Opinions

Overal waar je keek of luisterde werd Pan's Labyrinth met dezelfde, onophoudelijke stroom van positieve kritiek overladen. Mijn verwachtingen waren dan ook tórenhoog, een film die zou betoveren, de fantasie zou prikkelen, vol zou staan met metaforen en oscars had gewonnen voor het uiterlijk. Maar wat bleek.

Pan's Labyrinth stelde mij diep teleur. Nergens pakte de film mij zo als hij me blijkbaar had moeten pakken. Een dun sprookjesverhaal, een paar magische creaturen en hier en daar een mooie set, meer aandacht kreeg de magische wereld eigenlijk niet. Behalve de dan wel weer leuke vondst van het tekenen van deuren met een krijtje, ook al voegde dat verder ook niet veel toe. Nee, ik vond het hele sprookjesverhaal maar leeg en weinig boeiend. De plant onder het bed bewees aanvankelijk zo ongeveer dat magie wél bestaat, maar uiteindelijk wordt die gedachte doodleuk neergehaald. Sprookjes bestaan simpelweg niet, het is slechts wat een onschuldige ziel zich inbeeld. En dat stond me nogal tegen.
De scènes die het opzich opleverde (de man met de freaky ogen, de introductie van het verhaal van de dochter van de koning die naar de mensenwereld wilde) waren wel aardig, maar ook niet meer dan dat. De laatste Harry Potter wist mij meer te betoveren. Ironisch genoeg was hetgene wat me wél overtuigde net de realistische wereld, ook al was dat vooral te danken aan een aantal aangrijpend gewelddadige scènes die de film nog net een beetje inhoud gaven.

Innocence has a power evil can not imagine. Zo staat het achterop mijn hoesje. Nou, het zal wel hoor, als daarmee verwezen wordt naar die 'uiteindelijke test' die Ofelia moest leveren dan past het niet bepaald kranig. Je kunt beter onschuldig zijn dan slecht. Duh. Het enige kwaad dat de film verbeeld is dat van de mensen, in de magiewereld zijn er geen slechterikken die een verder noemenswaardige rol spelen (want de kikker en die enge vent met ogen in zijn handen waren niet bepaald goed te noemen). Dus Ofelia (of die baby?), de onschuldige, heeft een kracht die Vidal, evil, zich niet kan voorstellen. Het probleem voor mij zit het hem in dat ik de link tussen Ofelia's droomwereld en de oorlog niet zo leg. Zij heeft verder weinig probelemen van de oorlog, en haar fantasiewereld neemt het ook niet bepaald 'op' tegen de echte wereld. Dus vanwaar de connectie? Uiteindelijk sterft ze en dan komt ze weer bij haar vader en moeder, ze heeft de test van het verdedigen van onschuldigheid doorstaan. Maar het roept eerder frustratie op, omdat ik nu geen idee heb wat daarmee bedoelt wordt. Uiteindelijk dient het hele sprookjesverhaal, al het gedoe met de faun en het labyrint tot ... niets. De film is volgens velen één en al boodschap, maar als ik er geen enkele kan vinden blijft er weinig over. Geen enkel karakter dat bijvoorbeeld maar een noemenswaardige emotionele reis of iets dergelijks doormaakt, en dat is erg jammer.

Je zou inderdaad kunnen zeggen dat ik de film niet begrepen heb, maar je zou ook kunnen zeggen dat de film een veel te vaag kader geeft waar je verder zelf dan maar wat inhoud aan moet geven. Natuurlijk, oorlog is slecht, en natuurlijk, sprookjes zijn mooi, maar is dat nu alles? Was daar al dat gelauwer voor nodig? Misschien zal ik hem nog een keer herzien, maar ik heb voorlopig meer zin om hem terug te brengen en mijn 13 euro beter te besteden. Ik zal wel zien.

2*

Achterlijk. Volslagen achterlijk. Iets anders kunnen de Chinezen niet geweest zijn. Waar slaat dit op? Dan ben je in staat zoveel rijkdom voort te brengen, schenk je het allemaal aan één persoon. Een ventje van 3 jaar.

Het levert in ieder geval een fascinerende film op, zullen we maar zeggen. Het is fascinerend om te zien hoe de Chinezen hun grote intelligentie qua bouwkunst en organisatie blijkbaar combineren met zulke primitieve ideeën over geloof, traditie, en bestuur. De film begint dan ook met een uur aan absurde details. De ene nog gekker dan de andere. Pu Yi wordt als peuter tot keizer gekroond en mag omgaan met (helaas symbolische) oneindige macht aan de ene kant, en ballingschap aan de andere kant. Duizenden staan hem overal tot dienst, het gewone ventje dat hij ondanks zijn dure pakjes blijft. Het is dat het waargebeurd is ...

Interessant is dat Pu Yi niet alles lijdzaam ondergaat, maar duidelijk en menselijk reageert op wat hem overkomt. Zijn verschillende levensfasen houden het allemaal boeiend en vormen dan ook de spil van de film. De voorbode die al aan het begin van de film wordt gemaakt naar het moment dat hij écht in het gevang zal komen schept helemaal verwachtingen. Hoe komt deze man van de hemel in de hel? Maar deze grootse rise-and-fall plot is niet alleen vanwege zijn grootsheid zo intrigerend, het tijdperk van de film zit stevig in het verhaal geïntregeerd (wat ook niet zo vreemd is voor een verhaal over China's keizer, maar toch), en het cultuursnuiven en geschiedenislesjes ondergaan maken het totaalbeeld alleen maar completer. Oh, en dan maakt de score het helemaal af. Echt schitterend, dynamisch, levendig - een klassieke Hollywood-score. Bekijk de scène dat Pu Yi de Verboden Stad verlaat en je weet wat ik bedoel. Zo hoor ik ze graag, omdat ze alle onwaarschijnlijkheid en onlogica een soort van down-to-earth status kunnen geven, wat alles beter behapbaar maakt. En het maakt het emotioneel.

Toch is het jammer dat Pu Yi niet meteen van de Verboden Stad in het gevang kwam, want het stuk daartussen is niet zo interessant als de rest. De zaken verslechteren, Pu Yi schaamt zich, morele vraagstukken werpen zich op. Verre van slecht, maar net niet zo fantastisch. Desalniettemin niet veel minder beklijvend.

Nog 2 punten waardoor je de film helemaal wilt gaan zien. Ten eerste Peter O'Toole! In Lawrence of Arabia (waarvoor hij nota bene een oscar won) vond ik hem matig, maar hier is hij geweldig! Zijn personage zelf, maar ook hoe hij het speelt! De stem, de houding, de emotie, het gezag - werkelijk whopping. Jammer dat hij zo'n betrekkelijk kleine rol speelt.
Ten tweede een soort-van huilscène tijdens de ochtendgymnastiek in de cel. Pu Yi's eeuwige hulpje heeft het GEHAD om altijd maar hulpje te zijn, en laat dat weten. En Pu Yi heeft eindelijk door wat voor gigantische loser hij is dat hij niet eens zijn eigen veters kan strikken. This is the last time!

Dat er Engels, geen chinees, wordt gesproken, is te doen. Het maakt de film misschien zelfs wat dichter bij huis, wat emotioneler.
Bertolucci heeft een schitterende prent gemaakt, klassieke cinema. En daar houd ik wel van. Zijn Director's Cut wil ik nog eens zien. De film hoeft de trein niet te halen en teert op de fascinatie die hij losmaakt bij de kijker, in plaats van op tempo. De Director's Cut moet daar wel op voortboorduren.

Al met al toch een film die in 3,5 uur op grootse schaal boeit en imponeert. Niet de absolute top, maar wat een schitterend brok cinema!

4*

[EDIT] Ik kom er net achter dat ik de Director's Cut gezien heb! Jammer Blijkt wel hoe knap dat in de film verwerkt zit, want ik kan me geen scènes herinneren die de indruk wekten toegevoegd te zijn.

Hmm deze film is duidelijk niet aan mij besteed.

Ik had er wel hoge verwachtingen van en kocht hem dus op dvd. Maar helaas.
Ik moet zeggen dat de muziek wel goed is maar de film gaat mij echt veeeeeeel te traag. Al dat gezever in de woestijn.

Echt meeslepend werd de film ook nergens, wat best beter had gekund aangezien het doden van je vriend omdat hij gewond is best emotioneel is.

Peter O'Toole vond ik eerlijk gezegd niet echt overtuigen. Zijn acteerstijl sprak mij niet echt aan.

Wel een goed punt waren de mooie beelden zo nu en dan gecombineerd met die mooie muziek, maar wat de film voor mij echt onderuithaalde was het veel te lage tempo.

Nu is dat in veel films uit die tijd zo, maar ik ben daar gewoon niet aan gewend. Ik snap wel dat andere mensen dit een prachtige film kunnen vinden.

Toch 3*

Ik verhoog naar 4,5*.

De sfeer in de film is overweldigend, vooral gecreeërd door Hans Zimmer die hier ongetwijfeld zijn beste muziek ooit afleverd. Maar het leuke is nog wel dat die sfeer eigenlijk alleen maar op de achtergrond bestaat, het verhaal draait om de gigantische hoeveelheid aan karakters, stuk voor stuk ontzettend leuke typetjes met goed gekozen stemmen. Mooi zijn ook de liedjes, vooral omdat het ook liedjes zijn die iets toevoegen aan het verhaal, met Can You Feel The Love Tonight natuurlijk als beste voorbeeld.

Het verhaal in de film is voor een animatie eigenlijk best bijzonder, het betreft bijna het complete leven van een bepaalde leeuw, hoe hij doormaakt wat een standaard persoon in zijn leven nou niet bepaald doormaakt. Van het sterven van zijn vader tot het verdrongen worden van de kudde door zijn op macht beluste oom, vervolgens in een soort luilekkerland terecht komen en langzaam weer invloeden van zijn verleden tegenkomt, met als hoogtepunt de Mufasa die hem toespreekt vanuit de hemel. Knap van de makers om dit allemaal geloofwaardig en boeiend neer te zetten. Het epische eind is een perfecte afsluiter.

Wat ook vrij bijzonder is, is de goede balans tussen humor en drama. Alles wat rondom Simba mag gerust dramatisch worden genoemd, ookwel vertederend als hij Nala weer ontmoet, en Timon en Pumba zijn wederom een prachtig voorbeeld van hoe een komisch duo moet zijn. Rafiki heeft ook zijn momenten. Maar vooral grappig was Ed, die derde hyena die iedereen continue maar uit liep te lachen.

En zelfs Scar was een geloofwaardig personage, op macht belust en slecht, altijd met een schuin oog bekeken naast zijn grote broer. Maar zoals gezegd, het verhaal verdient een flinke pluim. Het zit aan alle kanten goed in elkaar. Overigens is een sarcastische Zazu met de stem van Rowan Atkinson ook flink inventief van de makers, want wat een flauwe sidekick had kunnen worden werd een uitzonderlijk leuk karakter:

Scar: Oh, Zazu, do lighten up. Sing something with a little ... bounce in it.
Zazu: IIIt's a small world after all...

De dialoog is sowieso geniaal. Je moet soms goed luisteren maar vooral Timon en Pumba kunnen er wat van.

Pumba: Hey, Timon, it's just a little lion. Look at him, he's so cute and all alone ... can we keep him?
Timon: Pumba, are you nuts?! You're talking about a lion, lions eat guys like us!
Pumba: But he's so little...
Timon: He's gonna get bigger!
Pumba: Maybe he'll be on our side!
Timon: Hmf, that's the stupidest thing I ever heard, 'maybe he'll ...' HEY, I've got it! What if he is on our side? You know having a lion around might not be such a bad idea.
Pumba: So we're keeping him?
Timon: Pff, of course, who's the brains of this outfit?
Pumba: Uhhh...
Timon: My point exactly. Jeez, I'm fried, let's get out of here and find some shade...

Nouja, zo zitten er wel meer gesprekjes in. Maar wat de film dus zo goed maakt is de geweldig balans tussen humor en drama, de muziek, de sfeer, de karakters, en het zeer inventieve verhaal. Én de mooie animaties, niet te vergeten. Met recht een Disneyklassieker. Zoals wij nu nog naar Snow White And The Seven Dwarfs kijken, wordt er later nog naar The Lion King gekeken, denk ik.

4,5*

Hollywoodkomedies zijn allang niet meer grappig. Althans, dat is de stelling, maar hij is ook redelijk waar. We mogen het spreekwoord dan ook dankbaar zijn dat er zo nu en dan een uitzondering nodig is ter bevestiging van de regel.

Little Miss Sunshine is zo'n uitzondering. Hippe, toch wel succesvolle jonge mensen die hun draai heus wel zullen vinden hebben plaatsgemaakt voor onzekere, suïcidale, zwijgende, overmoedige, worstelende types. Cynisch, vervelend, alcoholistisch, seksistisch; van ieder laken een pak. Wat een vertoning! Zij alleen al maken de film 10 keer zo relativerend als bovengenoemde Hollywood lopende-band-werk. Grappig, vertederend, 'echt'. De film wordt geroemd om zijn originaliteit, en is alleen op basis van de karakters al terecht. Want stom en levenloos als ze mogen zijn, hebben ze allemaal een soort sulligheid over zich wat ze tóch erg intrigerend maakt.
De roadmovie die vervolgens na de subtiele maar krachtige introducties van de personages begint, ontduikt listig de cliché's. Alle acteurs zijn op hun plek, met Alan Arkin voorop. Een hilarisch man die moeiteloos de aandacht op zich weet te houden. Doodzonde (hahaha), maar ook weer hilarisch dat hij de reis niet overleefd.

En naast het lachen gieren brullen om alle markante kantjes van de persoonlijkheden van de personages en alle onderlinge reacties daarop zit, perfect met het verhaal verweven, nog een extra laag. Een maatschappijkritische nog wel.

En dan wordt het natuurlijk helemaal interessant. Het najagen van onzinnige dromen, het niet-loser willen zijn, psychologische druk op kinderen: het wordt allemaal luchtig maar superbe aangestipt, zonder dat het geheel onevenwichtig wordt. En ondanks het script, dat af en toe net een tikkeltje saai en stuurloos neigt te worden, is de vergelijking met Juno een terechte. Ook om de tomeloze positieve en vrolijke kijk op het leven en de absurde dingen die er in deze film in gebeuren die, vooral weer door Alan Arkins personage, altijd behouden wordt. Zonder daarbij emotie of sentiment uit de weg te gaan. Want ja, dat hoort nu eenmaal óók bij het leven. Arkins aftrede vond ik, in zijn kleinigheid, dan ook groots.

En als de road is afgelegd en eindelijk het doel bereikt is moet het beste nog komen: de climax. Films waarin de climax het beste is zijn sowieso goed bezig. En deze steekt zelfs nog tussen andere geweldige climaxen uit. Werkelijk om over de grond te rollen van het lachen zo grappig. Uiteraard aangevoerd door de werkelijk verbluffend acterende Abigail Breslin, maar vooral ook zo sterk door de scène net ervoor. Een duidelijker "Lach toch om het leven!" dan dit is moeilijk denkbaar.

De toepasselijke feelgood-sfeer waarmee de film afsluit is dan ook weer eens een waar genot, zoals het hoort. Heerlijk, deze film. Ik leef voor Hollywoods uitzonderingen.

3,5* (maar wel 3,5* die bijna uit hun voegen barsten zo groot)

Ik ben oprecht tegen het stemmen op films die je niet volledig hebt gezien, maar ik maakt tegen wil en dank een uitzondering voor deze film. Al durf ik het bijna niet zo te noemen.

Eén grote hooiberg van compleet belachelijke, pijnlijk ongrappige, saaie en voorspelbare onzin. Dom, gemaakt, slecht, verschrikkelijk. Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe iemand hiervoor kan gaan zitten, het over zijn hart kan verkrijgen om zo'n ontzettend domme film te maken. Echt het slechtse van het slechtste.

0,5*, ik moet keihard zijn, en dat gaat verassend makkelijk bij dit wanproduct.

Topfilm! Loft heeft zoveel on-Hollandse kwaliteit dat je bijna een review in het engels zou willen schrijven! Naja, toch maar niet

Maar serieus. Ik zag laatst een stuk van De Eetclub en dat was gewoon een ramp. Personages die niet willen overtuigen, een hoofdpersonage waarvoor je geen sympathie hebt en een script dat zo'n zootje is dat het niemand meer wat kan schelen welke rijke vent nu precies wie vermoord heeft. Allemaal basisfouten. Ongeacht of de thriller zelf nu goed geschreven was, had het publiek zijn aandacht al verloren doordat de makers het medium film niet begrepen (of van hun kennis in ieder geval geen gebruik maakten).
Ook heb ik Sint gezien. Niet veel beter. Een dappere poging om 'eens iets anders' te maken; een zo ongeveer groots opgezette Hollandse film met ECHTE special effects. Leuk, maar ook hier ontbrak filmmakerspassie en gedrevenheid. De personages waren niet interessant en de pogingen om hip te zijn ("Kut noord-zuid lijn!!"), tja...

Er ontstaat altijd veel ophef als Nederlandse films automatisch 'slecht' worden genoemd. Of eigenlijk: als een slechte film 'duidelijk Nederlands' wordt genoemd. Ik vind het niet zo vreemd: er zijn ook tig barslechte, inspiratieloze Nederlandse films gemaakt. De reden dat wij Nederlanders die slechte kwaliteit koppelen aan onze eigen nationaliteit, komt denk ik doordat veel Nederlanders uit het buitenland alleen de topfilms zien, die het internationaal maken. Uit Nederland zien we alles.
En ik vermoed dat de Nederlandse taal zich misschien niet zo goed leent voor verfilmingen. In ons echte leven praat er nu eenmaal vrijwel niemand abn, zeker niet in de panieksituaties die we doorgaans in films zien, en is 'jij' steevast 'je'.

Maar de Nederlandse filmmaker bleek sterker dan de vooroordelen! Nederland produceert de laatste jaren het ene moois na het andere: Gooische Vrouwen, Komt een Vrouw bij de Dokter, De Gelukkige Huisvrouw (hee, allemaal 'Vrouw' in de titel!) en natuurlijk Loft!

Vanavond heb ik Loft gezien. Het is een dynamisch gefilmde, fascinerende film met een prachtige soundtrack. De personages hebben stuk voor stuk herkenbare trekken en menselijkheden. Ze zijn zowel goed geschetst door het scenario, waarin hun verschillen tegenover elkaar gezet worden, als knap tot leven gewekt door de acteurs. De film staat dus goed in zijn schoenen: aan de basis is voldaan! Dat is zeker te danken aan het Vlaamse origineel, en zijn ingenieuze plot (en aan Saskia Noort, schrijfster van boek De Eetclub en co-schrijfster van filmscenario Loft, goed bezig!), maar vooral ook aan de filmliefde en vakkundigheid van de crew onder leiding van Antoinette Beumer. Die overigens een zeer ernstig ongeluk opliep op de set toen deze instortte maar een dag later volledig ingegipst weer verder regisseerde. Wat een passie.

Naast de vakkundigheid waarmee Loft gemaakt is, biedt het ook een ontzettend intrigerend verhaal. Het is, zoals ik al zei, een topfilm. Het vijftal in de hoofdrol biedt legio mogelijkheden tot identificatie en de film stelt hoofdbrekende vragen over het bestaan ("Ik sta boven seks met jouw vrouw!" "Zouden we niet allemaal een beetje zo willen zijn?" "Iedere lelijke meid heeft toch een knappe vriendin." oke die laatste is een grapje). Daarnaast is hij onvervalst grappig; Jeroen van Koningsbrugge is niet alleen een komiek maar ook een zeer vaardig acteur. Om over spitsvondigheden in de dialogen en visuele grappen nog maar te zwijgen! En het allerbelangrijkst: hij is spannend. De flashbackstructuur is erg sterk. Je weet van geen van de personages wat je van ze kunt verwachten en of ze te vertrouwen zijn, wat geweldig is, omdat datzelfde voor de hoofdpersonages geldt. En daarnaast moet je je hoofd erbij houden om te kunnen volgen wie nu precies een bouwproject leidt voor wie en waarom. Maar de essentie is: je zult het wíllen volgen.

Loft is een uitstekende, overrompelende Nederlandse film. Hij speelt zich af in Amsterdam, maar gezien door onze eigen, Nederlandse ogen en niet door die van een Amerikaan. Hij raakt aan gevoelens die iedereen wel eens heeft en laat absoluut drama zien. En hij laat je, bovenal, achter met een heleboel vragen. Zowel over hoe het plot nu precies in elkaar steekt als over wat belangrijk is in het leven.

4*

All we have to decide is what to do with the time that we are given...

De extended cut nog eens opgezet vanavond, en aw wat mooi weer. Snotter alom in dit prachtige verhaal over vriendschap en het besef, het échte besef dat je op een queeste bent die mensenlevens kost.

I wish the ring had never come to me.

Eigenlijk lame om je af te vragen wat er zo geniaal is aan The Lord of the Rings, want iets genialers dan dit zullen wij mensen nooit maken. Ik heb oprecht medelijden met hen die de schoonheid missen.

Maar daar maak ik me nu niet zo druk om. Macht en opoffering en levenslust is wat mij momenteel bezighoudt.

5* weer

Gisteren weer eens herzien.

Wat een overdonderend filmspektakel blijft het toch. Ik vind het moeilijk om Lord of the Rings te vergelijken met andere films, omdat hij gewoon iets unieks omvat wat geen andere film ooit is gelukt. Toch is het eveneens ontzettend moeilijk om aan te geven wát nu precies zo fantastisch is. Maar welwillend als ik ben om jullie in te lichten over hoe fantastisch de gehele trilogie wel niet is, zal ik toch een poging wagen .

Ik denk dat er iets vreemds is gebeurt tijdens het maken van de films. Iets onverwachts, waar niemand verder rekening mee had gehouden. Maar ieder 'team' (de acteurs, de designers, Peter Jackson, Howard Shore, de scenarioschrijvers, de producers, etc.) gingen voor deze productie tot het uiterste van wat ze konden. Ze dachten nog dat ze slechts een film aan het maken waren, maar toen het eindproduct klaar was bliezen ze zichzelf omver. Het resultaat was namelijk unieker dan enig ander epos, meeslepender dan welke ensemble-film dan ook, mooier dan alle andere fantasy-producties bij elkaar. De film steeg boven het menselijke uit.

En dát blijkt de reden te zijn. Hij is gewoon onmenselijk goed. De locaties zijn zó prachtig, Peter Jacksons camera brengt het zó goed in beeld, de muziek van Shore is één van de beste filmscores ooit, zonder twijfel, en het veel te meeslepende verhaal wordt briljanter verteld dan welke andere fantast ooit had gekund. Iedere seconde in deze film prikkelt je fantasie, je inbeeldingsvermogen, je liefde voor het leven. Het mag dan wel geen feelgood-productie zijn, het werkt wél zo. Ieder karakter wordt geconfronteerd met de dood, iets wat pijnlijk en zeer tastbaar wordt gemaakt in de film, en daarom durf je het ook in het echte leven te accepteren. De liefde voor ieder aspect van de film straalt van het scherm af, het is niet te behappen. Je begrijpt gewoon dat ze willen vechten om te overleven, willen strijden tot iedere laatste metafoor voor het kwaad definitief het loodje legt. Je zou er zélf bij willen zijn, deze prachtige en fantastische wereld waar zóveel kan en een vereenvoudigde, terrorist-en-dergelijke-loze werkelijkheid heerst.

En dan komt het: de extase. Alledrie de films bereiken die. De magische extase. Het is een moment waarop je beseft dat je niet meer naar de film zit te kijken; de karakters kijken jou aan. Jij zelf staat daar, de ring in je handen, moeilijke keuzes te maken aangaande vriendschap, eer en het leven. Je raakt bezeten, doordrenkt en vervuld van alles op het scherm, je vergeet waar je bent en je kunt de film zéker niet uitzetten. Je beseft dat je dit nog nooit hebt meegemaakt. Het is een uitmuntende ervaring (ervaring ja, bijzonderder dan je eerste kus of naar de middelbare school gaan, en ook zeker iets wat je nooit meer vergeet), en als verlamd aanschouw je de perfecte samenloop van de rest van de film. De extase houdt overigens niet op aan het einde, maar duurt nog weken, zoniet jaren voort. Het besef borrelt langzaam op ... die wereld, zo volmaakt en wonderbaarlijk, actually is ... all around.

Ik weet niet of jullie er ook zo naar kijken (of er überhaupt iemand is die er ook zo naar kijk ) maar ik wordt me altijd bewust van hoe fijn het leven is na een Lord of the Rings film. Maar niet iedereen zal dit zo voelen, anders zou iedereen wel 5* geven. Het is gewoon het simpele riddertje spelen wat compleet wordt uitvergroot tot je het zelf beleeft. Het is een begrip opzich geworden.

For Frodo ...

5*

Gister herkeken. Wat een fantastische film toch.

Eigenlijk is het gekke dat het sterkste punt van de film gewoon is dat hij supervet is. De film is continu cool, spannend, verbijsterend, schitterend, meeslepend, geweldig. Onvergelijkbaar. Daarnaast zit er af en toe de nodige humor in (vooral in de extended cut) en heeft de complete film een niet geëvenaarde magische sfeer over zich. Fantastisch!

Gewoon genieten van begin tot eind. Wat wel ontzettend knap is, is dat de hele LOTR-saga zo meeslepend is. Hoor ik iets over stereotypes? Nee joh. Niemand is alleen maar good-guy, Gollem is daar het beste voorbeeld van. Maar raakt niet ook Frodo opstandig? Willen niet zowel Faramir als Boromir de ring voor zichzelf opeisen? Heeft Gimli het op een gegeven moment ook niet gehad met de achtervolging? Twijfelt Aragorn ook niet of hij de queeste wel kan volbrengen, gezien zijn bloed? Ik bedoel, ieder karakter vertegenwoordigt wel íets, en de karakters die wél helemaal goed of slecht zijn, steken juist mooi af en krijgen extra waardering. Ik leef in ieder geval steeds mee met ieder karakter, vooral met Frodo en Sam. En niet een klein beetje, vooral het einde is ontzettend ontroerend. Het is weer alsof je voor het eerst in je leven een film kijkt. Zo'n uniek gevoel roept het op. Vergelijkbaar? Nope. En als je ondertussen met je bek wijdopen The Battle For Helm's Deep kan zien, who cares?

Ik denk dat alle strijd en mooie verpakking juist zo goed werkt omdat de karakters overtuigen. Neemt niet weg dus dat de film gewoon ontzettend cool is. Zoals ik al zei, er is niets waar je LOTR mee kunt vergelijken. De film is trouwens ook nergens saai ofzo (echt niet!), maar juist de hele tijd onderhoudend. Prachtige camerabewegingen en fantastische monsters en kostuums en dan dat landschap van Nieuw-Zeeland! Echt een geval van een project waarbij alles en iedereen precies op de goede plek was.
Overigens is het script ook noemenswaardig, geweldig hoe de actie en spanning steeds wordt afgewisseld met achtergronden of uitdieping van de karakters en rustmomenten. Over de muziek hoef ik hoop ik niets meer te zeggen ?

Tja, dit epos raakt je compleet, sleept je vanaf seconde 1 mee in zijn grootsheid en geweldige wereld, prachtige personages en fascinerende gebeurtenissen en magie. Aan het eind ben je een compleet gelukkig persoon, deze 3 en een half uur durende rit naar een heerlijke wereld is onbeschrijvelijk. Je voelt je weer kind (zelfs als je nog kind bent) en er wordt je een verhaal vertelt vol fantasie en magie en alles is al even interessant. Een ode aan de magie van het verhalenvertellen. En wat nog beter is, iedere herziening boet hij geen spat aan kracht in! Jackson's visie op de hele saga is ongetwijfeld briljant en hij weet het als geen ander over te brengen naar het scherm. Jackson's regie voor de LOTR-trilogie beschouw ik als de beste ooit. Ik ben ervan overtuigd dat niemand dit ooit zo goed had kunnen doen als hij, of het überhaupt tot aan het einde had volgehouden. Ik heb meteen zin vanavond deel 1 of 3 te kijken. Prachtig dat ieder deel wel gewoon aanvoelt als een deel van het verhaal, maar tegelijkertijd ook steeds iets nieuws aanvoert. Daardoor is er eigenlijk geen moment dat het ook maar een beetje saai wordt.

Waren alle films maar zo, zou je bijna zeggen. Geweldig ook dat de film alom zo gewaardeerd wordt. Al vind ik het jammer dat veel mensen slechts de originele cut zien. Daar is niks mis mee, maar sommige, prachtige momenten (sommigen vormen zelfs kleine hoogtepuntjes in de film) zijn er slechts uitgelaten om de lengte voor in de bios aanvaardbaar te maken. Ze hadden eigenlijk gewoon de extended cut massaal uit moeten brengen (die was toch straigt-to-dvd, en tegen de tijd dat de films hun draaiperiode gehad hadden was die wel klaar). Maarja, je kunt niet alles hebben. Ik raad in ieder geval iedereen de extended cuts aan!

5* had je misschien al verwacht. Zo stond die er en zo zal die er ook altijd blijven. Voor de hele trilogie. 3 van de meest betoverende, opwindende en geweldige films ooit. Films waarvan je tintelende vingers en rillingen van krijgt. Zal dit ooit geëvenaard worden? I guess not.

Het script en de toon kwamen me bekend voor. Pas na de film wist ik waarvan: Blow, met Johnny Depp. Nog iets later schoot me ook de naam voor de stijl van deze films te binnen: rise-and-fall.

Ik ben geen grote fan van die stijl, maar het is ook zeker geen negatief plakaat. Naar mijn ervaring past er een hoop creativiteit en entertainment in het subgenre, en zo ook hier. Gebleven is de coole voice-over, de zonder uitzondering zeer kleurrijke mensen, een naargeestige en veelal quasi-vrolijke handel in ethisch onverwantwoorde zaken, de gestage klim naar de top op zowel professioneel als relationeel gebied, en vooral ook de onvermijdelijke terugslag tegen het einde van de film. Maar die soort van vertrouwde voorspelbaarheid maakt de film niet minder. Integendeel, je blijft benieuwd naar het hoe en waarom van de rest van het verhaal. Nog een overeenkomst is een continue kwaliteitsbehoud. Het blijft onderhoudend. Mede ook door de cynische en droogkomische houding die meer dan eens wordt aangenomen.

Maar Lord of War heeft meer te bieden dan een coole Nicolas Cage die ons in een wereld ver van de onze introduceert. Er is geweldig camerawerk, een interessante soundtrack (ik kreeg bij vlagen de neiging een geschokt Hallelujah! uit te brengen), en wat ethische prietpraat die tot nadenken aanspoorde. Mag je met een rein geweten wapenhandelaar zijn, omdat iemand anders jouw positie zou overnemen als jij stopte? Als mensen een wapen willen, ben jij dan verkeerd als je hen dat geeft? Is het geweld in de wereld dan jouw schuld of die van films als Rambo? Ik was persoonlijk wel blij met deze vraagstukken. Toch voelt het een beetje wrang, want er worden toch echt mensen zonder veel boe of bah om het leven gelegd. Alsof de film, ondanks die kant, toch graag een vlotte actiefilm wil zijn. Film en realiteit leken dan een beetje door elkaar te lopen. Toch was ook dat best boeiend.

Het acteerwerk in de film is ook prima. Nicolas Cage voorop, maar ook Ethan Hawke en Jared Leto zetten een rol neer van toegevoegde waarde. En voor de rest is de film gewoon tot in de puntjes verzorgd. De vermakelijke scène's wisselen elkaar in rap tempo af, de scène met het vliegtuig en de noodlanding is favoriet, en de constante aanwezigheid van firearms, drugs en hoertjes laat de opwinding nooit inkakken. Soms vond ik de scherpe randjes net niet scherp genoeg, maar dat wordt gecompenseerd door het wrange einde. Al met al drukt de film er niet echt een boodschap doorheen, maar is het meer het verhaal van het leven van de Warlord. En daar is niks mis mee.

3,5*

Oh heerlijk. Geniaal. Prachtig.

Hoe komt het dat Love Actually zo'n goede film is? Zo'n klassieke uitbeelding van het talent van de mens om de juiste levenspartner te vinden? Zo'n baken van optimisme en hoop?

Het zit 'm waarschijnlijk in het feit dat Love Actually precies de juiste snaar weet te raken. Begrippen als 'levensecht' en 'oprecht' mogen als plakkaat op deze film gedrukt worden. Love Actually toont met volle overtuiging aan dat al het geluk in de wereld niet zou kunnen bestaan zonder zijn tegenhanger ongeluk, dat ze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat geluk daarom zo speciaal is. Terwijl het toch overal, voor iedereen, te vinden is. Dat is de boodschap die in iedere scène in de lucht hangt, en dát is ook de reden dat je blij wordt van deze film. Er wordt werkelijk duidelijk gemaakt hoe tastbaar geluk is.

Het is natuurlijk geen onaardige vraag waarom Love Actually dit allemaal weet te bewerkstelligen, waar zoveel andere romantische komedies met min of meer hetzelfde gedachtegoed hierin compleet falen. Het komt doordat Love Actually in al zijn facetten onwaarschijnlijk dicht tegen de perfectie aan zit. Ieder personage, groot en klein, wordt door een rasacteur gespeeld, die de grootste emoties met een oogwenk en een trekje van de mond over weet te brengen. Daar komt de complexe, vloeiende schrijfstijl van Richard Curtis bij, die interpersonele relaties, humor en cliché-ontwijkende verhaallijnen als geen ander op de wereld tot een geheel om kan smeden. Ieder plotlijntje lijkt te stralen. De dialogen en verwikkelingen zijn werkelijk waar zó onwaarschijnlijk grappig en menselijk, dat je nooit eerder zo gretig was om meer van de film te zien. Love Actually trekt je als een epos mee in een wereld die eigenlijk gewoon de jouwe blijkt te zijn.

De aankleding van de film is prachtig, Londen wordt sfeervol uitgebeeld als de romantische stad die zij is, en kerstmis wordt eens voelbaar gemaakt zonder drammerige kerstgedachten. Schitterend om te zien hoe het geheel dan climaxt in een zowel ontroerende als hilarische als gewoon geweldige schooluitvoering en achtervolging door het vliegveld. Begeleid, overigens, door één van de mooiste scores ooit, geschreven door de ook-al-niet-minder-dan-fantastische Craig Armstrong. En anders krijgen we te horen hoe leuk popmuziek ook alweer is.

Vader-zoon en broer-zus relaties, stille liefde, onmogelijke liefde, onwaarschijnlijke liefde, oude liefde en zelfs buitenechtelijke liefde: het zin erin. Een schitterende Keira Knightley, een hilarische Rowan Atkinson, een briljante Hugh Grant (ongeveer de helft van zijn tekst bestaat uit: "... right!"), een ontroerende Liam Neeson, een Emma Thompson die absoluut de sterren van de hemel speelt en een geniale Bill Nighy: slechts een tipje van de sluier. Prachtige beelden, prachtige klanken, romantiek, drama en komedie: allemaal.

Love Actually is de perfecte film. Een waar spektakel zonder grootschalige gevechten of andere kolder.

De 5* stonden al, de top 10-positie wordt in ere hersteld.

Love Actually is all around!

Edward Zwick, man van grootse-gebaren films Blood Diamond en The Last Samurai, die een romantisch drama doet - gekeuvel tussen twee personages. Wekt toch meteen al interesse.

Misschien maakt Zwick nog steeds gewoon een epische oorlogsfilm, maar dit keer zijn de actie en paradoxale keuzes tussen twee kwaden verplaatst naar de personages in plaats van naar het strijdveld. Het strijdveld wordt nu de relatie tussen deze twee uiterst bijdehante 'componenten van de maatschappij' die zich uiten in grootse gebaren en worstelen met emoties die ze zelf niet begrijpen en problemen die ze niet kunnen bevatten. Meet Anne Hathaway en Jake Gyllenhaal De film is aangenaam vluchtig, grappig en schetst twee personages die allicht ongeloofwaardig behendig zijn in de betweter uithangen en wel heel erg prat gaan op hun eigen vermogen om het leven in al zijn ernst te doorgronden - zonder zich erdoor te laten raken. Uiteraard levert dat op zijn minst een boeiend schouwspel op. Voor degenen die zich een beetje willen inleven, kan het zelfs ontroerend worden. Deze personages lijken zo ver van de rest van de mensen af te staan, zo hun eigen weg te volgen, dat hun liefdesverklaring, alhoewel pardoes en ingewikkeld, ten minste oprecht is.

De interessantste vraag die je jezelf kunt stellen tijdens het kijken zit 'm eigenlijk toch in de oppervlakte van de film. Want, toegegeven, hij is slim, snel, uit het leven gegrepen, hedendaags en komisch, maar Anne Hathaway speelt een vrouw die we in het dagelijks leven normaliter gewoon omschrijven met de term 'bitch'. Hoe komt het toch dat ze al die tijd erin slaagt zo ontzettend interessant te blijven ... ? (tip: google afbeeldingen)

Mag gezien worden 3,5*