Opinions

Een totaal belachelijk script dat nog vermaakt ook. Had van te voren werkelijk geen seconde gedacht dat dit over de geboorte van een superheld zou gaan! Een beetje een vreemd gegeven. Helaas was het allemaal wat onlogisch, niet spannend, en simpel, maar toch vermakelijk. Die (kleine) twist aan het einde vond ik dan wel weer leuk, had ik ook niet zien aankomen.

2,5*

Wie zou de gebeurtenissen op 11 september 2001 ooit nog kunnen vergeten? Volgens velen de eerste stap in het terroristen-tijdperk, het journaal sprak maanden nergens anders over en voor een klein ventje als ik werd plotseling een (zij het zeer lichte) vorm van dreiging voelbaar.

Niet vreemd dan ook dat het onderwerp me mateloos fascineert. En vooral voor de mensen in de vliegtuigen; weten dat je gaat sterven binnen luttele momenten, en ondertussen een soort van reddingsactie op touw zetten. De inzittenden zijn allemaal gewone, sympathieke mensen, waarvan je er niet één de dood zou gunnen. De steeds heersende spanning ontstaat doordat je al van te voren weet dat ze wel zullen sterven. Maar de film krijgt een Titanic-achtige lading wanneer je hoopt dat het allemaal toch anders zal lopen dan dat je weet dat het zal verlopen. Greengrass is hier de aangewezen persoon, want als hij ergens goed in is, dan is het wel om een film realistisch en schokkerig te schieten. Precies wat er in deze film noodzakelijk is. Beschouwend en weinig oversentimenteel registreert de camera ontzettend goed hoe de gebeurtenissen in het vliegtuig plaats hebben kunnen vinden. Vooral in de scènes dat het vliegtuig een wending maakt, waarvan er aan het einde een hoop zitten, is het camerawerk perfect. De betrokkenheid stijgt. En doordat je gewoon wéét dat het allemaal echt is, geen fake, geen film, maar écht, zijn de cliché-telefoongesprekjes afschuwelijk aangrijpend. Een simpel 'I love you, you know that, right?' laat de tranen vrij uitgebreid stromen. Het stekende gevoel dat deze mensen dit echt moesten doormaken, één van de afschuwelijkste dingen die je je kunt voorstellen, doet pijn.

En allicht is het wel goedkoop effect, een beetje inspelen op het feit dat de film realiteit tracht weer te geven, maar dat veranderd niks aan de impact. De film is schokkend, voelt vreselijk realistisch, maakt bang, geeft hoop, en ontroert. Maar nogmaals: geen overdramatisch sentiment, slechts een simpele registratie van de realiteit die een immense impact heeft. En nee, het eerste uur komt niet echt vlot op gang. Maar het is noodzakelijk en de spanningsopbouw had niet zonder gekund. Erg knap.

Ook even complimenten dat de cast bijna compleet uit onbekende gezichten bestaat. Ik kon welgeteld 2 bekende gezichten onderscheiden (Khalid Abdalla uit The Kite Runner en (in slechts een paar shots) Olivia Thirlby uit Juno). Deze onbekendheid kwam uiteraard het realiteitsgevoel alweer ten goede. En de cast houdt zich goed staande in deze uitstekende registratie van een verschrikkelijke gebeurtenis die een mooie kans geeft om de mens weer eens filmisch te ontleden. Mét ook nog de suggestie dat men slechts uit eigenbelang de cockpit binnenstormde in de overtuiging dat de piloot aan boord hen nog zou kunnen redden. Must-see.

Briljant einde ook btw.

4*

Up

Het wordt zo ondertussen een traditie. Pixar vertelt over zijn volgende projecten, die over zo'n jaar of 2 de bioscopen moeten bereiken, en iedere keer zijn ze weer onwaarschijnlijker dan de vorige keer. Iedere keer weer vraag ik me af wanneer in de krant komt dat de leidinggevenden van Pixar naar het gesticht gestuurd zijn. Ratatouille: een rat met kookambities ... ? WALL-E: een robot op een vernietigde aarde die de rotzooi moet opruimen? Up: een man vliegt de planeet over door heliumbalonnen aan zijn huis vast te maken?!

Maar nooit heb ik het bij het rechte eind. Lame, truttig en kinderachtig als het allemaal ook klinkt, Pixar bewijst dat je met genialiteit een heel eind komt. Iedere film weer weten ze te verrassen. En jawel, weer geef ik nederig mijn verlies toe. Up is geweldig.

Up is in feite een film over de rouw. Het verwerken van de dood van een geliefde. De film opent hartverscheurend, en dat is heel bijzonder voor welke film dan ook. Lieflijk en gedetailleerd worden levens geschetst, grappen gemaakt en emoties opgeworpen. Het maakt het begin van Up tot het beste wat de animatie van tegenwoordig te bieden heeft. Vlot, waanzinnig origineel en absoluut haarfijn geanimeerd. De muziekkeuze is mooi, de opera Carmen, en ook de score werkt. Hij is minder dan pakweg Ratatouille, maar vooruit.
De humor zit hem in de absurde situaties en de, zoals altijd, schitterende personages. De voice-acting is weer uitmuntend, al wordt de show gestolen door een te hoge computerstem Pixar komt ook nu weer met de meest idiote plotwendingen en creeërt ook nu weer een wereld vol fantasierijke voorwerpen en verbazingwekkende vondsten. Het is een waar lust voor het oog en meer dan eens ook ontzettend grappig. Echt weer zo'n film waaraan je kunt voelen dat hij jonge kinderen bij gaat blijven, al lijkt de lat iets lager te liggen dan in eerdere werken. Het is wel grappig, en wel uniek, maar zo briljant beklijvend als Pixar in andere producties was, laat hij dat hier na de eerste akte vaak na. En dat valt tijdens het kijken al op, ook al wil ik het echt niet afschrijven als crap. Het blijft natuurlijk nog altijd Pixar. De humor is zowel kinderlijk als volwassen, bereikt hierdoor een groot publiek en is vrij tijdloos. Mooi om te zien. Simpele grapjes, waarin het kleine jongetje heer en meester is, zijn weer oprecht grappig en dat is toch wel weer een knappe prestatie.

Het verhaal daarentegen wijkt nogal af van Pixar's standaard. Het slaat, meer nog dan eerder, eigenlijk helemaal nergens op. De emotionele ontwikkeling van de oude man is wél schitterend, het doet je echt wat om hem in een blije bui te zien, maar dat heeft met het verhaal an sich niet zoveel te maken. Pleit wel weer voor Pixar dat ze er desondanks een briljant geheel van hebben weten te maken, met nog een aantal spannende achtervolgingsscènes op de koop toe.

Het grootste pluspunt van Up is dat hij meer dan de eerdere Pixar's ontzettend zielig en mooi is. Door en door sterk in elkaar getimmerd sentiment, uniek en fris gebracht, echt prachtig. Het gaat heel erg over genieten van het leven. Bijzonder. De overweldigende animatie geeft overal kleur aan, de personages zijn als vanouds fantastisch en de film zakt eigenlijk nooit in. Het enige wat een klein beetje tegenviel was de ietwat teveel opgepompte climax die toen een beetje naliet écht te shockeren, maar dat is hem vergeven. Want daarna is het weer huilen geblazen Maar het blijft net een graadje minder dan meesterwerkjes Ratatouille en WALL-E.

4*

Een fantastische film!
Hij begint meteen lekker overdreven wat de film gelijk al erg leuk maakt om naar te kijken. Het verhaal helpt natuurlijk ook, al moet ik zeggen dat ik het niet helemaal heb begrepen. Net als bij Memento snap ik de hoofdlijn wel, maar die zijlijntjes zijn nog niet helemaal helder, die komen wel bij de 2e keer kijken, en die zal niet ver weg zijn. Daarnaast doet werkelijk iedere acteur het hier goed, en het verhaal is werkelijk schitterend gemonteerd. Dat je tot aan de laatste minuut op het verkeerde been wordt gezet, fenomenaal, en dat Kint gewoon alles ter plekke heeft zitten verzinnen met al die namen etc. op dat bord; Geniaal.

Gewoon het soort film dat je laat zien wat je allemaal met film kunt doen.

4,5*