Opinions

Dat het 'James Bond'-gevoel in deze film zou ontbreken is niet mijn grootste punt van kritiek. Dat gevoel staat voor mij persoonlijk gelijk aan de saaie oudejaarsavonden waarop we mochten opblijven en steevast zo'n oude Bond film op was, waarin de Russen de slechten waren, het verhaal warrig en de actie ouderwets.

Ik mis eigenlijk het Casino Royale-gevoel. Toevallig gister gedeeltelijk herkeken, en de vergelijking móet dan wel gemaakt worden. In Casino Royale is het verhaal vreselijk onderhoudend, de actie opwindend en de relatie tussen Bond en Vesper ronduit knetterend. Ze redefiniëren coolheid en stijl, gaan tot het uiterste om te komen waar ze wezen moeten en bezitten toch tal van menselijke kanten. Iedere dubbelzinnige sneer daar is raak. Dat is voor mij het James Bond gevoel. Coolheid. De wereld redden met opgeheven hoofd zoals dat eigenlijk alleen in films gebeurt.

In Quantum of Solace ... mist er iets. De toon wordt al gelijk verkeerd gezet door de beginscène waarin het onmogelijk is om te volgen wat er nou precies gebeurt. De te rappe montage maakt van de shots die gemiddeld niet langer dan een seconde worden vastgehouden zeker een flitsend plaatje, maar het is niet zo dat het fijn is om naar te kijken. En zo gaat het eigenlijk bij iedere actiescène.

De Bondgirls kunnen ook absoluut niet tegen Eva Green op. Zelfs de scriptschrijvers lijken zich dit gerealiseerd te hebben door Eva Green, zonder dat ze in de film verschijnt, de grootste rol in het verhaal te geven. Bond handelt dit keer uit wraak, en minder uit plichtsbesef, dat moge duidelijk zijn. En dat doet toch wel af aan de coolheidsfactor. Bond die plots emotioneel gaat lopen doen, ook al houdt hij het binnen, dat is inderdaad een beetje on-Bond. Het verhaal daarentegen bevat vertrouwde elementen als een min of meer krankzinnige man-met-teveel-geld, veel vaart en gevaar en een hoog onbegrijpelijkheidsgehalte omdat de kleinste gebaren belangrijk zijn en informatie soms wel heel snel achter elkaar gegeven wordt. De film verveelt in ieder geval niet.

Wat wel een beetje ondersneeuwt door al die vaart zijn de gevoelens van Bond en zijn posse. De dooien vallen nu toch echt met bosjes en er wordt maar niet lang bij stilgestaan. Er worden wel pogingen tot diepgang ondernomen, zo merk je duidelijk in bepaalde dialogen, maar net zoals de coolheid is dat niet overtuigend genoeg. Ook vond ik Amalric als bad-guy weinig intimiderend. Kwam misschien doordat het zo'n klein ventje is.

Maar Quantum of Solace is geen saaie film. Wel eentje die je snel weer vergeet. Forster's regie is overigens duidelijk merkbaar in een opera-scène waarin een klein stukje indrukwekkende actie van geluidseffecten wordt ontdaan en de operastem juist doorklinkt. Leuk, maar niks bijzonders.

3*