Opinions

There are many paths to redemption, not all of them peaceful

Ik was eigenlijk altijd onder de impressie dat Solomon Kane een ontdekkingsreiziger was. Misschien verwar ik het met King Solomon's Mines of iets dergelijks maar het was dus een aangename ontdekking toen bleek dat het personage oorspronkelijk gecreëerd is door Robert E. Howard, de man die ons ook Conan the Barbarian schonk. Zowel de versie met Schwarzie als met Jason Momoa kon ik wel smaken dus ik dacht dat dit wel in hetzelfde straatje ging passen.

En op zich klopt dat wel. Qua verhaal is dit niet zo erg bijzonder, voornamelijk omdat het vrij snel duidelijk wordt dat de broer van Kane nog leeft maar het blijft in ieder geval genoeg boeien gedurende de speelduur. Heb de originele verhalen van Howard nooit gelezen (het enige wat ik daar in bezit van heb is een boek van Conan) maar het voelt aan alsof er een hele hoop verhalen bij elkaar zijn gegooid. Geen slechte keus want hiermee kent de film een goede vaart maar het is vooral op visueel gebied dat dit overtuigend is. Nu ben ik altijd wel te vinden voor dit soort 17-eeuwse donkere fantasy films waarin het altijd regent en de zon nooit lijkt te schijnen maar hier wordt het nog allemaal ook degelijk uitgewerkt. De monsters zien er allemaal geslaagd uit (in tegenstelling tot de meesten vond ik het Balrog-achtige monster aan het einde wel goed) en worden de gevechten mooi weergegeven. Lekker veel actie, bloed en vol met typische testosteron momenten die elk man wel zal kunnen waarderen.

Nog nooit van James Purefoy gehoord maar blijkbaar doet die ook nog mee in Ironclad, een film die gekocht is tezamen met deze Solomon Kane. Doet het op zich eigenlijk nog vrij goed, uitgezonderd het feit dat hij af en toe wel erg hard Hugh Jackman in Van Helsing probeert te doen. Leuk ook om Max von Sydow nog eens te zien verschijnen, ik wist eerlijk gezegd niet dat hij nog leefde maar dit doet hij in ieder geval leuk. Ik verschoot er eigenlijk op zich ook wel van dat de film ondertussen alweer zo'n 3 jaar oud is want ik dacht dat hij echt nog maar juist op DVD was uitgekomen maar de aanwezigheid van Pete Postlethwaite sprak dit toch tegen. Toch jammer dat die overleden is want hij had volgens mij nog wel wat mooie rollen in zich kunnen hebben. Zijn rol hier is natuurlijk niet zo noemenswaardig maar ze hadden slechtere acteurs kunnen casten.

Vermakelijke fantasy film die dankzij een handvol goede acteurs en een goed design toch net iets beter is dan soortgenoten in het genre. Geen idee of de film getrouw blijft aan de verhalen van Howard maar op zich voelt dit allemaal vrij goed in elkaar passend aan, alleen zonde van de voorspelbaarheid. Ik heb me in ieder geval wel vermaakt.

3.5*

Nobody's perfect

Ik kwam zaterdag terug van een kerstfeestje bij de grootouders en toen ik de televisie opzette, bleek dat ze deze gaven. Ik heb de film zelf op DVD, ken hem praktisch vanbuiten maar toch bleef ik wederom hangen. Hoewel de film dus al een tijdje bezig was, ze zaten op de trein, kon ik het toch niet opbrengen om een andere film op te zetten.

Veel is daarvan natuurlijk te wijten aan de ultieme schoonheid, Marilyn Monroe. Deze Some Like it Hot was de eerste film ooit waarbij ik het genoegen had om het blonde sexsymbool op het scherm te zien en vanaf de moment dat ze op het televisiescherm verschijnt, ben ik weer een aantal jaren terug in de tijd gekatapulteerd en ben ik terug diezelfde jonge knaap. Een heerlijk gevoel want Monroe is zo'n actrice waar je naar kunt blijven kijken. Ze is oogverblindend mooi, heeft een heerlijk zwoele stem maar weet ook nog eens op comedyvlak fantastisch uit de hoek te komen. Onvoorstelbaar als je bekijkt dat ze ten tijde van deze film alweer zwanger was maar dat het, jammer genoeg, alweer een miskraam zou blijken te zijn. Miss Monroe was dan ook geen simpele om mee te werken doordat ze vaak haar teksten vergat, Wilder zou hier zou kwaad om worden dat ze niet zou worden uitgenodigd op het feestje na het afronden van de film, maar haar performance maakt voor mijn part alles goed. Ze was een vrouw met veel problemen maar ondanks al die problemen deed ze toch altijd moeite voor de cinema, een beroep dat haar meerdere keren een mes in de rug heeft gestoken. Some Like it Hot zou één van de bekendste titels van Marilyn Monroe worden, naast The Seven Year Itch, maar voor een keer is de status niet compleet te wijten aan de bloedmooie blonde meid. Neen, ook Tony Curtis en Jack Lemmon zijn werkelijk geniaal in hun rollen. Curtis, jammer genoeg recentelijk overleden, neemt de rol van Josephine/Joe op zich en doet het met verve. De metamorfose man-vrouw is werkelijk perfect gespeeld en had ook door niemand anders beter kunnen worden gedaan volgens mij. Hetzelfde geldt voor Jack Lemmon. Oorspronkelijk was het zelfs het plan dat Jerry Lewis de rol van Daphne/Jerry op zich zou nemen maar die wou niet en heeft er zijn hele leven spijt van gehad. Gelukkig dat Lemmon de rol speelt want hij doet het uitmuntend. Het trio is perfect op elkaar ingespeeld en de conversaties en situaties zijn dan ook hilarisch. Toch blijf ik het nog altijd een wonder vinden dat het zo'n succes is geworden want de tandem Curtis - Lemmon werkte perfect maar aan Curtis - Monroe ontbrak er toch een serieuze ketting. Curtis zou later ooit zeggen dat Monroe de vreselijkste actrice is waarmee hij zou werken en dat haar kussen ongeveer even erg is als het kussen van Hitler. Onbegrijpelijk in ieder geval hoe je die laatste vergelijking in godsnaam kunt maken.

Afgaande van de tijdsgeest is dit natuurlijk wel een redelijk gewaagd filmpje. Mannen die zich vrijwillig in vrouwen verkleden en die daarbij dan nog eens in een treinwagon vol met vrouwen komen te zitten. Ik vindt het in ieder geval heerlijk. De situaties zijn erg leuk en de film kent genoeg verscheidenheid om te blijven boeien. Zo weet Wilder een perfecte mix te brengen van misdaad en humor die zelfs een halve eeuw na datum niets aan kracht heeft ingeboet. De keuze om in het zwart-wit te filmen is een keuze waar ik zelf wat minder achter sta. De reden is simpel, Monroe blijft het mooiste tot haar recht komen in kleurenfilms. Normaal gezien ben ik een sucker voor zwart-wit maar het blonde haar, de heerlijke rode lippen, ... Het ziet er allemaal nog een stuk aantrekkelijk uit in kleur. Monroe wist dit zelf ook want in haar contract stond zelfs dat alle toekomstige films in kleur moesten zijn maar om de een of andere bizarre reden sloeg de make-up van Curtis en Lemmon groen uit wanneer er in kleur werd gefilmd dus slaagde Wilder er in haar te overtuigen. Misschien maar goed ook want hoe graag ik ook Monroe in kleur zie, een groene Lemmon of Curtis hoeft voor mij ook niet. De langere speelduur was iets waar ik vroeger altijd tegen op zag, een komedie van 2 uur moest wel een paar zwakkere momenten hebben, maar Wilder slaagt er in om alles razendsnel voorbij te laten komen zonder enige vorm van inzakking. De film kent dan ook een aantal geweldige scènes en erg memorabele quotes om nog maar niet te spreken over de invloed die de film heeft gehad.

Jammer van de werkelijk spuuglelijke poster want voor de rest is dit een fantastisch Marilyn Monroe filmpje, al gaat mijn voorkeur nog altijd naar The Seven Year Itch dat toevallig ook van Wilder is. De film kent een leuk verhaal, een fantastische cast en een groot blik vol hilarische scènes. Ik krijg alweer zin om hem op te zetten.

4.5*

I never should have left the lingerie business. I was the happiest man in women's underwear

Ik had al vaker gehoord dat Somebody Up There Likes Me als blauwdruk fungeerde voor films zoals de Rocky films van Sylvester Stallone en Raging Bull met Robert de Niro. Ik had alleen nog nooit de kans gehad om de film te pakken te krijgen. Gelukkig bestaat er zoiets als TCM die dit soort vergeten meesterwerkjes (de film heeft nog geen 70 stemmen!) uitzenden dus een paar dagen geleden opgenomen en vanmiddag opgezet.

De eerste minuten had ik echter wel schrik dat er een verkeerde film werd uitgezonden want de titeltrack die wordt gezongen door Perry Como voelt werkelijk verschrikkelijk ongepast aan. Het was pas wanneer ik de naam van Paul Newman zag verschijnen dat ik gerustgesteld werd dat ik toch de juiste film te pakken had. Als we de openingszin van Rocky Graziano moeten geloven is deze verfilming een perfecte weergave van de werkelijkheid, althans toch zoals Graziano ze zich herinnert en heeft neergeschreven in zijn biografie want ik heb het vermoeden dat een bokser er al wel eens naast kan slaan (no pun intended) door de veelvuldige toeken tegen hun hoofd. Soit, of de film waarheidsgetrouw is dat laat ik in het midden maar dit voelt op zich wel geloofwaardig aan. Graziano schuwt zijn criminele verleden niet en legt de vele diefstallen, de problemen met autoriteit en dergelijke open en bloot op tafel. Ook als persoon zelf gaat hij bijzonder weinig uit de weg en wordt het duidelijk dat het toch geen al te makkelijk iemand was.

De film staat vooral bekend om zijn acteurs. Ten eerste was het de bedoeling dat James Dean eigenlijk de titelrol van Rocky Graziano ging vertolken maar wegens het fatale auto ongeluk was daar geen sprake meer van. Hierdoor kwam de rol in handen van Paul Newman (dit tot ongenoegen van sommige mensen in de productie die het kunnen van Newman nog niet zagen, zijn eerste rol in The Silver Chalice was ook niet zo'n succes) en die doet dit magistraal. Vergeet de Niro in Raging Bull, Newman is de enige echte boksacteur. Mocht James Dean nog hebben geleefd, dan had hij hier herenigd geweest met Sal Mineo. De jonge acteur die de pannen van het dak speelde in Rebel Without a Cause neemt hier een kleine bijrol op zich en doet dat wederom met verve. Zonde dat hij zo vroeg gestorven is, hij had vast en zeker nog wat in zijn mars. Robert Wise heeft hier trouwens een interessante debuterende cast bijeen gesprokkeld. Zo is dit het eerste rolletje voor Steve McQueen als één van de bendeleden (degene die nogal graag met een mes loopt te zwaaien) maar ook voor Angela Cartwright, Dean Jones en Frank Campanella was dit een eerste filmrol. Robert Duvall loopt ook nog ergens rond als een MP maar die heb ik blijkbaar gemist. Geslaagde bijrol trouwens voor Pier Angeli die als vrouw van Rocky er in slaagt om niet weggespeeld te worden door het acteertalent dat Newman toen al was.

Geslaagde boksfilm die precies nogal redelijk moeilijk te vinden is. Op DVD ben ik hem in ieder geval nog nooit tegengekomen maar dit is in ieder geval een interessante curiositeit vanwege een uitstekende jonge Newman en een debuterende Steve McQueen. Maar naast al dit is Somebody Up There Likes Me gewoon een degelijke film zoals ze vandaag de dag niet meer gemaakt worden.

4*

Sofia Coppola herpakt zich na Marie-Antoinette

Ik weet nog dat ik voor het eerst aan het werk van Sofia Coppola begon met Marie-Antoinette. Ik had al veel goeds gehoord over de bekende dochter van en was toen erg benieuwd naar haar 3 films. Marie-Antoinette viel me echter zo lelijk tegen dat ik besloot om rechtsom te keren als ik nog iets van de regisseuse tegen kwam. Het was echter bij toeval dat ik The Virgin Suicides zag en toen was de liefde opeens erg groot. Ik besloot om Lost in Translation ook nog te proberen en wat ik daar zag heeft me blij gemaakt. Copolla ging van absolute teleurstelling naar een regisseuse die ik meer in het oog wou houden en met Somewhere zet ze een reeks van successen voort.

Het is dan ook enorm bizar dat dit een lagere score krijgt dan Marie-Antoinette maar bon, ergens begrijp ik het ook wel. Somewhere is een film geworden die meer lijkt te bestaan uit momentopnames dan het vertellen van een coherent plot. We volgen Johnny Marco, een uitgebluste acteur, die door de komst van zijn dochter terug met twee voeten op de wereld wordt gezet. Het is een uitgekauwd verhaal maar Coppola weet de leegheid van het bestaan van Johnny op zo'n treffende manier weer te geven dat ik me er totaal niet aan stoorde. Er gebeurt niet veel, er is geen spanning en er is zeker helemaal geen sprake van een plot maar toch slaagt Coppola er in om je als kijker geboeid te houden met de levensstijl van Johnny. Somewhere zit dan ook vol met prachtige scènes zoals het moment waar Johnny zich een masker voor een film laat aannemen of gewoon het lekker luieren bij het zwembad. Coppola maakt zo min mogelijk gebruik van dialoog (het duurt dan ook al een kwartier eer de eerste woorden gesproken worden) en laat de beelden voor zich spreken. Prachtig in ieder geval.

Stephen Dorff staat mij enkel bekend uit Alone in the Dark en dat is nu niet direct een wapenfeit om over naar huis te schrijven. Dit doet hij echter uitmuntend want hij weet een erg sterke chemie met Elle Fanning op het scherm te brengen. Chapeau trouwens aan de jonge Elle want met een rol als dit laat zie zien dat ze later nog wel eens erg veel in haar mars kan hebben. Het samenspel tussen vader en dochter (in de film natuurlijk) voelt erg getrouw aan en het is genot om naar te kijken. Somewhere baseert zich voornamelijk op deze twee personen maar heeft in de bijrollen nog wel wat leuks te bieden. De cameo van Benicio Del Toro is leuk maar het is vooral Chris Pontius die nog weet te verbazen. Vooral de momenten waar hij met Fanning samenspeelt zijn om van te smullen. Zeker als je bekijkt dat het praktisch allemaal improvisatie is. Van mij is de Gouden Leeuw die Coppola kreeg op het filmfestival van Venetië meer dan terecht. Ondertussen is het rumoer wat gedaald maar indertijd kreeg de film veel controverse rond het winnen van deze prijs doordat het hoofd van de jury Quentin Tarantino was, een vroeger vriendje van Coppola.

Een erg mooie maar trage film die voor velen waarschijnlijk te traag zal zijn. Coppola schetst hier een handvol erg mooie scènes en weet voor de rest een consistent niveau te houden. Hoewel de film geen strak omlijnd verhaal heeft blijft het in zijn geheel boeien en en dat is voornamelijk ook te wijten aan een wel erg sterke cast.

4*

You know, Bats... the problem with steroids is I get the munchies

Altijd fijn wel om zo'n DC Animated Universe film te zien, maar het was me nog niet eerder opgevallen dat sommige films echt met elkaar gelinkt zijn. Het was pas een tijd geleden met Batman: Bad Blood dat ik de indruk kreeg dat verwacht werd dat de kijker al iet of wat bekend was met de personages en toen bleek dat dat zowaar de derde film in een juist opgezet universum bleek te zijn. Dat universum startte in 2014 met deze Son of Batman, ging verder met Batman VS Robin en concludeerde (momenteel toch nog) dus met Bad Blood. Hoog tijd dus om eens bij het begin te starten.

Al heb ik het gevoel dat ik misschien net op de verkeerde moment ben gestart. De reden? Ik heb net seizoen 2 en 3 van Arrow achter de kiezen en hoewel die uiteraard veel meer ruimte hebben qua speelduur, slagen die er heel wat beter in om Deathstroke en de League of Shadows uit de doeken te doen. In die mate zelfs dat dit me op den duur erg begon te vervelen/irriteren. Ik ben altijd meer geïnteresseerd geweest in Marvel comics, maar zelfs ik kan zien dat gewoon heel Deathstroke hier genadeloos om zeep wordt geholpen. Waar is die huurling met principes, de coole stem, de intelligentie? Hij wordt hier gereduceerd tot een laf slaafje met de uitstraling van een zak aardappelen. Het helpt natuurlijk dan ook niet dat Damien Wayne ook nog eens gewoon bloedirritant is, dat is in Bad Blood gelukkig wat verbeterd, en dat de film eigenlijk vooral om hen twee draait. Hier en daar nog wel eens een fijne verwijzing (cameo van de ultieme Batman slechterik uiteraard) maar verder stelt Son of Batman erg weinig voor.

Mocht het nog niet duidelijk zijn, ik ben dus geen fan van deze Deathstroke. Sowieso bijzonder jammer dat ze hem zo'n flauwe stem hebben gegeven. Misschien had ik er geen problemen mee gehad wanneer ik nog niets van Arrow had gezien, maar leg Manu Benett eens naast Thomas Gibson en je zult horen dat die laatste erg makkelijk het onderspit delft. Kan ook gezegd worden van Jason O'Mara. Geen slechte Batman hoor, maar ik begin toch meer en meer naar Kevin Conroy te neigen. Wel fijn om wat personal favorites terug te horen zoals Morena Baccarin en Sean Maher. Qua animatie nog wel vrij goed trouwens. Wat bloederiger dan ik had verwacht en laten we eerlijk zijn, dat kunnen dit soort films wel gebruiken.

Neen, dit was het niet. Ik ga sowieso proberen om wat in te lopen op de gehele franchise en de nieuwe releases ook wat te volgen, maar ik hoop dat ze terug meer de richting van The Killing Joke uitgaan dan van deze Son of Batman. Bad Blood was ook niet slecht, maar had ook meer ingezeten. Ben benieuwd wat Batman VS Robin gaat geven.

1.5*

Did you ever catch a monkey?

Naar aanleiding van de nieuwe King Kong film die er zit aan te komen heb ik besloten om eens wat meer van de franchise rond de gigantische aap te zien. De oerversie had ik reeds een paar jaar geleden al gezien en staat bij mij ten boek als één van de beste oude Creature Features, maar dit vervolg sprak me niet echt aan. Het leek me sowieso al het schoolvoorbeeld te zijn dat er vroeger ook al snel sequels werden gemaakt om vlot te kunnen cashen op het succes van een film en de score lag ook gemiddeld heel wat lager.

Volkomen terecht, want The Son of Kong is op alle vlakken inferieur aan het origineel. Ruth Rose, scriptschrijver van het origineel en van deze sequel, beschreef haar aanpak als volgt: If you can't make it bigger, make it funnier. Dat resulteert in een film waar we een kleine versie van de legendarische aap te zien, een soort van albino variant, die een stuk komischer is dan zijn vader. Dat wordt dan ook nog eens extra ondersteund door een soort van Laurel & Hardy soundtrack. Kleine Kong is bovendien ook heel wat vriendelijker tegenover de mensen en daardoor verliest de film sowieso veel van zijn spanning. Net zoals in het origineel duurt het even vooraleer onze harige vriend het scherm siert, maar de opbouw is een stuk slechter. Gelukkig schiet de film tegen dan wel in een hogere versnelling en krijgen we nog een paar vermakelijke gevechten tussen Kleine Kong en de talloze monsters van Skull Island. Het einde met de aardbeving komt wat uit de lucht gevallen, maar het zorgt nog wel voor een fijn iconisch eindbeeld.

De film moest 9 maanden na de initiële release van King Kong in de bioscoop komen en regisseur Ernest B. Schoedsack kreeg maar de helft van het budget dat hij en Merian C. Cooper voor de vorige film hadden. Hij stond dus voor een serieuze uitdaging en besloot om een aantal personages te droppen en de film beduidend korter te maken. Verwacht dus geen Ann Darrow (Fay Wray) en Jack Driscoll (Bruce Cabot) in de film, maar gelukkig keert nog wel een deel van de vertrouwde cast terug. Zo spelen Robert Armstrong (Carl Denham), Frank Reicher (Captain Englehorn) en Victor Wong (Charlie) prominente rollen in het geheel, er is trouwens ook nog een cameo van de inboorlingen, en die doen het goed. Het grootste probleem zit hem echter bij Helen Mack die er nooit in slaagt om Fay Wray te doen vergeten.

Met zijn 70 minuten aan speelduur is The Son of Kong, de vraag hoe de kleine spruit überhaupt tot stand is gekomen wordt zelfs niet geopperd, een korte zit en dat is maar goed ook. De eerste 40 minuten zijn compleet verwaarloosbaar en het is wachten tot Kleine Kong tevoorschijn komt. Fijne stopmotion effectjes weliswaar maar overduidelijk een paar gradaties minder dan zijn vader.

1.5*

Inspector Clouseau's biggest mistake lives on!

Met A Shot in the Dark had ik me al eens aan het Pink Panther universum gewaagd. De film werd hier op Moviemeter over het algemeen goed gewaardeerd maar ik vond er niet zo veel aan. Naar de score van deze Son of the Pink Panther had ik niet gekeken maar als ik dat wel had gedaan had ik waarschijnlijk zelfs nog niet de moeite genomen om hem te kijken.

Neen, dat is ook niet waar. Waarschijnlijk had ik hem toch nog op gezet voor de rol van Claudia Cardina, die trouwens wel erg miniem is. Ik wist niet het hoeveelste deel dit in de reeks had maar het is er aan te zien dat het 9e deel is. Net zoals andere filmreeksen waar talloze sequels op zijn gemaakt is ook hier het verhaal gigantisch slecht. Met A Shot in the Dark, het tweede deel, had ik al wel een groot idee hoe het verhaal in The Pink Panther verliep. Hier spelen ze er wat verder op in maar op een ontzettend teleurstellende manier, namelijk door zich te concentreren op Clouseau zijn zoon, Jacques Gambrelli. Het moet blijkbaar voor de kijker een verrassing zijn maar je weet dat dit er sowieso zat aan te komen door het al even klungelige karakter van Gambrelli. Het grootste minpunt bij A Shot in the Dark was de vaak kinderachtige humor maar die was bij vlagen nog amusant. Hier wordt diezelfde 'humor' nog eens lekker hard uitvergroot met als resultaat dat het gigantisch irritant was. Ik kan me dan ook echt niet voorstellen dat er mensen zijn die dit goed vinden. Het is trouwens wel erg dat dit nog altijd de regisseur is van het origineel maar wat nog triestiger is, is dat hij het geweldige Breakfast At Tiffany's op zijn naam heeft staan...

Ik zei hierboven al dat ik de film sowieso wel had opgezet voor Claudia Cardinale. In haar gloriedagen was het een ontzettend mooie vrouw maar jammer genoeg waren die dagen in 1993 al lang voorbij. Misschien ook wel mijn schuld, ik had maar moeten zien dat het al de zoveelste sequel was. Peter Sellers is voor velen de enige echte Clouseau en ik begrijp waarom. Hij weet het typetje mooi naar zijn hand te zetten en Benigni slaagt hier niet in. Je moet hem wel aangeven dat hij niet probeert om Sellers klakkeloos te kopiëren maar dat hij zijn eigen draai er aan wilt geven. Jammer genoeg lukt dit langst geen kanten en haalt Benigni mij het bloed onder de nagels vandaan. Wel leuk om te zien dat Herbert Lom nog altijd de rol van Commisioner Dreyfus vertolkt.

Ik ga hier niet meer woorden aan vuil maken. De Pink Panther reeks is niets voor mij en dit 9e deel bevestigt dat nog maar eens. Benigni probeert maar slaagt niet. Het leukste aan heel de film was trouwens nog wel de klassieke openingscredits ondersteund door het bekende Pink Panther deuntje.

1*

Geromantiseerde biopic

Katherine Hepburn is niet noodzakelijk één van mijn favoriete actrices maar ik zie ze toch wel erg graag spelen. Ze weet meestal een zekere feeling in haar performance te leggen die ik wel kan waarderen maar ook als persoon zelf was ze een interessant iemand. De meeste van haar films die ik gezien heb waren met Spencer Tracy (een reeks met wisselend succes) maar ik liep niet wild van het uitgangspunt van Song of Love. Een tijd opzij laten liggen maar gisteren dan toch eens opgezet.

De reden waarom ik hier niet wild van werd is simpelweg door het feit dat ik niet zo'n fan ben van klassieke muziek. Ik snap op zich wel de status en de legacy dat het genre heeft maar mij ga je in ieder geval nooit een CD weten kopen met het werk van Brahms. Soit, toch is Song of Love een film die op zich wel gezien mag worden. Zoals de film aan het begin aangeeft is het levensverhaal van Clara en Robert Schumann en Brahms nogal geromantiseerd maar heel het romantische aspect van de film voelt nergens geforceerd aan. Het probleem is echter dat het allemaal nogal standaard blijft waardoor het geen indruk achterlaat. De personages hebben een nogal hoog goody-two-shoes gehalte (oké, Brahms bekent zijn liefde voor Clara maar dit wordt door iedereen geaccepteerd en er wordt dus nergens een spanningsboog gecreëerd) waardoor je een zekere vorm van climax mist. Daar komt dan nog eens bij dat de film zich voornamelijk op een aantal muziekstukken focust. Voor de liefhebber zal dit ongetwijfeld een stuk interessanter zijn dan voor de leek maar hierdoor komt de film op mij nogal over als een ietwat standaard liefdesplot waar de vrouw alles opgeeft voor haar man.

Wat wel een vreemde keuze is voor Katherine Hepburn want de actrice staat bij mij toch vooral ten boek als een vrouw die meer feministische rollen aanpakte. Hier is ze echter een vrouw die op de kortste tijd 7 kinderen op de wereld zet (al mocht het op zich ook wel beter aangeduid worden want met uitzondering van het einde is er weinig verandert aan het uiterlijk van de cast) maar ook dit weet ze erg sterk te brengen. Geen idee of ze zelf de piano hanteerde, ik betwijfel het ergens, maar ook dat zag er indrukwekkend uit. Ook Paul Henreid mag er zeker en vast zijn als Hepburn's wederhelft. Hij weet op een geslaagde manier de gekheid waar Schumann mee kampte neer te zetten en het is genieten van de wederzijdse chemie tussen beiden. Maar Song of Love is vooral een film die steunt op drie personages en de derde acteur is Robert Walker die hier de rol van Brahms vertolkt. Minder uitdrukkelijk aanwezig dan de twee anderen maar toch ook een degelijke vertolking.

Vermakelijke film, zoveel is zeker maar Song of Love is bovenal een film die niet boven de middelmaat komt. Het is voornamelijk door een uitmuntende cast dat de film naar een hoger niveau wordt getild. Een liefhebber van de muziek van Schumman en/of Brahm komt hier wel aan zijn trekken doordat de film erg veel muziekstukken kent.

3,5*

Zip-a-dee-doo-dah, Zip-a-dee-ay

Song of the South word zowat algemeen gezien als het zwarte schaap uit de Disney stal. Vanwege de politieke correctheid van Disney is de film nog steeds niet in de VS verschenen op DVD, maar vreemd genoeg is hij indertijd wel gereleased in Europa waardoor ik (en ik veronderstel de meesten hier wel) een versie van te pakken hebben gekregen. Ik ben altijd wel te vinden voor een schandaalfilm en ik was benieuwd wat hier eigenlijk mee scheelt.

Van mijn part mag Disney dit in ieder geval wel eens op DVD gaan releasen. Het is natuurlijk een tijdsbeeld dat vandaag niet meer door de dag kan, maar de film speelt zich af kort na de Civil War en dat waren nu eenmaal andere tijden. Op de Disney Treasures DVDs worden de shorts met een ietwat dubieuze inhoud altijd voorzien van een korte inleiding door Leonard Maltin en ik zie niet in waarom dat hier ook niet zou kunnen. Soit, zonde eigenlijk dat Song of the South al die jaren onderbelicht is gebleven aangezien dit de film is waar de combinatie van animatie en echte mensen het best tot zijn recht komt. Dit voornamelijk omdat er heel erg weinig interactie tussen beide werelden is en de scènes waar het wel gebeurt (het einde onder andere waar Br'er Rabbit achtervolgd wordt door de hond van Johnny) zien er in vergelijking met de andere Disney films best nog goed uit.

Waar zit dan het probleem juist? Wel, voornamelijk in het flauwe verhaal dat wordt gebruikt om de verhalen rond Br'er Bear, Br'er Rabbit en Br'er Fox een setting te geven. Die korte animatiestukjes zijn overduidelijk het leukst van de film (redelijk donker ook naar mijn gevoel) maar zijn eigenlijk helemaal niet de hoofdzaak in deze Song of the South. Wat overblijft is een soort van light versie van Gone With the Wind (inclusief Hattie McDaniel in een soortgelijke rol als die van Mammy) met als verschil dat de focus op twee kinderen is komen te liggen. Bobby Driscoll zou voornamelijk nog bekendheid verwerven door model te staan van Peter Pan voor de gelijknamige Disney film en Luana Patten wiens enige noemenswaardige werk nog een Disney lijkt te zijn doet het niet ontzettend veel beter. Ik ben dan ook geen fan van kleine kinderen in films.. James Baskett is degene die als Uncle Remus de meubelen serieus nog redt.

Is het echt nodig om dit na al die tijd nog altijd verborgen voor het publiek te houden? Neen. Is het echt nodig om dit uit te brengen? Goh, vanwege zijn status is het een curiositeit geworden en ik vraag me af of dit (mits het indertijd deftig gereleased was geweest) gewoon niet in diezelfde vergetelhoek als Fun and Fancy Free zou terecht komen. Het heeft gelukkig wel een zekere kwaliteit die bij de soortgelijke Disney films ontbrak.

3*

Niet wat ik had verwacht maar wel de moeite

Ik ben pas sinds een tijd geleden fan geworden van Led Zeppelin. Hun eerste 4 albums ken ik praktisch vanbuiten dus een dvd kon niet uitblijven. Met hoge verwachtingen begon ik aan The Song Remains the Same maar vanaf de fantasierijke openingsscène bekruipt me het gevoel dat dit een 'speciale' dvd gaat zijn en laat ik het nu juist niet hebben met speciale zaken.

Visueel is het allemaal wel echt prachtig en dan heb ik het niet alleen over de show zelf maar ook de animaties en de tussenfilmpjes zien er zeer mooi uit. Het is alleen spijtig dat de muziek samen met de filmpjes niet goed wordt gecombineerd. Zo wordt bijna heel Heartbreaker, wat één van mijn favoriete Led Zep nummers is, compleet verneukt door er een interview met de manager tussen te smijten over het geld dat is gestolen tijdens de tour. Soms draait het gelukkig dan wel goed uit zoals Bonhams race filmpje bij zijn magistrale drum solo van Moby Dick.

Qua documentaire is The Song Remains the Same niet echt voldoende. Het gaat meer over de organisatie van de concertreeks en het gestolen geld dan over Led Zeppelin zelf maar dit is op zich geen enkel probleem doordat de dvd een ander zeer sterk punt heeft, een groep die echt wel weet hoe ze een stevige live performance moet neerzetten. Zo is de versie van Stairway to Heaven één van de mooiste versies die ik heb gezien maar ook de twee beukende openingsnummer Black Dog en Rock & Roll mogen niet vergeten worden.

Wie een diepgaande documentaire verwacht, zoals ik eigenlijk, komt hier bedrogen uit maar dat neemt niet weg dat de film een aantal mooie hoogtepunten bevat zoals een 30 minuten durende versie van Dazed And Confused (met een cool tussenstuk van Jimmy Page die zijn gitaar met een strijkstok bespeelt) en de drumsolo van Bonham tijdens Moby Dick. Het is alleen jammer dat je sommige mooie concert stukken alleen maar kunt horen doordat er ondertussen filmpjes over de groep hun leven wordt tussen gemonteerd.

Dikke 3.5*

Texas is a women, she used to say, a big wild beautiful women

Ik weet nog toen ik een aantal jaren geleden startte met Rio Bravo om eens iets van John Wayne te zien. Het was liefde op het eerste gezicht en zijn Lone Star oeuvre kon je voor weinig geld in de winkels vinden en zelfs die waren meestal nog amusant. Een tijd geleden besloot ik echter eens wat meer van zijn 'volwassen' werk te zien en kocht een resem films uit de John Wayne collectie omdat die in een 3 voor zoveel euro actie zaten. Daar had ik tot nu toe alleen nog maar True Grit van gezien en gisteren besloot ik om toch eens verder werk te maken van onze geliefde cowboy zijn films dus pakte ik de volgende film in rij. De slimmen onder ons hebben natuurlijk al door dat dat deze The Sons of Katie Elder was.

En het was weer eens een erg aangename zit waardoor de twee uur werkelijk voorbij vlogen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik sowieso al wel een weak spot heb voor het soort films waarbij 4 badass mensen met verschillende karakters bijeen komen om een gemeenschappelijk kwaad te bestrijden maar dit is gewoon heerlijk vermaak. Het enige minpunt is dan ook misschien de toevoeging van Mary Gordon die nogal geforceerd aanvoelt. John Wayne was natuurlijk de ster van de film en ik kan me eerlijk gezegd ook geen andere film herinneren waar Wayne het meisje niet verovert maar het leeftijdsverschil was hier toch echt wel iets te groot om nog geloofwaardig over te komen. Het is echter een klein minpunt op een voor de rest vlekkeloos verhaal (ik had ook schrik hoe ze hier een shoot-out in gingen verwerken maar ook dat was erg sterk) dat voor de rest nog eens gesteund wordt door een aantal prachtig geschoten scènes.

Er valt op den duur niet veel meer te vertellen John Wayne maar dit doet hij toch weer eens uitstekend. Het enige minpunt dat er over hem is te vertellen is hetzelfde hekelpunt dat ik daarjuist al aanhaalde en dat is zijn leeftijd. Wayne was hier ondertussen al 57 en scheelde dus zo'n 36 jaar met Michael Anderson Jr die de jongste broer, Bud, speelt. Het verschil is toch wel duidelijk maar langs de andere kant is het knap wat Wayne hier doet. De film is halverwege de productie al eens een keer moeten ophouden vanwege de constatering van longkanker bij Wayne maar zo'n 4 maanden na de operatie stond hij al terug op de set, met een long minder weliswaar, en nog altijd gebrand op het feit om zijn eigen stunts te doen. Blijft toch een geweldig icoon. Ik noemde daarjuist al Rio Brave en in dat opzicht is deze film ook terug een leuke (her)kennismaking met Dean Martin. In mijn hoofd stond hij nog geregistreerd als een pretty-boy maar hij weet zich mooi staande te houden naast Wayne. Vooral de barscène met het oog is fantastisch. Earl Holliman mag de rol van de meest stille broer van de vier op zich nemen en doet dat ook degelijk. Het is alleen Michael Anderson Jr. die uiteindelijk een beetje uit de boot valt en onder moet doen tegenover zijn vier filmbroers. Qua bijrollen is dit ook nog wel de moeite waard, vooral om een piepjonge Dennis Hopper te zien als zoon Hastings.

Ik moet toch dringend eens de rest van John Wayne zijn werk beginnen zien. Ik heb hier nog een handvol van zijn latere werk liggen en ook nog een resem Lone Stars maar dit mag zich toch wel tot zijn beste werk scharen. Ben ineens ook weer een stuk meer geïnteresseerd in Four Brothers. En voor ik het vergeet, dit moet trouwens wel een van de meest mooie John Wayne posters zijn die ik tot nu toe ben tegengekomen.

4*

Well if she didn't go to the mountains, then Mohammad would have to come here

Mijn broer is de laatste tijd meer en meer geïnteresseerd aan het geraken in oude comedy. Het heeft als resultaat dat ik regelmatig mijn boxsets van Buster Keaton en de Marx Brothers kwijt ben, maar hij was blijkbaar ook al langer van plan om eens iets van Laurel & Hardy te zien. Het enige verschil met bovengenoemde komieken is dat ik zelf nog niet alles van hen heb gezien dat ik in mijn bezit heb, dus vonden we er niets beter op dan één van de films samen op te zetten.

Er werd even getwijfeld tussen deze en Fra Diavolo, maar de kortere speelduur en de hogere score zorgden ervoor dat er uiteindelijk toch voor Sons of the Desert werd gegaan. Dit is ondertussen mijn 5e film van het duo (de 59e als ik shorts meereken) en ik moet bekennen dat ik ook hier niet helemaal wild van word. De film duurt uiteindelijk ongeveer een dik uur, maar wanneer de eerste 20 minuten ofzo enorm traag zijn, dan is dat geen goed teken. De intrede bij de vergadering wordt veel te lang uitgesponnen, het tempo ligt vreselijk traag en de scène met het wassen fruit is om van te huilen. En niet in de goede zin van het woord. Het is pas eenmaal de twee vrouwen op de proppen komen dat Sons of the Desert in een stroomversnelling geraakt. De interactie wordt een stuk vlotter, er komen een aantal erg leuke scènes (Hardy die de ene na de andere vaas naar zijn hoofd gegooid krijgt) en het tempo wordt omhoog gepompt.

Voor velen is de aanwezigheid van alleen Laurel & Hardy al genoeg om te beginnen schaterlachen. Ik heb dat ook, alleen zijn het bij mij andere komieken. Je kunt niet ontkennen dat het samenspel tussen beide heren degelijk is en de verschillende emoties van Laurel zijn wel eens leuk, maar over het algemeen vind ik het duo pas echt tot hun recht komen wanneer ze een deftig klankbord ter beschikking krijgen. Dit gebeurt hier in de vorm van Mae Busch en Dorothy Christy en het mag gezegd worden dat het een noodzakelijke toevoeging was. Charley Chase daarentegen vond ik minder geslaagd. Dacht dat het ook meer een komiek was die het met silent films à la Keaton moest doen, maar ik kan me vergissen. Ik vond hem hier in ieder geval te nadrukkelijk irritant aanwezig.

Vanwege de korte speelduur wordt dit nog wel interessant. Ik blijf me verbazen wat voor aanhang deze twee komieken nog altijd hebben, want hun grote aantrekkingskracht mis ik nog steeds. Een handvol vermakelijke scènes en vlotte figuren (Laurel's vrouw was schitterend) zorgen voor een nipte 3*.

3*

Sisters for life... and death

Ik had ooit eens een trailer gezien waar er iemand een moersleutel naar iemand anders smeet maar ik had geen idee meer welke film dat eigenlijk was. Ik vertelde de scène tegen mijn broer en hij zei meteen dat dat Sorority Row was en dat het eigenlijk wel een redelijke film was. Vermits ik dit soort slasher films meestal wel kan waarderen, was ik benieuwd geworden of de film ook iets voor mij was. Vrijdagavond ineens maar opgezet met een kameraad die dit meestal ook wel kan waarderen.

Maar daaruit blijkt maar hoe smaken soms ontzettend hard verschillen want ik heb me vermaakt terwijl mijn kameraad de film maar niets vond. Ik wist niet dat dit eigenlijk een remake is, sowieso wel eens achtergaan dan, maar op mij kwam Sorority Row over alsof het een film was die een aantal jaar te laat was gemaakt. De sfeerschepping doet erg hard denken aan titels zoals de Scream franchise en de I Know What You Did Last Summer reeks, dat bezie ik trouwens als een pluspunt. Het verhaal is dan ook nergens echt hoogstaand en de film is nooit onvoorspelbaar (er werd zelfs even een wedstrijdje georganiseerd tussen mij en kameraad om de volgorde van de kills te voorspellen) en ook het einde is niet zo verrassend maar voor mij valt of staat dit soort films niet perse met het verhaal maar eerder met de sfeer en dat zit bij Sorority Row wel erg goed. De kills zijn stuk voor stuk vermakelijk, ook niet zo ontzettend standaard, en het ziet er allemaal mooi uit. Het moordwapen, de aangepaste moersleutel, is even geniaal in zijn eenvoud en zorgt voor een aantal leuke scènes. Sorority Row is nergens vernieuwend maar gewoon erg vermakelijk en voor dit genre is dat simpelweg genoeg. Het laatste beeld waar we Garret even zien terugkomen met een mes had voor mij trouwens niet gehoeven. De meiden zijn sowieso niet al bijster slim maar ze hebben hem toch niet zomaar laten liggen? Megan hebben ze ook gedropt in de mijnschacht dus ik had wel verwacht dat ze hem ook gingen dumpen maar neen, laten ze hem liggen en komt hij ineens nog op de proppen.

De personages zijn natuurlijk niet al te snugger. Sowieso zit Sorority Row vol met de gebruikelijke clichés van het slashergenre maar hier is het allemaal wel erg stereotiep. Wordt het er daardoor minder leuker op? Niet echt. Persoonlijk amuseer ik me altijd wel met het roepen op een aantal domme geiten (die Ellie die zich in de kast verstopt maar de deuren vergeet toe te doen...) en hier is dat ook het geval. Voor velen zal dit waarschijnlijk een stoorfactor zijn (zo ook voor mijn kameraad) maar eerlijk gezegd, ik vind het heerlijk om naar te kijken. Sorority Row heeft dan ook het voordeel dat de hoofdrollen uit een hele hoop modellen bestaan die puur toevallig allemaal in dezelfde sorority zitten en goed bevriend zijn. Leuk natuurlijk om Briana Evigan nog eens te zien verschijnen in een film. Ik ken haar voornamelijk uit Step Up 2, dat trouwens tot vandaag de dag nog altijd de beste Step Up blijft, maar ook hier doet ze het wel vrij goed. Net zoals in Step Up heeft ze niet echt een diepgaande rol maar als bait (hoewel ze het overleeft) is ze meer dan uitstekend. De rest van de cast was wel van een niveau lager. Leah Pipes is wel genomineerd voor de meest achterlijke rol ooit. Eigenlijk het enige minpunt aan de hele cast want ze is vaak echt wel schijtvervelend. Geweldig ook om Carrie Fisher (Princess Leia uit Star Wars!) te zien verschijnen met een shotgun. Alleen weer jammer dat ze op zo'n overdreven manier er moet uitgaan met het leegschieten van haar shotgun op de moordenaar maar dat dan compleet missen... Ach, wat doe je eraan.

Sorority Row is een vermakelijke film geworden. Nergens hoogstaand, nergens diepgang maar erg leuk voor een avondje met een paar vrienden. Het plot is vermakelijk, de kills zijn redelijk inventief en de cast kent nog ietwat niveau. Toch ook maar eens achter het origineel aangaan.

3.5*

In 1895 werd deze film van ongeveer 45 seconden voor het eerst vertoond. Het wordt vaak gecrediteerd als eerste screening ooit van een bewegend beeld voor een publiek, iets wat ondertussen valt te betwisten doordat de Skladanosky broers twee maanden eerder iets soortgelijks zouden doen met hun Bioscop. La Sortie de l'Usine Lumière stelt cinematografisch niet al te veel voor (zoals de titel doet vermoeden is het gewoon een kleine minuut kijken naar werknemers die een fabriek verlaten), maar je kunt niet ontkennen dat je de toekomst van film in het algemeen gewoon voor je ogen ziet passeren. En dat doet toch iets met een mens.

3.5*

Out of sync. Never out of style

Ik was de film al wel eens een paar keer tegen gekomen in de winkels maar vond hem meestal te duur voor hem zomaar blind te kopen. Gisteren stond hij tot mijn groot genoegen dan ook bij de dagfilms in de videotheek. Snel meegepakt en me daarna laten wegblazen.

De film is eigenlijk al de moeite waard om te zien doordat het de laatste film is van zowel Bernie Mac als Isaac Hayes die allebei niet zo lang na de opnames zijn overleden (9 en 10 augustus). Het verhaal van Soul Men is bij het verschijnen dan ook zeer actueel, Poplegende Michael Jackson is nog niet zo lang overleden en hiervoor is een herdenkingsconcert gehouden. In Soul Men gebeurt dan ook net hetzelfde. Soul legende Marcus Hooks is dood en de media besluit om een herdenkingsconcert te houden met allerlei Soul sterren (waaronder de late Hayes). Natuurlijk kunnen Marcus zijn twee vroegere partners niet ontbreken en dat is waar Mac en Jackson aan te pas komen. Het script is op sommige momenten redelijk zwak en er wordt in mijn ogen soms net iets teveel ingespeeld op de goedkopere humor (de scène waar Jennifer Coolidge haar tanden uitdoet om Mac te oraal te bevredigen was het dieptepunt. Al was de afloop van die scène waar blijkt dat Mac met de moeder heeft geslapen maar Jackson met haar dochter wel hilarisch) Gelukkig wordt deze goedkopere humor afgewisseld voor groffe en cynische humor. Zo is het stuk waar Mac en Jackson in de pianokist terecht komen en Mac zijn vroegere, dode, partner letterlijk wurgt geweldig. Voor de rest verloopt het allemaal als een vrij standaard rise & fall plot maar toch verveelt het nergens.

De reden waarom het nooit verveelt is zonder twijfel de combinatie van Samuel L. Jackson en Bernie Mac. Het is toch ontzettend jammer dat Mac is overleden aangezien hij nog leuke films in petto had kunnen hebben doordat hij hier op sommige momenten echt fantastisch is. Hij slaagt erin om op zijn personage mooi te doseren waardoor hij een perfecte mengeling vindt van overacting en zijn gewone zelf. Maar Mac alleen was niet zo goed geweest. Het is doordat de altijd grofgebekte Samuel L. Jackson er nog aan te pas komt dat de film echt leuk wordt. De chemie tussen die twee is om je vingers van af te likken. Hier laat Jackson toch weer eens zien dat hij echt alle rollen aan kan van, mijn persoonlijke favoriet, Jules in Pulp Fiction tot deze Louis Hinds. Rest van de cast acteert zeker ook niet slecht, vooral Sharon Leal was zeker te pruimen maar wordt gewoon net als de rest weggespeeld door Jackson en Mac.

Iets waar de film ook zeker extra punten mee scoort is de muziek en de bijhorende pasjes. Soul behoort niet tot mijn favoriete muziekstijl maar voor een film als deze kan er niet genoeg inzitten. Jackson en Mac lijken er bijzonder veel plezier in te hebben waardoor er soms erg aanstekelijke scènes worden gecreëerd (met als hoogtepunt wanneer ze zijn gestrand in het midden van de woestijn en ze hun oude nummer horen ter ere van Marcus) Waar ik nog het meeste van verschoot is dat ze zelfs nog redelijk goed kunnen zingen, al is het toch het beste dat ze voor een acteercarrière hebben gekozen. Het zorgt in ieder geval wel voor een meerwaarde dat er geen overdubs aan te pas zijn gekomen.

Mooie afsluiter voor Hayes en Mac hun carrière.

4*

The hills are alive with the sound of music

The Sound of Music was zo'n film die al eeuwen lang op mijn verlanglijst stond. Eén van de vele klassiekers uit een gouden periode van Hollywood en een film waarvan ik het vermoeden had dat ik hem wel eens kon waarderen. Zo rond de kerstperiode gaven ze hem (voor de zoveelste keer) op televisie en toen heb ik netjes de decoder geprogrammeerd. Vandaag was het zo'n rotweer dat ik zin had om me in mijn zetel te zetten, de verduisteringen naar beneden en een lang epos over mij te laten komen. The Sound of Music was hier de perfecte kandidaat voor.

En wat een mooie tijd heb ik weeral beleefd. Ik had het nooit gedacht maar ik kan dit soort musicals dus ontzettend hard waarderen. Het is een genre waar ik vroeger nochtans niet veel mee had maar dankzij films zoals Nine en Moulin Rouge ben ik me er meer in beginnen interesseren en als er één musical is die je als filmfan gezien moet hebben, dan is het toch wel The Sound of Music. De film duurt iets minder dan 3 uur maar verveelt werkelijk nergens. De lotgevallen van Maria en de Von Trapp familie blijven gedurende heel de film boeien maar het is heel de opbouw van muzikale nummers rondom die het verhaal zo heerlijk maken. Of je de film nu goed vindt of niet, hij heeft wel een serieuze indruk nagelaten op de cultuur want hoewel ik de film nog nooit had gezien, kon ik wel meerdere nummers bijna in zijn geheel meezingen. Verschillende scènes zijn in de loop der tijd ook ontzettend vaak geparodieerd dus is het wel fijn om dit in zijn originele context te zien. Maar die nummers, wat een heerlijke muziek is het geworden. Normaal gezien totaal niet mijn stijl maar dit wordt allemaal zo vrolijk gebracht dat het heerlijk is om naar te kijken en ongewild zit je toch mee te neuriën of te bewegen. Dit stevende sowieso al af naar een erg hoge score maar toch even hield ik mijn vast aan toen we aan de trouwpartij van Maria en de kapitein waren aangekomen. De film leek afgelopen te zijn maar volgens de klok moest ik nog een dik halfuur zien dus ik vreesde voor een halfbakken einde maar ik had niet fouter kunnen zijn. In dit laatste halfuur verandert de film zo van sfeer maar wel op een erg goede manier. Gedurende heel de film worden er hints gegeven naar de dreiging van Duitsland ten opzichte van Oostenrijk maar die dreiging komt pas helemaal tot zijn recht wanneer de Nazi's op de proppen komen en dat de Von Trapp familie moeten vluchten. Een erg heerlijk spannend laatste halfuur dat de doorslag gaf voor de score.

Maar veel is natuurlijk ook te wijten aan de uitstekende cast. Ik kende Julie Andrews alleen maar van Torn Curtain en de Disney versie van Mary Poppins (al moet ik die laatste nog zien) maar wat een geniale performance zet ze hier neer. Ze is de pure belichaming van Maria en weet werkelijk elke scène perfect neer te zetten. Of het nu de gezongen nummers zijn (wat een dijk van een stem heeft ze trouwens) of gewoon het acteren... Ze doet het echt geweldig en hoe graag ik ook Audrey Hepburn zie, Andrews is zonder twijfel de betere van de twee in deze rol. Ik betwijfel of er iemand het beter had kunnen doen. Ze heeft natuurlijk ook nog wel een grote schare aan uitstekende tegenspelers tot haar beschikking. Christopher Plummer, die zelfs gitaar heeft leren spelen speciaal voor de film maar dat is uiteindelijk gedubt net zoals vrij veel van zijn zang, is geweldig als de kapitein. Ook voor zijn rol waren er meerdere acteurs die de rol wouden hebben maar ook hier had niemand het beter kunnen afbrengen dan Plummer. Vooral in het laatste halfuur in de ondervraging door Herr Zeller is hij werkelijk fenomenaal. En wonder boven wonder, ook de kinderen zijn van een erg hoog niveau. Ik denk dat ik langzaamaan van mijn statement moet terugkomen dat de meeste kinderen niet kunnen acteren want ik begin meer en meer voorbeelden bijeen te sprokkelen van kinderen die wel kunnen acteren. Nu is het hier soms wel moeilijk om van kinderen te spreken want Charmian Carr was al 22 toen ze de rol van 16 jarige Liesl op zich nam. Wel een ontzettend mooie meid trouwens. Maar ook de andere kinderen spelen eigenlijk echt allemaal op een erg hoog niveau, ik had dat echt niet verwacht. Vreemd dat we hier voor de rest precies nooit veel van hebben gehoord.

Ik verwachtte een degelijke film en kreeg zoveel meer. The Sound of Music is een heerlijk ouderwets epos dat gedurende heel de speelduur blijft boeien met een laatste halfuur dat nog eens torenhoog boven de rest uitkomt. De cast is perfect gekozen, de muzikale nummers zijn even meeslepend als memorabel en melodieus en de beelden van Oostenrijk zien er fantastisch uit. Dit moet ik op DVD hebben, zonder twijfel.

4.5*

Louis de Funès en de kolensoep

Normaal gezien kijk ik altijd wel uit naar de volgende de Funès film in mijn collectie maar La Soupe aux Choux sprak me niet zo aan en de reden hiervoor was de toevoeging van aliens. Het was al eerder gebeurd dat er buitenaardse bezoekers kwamen opdraven in een film van de Funès, zo had je twee jaar eerder Le Gendarme et les Extra-Terrestres die ook door Jean Girault geregisseerd was, maar dat vind ik juist één van de mindere films uit de Gendarme saga. Dit leek me dan ook niet echt weggelegd te zijn voor mij maar het is nog altijd wel een film van de één van mijn favoriete Franse komieken dus wou ik de kans wel wagen.

Maar jammer genoeg waren mijn verwachtingen vrij spot-on doordat La Soupe aux Choux een niet al te grappige film is geworden. Nochtans vond ik het uitgangspunt met Glaude en Bombé op zich nog wel leuk en levert Girault hier een bij vlagen leuke ode aan vriendschap af maar er wordt teveel geconcentreerd op scheten en dergelijke. Een soort humor dat niet aan mij besteed is en het was werkelijk pijnlijk om te zien dat de Funès zich tot dit niveau liet verlagen. De eerste confrontaties met de alien zijn nog redelijk (vooral vanwege de Funès) en dan lijkt de film even een andere richting op te gaan. Francine komt terug maar als 20-jarige en dat vloekt natuurlijk met de oude Glaude. De film schiet in een hoger tempo en het verschil tussen Francine die vastbesloten is om deze keer wel van het leven te genieten en Glaude die eigenlijk zijn vrouw terug wilt is erg leuk. Jammer genoeg verdwijnt Francine redelijk snel terug uit de film en zijn we terug bij af. Mocht de film zich meer hebben geconcentreerd op dit stuk, dan had het een veel leuker resultaat kunnen zijn maar helaas.

De special effects zien er niet uit, iets wat erg snel duidelijk wordt maar wat mij nog het meeste stoorde was elke twee minuten datzelfde godverdomse nummer. Op zich nog niet zo'n slecht liedje want de DVD gebruikt het ook bij het menu en toen vond ik het wel iets hebben maar het wordt continu (maar er gaan dan ook echt geen 5 minuten voorbij precies) gebruikt in de film. Erg vervelend in ieder geval. Het is de eerste keer trouwens dat het me opvalt dat de Funès er echt niet goed bij is. Ik heb het merendeel van zijn latere films gezien maar hier ziet hij er serieus ziek uit. Toch weet er hier wel op zich weer een leuke rol van te maken. Het overvloedig drankgebruik zorgt voor een aantal amusantere scènes en ook de dialogen met de alien (voordat die Frans begon te spreken) zijn redelijk leuk. Jacques Villeret, die trouwens niets met de Gendarme reeks heeft te maken i.t.t. wat hier wordt beweerd, is redelijk als alien. Wel tof trouwens om Claude Gensac in een kleine bijrol te zien. De actrice is toch wel een bekend gezicht in de Funès zijn films en is hier te zien als Amelie Poulangeard, de vrouw in het politiekantoor dat de UFO ziet. Jean Carmet vormt trouwens nog wel een geslaagde combinatie met de Funès maar wordt te weinig gebruikt.

Neen, ik geef niet vaak een onvoldoende aan het werk van de kolerieke Fransman maar La Soupe aux Choux verdient ze wel. Girault heeft in ieder geval leukere films met de Funès op zijn naam staan. Op zich nog een handvol leuke scènes maar ik had de film veel liever de richting met Francine zien uitgaan dan menig scheet dat je nu te zien krijgt.

2*

This is not time travel. This is time re-assignment

Gisteren na Iron Man 2 had ik nog wel zin in een actievolle film. Vermits ik altijd wel te vinden ben voor tijdreis/parallelle universum films wou ik Source Code wel eens een kans geven. Op het eerste zicht zei de film me niet al te veel maar de lovende woorden van Michel Follet in Cinema op ATV wekten mijn interesse. En die interesse is terecht al blijft het geheel net niet pakkend genoeg.

Waarom is het niet pakkend genoeg? Omdat het me eigenlijk meestal snel begint tegen te steken wanneer een film zich continu op dezelfde plaats afspeelt en dezelfde gebeurtenissen heeft. Ik irriteerde me er al aan in Deja Vu en in Vantage Point en dat verschilt hier dus niet. Gelukkig weet Jones er nog een ietwat interessante draai aan te geven door de verschillende segmenten toch anders in beeld te brengen maar over het algemeen leek dit af te stevenen op een nipte voldoende doordat heel het wie-heeft-de-bom-geplaatst idee niet tot zijn volledige recht komt. Echter, dat was zo totdat het einde wat in zicht begon te komen. Hoewel het een vrij standaard keuze is, kon ik de insteek van Stevens wiens lichaam compleet verwoest is best wel waarderen. Wat daarna volgt is een redelijk cliché einde waar Stevens zijn vader opbelt (de stem van Scott Bakula!) maar dat blijkbaar wel de juiste snaar weet te raken, althans toch bij mij. De relatie tussen Stevens en Christina wordt netjes afgerond en de film had perfect kunnen eindigen met de langverwachte kus tussen de twee. Jammer genoeg moet er daarna toch nog voor een happy end worden gegaan waarin opeens parallelle universums ontstaan om onze held toch maar te laten leven. Bullshit natuurlijk want Stevens belt op een bepaald moment naar Rutledge maar dat komt nooit aan en het berichtje naar Goodwin geraakt er dan wel ineens door? Hiermee daalt Jones dan toch weer in mijn achting.

Jake Gyllenhaal doet het wel weer goed in dit soort films. ik ben denk ik één van de weinigen die zijn rol in Prince of Persia wel goed vond maar voor mij zal hij toch altijd ten boek staan als de ietwat vreemde Donnie Darko. In ieder geval, hij weet zijn rol degelijk te brengen. Ook Michelle Monaghan, die duikt de laatste jaren ook meer en meer op in blockbusters, weet een mooie chemie teweeg te brengen met Gyllenhaal. Voornamelijk naar het einde toe weet ze te overtuigen. Voor de rest kent Source Code nog een aantal vermakelijke bijrollen in de vorm van Vera Farmiga als Goodwin en Jeffrey Wright als Rutledge en weet het op gebied van actie ook nog te overtuigen.

Valt op zich niet zo bijzonders veel over te zeggen. Source Code is een vermakelijke film geworden die dankzij degelijke effects en een sterke cast naar een hoger niveau wordt getild. Het verhaal heeft een aantal hiaten maar voor een avondje vermaak zit je hier wel goed mee, al had ik er wel net iets meer van verwacht.

3.5*

I'm Sorry Wendy, but I don't trust anything that bleeds for five days and doesn't die

Ik ben een tijd geleden begonnen met South Park eens vanaf het eerste seizoen te zien. Ik heb in de loop der jaren wel flink wat afleveringen gezien, maar verre van in de juiste volgorde en sowieso was het allemaal al heel lang geleden waardoor ik van de laatste seizoenen niets heb opgepikt. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te doen en dan moet natuurlijk ook de film passeren. Het was meer dan 11 jaar geleden dat ik die überhaupt nog had gezien maar één ding stond me nog bij: die soundtrack was geweldig!

En ja, dan sta ik er toch altijd van verbaasd hoe een geheugen kan werken. Had je me 5 minuten voor aanvang gevraagd om ook maar iets van de musicalnummers te neuriën, dan had ik het antwoord schuldig moeten blijven maar vanaf dat bijvoorbeeld de naam Brian Boitano valt.. Ik kon opeens weer flarden meezingen van de tekst. Het verbaast me trouwens wel dat South Park: Bigger, Longer & Uncut al uit de eerste seizoenen van de reeks stamt. Ik wist wel dat de animatiereeks op een bepaald moment gigantisch populair was, maar ik dacht eerder dat het à la The Simpsons was en dat het ettelijke seizoenen zou duren vooraleer er een film kwam. Bigger, Longer & Uncut kwam echter midden in seizoen 3 uit (tussen Tweek vs. Craig en Sexual Harassment Panda) en kan dan ook het best rond die periode gezien worden, zeker niet na het dubbelluik Do the Handicapped Go to Hell?/Probably uit seizoen 4 aangezien die afleveringen wat voortgaan op de gebeurtenissen uit de film. In ieder geval fijn om te zien dat de reeks zich leent voor een volwaardige speelfilm. De soundtrack is een geweldige parodie op van die typische musicals (de openingstrack op zichzelf is al fantastisch) en Trey Parker & co weten dit niveau eigenlijk echt heel lang vol te houden. Hier en daar wel eens een kleine inzakker, het nummer van Satan bijvoorbeeld (dat grappig genoeg het enige nummer is waarin niet wordt gevloekt) is een opvullertje als je het mij vraagt.

Maar het is vooral het hoge tempo waarmee de film zijn punten scoort. Die typische South Park sfeer blijft goed overeind (fijn ook dat nagenoeg iedereen, zelfs minieme bijrollen zoals die verpleegster met de foetus op haar gezicht, een kleine cameo maakt) en de ene na de andere joke wordt op je afgevuurd. Werken die allemaal even goed? Nee, absoluut niet maar er zijn er genoeg die wel de juiste snaar raken en geef nu toe: ook in een gemiddelde aflevering is er wel eens een momentje waarbij je de wenkbrauwen fronst. Het zijn echter ideeën zoals Cartman en die anti-scheld chip of die parodie op Dragon Ball Z (met Barbra Streisand als scheldwoord!) of kleine verwijzingen zoals een Mecha-Streisand poster die dit zo geweldig maken. Dat, en simpelweg ook die wisselwerking tussen die 4 8-jarigen en bij uitbreiding het volledige stadje. Mr Garrison met Mr. Hat als KKK lid, de divisie van Chef in het leger, … Gelukkig beseft Parker ook wel dat dit allemaal niet te lang moet duren en rollen na zo’n kleine 80 minuten de eindcredits over het scherm. Let vooral nog op een after credits scène met Ike maar geniet vooral van een flinke dosis idioterie.

En geniet vooral van een erg fijne soundtrack. Sommige dingen worden hernomen (Kyle's Mom's a Bitch wordt gerecupereerd uit een aflevering van het eerste seizoen, maar wordt heel wat groffer qua tekst) maar het kan me eigenlijk niet schelen. Ik had dit op 4* maar als ik me afvraag: what would Brian Boitano do? Ik denk dat die gewoon los zou verhogen naar 4.5* dus bij deze.

4.5*

I'm a pimp. And pimps don't commit suicide

Southland Tales stond al een eeuwigheid op mijn verlangslijstje. Ik weet dat er indertijd nogal veel commotie was door het feit feit dat Sarah Michelle Gellar een porno-actrice speelde maar mijn interesse was vooral te wijten aan het gegeven dat dit de 2e film zou worden van Richard Kelly, de regisseur die ons Donnie Darko gaf. De film leek hier maar geen deftige DVD release te krijgen maar toen ik hem als ex-rental een paar maand geleden tegen kwam, twijfelde ik geen moment. Meepakken, die handel!

Toch heeft het nog even geduurd eer ik de film keek. Ik had al meerdere keren gehoord dat de film verschrikkelijk zou zijn en ook de ietwat langere speelduur stond me wat tegen (het is nu niet dat een dikke 2 uur zolang is, ik heb zelfs Gone With the Wind in 1x gezien maar tegenwoordig kijk ik 's avonds film en dan word het nogal gemakkelijk wat te laat of val ik in slaap) maar gisteren had ik, dankzij het verschrikkelijke weer, een paar uurtjes vrije tijd dus was het de perfecte tijd om me te laten onderdompelen in het apocalyptische wereldje van Kelly. Want apocalyptisch is Southland Tales zeker en vast. Het begint allemaal nogal redelijk met beelden die precies uit een oud computerspelletje komen (ik heb het echt niet op computersimulaties) maar toch slaagt de film er in om constant te blijven boeien. Geen simpele taak want Southland Tales is vaak erg wazig, erg erg wazig. Daar komt dan ook nog eens bij dat er soms geen kop of staart is te maken aan wat voor sfeer de film wilt bereiken. Vaak erg komisch, vooral qua personages is er wel wat te beleven, maar vaak lijkt de film ook een serieuze aanklacht tegen terrorisme en dergelijke te willen zijn. Ik snap dat voor velen de film hierdoor slecht wordt maar ik kan het wel waarderen. De verschillende verhaallijnen lopen lekker in elkaar over en uiteindelijk is het niet zo'n grote mindfuck als ik had verwacht. Je moet natuurlijk goed opletten maar uiteindelijk wordt alles wel uitgelegd. Het kan er natuurlijk ook wel aan liggen dat ik een grote fan ben van tijdreizen en soortgelijke avonturen waardoor ik het einde kon waarderen. Ik hoop dat de langere versie ooit nog eens uitkomt, die wil ik ook wel zien. Je moet wel toegeven dat Kelly ballen heeft om dit soort film te maken. Als maker moet je toch gewoon weten dat het merendeel van de kijkers dit niet gaat appreciëren maar Kelly doet toch gewoon zijn zin en levert hierdoor een erg uitstekende film af. Donnie Darko is erg goed, The Box is erg goed maar Southland Tales haalt zonder twijfels hetzelfde niveau. Ben benieuwd wat een herziening gaat brengen (geldt voor al zijn films trouwens).

Ik ben zelf wel een grote fan van Sarah Michelle Gellar. In Buffy is ze bij vlagen geniaal en ook haar andere rollen kunnen me vaak wel bekoren. Nooit gedacht dat ze dit met zoveel verve zou kunnen neerzetten. Gellar als pornoster, het moet zowat de droom zijn van elke man. Ze weet dit dan ook uitstekend neer te zetten zonder in het ordinaire te vervallen. De quotes die Krysta met haar vriendinnen uitspuwen zijn hilarisch (de tirade waarom ze niet aan anaal doet is fantastisch) maar gewoon heel het personage is geweldig. Toch is, in tegenstelling wat ik verwachte, Gellar niet degene die de show steelt. Neen, dat moet sowieso Dwayne "The Rock" Johnson zijn. Ik keek vroeger altijd naar WWE dus hij was al geen onbekend gezicht toen hij aan zijn acteercarrière begon maar dit is sowieso het hoogtepunt in zijn oeuvre tot nu toe. Wat een geweldige rol! Het voorlezen van zijn script, de one-liners die hij om de 5 minuten uitstoot, het nerveuze gewriemel met zijn handen wanneer hij zenuwachtig is, de gelaatsuitdrukkingen en zoveel meer. Southland Tales is de eerste film waarin hij zijn bijnaam van The Rock liet vallen en hij had geen betere film kunnen uitkiezen. Geweldige rol trouwens van Justin Timberlake. Ik heb hem eens gezien in Edison en toen viel het me al op dat hij wel redelijk kon acteren maar hier is hij fantastisch. De voice-over past perfect bij de film en de sarcastische ondertoon van Timberlake past werkelijk uitstekend in de film. Seann William Scott is ook uitstekend, ik begin een tekort aan superlatieven te krijgen precies, in zijn dubbelrol. Zelden zo'n cast gezien die zo'n andere rollen met verve spelen dan dat we gewoon zijn. Ook leuk om zoveel andere bekende gezichten te zien verschijnen in de film. Christopher Lambert kent een leuk rolletje maar ook Jon Lovitz, Kevin Smith en Eli Roth kennen een paar leuke scènes.

Uiteindelijk is Southland Tales een film geworden die je onmogelijk kunt navertellen. Als je ook maar iets probeert uit te leggen aan iemand die de film niet heeft gezien wordt je als gestoord uitgemaakt maar dat komt omdat je dit gewoon zelf moet zien. De personages zijn hilarisch, de sfeer varieert van komisch tot serieus maar nergens wordt het storend. Kelly schept hier wederom een uitstekende film.

Dikke 4*

Please! What kind of Mickey Mouse orginization would name their team The Ducks?

Een tijd geleden kwam ik op een afbeelding waarin Michael Jordan en het logo van de Looney Tunes stond met daaronder het opschrift: If you remember the relation between them, you're childhood was awesome. Ik kende de relatie natuurlijk (jaren '90 kid dus de childhood was sowieso awesome) en ik kreeg meteen een dikke smile op mijn gezicht wanneer ik aan Space Jam terug dacht. Ik wist dat ik de film nog ergens opgenomen op VHS moest liggen dus diezelfde avond gaan graven in de VHS kist en wonder boven wonder deze teruggevonden. Natuurlijk meteen opgezet.

En oh, wat heb ik me hier weer terug mee geamuseerd. Mijn herinnering van de film was al erg goed (al stond die hier maar op een 3* genoteerd, waarom weet ik ook niet meer) maar dit overtrof nog echt alle verwachtingen. Ik ben sowieso al een enorme fan van The Looney Tunes (had ook heel dat voetbalveld 2x compleet dat je met de zakken Lays moest verzamelen. Mooie tijden, mooie tijden...) en in dat opzicht is dit dan ook heerlijk om naar te kijken. Van de eerste cartoon ster van Warner Brothers (Bosko, te zien in een foto ergens tegen de muur) tot aan de oude getrouwen zoals Bugs Bunny en Tazmanian Devil. Het is een blij weerzien geworden met talloze cartoonfiguren van toen ik net mijn eerste game-boy had of toen ik 's morgens televisie zat te kijken als klein manneke. De nostalgie spat van de film af en wordt dan ook in mijn opzicht mooi in ere gehouden. De animatie ziet er hier en daar iets te digitaal uit om echt de sfeer van weleer te doen herleven maar over het algemeen is dit erg netjes. De combinatie tussen animatie en live-action beelden lukt over het algemeen vrij goed en de basketbalwedstrijd is dan ook fantastisch om te zien. Die love-interest met Lola Bunny is ook wel leuk trouwens.

Qua verhaal viel dit me beter mee dan ik had verwacht. Dit soort jeugdfilms zijn vaak doordrongen met een enorm dik moraliteitssausje waar je als klein kind niets van merkt maar waar je als volwassene enorm aan stoort. Ik ga niet zeggen dat dat hier niet het geval is (de openingsscène alleen al glibbert van het scherm) maar storen deed het me helemaal niet. Misschien ook omdat het plot erg vlot is in al zijn eenvoud. Heel het plot is dan ook een kapstok om zoveel mogelijk fratsen van de Looney Tunes in te stoppen en die zijn vaak volwassener dan ik had gedacht (de Pulp Fiction parodie met Yosemite Sam en Elmer Fudd is heerlijk) waardoor de film niet verveelt. De stemmen zijn ook van een hoog niveau. Normaal gezien was het het plan dat Noel Blanc, de zoon van Mel Blanc (degene die zowat alle stemmen van elk belangrijk Looney Tunes personage deed!), de stemmen ging doen maar wegens contractredenen is dit er niet van gekomen. Langs de ene kant is dat jammer want Noel heeft de fakkel met verve van zijn vader overgenomen maar langs de andere kant doen de 4 andere stemacteurs het meer dan oké. Michael Jorden doet het eerlijk gezegd ook beter dan verwacht. Nu ben ik nooit zo een enorme fan van basketbal geweest (de andere spelers zeiden me dan ook niets) maar ik had verwacht dat het meer een houten plank ging zijn dan wat anders. Hoewel dit in sommige scènes vrij duidelijk is, doet hij het over het algemeen degelijk. Het zijn echter de geniale bijrollen die dit nog naar een net-iets hoger niveau tillen. De belangrijkste bijrol is natuurlijk de immer geweldige Bill Murray. Fantastische bijrol die heerlijk wordt vertolkt vanwege Murray's sublieme kop. Ook leuk om Dan Castellaneta (nog zo'n bekende in het animatievak) even in een kleine bijrol te zien.

Ik zou hier over kunnen blijven doorgaan maar ik teer volgens mij nu al iets teveel op nostalgie. De film is echter op dit gebied erg sterk en de combinatie van al die bekende animatie figuren en de live-action valt erg goed mee. Jordan deed dit natuurlijk voor reclame (er is zelfs een zin waarin zo'n 5 van zijn sponserproducten in één adem wordt genoemd) maar hij doet het verrassend goed. Bill Murray is natuurlijk ook mooi meegenomen.

Verdiende 4*

I'm Spartacus!

Deze beroemde quote was het enige dat ik van de film kende. Ik had hem lange tijd geleden eens opgenomen van op tv maar eigenlijk nooit gezien vanwege de toch lange speelduur maar op een regenachtige zaterdagmiddag deed de gelegenheid zich perfect voor.

Spartacus heeft alles om zich tot een klassieker te noemen. Een sterke cast waaronder Douglas, Ustinov (die ik er trouwens nooit had uitgehaald als ik het niet op de titeling had gezien) en ga zo maar verder. Maar er komen ook mooie shots aan te pas, al variëren de decors soms wel van echt mooi tot vreselijk kitscherig. Het grootste pluspunt blijft toch het verhaal. Ik verwachtte constant gladiatorgevechten maar er werd mooi afgewisseld met de politiek in Rome. En als kers op de taart kwam natuurlijk het einde. Ik had een half cliché verwacht waar Spartacus toch nog zou ontsnappen en samen met Varinia ging ontsnappen en ze nog lang en gelukkig samen leefden. Niets was dus minder waar en het is een eigenlijk perfect einde voor een film als dit.

Ik wist trouwens ook niet dat het een Kubrick was, het is bijna een compleet tegenovergestelde van zijn andere werk want Spartacus kun je nu niet echt vergelijken met een Eyes Wide Shut of The Shining.

Film krijgt 4* maar is toch niet het echte meesterwerk dat er zovelen in zien.

Where is the baby?!

Ik heb een tijd geleden een Buster Keaton box gekocht met daarin 4 films en nog een DVD met wat shorts op. De reden was dat het spotgoedkoop was en dat ik nog niets van Keaton had gezien. Toen ik thuiskwam, kwam ik tot de conclusie dat ik wel eens een dikke miskoop kon hebben gedaan want de films worden hier redelijk slecht gewaardeerd. De eerste film in de box (The Villain Still Pursued Her) was nog niet zo slecht maar toch duurde het even eer ik de tweede film keek. Om een lang verhaal kort te maken, gisteren had ik zin in een melig breinloos filmpje en Speak Easily voldeed perfect aan de verwachtingen.

Eerlijk gezegd vindt ik de score hier wel onterecht. Nu heb ik nog maar één film van Keatons stomme periode gezien (Steamboat Bill Jr.) maar dit moet er niet zo heel hard voor onderdoen. Keaton voert nog altijd leuke stunts uit, de Speak Easily show onder andere maar het is natuurlijk allemaal niet zo spectaculair meer vandaag de dag. Het verhaal van Speak Easily heeft ook meer om handen dan ik had verwacht. Het is natuurlijk allemaal zo cliché als de pest (iemand die nooit een rotte frank heeft uitgegeven krijgt een gigantische erfenis, besluit alles erdoor te jagen om dan tot de conclusie te komen dat hij het geld nooit in zijn bezit heeft gehad) Het is niet dat we het allemaal nog niet eerder hebben gezien maar ik kan het films van bijna 80 (!) jaar geleden moeilijk kwalijk nemen. De reden waarom de film goed kijkbaar is, zijn voor mij toch de vele stereotiepe personages die de film kent. Post zelf is zo chaotisch als maar kan, geraakt altijd wel in de problemen en doet alles verkeerd. James is niet veel beter maar die weet er zich altijd wel tussenuit te lullen. Was ik trouwens de enige die vond dat het personage van James nogal hard trok op een combinatie van Bud Abbott en Chico Marx? Soit, de film kent zo nog wel een aantal leuke personages die ervoor zorgen dat de sfeer altijd wel blijft. Voor velen zijn dit soort personages waarschijnlijk de dooddoener, toch naargelang van wat ik kan afleiden uit de paar berichten hier op de site, maar voor mij werkte het perfect. Het authentieke sfeertje doet de film ook wel goed want dit is het soort film dat je niet in perfecte beeldkwaliteit moet gaan zien want dan gaat er teveel van de 'magie' verloren.

Buster Keaton heeft zijn bijnaam van Great Stone Face erg verdiend. Hij doet alles perfect met een uitgestreken gezicht waardoor de scènes vaak een hilarisch tintje krijgen. Op geen enkel moment zie je hem lachen en zijn gezicht verrekt zelfs geen spier wanneer hij los in een gat in het podium valt. Hulde voor Keaton! Het overdreven acteren past ook uitstekend in de film en net zoals bij The Villain Still Pursued Her kan ik me wel vinden in zijn keuze om het personage zo te spelen. Het geeft toch net dat beetje extra. In tegenstelling tot zowat iedereen hier op de site vond ik Jimmy Durante geen irritant personage spelen. Oké, de moppen die hij verteld zijn zo oubollig als het maar kan zijn maar ergens was zijn overdreven reactie nog leuk. Ik heb blijkbaar ook wel een zwak voor het Italiaanse accent dat hij opzet want ook Chico Marx weet hier ontzettend goed mee te scoren bij mij. Nu we het toch over The Marx Brothers hebben, leuk om Thelma Todd nog eens terug te zien. De Blonde is te vroeg gestorven want volgens mij hadden we hier nog wel wat van kunnen verwachten, hoewel ze een dikke 110 films heeft gemaakt op juist 10 jaar! Toch moet Todd ergens onderdoen voor Ruth Selwyn. Zij heeft net dat beetje meer klasse dan Todd en ik was dan ook blij dat Keaton in de film uiteindelijk voor haar koos.

Wederom een leuk Keaton filmpje. Toch maar eens wat meer werk gaan maken van de twee overige films ( Li'l Abner (1940) en Parlor, Bedroom and Bath (1931) voor de geïnteresseerden). Toch wel weer ondergewaardeerd hier op de site.

3.5*

We decided to make it female so it would be more docile and controllable

Ik wist dat ik ooit al eens een deel gezien had van de Species reeks maar ik was er eigenlijk vrij zeker van dat het één van de sequels was. Daar heb ik echter niet op gestemd op MovieMeter dus dacht ik: laat ik maar eens van bij het begin beginnen en de gehele reeks eens verorberen. Ik had dus niet het eerste deel gecheckt op een stem en wat blijkt? Dit was het deel dat ik reeds had gezien.. Uiteindelijk meer dan 12 jaar geleden dus een herziening kon geen kwaad.

Wel fijn om te zien dat mijn initiële stem van toen nog wel overeind blijft staan. Species is een film die veel gaat lenen bij soortgelijke films in het genre maar toch zijn eigen smoelwerk heeft. Dat komt in de eerste plaats door het vlotte tempo en het is dan ook jammer dat het in de climax allemaal wat misloopt. Ik was aangenaam verrast door hoe goed de film visueel nog overeind blijft staan (de aanwezigheid van H.R. Giger zal daar ongetwijfeld wel voor iets tussen zitten) maar in de climax zakt het niveau toch zienderogen. Sowieso komt de film niet echt tot een volwaardig einde en is de knieval naar een sequel met de rat die geïnfecteerd blijkt te zijn een beetje flauw. Jammer, want alles wat ervoor zit is wel boeiend. Een aantal fijne nachtmerrieachtige sequenties en het groepje alienjagers heeft ook nog wel zijn charme. Het hangt weliswaar allemaal wat met haken en ogen aan elkaar maar de personages (een bounty hunter, een empath, een bioloog en een antropoloog) hebben allemaal nog wel hun charme. Regisseur Roger Donaldson neemt ruim zijn tijd om de onderlinge relaties op te bouwen (soms wat op het vervelende af, want heel die relatie tussen Preston en Laura kon me eerlijk gezegd gestolen worden) en dat werpt zijn vruchten af in de "twist" dat het uiteindelijk Stephen is die Sil zwanger maakt.

Ik moet erbij zeggen dat het me ook wel verbaast wat voor een grote namen hier aan hebben meegewerkt. Michael Madsen was nog volop aan het genieten van zijn herwonnen status sinds Reservoir Dogs maar ook Ben Kingsley en Forest Whitaker zijn toch niet van de minste namen. Madsen is alleszins perfect op zijn plaats als de coole kikker en ook Kingsley weet met dit soort rollen wel raad. Whitaker is daarentegen maar eerder op het randje van irritant zijn maar zal langs de andere kant sowieso nooit één van mijn favoriete acteurs zijn. De grootste aantrekkingskracht van Species is echter Natasha Henstridge die hier haar debuut maakt. Ze zou nadien nog een paar keer uit de kleren gaan in onder andere Maximum Risk met Jean-Claude Van Damme maar haar carrière zou nooit echt hoge toppen scheren. Dit is echter wel een rolletje naar haar hand. Die afstandelijkheid en koelheid weet ze perfect te brengen en het is verre van een lelijke dame, dat helpt ook wel om het geloofwaardig te houden dat ze iedereen rond haar vinger weet te draaien.

Tof! Aangenaam verrast dat dit nog altijd zo goed overeind is gebleven. De film zou uiteindelijk 3 sequels krijgen dus die passeren de komende weken ook nog wel, in deel 2 keren sowieso Michael Madsen en Natasha Henstridge al terug. Ben benieuwd wat dat gaat geven, hopelijk blijft het wat van dezelfde kwaliteit als dit eerste deel. Hier en daar gaat de film misschien iets te gemakkelijk gaan lenen bij andere films maar voor de rest is dit toch nog altijd één van de leukste science-fiction horrors die er bestaan.

3.5*

They come and they go. You know what I mean, they come - and they go

Ik had eigenlijk wel zin in deze sequel op Species. De eerste film was een vermakelijke science-fiction film die wel erg veel ging lenen bij soortgelijke films maar wel zijn eigen smoelwerk had. Een redelijk rechttoe rechtaan plot rond een knappe alien die gezocht wordt door een groep aan allegaartjes (een bounty hunter, een empath, een bioloog en een antropoloog) maar wel met een vlot tempo en een aantal erg leuke scènes. Voor de sequel 3 jaar later keerde regisseur Roger Donaldson niet meer terug en zette Peter Medak zich in de regiestoel.

Dat betekende gelukkig niet dat zowel Michael Madsen, Natasha Henstridge alsook Marg Helgenberger hier niets meer mee te maken wilden hebben en daar zit voor een groot stuk toch de kracht in deze sequel: je krijgt een soort van continuïteit en hoewel er een aantal dingen uit de vorige films van tafel geveegd worden (de knieval naar een sequel uit de eerste film met de ratten is blijkbaar met een sisser afgelopen), is het toch fijn om een aantal personages te zien terugkeren. De regie is dus deze keer in handen gekomen van Peter Medak en die maakt er in ieder geval een toffe film van. Het tempo ligt terug goed en in die paar jaar dat tussen beide films zit, is het budget blijkbaar ook met een fractie verhoogd. Zo is de climax deze keer wel indrukwekkend met de strijd tussen Laura, Press, Eve en Patrick (de laatste 2 in hun alienvormen en niet in hun menselijke variant) en het is daardoor dat de film toch nog net dat halfje extra krijgt. Gevoelsmatig wilde ik dit niet op dezelfde lijn als het eerste deel zetten maar waar Species net iets meer naar 4* neigt, neigt de opvolger meer richting 3* maar uiteindelijk komen ze dus allebei op 3.5* uit.

Vooral jammer ook van dat volstrekt belachelijke shot met die Amerikaanse vlag en het van de pot gerukte einde waarin er opeens één van de kinderen van Patrick mee in de ambulance met Eve zit. Wel ironisch trouwens dat ze Press pas weten te overtuigen om terug op zoek te gaan naar de losgeslagen alien wanneer ze hem een flinke som geld beloven. Michael Madsen, die Press speelt, zou later namelijk beweren dat het hoge loonbriefje de enige reden was dat hij hier nog aan wou meewerken en dat zie je. Madsen heeft allesbehalve zin in de film en speelt zijn rol redelijk beroerd. Gelukkig is de dynamiek met Mykelti Williamson (die de rol van astronaut Gamble op zich neemt) nog wel leuk. Tenslotte is er dan ook nog de immer mooie Natasha Henstridge die terug de rol van Sil (al is het hier een kloon genaamd Eve) op zich neemt en weet bovendien Marg Helgenberger ook veel meer te doen met haar rol als Laura.

Op naar deel III en dan gooien we de week erna ineens maar het vierde en laatste deel erachteraan. Geen idee of de reeks zich nog zo goed staande zal weten houden, maar ik ben allang blij met een tweede deel die het (goede) niveau van de eerste film weet te benaderen. Toch altijd wel leuk om eens zo'n franchise van begin tot einde te tackelen, zitten vaak fijne films tussen en Species II hoort zeker in de categorie.

Kleine 3.5*

You don't want the tongue

Tot mijn verbazing was de tweede Species eigenlijk nog wel een vermakelijke film. Komt qua niveau redelijk dicht in de buurt van de eerste film en dat was alleszins meer dan ik had verwacht. Dan ben ik altijd benieuwd of de volgende sequels ook nog dat niveau kunnen vasthouden maar om de een of andere reden voelde het aan alsof het bij Species III wat ging mislopen. Was het het feit dat er buiten Natasha Henstridge niemand meer van de originele film terugkeerde of gewoon het feit dat er alweer 6 jaar tussen beide films zat?

Want dat is redelijk nefast voor een film die zich profileert als een rechtstreeks vervolg. We pikken de draad terug op dezelfde plaats op waar we hem in Species II hebben laten liggen (de ambulance met het lijk van Eve) en speciaal voor deze scène hebben ze Henstridge nog eens laten opdraven. Een goede zet alleszins, want met een andere actrice voor deze scène was de film sowieso gedoemd om van in het begin te mislukken. Het is echter meteen ook het laatste wapenfeit voor Henstridge in de film waardoor de Species franchise een nieuw gezicht krijgt. Het plot met de driehoeksverhouding tussen Sara, Dean en Abbot hangt dan ook met haken en ogen aan elkaar en is (niet onbelangrijk) gewoon niet boeiend. Waarom regisseur Brad Turner dan ook beslist om dit bijna 2 uur (!) te laten duren is mij een raadsel. Een hoop pseudowetenschappelijk geneuzel hoort niet in dit soort film: laat de mooie alien gewoon wat vernieling zaaien en ik ben tevreden. Hier en daar weet Turner wel de juiste snaar te raken (de intrede van Amelia is op zijn minst vreemd te noemen maar ze neemt wel een aantal van de meest memorabele scènes uit de film tot haar rekening) om dan uiteindelijk compleet de mist in te gaan met de climax.

Een goed idee om via het plot eventjes je gebrek aan budget te maskeren (er wordt iets gezegd dat er niet teveel ruchtbaarheid aan de aliens gegeven mag worden dus dat een grootschalige actie zoals in de vorige films niet aan de orde is) maar het oogt wel redelijk belachelijk. Dat kan ook gezegd worden van de cast trouwens. Robin Dunne was altijd al de zwakke schakel in (het voor de rest trouwens wel aan te raden) Sanctuary en ook Robert Knepper heeft al wel beter geacteerd. Met Sunny Mabrey heb je nog wel een redelijk goede vervangster voor Henstridge maar laat ons eerlijk zijn: aan Henstridge ten tijde van Species (en in mindere mate ook Species II) kunnen maar weinig weinig actrices tippen. Zoals hierboven al vermeld is Amelia Cooke nog een goede toevoeging maar voor de rest is het wel allemaal redelijk lowbudget. Ook visueel is het merkwaardig dat het eerste deel (een film die bijna 10 jaar ouder is) er beter uitziet dan dit derde deel.

Volgende week eens aan het vierde en (voorlopig?) laatste deel uit de Species franchise beginnen. De verwachtingen staan vrij laag dus dat kan alleen maar meevallen. Hoop ik toch. Interessant idee om dit rechtstreeks op deel 2 te laten volgen maar je mist Henstridge (en de rest van de personages die nu opeens miraculeus verdwenen zijn) en de nieuwe gezichten zijn stuk voor stuk belabberder. Jammer, maar ik heb al slechtere delen in een franchise gezien.

2*

Species in name only

Het derde deel van Species was toch een lichte tegenvaller, zeker omdat de eerste twee delen eigenlijk verbazingwekkend goed waren. De eerste blijft de beste maar deel 2 kwam toch vrij dicht in de buurt, wat redelijk zeldzaam is bij zo'n sequel. Vanaf deel 3 werd het dus echter allemaal een stukje minder. Het was weliswaar een afsluiter van het Sil/Eve verhaal maar Hollywood zou Hollywood niet zijn moest er toch nog een nieuwe poging ondernomen worden en dat werd deze Species: The Awakening.

Bij de Godzilla fans circuleert er een term genaamd GINO en dat betekent Godzilla in Name Only. Dat label wordt toegekend aan films die zich als Godzilla film profileren maar het eigenlijk niet zijn. Deze 4e Species is uiteraard geen Godzilla film maar je kunt wel dezelfde conclusie trekken dat dit eigenlijk gewoon meelift op de naam van een franchise. Oké, er wordt wat verwezen naar DNA van aliens maar op geen enkel moment wordt dit gelinkt aan één van de voorgaande delen en dat is toch jammer. Nu zit je gewoon met een cliché alienfilm die geen eigen smoelwerk heeft en bovendien ook gewoon niet boeiend is. Het plot met Miranda en haar oom is vrij inwisselbaar en het wordt pas wat interessant wanneer Miranda haar persoonsverandering ondergaat. Vanaf dat moment krijg je terug een beetje de Species sfeer van weleer maar tegen dan is het kalf al verdronken. Laat staan dat die verhaallijn met meerdere aliens (die introductie van de als non vermomde Azura is echt van de pot gerukt) nog iets toebrengt aan het geheel. Visueel ziet dit er bovendien ook niet al te bijzonders uit dus het is wel duidelijk: in elk opzicht is dit deel inferieur aan zijn voorganger.

En Helena Mattsson is overduidelijk geen Natasha Henstridge en zelfs bij Sunny Mabrey komt ze niet in de buurt. Langs de ene kant ben ik blij dat ze Henstridge niet opnieuw hebben gevraagd maar langs de andere kant blijft ze voor mij toch het gezicht van de franchise. Ben Cross is als oom Tom ook één groot wandelend cliché en dan heb ik het over Dominic Keating als Forbes nog niet gehad. Er is toch niemand die gelooft dat hij een geniale wetenschapper moet voorstellen? Neen, er zijn maar een paar sporadische momentjes die ervoor zorgen dat de film iets meer dan 0.5* krijgt. De scène met de taxichauffeur is er daar één van (en die scène is meteen ook het visueel indrukwekkendste moment in de film) maar het is dan onbegrijpelijk hoe daar verder niets mee gedaan wordt. Die kerel ook door wie Tom terecht komt bij de taxichauffeur verdwijnt geruisloos uit de film na zijn ontmoeting met Miranda.. De plotholes in de film zijn niet op één hand te tellen.

Het is maar goed dat ze met dit deel zijn opgehouden. De originaliteit was al ver te zoeken en gelukkig beseften ze dat zelf ook wel. De eerste twee Species zijn de moeite waard en de derde kun je ook nog meepikken door de (beperkte) aanwezigheid van Henstridge maar deze Awakening heeft nul komma nul toegevoegde waarde aan de franchise.

1*

You're a kite dancing in a hurricane, Mr Bond

Normaal gezien was het het plan om volledig mee te zijn met de James Bond reeks vooraleer de nieuwste film in de reeks uitkwam in april. Het Corona virus steekt daar echter een stokje voor waardoor de release opeens wordt verlaat naar november.. Als ik dat op voorhand had geweten, dan had ik nog wel een paar maanden gewacht met de Craig films herzien maar kom.. Een goede film blijft een goede film en in het geval van de Craig saga was tot nu toe enkel Quantum of Solace maar een taaie zit te noemen. De verwachtingen voor Spectre waren dan ook hoog gespannen na het geweldige Skyfall.

Misschien zelfs wat te hoog, want dit is toch effectief een paar trapjes lager qua niveau. Regisseur Sam Mendes levert opnieuw een puike film af, maar kan niet aan zijn eigen kunnen uit Skyfall tippen. Wel een aantal leuke ideeën en knipogen naar andere films uit de saga, maar het geheel hapert een beetje. De laatste jaren lijkt het motto uit Hollywood 'hoe langer, hoe beter' te zijn maar Spectre had er deugd van gehad indien het toch net wat compacter was gehouden. Sowieso erg vreemd om te zien dat dit er voor een groot stuk lelijker uitziet dan zijn voorganger. Christoph Waltz oogt erg fake in de eerste scènes dat we hem tegenkomen (er hangt zo'n soort van "digitale verjongingwaas" over hem waarvan ik niet goed snap wat die daar doet) maar ook de actiescènes missen het realistische gehalte die ik bij de Craig saga was beginnen appreciëren. Die gigantische ontploffing van Blofeld's basis ziet er gewoon echt slecht en fake uit, toch een teleurstelling ten opzichte van wat Mendes voorheen liet zien. Ik zal waarschijnlijk één van de weinigen zijn, maar ik vond de Bondsong van Sam Smith trouwens wel goed.

Geen idee of het komt omdat het allemaal nummers zijn die zijn kapotgespeeld op de radio en er een soort van gewenning is opgetreden, maar met uitzondering van het nummer uit Casino Royale vind ik het allemaal wel fijne nummers. Net zoals ik Craig een erg fijne Bond blijf vinden. Ik vrees dat het het soort acteur is dat voor eeuwig en altijd verbonden zal zijn met dit personage (en eerlijk gezegd, de andere rollen die ik van Craig heb gezien zijn niet echt om over naar huis te schrijven) maar hij heeft er wel filmgeschiedenis mee geschreven. Christoph Waltz is verder een fijne bad-guy, lekker theatraal ook, en met Dave Bautista heb je gewoon nog eens zo'n fijne over the top henchman. Was alweer even geleden dat we nog zo'n typetje hadden gezien, al had die verplichte humor met "Shit" dan weer niet gehoeven. De vertrouwde gezichten zoals Ralph Fiennes als M, Ben Whishaw als Q en Naomie Harris als Moneypenny doen het ook weer degelijk. Beetje jammer wel van de keuze van Andrew Scott als C. Die speelt precies altijd de slechterik en het kwam dan ook niet echt als een verrassing dat C niet te vertrouwen was.

Zo, dan is het maar nog maar flink wat maanden wachten op No Time to Die. Jammer natuurlijk, maar niet veel aan te doen. Ik ben in ieder geval volledig bij met alles wat met Bond te maken heeft, al moet ik nog altijd is op zoek gaan naar die Climax! aflevering van Casino Royale. Dat is nog het enige (semi) officiële wat ik volgens mij nog niet heb gezien. Ik hoop in ieder geval dat No Time to Die dezelfde emotionele impact zal hebben als Skyfall, dat verdient Craig wel.

3.5*

If I ever want to commit suicide, I'll call you

Met Speedy ben ik aan mijn 12e Harold Lloyd film gekomen en tot mijn verbazing blijkt dit de laatste van zijn silent features te zijn. Ik moet nog wel een aantal DVD's zien uit mijn boxset maar langs de andere kant startte die ook met films als The Cat's-Paw en dat is ook geen silent. In ieder geval: Lloyd is één van de weinigen die de overstap van silent naar talkie goed heeft weten te overbruggen dus ik ben wel benieuwd naar wat er nog meer gaat komen. Eerst echter Speedy dus!

Blijkbaar ook de nickname die Lloyd indertijd door zijn vader gegeven was en eigenlijk wel één van de minste films die ik tot nu toe van de bebrilde ster heb gezien. De reden dat ik hier toch uiteindelijk nog 3.5* aan weet te geven is door het fijne einde met de zoektocht naar treinwagon en alles wat er zich voor afspeelt. Ik ben altijd wel te vinden voor een heuse grootschalige knokpartij en op dat gebied kom je met het gevecht tussen de oudjes en wat gangsters wel aan je trekken. Het is dan ook jammer dat het zolang duurt vooraleer de film op gang komt. In het begin is het me toch allemaal net iets te fragmentarisch met Speedy die allerlei verschillende jobs uitoefent en hoewel het erg fijn is om even zo'n blik te kunnen werpen op het Coney Island uit de jaren '20 (altijd al een fascinatie voor gehad sinds ik The Warriors zag maar vandaag de dag is dat absoluut niet meer zo indrukwekkend), is dat niet hetgeen waarvoor ik een Lloyd film kijk. Ik verwacht dan meer wat spitsvondigheden en leuke stunts en daarvoor moet je dus best lang wachten.

Wel grappig dat Lloyd hier eindelijk eens iets anders doet met zijn personage dan in al die andere films. Hij blijft nog altijd wel een beetje een stuntel maar het zelfvertrouwen is er vanaf minuut één en het levert eens een ietwat andere soort van film op. Ann Christy is een leuke tegenspeelster voor Lloyd en weet zeker haar mannetje te staan maar maakt verder eigenlijk weinig indruk. Ook Bert Woodruff als Pop Dillon is redelijk inwisselbaar en het merkwaardigste aan de cast is toch ongetwijfeld de bijrol van baseball legende Babe Ruth als zichzelf. Fijn om te zien dat zo'n cameo's bijna 100 jaar geleden ook al een dingetje waren. Dan rest er vooral nog Lloyd die zijn middenvinger opsteekt als merkwaardig iets maar Speedy werd nog gemaakt voor de Hays Code in effect trad en toen mocht dat dus allemaal nog. Beetje zoals de (bijna) bloot-scènes uit King Kong.

Mjah, ik moest er duidelijk eventjes inkomen maar eenmaal de gangsters besluiten om de wagen te gaan stelen schiet de film wel in een volgende versnelling. De rest is niet noodzakelijk slecht maar het gevoel ontsnapte me niet dat Lloyd nog wat ideeën had voor wat kortfilms en die nu dan maar aan elkaar besloot te monteren. Het is en blijft echter Lloyd en die kan eerlijk gezegd weinig verkeerd doen bij mij.

Kleine 3.5*

Spellbound

Zeer vermakelijke film die toch niet als een Hitchcock aanvoelt. Kan niet direct zeggen van "dat daar, daar gaan ze de mist in" maar volgens het boekje dat bij mijn dvd zat blijkt vooral Selznick, de producer, zijn stempel op de film hebben gezet en ligt het waarschijnlijk daar aan.

Er zitten weer een aantal memorabele stukken in waaronder de droomscène, die blijkbaar ook niet door Hitchcock zou zijn gefilmd, maar ook de plottwist op het einde die ik niet zag aankomen. Michael Chekhov (Brulov) is samen met het charismatische duo Peck en Bergman trouwens ook geweldig.

Wat ik ook spijtig vond was dat er geen gebruik van schaduwen wordt gemaakt wat Hitchcock toch wel kenmerkt. Ook zijn bekende close ups worden volgens mij maar één keer in de film gebruikt.

4*