Opinions

Het fantastische franse wereldje van sweet Amélie. Als ik de titel officieel in het Nederlands had mogen vertalen had ik het wel geweten.

Het probleem voor Amélie is dat ze zich nog niet echt zó in haar wereldje weet te bewegen dat die voor haar net zo fantastisch is. En daarom laat deze film ons de weg naar verlossing zien!

En hoe. De monumentale status die de film heeft maakte me op voorhand al bang, uiteraard, want kunnen zulke films niet alleen maar tegenvallen? Ja en nee, zoals gewoonlijk. Amélie is niet zo romantisch als ik had verwacht, maar véél mooier, warmer, en aangenamer dan ik had kunnen dromen!
Uitgebreide mooidoenerij, in de vorm van bijzondere kleurtjes en uitzinnige muziek, die wérkt: wat een openbaring. Er wordt een weergaloze Franse sfeer geschept die nu door zo ongeveer iedere film geëvenaard probeert te worden als het om Frankrijk gaat, en ik begrijp waarom. Hij is zo sterk en vol en warm dat iedere film, hoe slecht ook, er meteen op vooruit gaat.

Maar de sfeer en setting en het camerawerk en de kleurtjes is slechts één onderdeeltje van de film. Gelukkig maar, want de rest kon ik minstens zo goed waarderen. De film zit boordevol met kleine grapjes, verwijzingen, en vooral karakteruitdieping. Ik vind het een geniale vondst om een personage te introduceren door te omschrijven wat hij leuk vindt (Crème Brûlee breken met een lepeltje ) en wat hij niet leuk vindt (wakker worden met kreukels van de dekens op je gezicht ). De film zit zo vol met echte mensen, strakke humor (die tuinkabouter ) en aardige daden dat je wel erg pessimistisch moet zijn om er níet voor te vallen. En Amélie loopt in alle genialiteit voorop, mensen hun verdiende loon (positief of negatief) gevend maar zelf nog steeds liefdeloos.

En het hele romantische aspect vond ik, hoe mooi ook, niet zo goed als het waarschijnlijk bedoeld was. Dat weerhoudt de film van een écht monumentale score, maar betekent zeker niet dat de film aan zijn doel voorbijschiet. Er valt bij Amélie sowieso wel wat te genieten; de inlijstbare shots, de hemelse muziek, de schitterende karakters, Amélie's Zorro-pakje, de verstandelijk gehandicapte - alles is even toonaangevend en geniaal. Lady Di. Hoe mooi klinkt dat wel niet in het Frans.

Amélie is een topfilm. Vooral heel warm en zéker voor herziening vatbaar. Ikzelf had de eerste 3 kwartier ook al gezien voordat ik de film in zijn geheel zag, en de 2e keer was dat begin alleen maar beter geworden.

4* - En een terechte en stralende Must-See.

Toen ik aan mijn eerste Moore begon (Bowlin For Columbine) dacht ik altijd dat dat de mindere was in vergelijking met Fahrenheit 9/11. Zelfs na het scoreverschil op MM te hebben vernomen was ik hiervan nog steeds overtuigt. Had Fahrenheit 9/11 geen oscar gewonnen ofzo? Hoe dan ook, na de uiterst succesvolle kijkbeurt voor Bowling For Columbine (4,5*) was ik ervan overtuigd dat Fahrenheit 9/11 minstens even fascinerend en indringend moest zijn.

Maar dat was hij helaas niet. Het kan ook aan het uur gelegen hebben (ik begon om 12 uur in de nacht) maar de film kon me een stuk minder boeien dat Moore's eerste. Ik zat eigenlijk vooral kritisch na te denken over de geloofwaardigheid van het geheel. Ik had laatst namelijk vernomen dat Moore het helemaal niet zo nauw neemt met de feiten; echter, ik kan niet anders dan concluderen dat wat hij hier laat zien erg waar is. De feiten die aan het ligt komen zijn gewoon feiten, hoe je het ook wendt of keert, maar wat Moore daarbij heeft achterwegegelaten weet ik niet. Of het nu werkelijk zo is dat Bush troepen naar Irak stuurde terwijl hij wist dat Osama's familie in Afganistan zat (of was het andersom? ) kan niemand met zekerheid stellen. Toch is het op zijn minst curieus te noemen dat Bush heeft gehandeld zoals hij heeft gehandeld, en ik ben blij met een man als Moore die dat aan het licht weet te brengen.

Bush' onbekwaamheid als leider, de waanzin van oorlog, de leugens en de angst zijn hoe dan ook niet voor de poes. Het blijft jammer dat we met deze boodschap weinig kunnen, dat Bowling For Columbine grappiger en fascinerender en hypocrieter was, en dat ik moe én ziek was toen ik de film keek. Desondanks een sterke film van een bekwaam documentaire-maker.

Een kleine 3,5* met kans op verhoging bij een helderder herziening.

De combinatie van flitsende kleuren, saaie loomheid en een vreemde en vreselijke soundtrack wekken een maf sfeertje op waarvan ik niet warm of koud werd. Het verhaal mist tempo en emotionele betrokkenheid, ook al door het ziek niet-in-staat-zijnd-om-boos-te-worden karakter van Cathy. Verder: saaie standaardheid met als uitzondering dat het einde niet happy, maar ook niet bepaald unhappy is. Het houdt gewoon op zonder duidelijke afscheidssfeer. Wat me tegen die tijd ook nog maar weinig kon schelen, overigens. Een boodschap valt wel te ontdekken, maar heeft ook al een interessantheidsfactor van 0. De thema's, het enige waar de film op drijft, werden op een irritante manier aan de orde gebracht, en dan vooral het racisme. Het deed me denken aan The Girl With a Pearl Earring: onzinnig gemierenneuk om onderwerpen die allang niet meer actueel zijn. En dit keer is het intieme hoogtepunt van de film ... tadadadam ... een handkus! Fijn dat dit soort geneuzel vroeger speelde, maar verveel mij er alsjeblieft niet mee door er dit soort films over te maken.

1,5*

Fargo is best wel geniaal hoor, en dat is vooral te danken aan de Coens.

Ieder personage is zo leuk en goed geschreven dat de film alleen daarom al beklijft. Wat mij opviel: ieder personage waarvan je aanvankelijk denkt dat hij wel wat voorstelt, blijkt een ontzettende loser te zijn, en iedereen die ogenschijnlijk een loser is, blijkt toch wel wat in zijn mars te hebben. Fargo is dan ook geniaal geschreven, ook vanwege de luchtigheid die gepaard gaat met de redelijk ingewikkelde plot.

Maar de (vaak absurde) humor is het echte kloppende hart van Fargo. Grappig is dat iedere scène óf essentieel is voor de plot, en grappig, óf gewoon grappig is. Er valt hoe dan ook altijd wel iets te zien om je over te bescheuren: Jerry's zoveelste uiting van zijn loserigheid, Marge's subtiel sarcastische reacties op de mensen om haar heen, Marge's wanten, de conversaties tussen Buscemi en Stormare - het is teveel om op te noemen! Ik heb dan ook genoten. Van het acteerwerk en van het fantastische script (terecht een oscar) vooral. Die Chinees die erbij kwam kijken en ongeveer 5 minuten schermtijd heeft; zoiets kunnen alleen de Coens verzinnen.

Deze film moet je trouwens absoluut níet gaan kijken als je op het punt staat iets te doen wat eigenlijk niet helemaal conform de wet is en waar ietwat duistere types bij komen kijken. Meer nog dan welk ander verhaal ook wordt uit Fargo duidelijk hoeveel er allemaal fout kan gaan, hoe geniaal een plan ook lijkt ...

4*

Ik was gisteravond weer in de stemming.

Fight Club heeft een perfecte titel, maar toch hadden ze beter een andere kunnen kiezen. Ieders eerste indruk is namelijk dat Fight Club een boksfilm is, een vechtfilm, een karate-ninja gebeuren wellicht. Deels is dit ook zo, maar ook juist helemaal niet! Ik vind het doodzonde dat mensen de film om hun vertekende eerste indruk niet kijken.

Want als je nagaat wat er gister weer door me heen ging! Fight Club is zo overrompelend, zó grappig, en heeft zo verschrikkelijk goed scheit aan alles en aan zichzelf! Brad Pitt, Edward Norton, Helena Bonham-Carter en ja, zelfs Meat Loaf spelen de sterren van de hemel! Ieder idee is zo knap omgezet in beelden en woorden. De voice-over is bijvoorbeeld een duidelijk geval van perfect geschreven. Maar Finchers visuele stijl maakt deze film helemaal top. Niemand anders dan hij had Fight Club kunnen maken. Zo fascinerend als hij Brad Pitt "You're the all-singing, all-dancing crap of the world" kan laten oplepelen verdient al staande ovatie. Hij is helemaal in zijn element als regisseur van een verhaal over opnieuw beginnen, vraagtekens zetten bij dingen in de maatschappij die inderdaad niet zo heel veel logica bevatten en het gevaar van mannen met een sterke wil. "You are not special!"

Fight Club gaat loos in gewelddadige uitbarstingen van onvrede en protest tegen consumptie. Wat moeten we met consumptie? Wat moeten we met vrouwen? We moeten knokken! Maar in plaats van volledig depressief achterover te slaan, is daar de kritische noot in de vorm van Marla Singer. Begeleid door Where Is My Mind? van The Pixies kun je uiteindelijk zelfs nog inzien dat een uitgebreid verzet tegen de maatschappij eigenlijk ook niet alles is? Uiteindelijk leef je je leven zelf.

Where is my mind? Norton vraagt het zichzelf aan het einde af, ik zeg het je. Heeft hij er zelf wel controle over? Wordt het bestuurd door een ander? Heeft hij zich al die tijd vergist? Fight Club slaat om als ik nog nooit een film heb zien omslaan. Dit gaat gepaard met een volledig geïntregeerde plottwist van jewelste die The Usual Suspects nog naar de kroon steekt. Sterker nog: hij overtreft hem. In Fight Club krijgt het hele verhaal een extra laag, en raak je je zo ongeloofelijk bewust van de waanzin en stress van het leven. En de lol en de krankzinnige spanning tegelijkertijd.

You met me at a very strange time of my life ...

Wie kan zich nu niet in zoiets vinden? Uiteindelijk probeert iedereen ook maar gewoon te leven. Schit-te-rend!

Fight Club is een aanklacht en een compliment voor de maatschappij. Niet optimistisch, maar levendig en met ballen. Realistisch tegenover de mens. Kritisch tegenover machtshebbers. Maar bovenal virtuoos gefilmd, druipend van de sfeer, onwaarschijnlijk grappig en begeleid door een superbe soundtrack. Ik sta iedere keer weer te kijken hoe helder alles in beeld gebracht is. Alles is ingenieus gefilmd. Één shot uit Fight Club en je weet precies wat Fincher probeert te vertellen. Heel symbolisch en tegen het perfecte aan. Ieder geluidseffect hééft ook effect. Een hoogtepunt in de filmgeschiedenis. Fight Club is wat we kunnen.

Als je na deze film nog niet weet wat je met je leven aanmoet, weet ik het ook niet meer. Fight Club beantwoord grote en kleine vragen tegelijk.

5* stonden er al érg lang, evenals de top 10 positie. Bij dezen de reden waarom. Sorry als het chaotisch is.

Waardeloze samenvatting

Ik had nog nooit van het hele schandaal gehoord, en ik vind dat het in de film ook niet echt geweldig aan bod komt. Sowieso is het hele stuk ervoor het beste deel van de film. De personages zijn niet waanzinnig interessant, maar wisten toch mijn aandacht vast te houden door het goede acteerwerk. De stukken worden handig uitgezet, en er wordt schaamteloos knap een beklemmende sfeer gecreeërd, waarbij de scenarioschrijver en de regisseur handig om hun eigen minpunten als filmmakers heen lijken te manoeuvreren. Smaakvol gefilmd en met zat boeiende dialoog en ontwikkelingen is de eerste helft van de film geen saaie zit. Het zijn vooral de lekker franse personages die hun ellende knap duidelijk weten te maken aan de kijker.

Maar na het begaan van de vermeende misdaad wordt de film zeer saai. De spanning is plotsklaps weg, er wordt heel uitgebreid de tijd genomen om alle negatieve eigenschappen van de personages nog eens even te belichten en het verhaal verzandt nogal. Clueloos en zonder dat we onze aantrekkelijke niet-joodse nu echt goed hebben leren kennen, komt de film sputterend tot een eind. Zonder de kijker nu echt met een duidelijke stemming achter te laten. Nee, het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar dat wisten we al.

Jammer, als de film wat filosofischer of schokkender was geweest, zou hij meer te vertellen hebben gehad en was hij een stuk indrukwekkender geweest.

2,5*

De film lijkt lange tijd nergens heen te willen, bevat nogal wat cliché's en is nergens écht heel erg goed. De personages komen aardig uit de verf, het is zeker geen straf om naar te kijken, maar verder is het ook niet echt boeiend. Het oversentimentele eind valt zwaar tegen, en Crawford was zo'n platte en ééndimensionale slechterik als alleen Hollywood ze kan produceren. Slecht. Wél heel erg goed bij vlagen was de muziek. En uiteindelijk weet de film net te blijven staan. Toch ben ik hem morgen waarschijnlijk weer vergeten, maar dat is te wijten aan dat dit gewoon niet mijn film is. Het raakte me allemaal gewoon niet zo.

2,5*

Tegen Finding Nemo liep ik altijd al een beetje aan te hinken. Ik heb het begin geloof ik wel 5 keer gezien, met de bedoeling de film af te kijken, maar dit is er tot 2 dagen geleden nooit van gekomen. En dat terwijl Finding Nemo zo ongeveer onbetwist werd gezien als Pixar's beste van de laatste jaren.

Misschien ligt het daaraan dat ik het begin best wel saai vond. De animatie was prachtig, de basis die wordt gelegd ontroerend, maar de vegetarische haaien en het personage van Dory vond ik gewoon minder geslaagd. Ook nu weer. Gelukkig kwam daar wel verandering in naarmate de film vorderde: de film wordt steeds leuker, de animatie blijft misschien wel de mooiste voor een moderne computeranimatie ooit en zelfs de humor lijkt zich te ontwikkelen. Ik heb dubbel gelegen, dit keer júist om Dory! Vooral best geniaal als ze walvis' gaat praten Ik kan eigenlijk geen enkel personage bedenken dat niet absoluut fantastisch was: de schildpadden waren briljant, de vissen bij Nemo in het aquarium hilarisch, de meeuwen, de pelikaan, en natuurlijk Marlin en Nemo zelf - geen enkele zwakke schakel. Het verhaal is vermakelijk en natúúrlijk een beetje voorspelbaar, maar dat is amper storend. Ook de dramatische (lees: emotionele) kant van de film is prima in orde. Het had al snel kunnen verzakken in overdadig sentiment, maar het blijft allemaal prima te behappen.

Want Pixar is er op een knappe manier in geslaagd om een toch zwaar emotioneel verhaal eer aan te doen en het tóch luchtig en licht verteerbaar te maken. Dat laatste is natuurlijk een vereiste voor een kinderfilm, en daarom is het zo knap dat ze daarbovenop dat eerste nog hebben weten te bewerkstelligen. En alles binnen de mooist geanimeerde wereld van Pixar tot nu toe (waanzinnig hoe overweldigend de onderwaterwereld er ook in animatievorm uitziet, maar ook werkelijk alles daarbuiten is feilloos), maakt dat Finding Nemo een feest is om te kijken. Zeer genietbaar en zeer komisch. De ontsnappingsplannen van die vissen bijvoorbeeld . Ook was ik onder de indruk van de kwaliteit van een aantal montage-sequenties, zo knap als ze gemaakt waren. Want dat zie je niet vaak in een animatiefilm.

Toch is Finding Nemo nog geen Ratatouille. Dit komt mogelijk doordat er niet opvallend veel sfeer in de film zit, en ik in het begin moeite had in de film te komen. Maar allicht lost een herziening dat op.

Finding Nemo is hoe dan ook een vrolijke, grappige en ontroerende aanrader die alleen om de prachtige animaties al gezien mag worden.

4*

Zonet herzien, maar het was alsof ik hem pas voor het eerst zag. Hij stond op 4,5*, maar is onmiddellijk verhoogd naar 5*.

Als guppie had ik de hele emotionele impact van Forrest Gump gemist, en dat is zonde. Want die zit in bijna ieder frame van de film, lijkt het. Zo sprookjesachtig als het gefilmd is, het doet allemaal aan als een wonderwel echt gebeurd verhaal. Onwijs mooi is het om te zien hoe Forrest tegen de dingen aankijkt, hoe hij reageert op doodnormale aspecten van het leven. Vooral schitterend om te zien dat ook hij verliefd wordt en wil trouwen. Hij is ook maar een mens.

Het verhaal steekt perfect in elkaar en wordt zeer vlot verteld, komisch, dramatisch, vertederend, verbazingwekkend; in Forrest Gump wordt het allemaal tot een fantastisch geheel gesmeden. De montage is het vermelden dan ook waard. Soms onverwachts komisch, dan weer een ontmoeting met de President. Dan weer een ontmoeting met Jenny. Uiterst grappig was de ontmoeting met John Lennon . Zo zaten er nog meer stukjes in, die ik niet allemaal snapte (ze zochten in Vietnam de hele dag naar CHARLIE), maar die Forrest ook niet scheen te snappen. En dat maakte het zo vertederend.

Maar het mooiste is het dromerige dat de film uitstraalt. En ook laat horen, want de muziek is uitstekend, met als vroeg hoogtepunt eigenlijk de begincredits. De optimistische sfeer die in de kleine dingetjes zat, zoals dat Forrest Bubba's deel van het geld aan zijn familie gaf. Het einde kan zeker triest genoemd worden, maar toch verlaat je de film met een glimlach en natte ooghoekjes. Dat geld eigenlijk vanaf het moment dat Forrest's zoon in beeld komt. Dat is zo ontroerend.
En dan is daar dat veertje, dat net zoals ons 'door het leven fladdert like in the wind. Prachtig. De film wekte hiermee een gevoel op, vergelijkbaar met dat van de 1e Back to the Future, van het zelfde team van Zemeckis/Silvestri. Ben benieuwd naar Romancing the Stone.

Het is dat ik geen ruimte meer heb in mijn top 10. Allicht komt hij daar nog eens in. En 5* dus.

Opvallend slechte film.

Ik ben ervan overtuigd dat het boek heel boeiend en spannend moet zijn, het basisconcept was dat eveneens. Helaas is de rest van de film bedroevend slecht, van de verschrikkelijke muziek en special effects naar de gruwelijk melodramatische plotlijntjes en het bij vlagen vreselijke acteerwerk tot de belachelijk slechte verschijning van 'het monster' zelf (zonder meer De Niro's slechtste rol van alle rollen die ik hem heb zien spelen) en de ontzettend foute cliché-wendingen. Enig meeleven werd niet gevraagd, de pogingen daartoe waren vermoeiend, vooral alles wat zich afspeelt in Genève is totaal niet boeiend en rommelig.

De film begon nog aardig goed, that is, in het begin was het verhaal vrij aardig, ondanks de zeer slechte invloed van bovengenoemde elementen, met name de muziek in het begin was lachwekkend. De montage is verder ook niet te prijzen en er is niets dat de film boven de middelmaat uit wil tillen. Nouja, de film was niet ontzettend saai ofzo, ondanks zijn voorspelbaarheid. En de finale van de film was werkelijk te belachelijk voor woorden.

1,5*

Toen ik aan het begin de naam Julie Taymor op het beeld zag verschijnen, daalden mijn verwachtingen voor deze film drastisch. Niet alleen staat mij nog altijd het aan waardeloos-grenzende Across The Universe in het geheugen gegrift, ook ontsproot bij mij de (shame on me) seksistische gedachte dat een door een vrouw geregisseerde film over een andere vrouw weinig memorabels voort zou brengen.

Frida was vanaf de eerste minuut een boeiend personage. Haar ene wenkbrauw maakt het op de één of andere manier waar om haar het ene moment spuuglelijk, jongensachtig, en een volgend moment bloedmooi te maken. Hayek acteert het er allemaal uit. De combinatie van kunst en emoties pakt ontzettend sterk uit, mede door de schitterende cinematografie van de film die het verhaal dit keer (in tegenstelling tot in Across The Universe) daadwerkelijk lijkt bij te staan. Molina is het wandelende voorbeeld van alles waar kunst voor staat: verlangens die sterker zijn dan de mens zelf, beloftes die niet waargemaakt kunnen worden, een sterke voorkeur voor alles wat mooi is aan het leven en liefde. Vooral liefde. Enigzins opmerkelijk is toch wel dat de film zo sterk focust op de relatie tussen Frida en Diego en relatief weinig ruimte reserveert voor de situatie van de wereld en de kunst zelf. Maar ook dat pakt goed uit: het liefdesverhaal voorziet het plot van emotionele begeleiding en de scène's waarop gigantische kunstwerken vernietigd worden of waarop uitstapjes van gezochte revolutionairen ondernomen worden zijn zo sterk door dit doorwrochte liefdesverhaal.

Het hele idee van de Revolutie heeft me altijd wel geboeid, en ook hier is het interessant om te zien hoe mensen voor hun moralen staan en hoe ze dit soms dusdanig op de spits drijven dat het eigenlijk te ver gaat. Maar één ding staat buiten kijf: je houdt er wel een hele diepgaande relatie met je naasten aan over.

Wat mij ook intrigeerde aan Frida was dat ze zich zo sterk profileerde als sterke, onafhankelijke vrouw. Haar uiterlijk, haar schilderijen, haar lef en haar meningen, maar vooral de ongelofelijke pijnen die ze moest doorstaan. Voor een groot deel te danken aan Hayek, maar ook Taymor weet duidelijk waar ze mee bezig is. Ik had haar te laag ingeschat. Het script is ook het vermelden waard: de zompige climaxen die levensdrama's vaak worden toebedeeld wordt hier stijlvol omzeild. Het vindt een mooie balans tussen drama en luchtigheid, kunst en realiteit. Een hele stoet leuke personages ook. Antonio Banderas, Edward Norton, Geoffrey Rush, en dat meisje uit Rain Man dragen allemaal hun steentje bij aan deze uiting van de Mexicaanse levensstijl, vol verkapte gevoelens, waarop slechts valt aan te merken dat iedereen helaas toch echt de hele tijd engels praat.

Hoe dan ook, zeer sterk.

4*

Wederom een ontzettend vermakelijke Jackson-film, echt iedere film die die man maakt voelt fris en nieuw aan, fantastisch.

De Director's Cut duurt met zijn 2 uur aardig lang, maar net zoals bij The Lord of the Rings is dat prima, aangezien de film nergens saai wordt. Met zijn kleurrijke verhaal en dito personages (vooral Michael J. Fox die Trini Alvarado waren een genot om naar te kijken), zijn duidelijk horror-invalshoeken met een aantal zeer geestige randjes en zijn heerlijke Peter Jackson-touch heb ik een prima avond gehad. Best een knappe prestatie om het verhaal zo inventief en onvoorspelbaar te maken, tegelijkertijd een soort geesten-universum te scheppen en een aantal totaal krankzinnige personages te bedenken zonder onevenwichtig te worden. En dus bleek deze film, tegen mijn verwachtingen in, niet echt een Hollywood-familiefilm, maar met een hoop slechtaardige karakters en veel gore (wat bij vlagen doet denken aan Meet the Feebles) eerder een soort horror/komedie cult-film.

Ik moet vlug maar eens Bad Taste, Braindead en Forgotten Silver gaan zien, Jackson's volledige euvre heeft me nog niet één keer teleurgesteld. Wat een fantastisch regisseur is het toch .

4* (en ik ben zeer beniewd naar de 2 discs (!) tellende extra's)

Wat een idiote domme rotfilm dit.

Ik vond eigenlijk alle stukjes wel leuk, met name dat begin (ook al moest je wel weer even voor lief nemen dat het geweld hier een fun-factor is), totdat die vampiers in beeld kwamen. Daar ontspoort de film compleet en wordt hij totaal onzinnig. Ik heb sowiezo een hekel aan vampiers, en deze film liet me weer even fijn inzien hoe slecht Blade: Trinity wel niet was.

Maar voor Clooney, Tarantino en de stukjes zonder vampiers nog 2*.

Saaie demythologisering van een fascinerend vet verhaal.

Spanningsloos formulewerk met een belachelijke romance, en wat ik nog het ergste vond: Jack the Ripper is helemaal niet eng! Wat er waarschijnlijk mee te maken had was een superintrigerende vertelling van een Londenaar op de plekken waar Jack the Ripper zijn moorden gepleegd zou hebben in het schemerduister, een vertelling van de feiten op onnavolgbare wijze. Juist de onbekendheid van Jack the Ripper maakt hem fascinerend. En dan kijk je deze film en is het opoe Ian Holm; flinke afknapper. Ook werd er weinig aandacht besteed aan de precieze wijze waarop de lichamen verminkt werden (en waar Jack zijn bijnaam aan verdient heeft), in plaats daarvan mogen we aanschouwen hoe Johnny verliefd wordt op een hoertje en hoe een duister en luguber verhaal als dit tóch nog een misselijkmakend Hollywood-einde kan krijgen. En daar ging de reputatie van Jack the Ripper.

2*

Wekte een film al vaker zulke verdeelde reacties op? Het origineel was in titel en plot bij mij bekend, en ik dacht dat dat toch wel een goed gewaardeerde film moest zijn. Van deze shot-voor-shot remake had ik dan ook weinig minder verwacht, zeker met het controversiële en actuele thema.

Maar het gros van het MM-publiek blijkt deze film saai te vinden! Vervelend, irritant.
Nou, ik niet. Sterker nog: ik heb zelden zo gespannen in de bioscoopstoel gezeten, zo gehoopt op een goede afloop ook. Ik heb geen enkel moment van saaiheid kunnen vinden, allicht aan het begin als de 2 sadisten nog niet in the picture zijn. Want als ze dat eenmaal wél zijn is de film een schokkend, naar, angstaanjagend maar bovenal aangrijpend stuk ellende. De acteerprestaties zijn stuk voor stuk dik in orde, waarbij vooral Tim Roth, Naomi Watts en Michael Pitt uitzonderlijk zijn. De angst en het sadisme en de pijn, de ellende en de sprankjes hoop zijn gewoon ontzettend voelbaar. De zo nu en dan wel erg lelijk geschoten beelden of anderszins krakkemikkige kaders doen daar eigenlijk gelukkig maar weinig aan af. Wat ik overigens toch wel een nadeel vond, het camerawerk voelde ook aan alsof het van 10 jaar terug was, wat je natuurlijk krijgt bij een shot-voor-shot remake. Maar daarop had best vooruitgang kunnen worden geboekt, en ik vond het zonde dat dat niet gedaan is. Maar het zit niet in de weg van de tergende en lugubere spanning, dus het is acceptabel. Naarmate de film vordert neemt dit overigens ook wel af.

Maar wat de film echt bijzonder maakt is uiteraard niet deze spanning, deze technische kant, acteerprestaties incluis, die al ver bovengemiddeld zijn, maar de opvallende boodschap. De film lijkt in het begin inderdaad meer thriller dan wat anders, maar al gauw wordt duidelijk dat de suggestie wel érg sterk is voor een standaard thrillertje. In andere films gebeuren immers wel gruwelijker dingen, maar daar maakt het nog niet half de indruk als hier. En Haneke vraagt ons dan: waarom wilt u dit zien? Wat u ziet is wat u wilt, toch? Deze thrillers zijn immers geen thrillers als ze niet slecht aflopen, iets wat ik me achteraf pas bedacht. De film had natúúrlijk dit einde, en de lijdensweg daarheen verschilt in feite ook weinig van andere films. Dit keer krijgen we alleen mee hoe het écht is. De angst, de pijn, de al dan niet aanwezige overlevingsdrang; het is verschrikkelijk. WAAROM kijken we hier in godsnaam naar?

De afstandsbediening-sequentie maakt dit alleen nog maar duidelijker. We worden op onze wenken bediend, niet?
Ik denk overigens ook dat onze 2 moordenaars niet menselijk zijn. Ze ondergaan immers handelingen die wij ons niet kunnen veroorloven, zoals het terugspoelen van de tijd met een afstandsbediening. Ze praten ook tegen ons, de kijker. Ze komen uit onszelf om ons een avondje fun te bezorgen. Wij zijn de moordenaars zou ik bijna zeggen. Als een hogere macht Gods moorden ze er lustig op los om aan onze geweldsgeile wensen te voldoen. Maar dat is slechts mijn verklaring.

Het enige kromme vind ik dat de boodschap voor mij niet echt werkt. De beoogde geweldsfilms zijn voor mij niet zo invloedsrijk dat ik er zelf gewelddadiger van ben geworden o.i.d. dus wat moet ik met deze boodschap? Ik weet het, geweld is slecht: ECHTER, er is een verschil tussen tv-geweld en echt geweld. Ook geweld in bijvoorbeeld computergames is iets anders dan the real deal. Mijns inziens weet Haneke geen onderscheid te maken tussen echt en nep geweld, en overschat hij de invloed hiervan. Maar ik weet daar in feite ook geen hol vanaf, ik ben nog nooit in aanraking met dusdanig geweld gekomen. Maar aan de andere kant: de enige keren dat ik bijvoorbeeld iemand in elkaar geslagen heb zien worden was op tv. Nu ik erover nadenk ... ons beeld van geweld wordt gevormd door de tv denk ik. Maar wat moeten we anders? Geweld op tv helemaal verbieden? Onmogelijk. Geweld zal ons altijd kenmerken, en wat Haneke in ieder geval voor elkaar krijgt is dat ik met deze film de gruwelen ervan nog eens onder ogen heb gezien. Wat in andere films wel anders is geweest, wat die andere films uiteraard niet slechter maakt.

Het uitgangspunt vind ik hoe dan ook boeiend genoeg voor een 2 uur durende speelfilm. Want hoe langer hij volhoudt, hoe sterker het effect. Als onze 2 sadisten na een korte afwezigheid weer terugkomen had ik het helemaal niet meer. Alle hoop leek nu definitief verloren. De boodschap was duidelijk. Dít is pas echt geweld. En daarbij vond ik de handelingen van het gezin niet bepaald vreemd hoor. Ontsnappen was moeilijk, en bovendien is het vrezen voor de rest van je gezin als je een dergelijke poging doet. Het script was prima in orde.

Naar mijn mening een sterke en vakkundig gemaakte film met een uitmuntende spanning en pijn die tegelijkertijd een hoop stof tot nadenken schenkt. Ook al denk ik niet dat ik de film ooit nog opnieuw hoef te zien.

4*

Apatow probeert in zijn film altijd, met groot succes, menselijkheid te vatten. De kleinste nuances die relaties en gesprekken bepalen weet hij als geen ander vast te leggen. Dit vloeit voort uit zijn acteursregie waarin hij de acteurs alle ruimte geeft voor improvisatie en dientengevolge uitzonderlijk veel verschillende takes filmt. Het levert een filmbrei op vol levendigheid waaruit wel 5 verschillende films gemonteerd zouden kunnen worden.

Het is dan ook een hele opgave om van al dat schitterende materiaal een samenhangend geheel te maken, laat staan een commercieel succes. Want Apatow's films staan met één been in arthouse, ondanks de talloze seksgrappen; het is geen vooraf uitgestippelde plottwister, meer een soort documentaire die moeilijk in het filmstramien in te passen is. In Knocked Up leverde dat nog een aardig gestructureerde film op ... maar bij Funny People heeft Apatow nóg meer gekozen voor de nuances en minder voor een hedendaagse filmkomedie. En het levert een allerinteressantste film op! Funny People kent geen enkel onecht moment, maar is één lange herkenbare vertoning van menselijk leed en geluk. Vol verwijzingen naar de moderne tijd, vol grappen die niet zozeer op een filmpubliek als wel op de personages onderling gericht zijn. Personages weten echt niet in één keer wat ze willen en wat niet. Ze veranderen doorgaans van standpunt en zullen, net zoals in het echte leven, misschien wel nooit ontdekken wat ze nu precies van het leven verlangen.

Ieder personage is met verve vorm gegeven. Sandler spant de kroon, Eric Bana is ook geweldig, en Jonah Hill blijft voor mij persoonlijk de grappigste acteur uit de Apatow-stal. Maar de tegenstrijdigheden komen het best naar voren in het personage van Leslie Mann. Hoe ze situaties voor zichzelf goedpraat, hoe ze gaat twijfelen aan haar besluiten, hoe ze uiteindelijk haar hart volgt na Sandler's reactie op een filmpje van haar dochter; fabuleus!

Maar ook de rest van de film is tot in de puntjes uitgewerkt. Het stand-up aspect van de film is zo realistisch als maar kan en vaak ook erg grappig, en ook alle gezinsituaties worden uitstekend uitgewerkt. Om nog maar te zwijgen over het dozijn aan nepfilms dat bedacht is voor de film, en voor een aanzienlijk deel ook daadwerkelijk gefilmd. Net echt. En ook muzikaal is Funny People sterk; een gezapige gitaarscore die werkt!

Voor mij dus toch weer een geslaagde productie, maar het is begrijpelijk dat het commercieel gezien niet zo goed werkte. De film lijkt soms wat stuurloos en duurt natuurlijk vrij lang. Maar Apatow had het waarschijnlijk niet anders gewild.

Funny People is één van de weinige films waarbij je zelf kunt kiezen of je de hele film door wil huilen of wil lachen.

4*