gaan sporten. Muse komt erbij, we hebben een (matig geregisseerde) scène die weinig toevoegt maar eindelijk krijgen we een beetje spektakel. Echt goed is het niet hoor, maar zonder die scène was het natuurlijk al helemaal niks. Dan wordt er uiteindelijk nog slapjes en heel gemaakt aangestuurd op een ACTIESCÈNE, die ook heel graag een zeer indrukwekkende ACTIESCÈNE wil zijn, maar eigenlijk gewoon heel kut is. Oh, gelukkig krijgen we dan wel nog een potje zeer hoogstaande romantiek over ons heen gestort (Pattinson zuigt vies bloed weg! Ofzoiets.) en dat is het wel.

Waardeloze, volledig emotieloze rommel zonder een greintje originaliteit of geloofwaardigheid.

1*

Is er dan helemaal niks goed aan Twilight? Jawel! Deze eerder geplaatste verkorte-en-eerlijker versie van het script is hilarisch!

Een zeer onevenwichtig begin mondde uit in een aardig filmpje met grappiger situaties dan de acteurs deden vermoeden. Sommige dingen waren wel grappig, maar gingen te snel voorbij of werden te snel gebracht, waardoor het opzich grappige idee maar half werkte. Andere scènes daarentegen leken op de helft plotseling afgekapt te worden. De romantiek spat er daarnaast ook weer niet echt van af, en de film heeft gelukkig 2 redelijk interessante hoofdkarakters om de boel nog enigszins draaiende te houden. Credits ook voor het script, ik had denk ik persoonlijk geen 100 minuten vol gekregen met het nogal matige uitgangspunt. Verder dodelijk standaard en minimaal boeiend, maar kijkbaar. Leuk voor Grant-fans allicht, de enige opvallende factor in het geheel.

2,5* - Heel erg krap.