Opinions

Guy with eight hands. Sounds hot

Je zou het eigenlijk bijna vergeten maar Marvel heeft vele woelige watertjes doorzwommen vooraleer ze de jackpot hadden met hun Marvel Cinematic Universe. Je had natuurlijk de Incredible Hulk reeks met Lou Ferigno en Bill Bixby, een Nick Fury film met David Hasselhof als de titelheld en ga zo nog maar eventjes verder maar het merendeel daarvan is niet zo geweldig te noemen. Eind jaren '90 - begin jaar 2000 begon het tij echter te keren en kreeg je met onder andere Blade en X-Men een aantal erg sterke franchises. De grote klapper moest echter nog komen: Spider-Man!

Het was niet de eerste keer dat Marvel zijn wallcrawler een leven op het grote/kleine scherm probeerde te geven maar het is wel de franchise die het nauwst aan mijn hart ligt omdat ze er juist was op een moment dat ik me voor comics in het algemeen begon te interesseren. Het was echter al jaren geleden dat ik de trilogie überhaupt nog eens had gezien en gisteren nog eens opgezet. Alleen jammer dat dit zo'n gevalletje is waar de nostalgie blijkbaar een mooier beeld heeft gemaakt dan dat het in werkelijkheid is. Deze Spider-Man heeft nog altijd een aantal erg goede aspecten maar ik ben niet de grootste fan van de invulling van Tobey Maguire als ik eerlijk moet zijn. Of neen, misschien is het beter om te zeggen dat ik gewoon geen fan ben van Tobey Maguire in het algemeen. De uitstraling van Peter Parker is echt gewoon knullig en hoewel dat voor een stuk wel de bedoeling is, blijkt Maguire (afgaande op interviews die als extra op de DVD staan) eigenlijk helemaal niet te acteren. Eenmaal hij zijn kostuum heeft wordt het wat beter maar bijvoorbeeld die eerste ontmoeting met Norman Osborn op de trappen van de school of die scène waar hij denkt dat MJ naar hem waait.. Het oogt zo (bij gebrek aan een beter woord) geforceerd.

Zoals gezegd is er echter wel veel anders goed aan deze film. Sam Raimi neemt hier en daar een loopje met wat zaken, maar het is wel erg fijn om te zien in hoeverre hij trouw blijft aan het bronmateriaal. Sommige scènes zijn nagenoeg letterlijke kopieën van de comic books en hoewel Maguire me dus vandaag de dag niet zo ligt, heeft deze reeks wel de ultieme Mary Jane. Die kus ondersteboven blijft dan ook gewoon één van de meest iconische scènes ooit en dat is voor een groot stuk toch ook aan Kirsten Dunst te wijten. Ook Willem Dafoe is een geweldige Norman Osborn en hoewel hij een beetje onderbelicht blijft, is ook James Franco een uitstekende keuze voor zoonlief Harry Osborn. J.K. Simmons blijft ook de ultieme belichaming van J. Jonah Jameson (en mag misschien wel één van mijn favoriete scènes ooit voor zijn rekening nemen: die waar hij aangevallen wordt door de Green Goblin en toch Parker beschermt door te zeggen dat de foto's van Spider-Man per post komen) maar er zitten eigenlijk ook gewoon veel toffe bijrollen die ik indertijd heb gemist/niet kende. Ted Raimi als medewerker van Jameson, Bruce Campbell als wrestling announcer, Lucy Lawless als punker, ...

Nog iets iconisch is natuurlijk dat deze Spider-Man de eerste Marvel film was die opende met het gekende doorbladeren van comicpagina's. Geen idee wat ik van het tweede deel moet verwachten, maar zolang het niet opnieuw eindigt met Spider-Man aan de Amerikaanse vlag ben ik al blij. Hopelijk iets minder gedateerd qua effecten ook want zo'n scène als deze waar a) MJ's haar in de verkeerde richting waait en b) Spider-Man een pop (?) is, is lachwekkend.

3.5*

Go get 'em, tiger

Een maand vooraleer de eerste Spider-Man in 2002 was uitgekomen, was regisseur Sam Raimi al aan boord voor het vervolg. Je kunt dus wel stellen dat iedereen er alle vertrouwen in had dat de film een succes ging zijn en je kunt ze geen ongelijk geven. Spider-Man zette veel zaken in gang en hoewel de film vandaag de dag misschien niet meer zo goed overeind blijft staan, was ik wel benieuwd naar wat de reeks verder ging brengen. De score was in ieder geval hetzelfde als voor het eerste deel.

Ik ben blijkbaar mijn herinneringen aan de reeks wat door elkaar aan het gooien, want ik plaatste gebeurtenissen uit deel 3 (ik ga er toch vanuit dat die in deel 3 zullen gebeuren) in deze film en eigenlijk ben ik blij dat dat niet het geval is. Spider-Man 2 focust zich qua villains enkel op Doc Ock maar introduceert voor de liefhebber van de comics een aantal belangrijke nevenpersonages zoals Dr. Conners en de zoon van J. Jonah Jameson. Raimi blijft een regisseur die respect heeft voor het bronmateriaal en overduidelijk een fan is (de Spider-Man no more scène waar hij zijn kostuum in de vuilnisbak dropt.. Het is nagenoeg een exacte kopie van de comics) en het zijn zo'n details die het hier echt de moeite maken. Alleen jammer dat het aanstoten/aantrekken tussen Parker en MJ zo enorm vermoeiend is. Daardoor verliest de film een groot pluspunt ten opzichte van de voorganger en ik had het dan ook veel liever gezien dat MJ al op het einde van de eerste film de echte identiteit van Spider-Man had geleerd. Je voelt echt dat de schwung tussen hun twee er veel beter inzit wanneer MJ het weet maar dat gebeurt hier pas op het einde.

Daar staat dan wel tegenover dat de invulling van Maguire beter is. Het is alvast goed dat hij niet meer de highschool geek moet spelen maar hij heeft ook gewoon minder awkward scènes. Dat momentje met May waar hij de waarheid vertelt over Uncle Ben is nog wel redelijk tenenkrommend en de momenten dat hij knetterstoned lijkt te zijn, zijn niet op 1 hand te tellen maar het gaat hem in ieder geval beter af. Alleen jammer dus dat de chemie met Kirsten Dunst voor een stuk verdwenen is en ook James Franco had iets meer ruimte mogen hebben. Gelukkig is er dan nog wel Alfred Molina die de film nagenoeg compleet naar zich toe trekt als Doc Ock. Fijn dat mijn herinnering in dat opzicht nog wel klopt, want hij doet het uitstekend. Tof ook dat Willem Dafoe nog eventjes komt opdraven en verder nog een aantal leuke verwijzingen (Ditkovich, een knipoog naar Steve Ditko, de vermeldingen van Dr. Strange, ...) en cameo's zoals (opnieuw) Bruce Campbell.

Tgoh, op een aantal aspecten een stuk beter dan zijn voorganger. Zo zijn de effecten echt wel vooruit gegaan maar op andere vlakken zoals de relatie MJ/Peter gaat Raimi dan weer de mist in. De score was 3.5* en die blijft in ieder geval staan, net zoals bij de voorganger. Volgende week maar eens deel 3 proberen. Daar was ik blijkbaar wel minder van onder de indruk maar het is geleden van in de cinema dat ik die nog heb gezien. To be continued!

3.5*

'Nuff said!

Aha, het derde deel van de Spider-Man cyclus met Tobey Maguire in de hoofdrol. Afgelopen weken heb ik de eerste 2 films nog eens herzien en hoewel daar best wat op aan te merken is, zijn het ook films waar veel goeds in zit. Oorspronkelijk was het idee dan ook dat er zowaar 6 films van de wallcrawler gemaakt gingen worden, maar wegens het tegenvallende succes van dit derde deel werden die plannen in de ijskast gestoken en kregen we de reboot(s) met Andrew Garfield en Tom Holland in de plaats. Het was 13 jaar geleden dat ik Spider-Man 3 had gezien

en toch kwamen er best nog veel scènes me bekend voor. Alleen jammer voor Raimi dat het eigenlijk de meer slechte scènes in de film zijn.. Het is sowieso een te groot allegaartje aan verschillende verhaallijnen waardoor er te geforceerd geswitcht moet worden van "nu een stukje Venom" naar "nu een stukje Sandman" naar "nu een stukje Gwen Stacy". Blijkbaar zijn er ooit plannen geweest om de film te splitten in 2 delen en dat had hier echt wel een goede beslissing geweest. Al kan al dat materiaal er onmogelijk voor zorgen dat ik niet terug de slappe lach krijg wanneer ik de 'dark side' van Parker te zien krijg. Hij kamt zijn haar een beetje, doet een paar dansjes en de vrouwen weten niet meer waar ze het hebben.. Die scène in het jazzcafé is dan ook het dieptepunt in heel die transformatie maar wordt gelukkig nog overeind gehouden door MJ en Gwen Stacy. Toch is er ook nog wel wat goeds te vinden in dit derde deel. De climax met Harry die ter hulp schiet en meevecht blijft mooi - al blijft de plotselinge bekentenis van de butler wel een enorme plothole - maar laat ons eerlijk zijn: Gwen Stacy had in die taxi moeten zitten en niet MJ. Nu voelt het teveel een herhaling van zetten.

Het is daar dat Raimi ook tekort schiet ten opzichte van de vorige delen, hij is die touch met het bronmateriaal kwijt. Als je perse Gwen Stacy wil introduceren, dan moet je dat gewoon ineens goed doen. Dat zat in de reeks met Garfield veel beter maar dat terzijde. Ik word verder ook niet warm of koud van de invulling van Bryce Dallas Howard. Maguire doet hetzelfde als in de vorige films en wordt ook hier overeind gehouden door Kirsten Dunst en James Franco. Thomas Haden Church is nog een goede Sandman maar Topher Grace had toch beter bij That '70s Show gebleven in plaats van het laatste seizoen te verlaten om deze film te kunnen doen. Het had in beide producties hun voordeel geweest. Visueel viel me dit eigenlijk ook wel een tikkeltje tegen, de twee vorige films (en dan zeker de eerste) zagen er toch net wat dynamischer uit en breek me de mond niet open van die gigantische Amerikaanse vlag die het volledige scherm vult.

Toffe cameo wel van Bruce Campbell alweer, al kun je dit eigenlijk meer een bijrol noemen zelfs. Beetje jammerlijk slotstuk van de trilogie die vooral te leiden heeft onder een teveel aan ideeën. We zullen nooit weten wat had kunnen zijn, maar Raimi verslikt zich hier wat in de grootsheid. Maguire is echter een zwakke Parker maar gelukkig is er dan nog Kirsten Dunst als de ultieme Mary Jane.

Nipte 3*

I'm in love with Spider-Man's aunt!

Met heel dat Sony/Disney debacle rond de rechten van Spider-Man schoot me alweer te binnen dat ik het laatste deel in het Marvel Cinematic Universe nog niet gezien had. Toegegeven, ik heb een tijd getwijfeld of ik me hier opnieuw in ging laten meeslepen omdat ik het na 22 films in 10 jaar wel wat gehad had, maar kijk: het comicbloed kruipt waar het niet gaan kan, dus ik bevond me opnieuw in een (tot mijn verbazing nog altijd goed gevulde) cinemazaal om nog eens ondergedompeld te worden in de wondere wereld van ieders favoriete webslinger.

Ik moet bekennen dat hoewel ik wel zeg dat ik het gehad heb met heel de reeks, ik toch nog altijd wel fan blijf van de meeste dingen die worden uitgebracht in de reeks. Het is vooral het tempo en een aantal fikse missers (Captain Marvel en Black Panther schieten me meteen te binnen) dat me tegensteken maar de twee films van regisseur Jon Watts vallen niet in die categorieën. Hij doet hier dan ook veel goed met een slechterik die echt geloofwaardig aanvoelt - zelfs als je met de voorkennis start dat Mysterio gewoon een bad-guy is, had ik op een bepaald moment het idee dat ze gewoon met het DNA van het personage waren aan het spelen - en er straalt een zekere charme die de film fris en fruitig houdt. Dat komt misschien ook wel voor een stuk omdat ik wel een sucker ben voor dit soort highschool toestanden, maar het matcht gewoon allemaal netjes. Je voelt ook dat dit een serieuze aanloop is naar de verdere totstandkoming van het MCU (Kree Skrull War!) en dan ben ik eerlijk gezegd toch benieuwd hoe ze dat nu gaan aanpakken.

Want het is te hopen dat, mochten Sony en Disney er niet uit geraken, ze toch op zijn minst Tom Holland nog meepakken. Ik ben denk ik één van de weinigen die de Andrew Garfield saga ook de moeite waard vond, maar die franchise is abrupt ten einde gekomen wegens het MCU en ik zou het jammer vinden mocht dat uiteindelijk allemaal voor niets zou zijn en we weer een nieuwe Spider-Man krijgen. Ik ben wel niet helemaal kapot van Zendaya als MJ trouwens. Van heel het originele personage schiet bijzonder weinig over en breek me de mond niet open over Tony Revolori als Flash Thompson.. Gelukkig zijn er wel goede veranderingen (Marisa Tomei!) en is Jake Gyllenhaal overduidelijk in zijn sas als Quentin Beck/Mysterio. Jacob Batalon blijft als Ned, net zoals in de voorganger, een beetje op het randje en hoewel ik de cameo van J.K. Simmons op voorhand enkel en alleen maar zou toejuichen, is hij hier toch echt wel te oud geworden voor de rol van J. Jonah Jameson.

Zo is Phase 3 van het MCU dan eindelijk ten einde. Ik zal wel zien of ik de volgende delen allemaal nog ga meepakken, maar ik ken mezelf.. Het zal er wel van komen maar of het allemaal cinema-materiaal wordt? Ik betwijfel het. Voor een derde deel in deze franchise wil ik echter gerust nog eens een tripje naar de bioscoop maken. Holland blijft charmant, heel dat highschool gebeuren past perfect en visueel toch ook wel weer de moeite. Beetje een reis door wat grote steden in Europa, wel tof gedaan.

4*

That's not a hug. I'm just grabbing the door for you

Ik vrees dat ik de laatste tijd een beetje superheld-moe ben geworden. De comics blijf ik nog met heel veel plezier lezen, maar het viel me op dat ik tegenwoordig niet meer te springen sta om de zoveelste film meteen in de cinema te gaan zien. Zo zijn Logan en Guardians of the Galaxy Vol 2 al aan me voorbij gegaan, maar voor ieders geliefde webcrawler wil ik wel nog eens moeite doen. Zeker omdat ik toch een gratis ticket had vanwege mijn verjaardag, maar toch ook wel omdat ik wou zien wat een volwaardige Spider-Man film ging brengen.

Vooral omdat het kleine stukje in Captain America: Civil War erg leuk was, weliswaar vanaf het moment dat Peter Parker zijn kostuum aantrekt. Homecoming valt zowat in dezelfde categorie: erg fijn wanneer Spider-Man in beeld is, wat minder wanneer Peter Parker het scherm vult. Er had naar mijn gevoel meer gedaan had kunnen worden met het highschool concept, iets wat de recente Power Rangers reboot wel goed wist te benaderen. Nu zit je met een aantal personages die niet goed lopen en het beste voorbeeld daarvan zijn de medescholieren. Af en toe nog wel eens toffe scènes (Ned balanceert wel wat op het randje), maar heel de love angle met Liz oogt ongeïnspireerd en wat is er in hemelsnaam met Flash Thompson gebeurd? Is Homecoming dan op narratief vlak waardeloos? Neen, absoluut niet. Het idee om Tony Stark te laten opdraven als mentor van Parker is leuk, en zorgt nog voor een handvol heerlijke dialogen, maar ook kleine bijrolletjes van oude bekenden zorgen voor erg veel fun. Het grootste pluspunt aan de film is echter de Vulture. Marvel staat er om bekend om eens regelmatig een personage up te daten (de Falcon heeft in Captain America een mechanische vogel in plaats van een psychische link met een echte valk) en met Toomes hebben ze de jackpot geraakt. De scène met Parker en Toomes in de auto is heerlijk en het after-credits stukje (Scorpion!) laat nog ruimte over voor een eventuele wederopstanding. Sinister Six anyone?

Geniale zet natuurlijk om Michael Keaton te casten. De voormalige Batman en Birdman ster heeft iets met vliegende personages, maar hij overtuigt hier zowel met als zonder harnas. Ook Tom Holland doet het behoorlijk trouwens. Hij lijkt beter in zijn Peter Parker rol te zitten (geweldige zet ook om de film te laten starten met een videodagboek!) en als Spider-Man is hij gewoon geweldig in zijn sas. Ik blijf het jammer vinden dat Andrew Garfield is verdwenen maar kom, Holland heeft ook zijn charmes. Donald Glover heeft een kleine maar leuke bijrol als Aaron Davis (inclusief knipoog naar Miles Morales) en verder veel bijrollen van andere Marvel Cinematic Universe personages, wat het altijd wel goed doet bij mij. Veel referenties ook door onder andere Kenneth Choi, die reeds in Captain America een Howling Commando speelde, te laten wederkeren als de directeur (let vooral op de foto van zijn "grootvader" in zijn kantoor) van Parker's school. Slimme zet ook om de gebruikelijke Spider-Man elementen (Oscorp, Daily Bugle, enzovoorts) uit de weg te gaan.

Hierdoor voelt deze Homecoming toch wat aan als een frisse wind in het Spider-verse. Eindelijk eens geen Uncle Ben die weeral eens het loodje legt en ook een verjongde Aunt May (nee hoor, ik heb echt geen zwak voor Marisa Tomei! Kuch, kuch ...) is een goede zet. Beetje jammer dat de highschool vibe niet altijd even goed uit de verf komt, maar er straalt hier genoeg fun af voor een vermakelijke 2 uur. Dat, en een geweldige Keaton. Oh ja, de laatste after credit scène? Misschien wel het leukste dat al uit de Marvel stal is gekomen.

Kleine 4*

Voelt even vertrouwd aan als het oeuvre van Spielberg zelf

Ik ben niet meteen de grootste fan van Steven Spielberg die op MovieMeter rondloopt volgens mij. Ongeveer de helft gezien van zijn oeuvre en hoewel daar best wel wat uitschieters tussen zitten, strookt mijn gemiddelde van 3.13 niet met het algemeen gemiddelde van 3.62 op de site. Laat staan dat ik hem op de 5e plaats in een top 100 van regisseurs zou zetten, maar eerlijk is eerlijk: het is wel een naam waar je met een gerust gevoel eens even een documentaire van meer dan 2 uur voor wilt doorploeteren.

Want doorploeteren is wel het juiste woord. Regisseuse Susan Lacy heeft ettelijke uren met de cineast in een kamertje gezeten waardoor er veel boeiend materiaal is ontstaan over de jeugd van Spielberg en ook nog een aantal leuke anekdotes, maar verder is dit een wel erg eenzijdig beeld over zijn carrière. Eentje waarbij er nogal veel pluimen in het gat van Spielberg wordt gestoken. Er wordt wel gesproken over zijprojecten (Dreamworks, de broodjeszaak die hij indertijd oprichtte, ...) maar of dat nu succesvol is of niet? Daar heb je maar het raden naar. Het is vooral een aanduiding van: kijk wat hij allemaal nog eens heeft gerealiseerd naast het maken van films. Soit, in ieder geval loopt het tempo ook niet lekker. Je hebt een paar keer het gevoel alsof Lacy de documentaire wilt afronden (zeker na het Schindler's List segment) maar dan komt er toch nog weer een nieuw hoofdstuk aan te pas waarbij een aantal films gegroepeerd worden. Waar het in het begin nog redelijk chronologisch was, wordt opeens Close Encounters terug boven gehaald wanneer het over Minority Report gaat enzovoort.

Interessant om eens gezien te hebben, dat is duidelijk. Zeker de oude anekdotes met De Palma en co zijn leuk om te horen. Verder een vertrouwde aanpak met de nodige floating heads en het gebruik van archiefmateriaal. Wel een beetje spoiler-gevoelig trouwens. Duel staat al erg lang op mijn verlanglijstje, maar die wordt nu wel wat naar achter geschoven omdat ze gewoon het volledige einde laten zien..

3*

The Story Behind the Story of Lindbergh's Incredible Flight to Paris!

Billy Wilder. Een regisseur die ik eigenlijk alleen ken van zijn twee films van Marilyn Monroe, die dan tegelijkertijd ook wel tot twee van de beste van haar werk horen. Ik was dus best wel benieuwd hoe hij met een andere van mijn favoriete acteurs ging doen, namelijk James Stewart.

Het personage Charles Lindbergh waar de film op is gebaseerd zegt me eigenlijk niets. Nog nooit van gehoord maar als de film iet of wat waarheidsgetrouw blijft aan zijn ervaringen dan moet ik wel toegeven dat het een serieuze durfal moet zijn geweest. Zonder co-piloot, maar 1 kompas, een landvliegtuig, ... Tegelijkertijd kun je je dan ook afvragen in hoeverre dat Lindbergh's versie van de feiten klopt, vooral doordat hij de gehele 33 uur alleen in het vliegtuig heeft gezeten (met uitzondering van een vlieg). Al een geluk neemt dat niet weg dat het verhaal er minder interessanter op wordt. Zeker wanneer de spanning mooi wordt opgebouwd doordat hij slaperig begint te worden of in zijn euforie vergeet van zijn tank te verwisselen zit je vol spanning mee te leven. Op een bepaald moment had ik eerlijk gezegd wat mijn twijfels, ongeveer nadat hij juist was opgestegen met het vliegtuig, of de film me nog wel voor zo'n lange tijd ging boeien terwijl er vrij weinig kon gebeuren. Gelukkig wordt dit mooi opgelost door een hoop flashbacks te introduceren waaronder een pastoor die zijn eerste vlieglessen besluit te nemen.

Stewart is toch echt wel een klasse acteur. Hij kan zo in een rijtje mee worden geplaatst naast een Humphrey Bogart of een Orson Welles want ook hier draagt hij de film voor 135 minuten compleet op zijn schouders alleen. Het enige wat ik niet passend vond was het blonde haar dat ze Stewart hadden gegeven maar na wat gezoek op Google blijkt dat Lindbergh precies ook blond haar had, al is dat moeilijk te zien omdat het vooral zwart-wit foto's zijn. The Spirit of St. Louis blijft een one-man show van Stewart maar ook de andere cast zijn stuk voor stuk wel degelijke acteurs.

Waar ik nog het meeste van verschoot waren de visuele effecten op sommige punten. Vooral ergens in het begin van de film wanneer Stewart uit zijn vliegtuig springt en dat het neerstortende toestel elke keer hem rakelings passeert ziet er fenomenaal uit. Zeker als je de film dan in zijn tijdsgeest ziet maar ook op andere stukken zoals bijvoorbeeld wanneer het vliegtuig bevriest is mooi gefilmd. De muziek daarentegen was niet zo speciaal, het leek me dat elke keer hetzelfde deuntje terugkwam.

Uitstekende avonturenfilm met een Stewart in topvorm.

4*

No, mom! I'm not spoiled!

Het is eigenlijk vreemd hoe het sommige films kan vergaan na een aantal decennia. Splendor in the Grass bracht indertijd serieus wat commotie vanwege het thema (het zou ook de eerste film zijn met een tongkus), maar haalde ook een hoop nominaties binnen en won er een groot deel. Vandaag de dag lijkt de film te zijn vergeten met nog geen 80 stemmen hier op MovieMeter en ook acteurs Natalie Wood en Warren Beaty worden altijd herinnerd vanwege andere rollen, respectievelijk Rebel Without a Cause en Bonnie & Clyde.

Wat in mijn ogen volkomen onterecht is, want Wood en Beaty spelen hier werkelijk de pannen van het dak. Ik zie hier veel vergelijkingen met Rebel Without a Cause, maar naar mijn gevoel leunt dit meer aan bij Giant. Vanwege de hoge score hier verwachtte ik een film die er vanaf de eerste scène er knal op is, maar het is wachten tot Bud en Deanie uit elkaar zijn eer de film zich begint te ontpoppen. Het grote probleem is dat de manier waarop er met seks wordt omgegaan nogal gedateerd aanvoelt. Als jaren '90 kind is dit een ver-van-mijn-bed-show en hoewel Kazan dit allemaal kundig in beeld brengt, mistte ik iets waarmee de film zich onderscheidde van andere soortgelijke films. Begrijp me niet verkeerd, het eerste deel is degelijk en zou denk ik garant staan voor een 3.5*, maar het is eenmaal dat Deanie begint door te draaien, dat de film in een hogere versnelling schiet en we de ene na de andere geniale scène krijgen. Ik kreeg echt rillingen bij de confrontatie tussen Deanie en haar moeder in het bad, maar het is vooral het einde dat me erg aansprak. Het wederzijdse respect dat Bud en Deanie voor elkaar hebben opgebouwd wordt sowieso al sterk in beeld gebracht, maar vanwege de voice-over krijgt het nog een extra laag. En dan te bedenken dat ik eigenlijk niet zo'n fan ben voice-overs..

Ik zei het daarjuist al, maar wat een heerlijke krachttoer van Wood en Beaty. Zonder twijfel zetten ze hier allebei hun beste rol neer die ik tot nu toe ben tegen gekomen. De performance van Wood is op sommige punten werkelijk hartverscheurend. De scène in het bad is mijn favoriete staaltje acteren van Wood, maar ook de manier waarop ze zich smijt in de scène met Bud in de auto tijdens het bal is indrukwekkend. Ik blijf het toch vreemd vinden dat deze film nooit in één adem met hun wordt genoemd. Beaty heeft hier nota bene zijn debuut en weet over de gehele lijn te overtuigen. Het zou echter verkeerd zijn om enkel deze twee een pluim op hun hoed te steken, want de bijrollen zijn even sterk. Zo is Pat Hingle als Ace, de vader van Bud, indrukwekkend en mag toch ook de inbreng van Barbara Loden als Ginny niet vergeten worden.

Ik had de film zelf via TCM gezien, maar ik pak dit meteen mee als ik het op DVD vind. Met een herziening kan er dan wel eens een halfje extra bijkomen. Een halfje dat ik er nu niet aan kwijt wil omdat het eerste deel me niet volledig pakte. Toch, met 4* kan Kazan zeker niet ontevreden zijn.

4*

You'd look good to me, baby, in a burlap bag

ik had gisteren nog eens zin in een ouderwetse John Wayne film. Ik begin wat door mijn voorraad heen te geraken, dus het is altijd even zoeken wat ik juist ga opzetten. Ik was al eens eerder aan The Spoilers begonnen, maar wegens te slaperig indertijd afgezet. Kon me vandaag de dag nog moeilijk voor de geest halen waarom, want John Wayne zorgt altijd wel voor wat spektakel.

En toch.. The Spoilers is een film die niet overal even goed overkomt. Een remake van een film uit 1914 (William Farnum, die hier advocaat Wheaton speelt, speelde indertijd zelfs de rol van Roy Glennister!) en vooral één uit de beginperiode van Wayne doordat hij hier zijn eerste plaats moet afgeven aan zowel Marlene Dietrich en Randolph Scott. je voelt ook aan dat dit een ietwat atypische film is van de cowboy, want Roy Glennister is er niet vies van om van beide walletjes (Cherry en Helen) te eten. Ondertussen wordt er nog een plot rond de goudkoorts geïntroduceerd en daaruit blijkt dat de film vooral te lijden heeft onder zijn korte speelduur. Nu zeg ik niet dat deze verdubbeld had moeten worden oid, maar iets meer uitdieping van de plannen van McNamara en Judge Horace Stillman had wel gemogen en dat ontbreekt in de dikke 80 minuten van The Spoilers. Gelukkig valt er tussen de lijnen door nog wel wat te genieten. Onder andere een heerlijke vechtpartij (blijf ik fan van in dit soort films) en natuurlijk een uitstekende cast.

Want John Wayne en Marlene Dietrich, het blijft toch een mooie combinatie. Ik ben altijd wel fan van zwart-wit, maar voor mijn part had The Spoilers in kleur mogen zijn. Al was het maar om Dietrich in volle glorie te kunnen bekijken. De chemie tussen haar en Wayne blijft de gehele film overeind, zeker de eindscène is mooi, en Randolph Scott weet zich daar perfect tussen te wringen als de corrupte McNamara. De film steunt dan vooral op deze drie en de rest van de cast is niet echt memorabel. Sowieso zitten hier de gebruikelijke komische figuren in die je moeten liggen, maar storen doet het niet.

Een film die het dus vooral moet hebben van het trio Wayne – Dietrich – Scott. Gelukkig zou je bijna zeggen, want voor de rest is The Spoilers een ietwat nietszeggende film zonder echt memorabele stukken. Al filmt Ray Enright wel één van de leukste café gevechten die ik tot nu toe ben tegengekomen.

3*

Bigger. Better. More absorbent

Vroeger wel redelijk veel naar Spongebob gekeken op Nickelodeon maar omdat ze keer op keer een herhaling van een herhaling gaven werd ik het op den duur wel beu. Toen ik de special edition van deze film voor 3€ kon ik hem dan ook niet laten liggen.

Eigenlijk kun je dit niet echt als een film bekijken maar meer als een extra lange aflevering. Op zich niet slecht al werd ik het op het einde toch horendol van die gele spons. Het verhaal zelf is in tegenstelling tot de meeste films van een serie wel van een redelijk hoog niveau al is het wel niet zo goed als sommige afleveringen maar er zitten weer hilarische stukken in zoals Spongebob en Patrick die een ijsfestijn houden en de ober zwaar irriteren maar ook mindere stukken zoals heel het gedoe met Hasselhof met als dieptepunt dat hij ze afschiet via zijn borstkas...

De animatie vond ik eigenlijk ook niet zo schitterend. Soms was het bijna als in de serie en soms trok het helemaal op niets en leek het in de verste verte niet op de serie. De meeste personages komen wel voor al is het soms maar met een enkele one liner maar gelukkig is er lekker veel Patrick. Alleen de dochter van Neptunus was echt triestig. Paste totaal niet in de film vond ik. Wat ook goed is, is dat op de dvd ook de Nederlandse stemmen zijn te selecteren.

Leuke poging maar haalt het toch niet bij de gewone afleveringen 3*

Ook Atlantis ontsnapt niet aan Spongebob

Het was afgelopen weekend Spongebob weekend op Nickelodeon en een vlaag van nostalgie overviel me. Er is een tijd geweest dat ik me echt uren voor de televisie kon zetten voor een Spongebob, Rocket Power of Jimmy Neutron weekend. Uren keek ik ernaar tot grote ergernis van de rest van het gezin want die stemmen, die gaan op den duur wel vervelen. Normaal gezien ging ik maar even zappen maar toen zag ik dat deze Atlantis Squarepantis beginnen en ik besloot te blijven kijken voor een paar minuten. Die paar minuten werden al gauw een hele film...

Maar toch is dit het eigenlijk niet waard om een gehele film te noemen. Oké, het duurt ongeveer een dikke 40 minuten maar voor mij blijft dit toch nog altijd simpelweg een dubbelaflevering. Atlantis Squarepantis is dan ook nergens hoogstaand, althans toch niet op de manier waarop die officiële Spongebob film dat wel was. De animatie is consistent maar ziet er echt niet beter uit dan een lukrake aflevering uit de hele reeks. Ach, echt storend is het allemaal niet uit en visueel zijn er wel een aantal leuke verwijzingen te vinden zoals het in een schilderij springen op de manier dat Maria vele, vele jaren geleden deed. Ook het korte arcadespel met Sandy is wel leuk gedaan. Het is alleen jammer dat er zoveel gezongen moet worden. Nu ben ik al tijden niet meer mee met Spongebob maar in de oude afleveringen werd er bijlange na niet zoveel gezongen. Geen idee of dit in de nieuwere afleveringen ook zo is maar als dat het geval is, dan hoeft het voor mij niet meer. De nummers zijn grotendeels vervelend en voegen niets toe aan de dubbelaflevering met uitzondering van wat extra lengte.

Ik ben sowieso wel een fan van heel het concept van Atlantis. Het is een intrigerend uitgangspunt (ik leerde het verhaal voor het eerst kennen in een oude Rode Ridder) en het was dan ook te verwachten dat Atlantis vroeg of laat te prooi ging vallen aan de gele spons. Op zich niet zo erg want er zit hier wel genoeg leuks in om me te vermaken. Al blijft het natuurlijk jammer dat dit allemaal iets te langgerekt aanvoelt. De humor is niet zo nadrukkelijk aanwezig (er wordt teveel geleund op de muzikale intermezzo's) maar ik mistte ook de vele knipogen die de serie meestal aan de oudere kijker geeft, bijvoorbeeld Sandy die in een Bruce Lee pak een hele toren vol slechteriken aanpakt. Gelukkig vliegt het allemaal nogal snel voorbij doordat er in een sneltreinvaart wordt voorbijgegaan aan het verhaal. Nergens wordt echt lang bij stilgestaan en voor je het weet zitten we weer aan het volgende gezongen nummer. Wel goed dat hier zoveel personages uit de reeks zijn te herkennen. Spongebob himself is natuurlijk aanwezig maar ook de hilarische bijrollen zoals Octo, Meneer Krabs, Sandy en Plankton zijn aanwezig. Spongebob zelf is de drijvende kracht achter de reeks maar dankzij de vele hilarische bijrollen is de serie het waard om gezien te worden. Hiermee haalt Atlantis Squarepantis dan ook nog een paar schamele punten.

De korte speelduur is eigenlijk een pluspunt maar langs de andere kant wordt het allemaal soms net iets te lang. Vooral de musical stukken zijn redelijk saai maar de personages maken veel goed. De serie blijft het beste, de officiële film blijft ook de moeite waard en dit, dit is gewoon een degelijke afleveringen die het hoogste niveau van de serie echter niet haalt.

3*

Charles Janssens als dokter en als marktkramer

Voor de liefhebber van dit soort oude Vlaamse cinema is de zender Eclips TV toch wel een aanrader. Het is weliswaar een seniorenzender die de overstap naar meer digitale toestanden niet heeft gemaakt (zelfs hun programmatie op de site is niet meer dan een pdf bestand maar ze zouden sowieso denk ik toch meer succes hebben mochten ze ook een online platform hebben) maar in samenwerking met retrofilms.be spelen ze flink wat Vlaamse films. Veel werk vanuit de Edith Kiel en Jan Vanderheyden catalogus en De Spotvogel is er daar zo eentje van.

En het "merkwaardige" is dat De Spotvogel een film is met Charles Janssens in een heuse dubbelrol. Dat wordt al in het groot uitgesmeerd op de poster maar laat ons eerlijk zijn, met uitzondering van het einde komen de twee personages niet echt samen. Het is verder wel een redelijk vermakelijke komedie die uiteraard uit de nodige misverstanden bestaat. De spilfiguren zijn dokter Felix Peeters & marktkramer Louis Appel (die dus beiden door Janssens worden vertolkt) en die lijken zo hard op elkaar dat ze dus regelmatig voor de andere worden aangekeken. Ondertussen is meneer doktoor ook nog zonder het goed en wel te beseffen eigenaar van een cabaretclub geworden en krijgt hij het nog aan de stok met een moedwillige zangeres en vooral veel liefdesproblemen. De Spotvogel oogt wat gedateerd, ik had dit eerlijk gezegd ook toch gemakkelijk een jaar of 10 ouder geschat, en het is vooral Janssens die de boel nog grotendeel weet te reden. Zeker als marktkramer is hij leuk en als dokter heeft hij een leuke chemie met zijn assistente Rosa.

Die Rosa wordt gespeeld door Louisa Lausanne en ik zou willen zweren dat het familie van Nand Buyl is maar dat lijkt niet zo te zijn, toch niet dat ik kan terugvinden. Het is geen compliment natuurlijk maar in hun gezicht lijken ze, toch in deze film, erg hard op elkaar. Janssens is dus leuk maar de film lijkt vooral te willen steunen op de wisselwerking met Co Flower die zijn geliefde Tilly speelt. Die is hier echter te theatraal en is eerder wat vervelend te noemen. Dat telt ook voor Jaak Germain die de operazanger Oscar Triller (what's in a name..) speelt. Het helpt dan ook niet dat Flower en Germain nagenoeg altijd samen het scherm delen. Verder nog wel wat leuke bijrolletjes zoals een arrogante dienstmeid (gespeeld door Magda Lausanne in haar debuut, een rolletje dat misschien te danken is aan die andere Lausanne?) en Yvonne Lex is nog wel de moeite als de hautaine zangeres Rita.

De legende gaat dat in de films van Vanderheyden het eigenlijk Edith Kiel was die de touwtjes in handen had maar hier vind ik het toch wat tegenvallen. Dan deed ze het met De Duivel Te Slim toch wel een stuk beter. Janssens is leuk maar de rest van de film valt wat licht uit. Toch benieuwd wat ik nog meer ga tegenkomen op die Eclips TV zender, hopelijk blijft de decoder nog even leven want er staat een serieuze voorraad op me te wachten..

Nipte 3*

Spring break forever

Ik had nog een belofte na te komen met deze Spring Breakers. De film was me een aantal keer onder de ogen gekomen, wat wil je met de guerrilla campagne van onze eigen Naomi Watts, maar we hadden een deal gesloten dat hij zijn kans ging wagen met Iron Man 3 en dat ik in wederdienst Spring Breakers ging zien. Belofte maakt schuld en me er vanavond eindelijk eens voor neergezet. Ik had in ieder geval geen idee waaraan ik me moest verwachten.

En als ik eerlijk moet zijn: ik ben er nog altijd niet goed uit. Wat wel vast staat is dat Spring Breakers een rare film is. Het is mijn eerste kennismaking met Korine dus geen idee of hij deze lijn in de rest van zijn oeuvre vast houdt maar op zich valt de film moeilijk te definiëren. We krijgen een anderhalf uur aan cinema voorgeschoteld dat uit meerdere vaten tegelijkertijd probeert te tappen. Het is dan ook een mix geworden van een typische party film (al na 2 minuten krijgen we blote tieten te zien) met wat misdaad tussen. Die misdaad neemt met de komst van Alien de overhand en vanaf dan zakt de film naar mijn gevoel een tikkeltje in. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Het is voornamelijk na het vertrek van Faith dat Spring Breakers teveel van hetzelfde wordt. Zij fungeerde als voice of reason en haar vertrek komt er naar mijn gevoel dan ook net te vroeg. Korine probeert dit dan nog wel op te vangen door de drie anderen te laten doorgaan met stelen en bedreigen maar het is toch allemaal net iets minder. Komt voornamelijk ook doordat Alien als personage me eigenlijk weinig deed. Het continue y'all hing me dan ook na de eerste 4 zinnen al dik de strot uit. Even leek het terug de interessante kant op te gaan wanneer het lijkt dat de drie dames besluiten om Alien te overvallen maar die richting wordt jammer genoeg niet uitgegaan. Het einde is tenslotte even ongeloofwaardig als geniaal. Alien was de gehele tijd een flutgangster en wordt dan ook met het eerste schot vanop een aantal meters neergelegd. Heerlijk abrupt maar beetje jammer dat de Candy en Britt dan eventjes iedereen gaan uitmoorden. Had liever gezien dat ze mee ten onder gingen.

Volgens velen een visueel meesterwerk maar dat zie ik er niet in. Althans, toch niet het meesterwerk gedeelte want Korine weet hier wel een aantal leuke kunstjes tevoorschijn te toveren. De neon sfeer is geslaagd te noemen en zorgt voor een zeker trip gevoel maar er had meer contrast in mogen zitten. De felle kleuren wennen op den duur en verliezen hun kracht. Het was pas toen we de overgang kregen van Cotty op de fletse bus naar de kleurrijke wereld van zon, zee en strand dat ik echt een wow gevoel kreeg. Ook qua muziekkeuze kent Korine duidelijk zijn vak. Verschrikkelijke muziek op zich maar wel enorm goed passend. Even is het raar opkijken wanneer Alien een akoestische versie van een nummer van Britney Spears brengt maar de combinatie met de scènes van de overval die daarop volgt vormt een geslaagd duo. Franco begint zich ondertussen toch echt wel op te werken tot een acteur die zich werkelijk in alles smijt. Zijn vertolking van Alien is op het geniale af en het blijft daarom erg jammer dat het op zich een ietwat vervelend personage is.

Moeilijk te beoordelen dit. Spring Breakers is in ieder geval een film die nog niet vaak eerder is gemaakt in de wereld van de cinema. Visueel in orde maar ik mis iets om het geheel af te maken. Franco doet perfect wat hij moet doen, zo ook de rest van de cast, maar het wordt op den duur wat een herhaling van zetten. Ik ga voor een kleine 3.5* maar het kan zijn dat dat morgen nog wordt aangepast naar een halfje lager.

3.5*

Semper Vivax

Het is altijd fijn om nieuwe regisseurs te ontdekken en met Springen ben ik aan één van de minder bekende Vlaamse regisseurs aangekomen: Jean-Pierre De Decker. Iemand die indertijd met zijn debuutfilm meteen wat schandaal opwekte en dan ben ik altijd wel geïnteresseerd. Springen is niet zo makkelijk op DVD te vinden, maar gelukkig bood de Vlaamse filmcollectie van Het Laatste Nieuws van x aantal jaar geleden weer soelaas. Inclusief 2 toffe extra's uit het VRT archief trouwens!

Jammer dat de film niet zo interessant is als Ingrid De Vos die bij Mike Verdrengh ligt te verkondigen hoe ze de rushes heeft bekeken en dat het toch zo'n intrigerende film is geworden. Op papier kan ik haar geen ongelijk geven in ieder geval: een productie van Roland Verhavert met Herbert Flack (die in de jaren '80 alomtegenwoordig en gewoon erg goed was) in de hoofdrol, een helpende hand van Stijn Coninx in het scenario (en ook als regie-assistent), de montage die in handen van Ludo Troch is gekomen en mijn geliefd enfant terrible van de Vlaamse cinema heeft nog een piepkleine bijrol als portier van een nachtclub. Het eindresultaat laat zich echter vooral kennen in de herhaling. Hoewel het idee om de wensen van een stel oude mensen in te willigen nog voor een aantal leuke ideetjes zorgt (de openingsscène met Wereldoorlog III is wel tof gedaan qua budget), is het op den duur teveel van hetzelfde en zakt de film in elkaar wanneer er een einde - of gewoon iets van plot - aan gebreid moet worden.

Jammer trouwens dat dit de laatste film van Jef Cassiers is geworden. De acteur die vooral in de jaren '60 furore maakte met onder andere Het Manneke, Kapitein Zeppos en Johan & de Alverman zou uiteindelijk maar 57 jaar worden en heeft hier een redelijk grote bijrol als Mijnheer Clement, de enige bewoner van het rusthuis die er niet graag is. Herbert Flack probeert als flamboyante en rokkenjagende directeur de boel nog wat overeind te houden en lukt daar nog wonderwel in en ook het rolletje van Mark Verstraete (die bij het grote publiek nog steeds bekend is van De Kotmadam) is nog de moeite. Verstraete schmiert er weliswaar danig op los, maar om de een of andere reden werkt het wel. Het is dan ook jammer dat de rest van de cast compleet in elkaar zakt vanaf het moment dat ze een woord moeten uitbrengen. Toffe soundtrack nog wel van Dirk Brossé, ik wist helemaal niet dat die zich had bezig gehouden met muziek voor films.

Een kleine schandaalfilm waar vandaag de dag niet veel meer van overschiet (van het schandaal toch, al zou het volgens De Vos vooral de poster zijn geweest die over de tongen ging. Moeilijk te beoordelen in ieder geval. Het is het soort film waarbij eens iets anders werd geprobeerd en daar mag je De Decker niet op afrekenen maar het is toch wel veel hit or miss. Flack en Verstraete redden de boel en sleuren een nipte voldoende uit de branding.

2.5*

When did Noah build the ark Gladys? Before the rain

Tony Scott is nu niet meteen een regisseur waar ik direct iets van wil gaan kijken. Wat op zich vreemd is aangezien de man best wel wat goede films heeft gemaakt (weliswaar ook een paar stinkers, ik ben The Hunger nog altijd niet vergeten), maar het was vooral de aanwezigheid van Robert Redford die me overhaalde om Spy Game eens een kans te geven. Een tijd geleden besloten om eindelijk eens wat actiever op zoek te gaan naar Redford zijn oeuvre en deze Spy Game en Up Close & Personal waren de laatste nieuwe aanwinsten.

En dit is ongetwijfeld één van de betere films uit zowel de carrière van Scott als die van Redford. Ik ben sowieso wel te vinden voor dit soort CIA filmpjes en Scott weet het boeiend genoeg in beeld te brengen. Met een speelduur van meer dan twee uur zit er geen enkel inzakmomentje in en blijft de film over de gehele lijn overtuigen. Iets wat vooral te danken is aan een interessant plot. De relatie tussen Muir en Bishop wordt langzaamaan met veel flashbacks uit de doeken gedaan, maar het is vooral dat heerlijk spelletje dat Muir speelt dat de film de nodige drive geeft. Op de sluwste manier mogelijk toch nog achter enige vorm van informatie komen en ondertussen uitkijken dat hij niet gepakt wordt, ik vond het heerlijk om naar te kijken. Voor de rest ontbreken de nodige clichés natuurlijk niet, iets wat sowieso wel te verwachten is bij het oeuvre van een regisseur zoals Tony Scott. Is dat erg? Neen, eigenlijk niet. De film geraakt er globaal gezien goed mee weg en wat me nog het meeste bekoorde is dat er op het einde niet één of andere kleffe ontmoeting tussen Muir en Bishop wordt getoond. Die laatste weet aan wie hij zijn vrijheid heeft te danken, maar c'est tout.

Ik ben meer bekend met Redford zijn oudere werk (The Sting, Barefoot in the Park, The Chase, ...) en kom hem sporadisch wel eens in iets recenter tegen. Altijd wel de moeite waard en dit is volgens mij één van zijn beste rollen. Het personage van Muir lijkt op het lijf van Redford te zijn geschreven en hij speelt het spelletje van de CIA met graagte mee. Die andere bekende kop is natuurlijk Brad Pitt. Die komt er wat bekaaider af dan Redford, Pitt moet het ook vooral van de scènes in de flashbacks hebben, maar doet toch ook wat hij moet doen. Eenmaal Catherine McCormack op de proppen komt, schiet Pitt in een hogere versnelling en het is dan ook zonde eigenlijk dat er weinig scènes zijn tussen Redford, Pitt en McCormack. De scène in het restaurant is één van de leukste momenten in de film.

Een film die een nummer als Brothers in Arms tijdens een oorlogsscène niet cliché laat klinken verdient sowieso al punten. De regie van Scott overtuigt over de gehele lijn en dat kan ook gezegd worden van de hoofdrollen. De voorliefde voor Redford beïnvloedt misschien mijn waardering, maar dit deed hij toch wel erg goed. Aangenaam verrast in ieder geval.

4*

I look like the Fresh Prince of Belarus

Oorspronkelijk gingen we de Jackie Chan films in chronologische volgorde zien maar aangezien we hier en daar een paar delen hebben gemist zijn we uiteindelijk van dat idee afgestapt en kijken we gewoon waar we zin in hebben. Ik was wel benieuwd naar The Spy Next Door maar mijn kameraad met wie ik de films zie was hier amper over te spreken. Nu liggen onze smaken soms wel wat uiteen dus wou ik de film op zich nog niet meteen afschrijven maar in dit geval had ik hem beter geloofd.

Want The Spy Next Door is een vermakelijke kinderfilm maar stelt voor de oudere kijkers vrij weinig voor. De film resulteert in een Spy Kids meet Home Alone (vooral naar het einde toe) vehikel en dat is nu niet meteen iets voor over naar huis te schrijven. Het grote probleem met deze film is dan ook de toevoeging van de drie kinderen. Zelden zo'n zootje voorspelbare maar vooral vervelende types gezien. Werkelijk geen enkele van de drie is leuk, die Ian is zelfs ronduit irritant, en ze fungeren als een zware domper op de film. Voor de rest is dit een typische familiefilm met een aantal overdreven schurken (die dikke Russische tongvallen!) en een standaard feelgood plot waar een nieuwe vader de liefde van zijn stiefkinderen moet zien te winnen. Het zijn elementen die je praktisch altijd in dit soort films terug vindt maar de tamme uitwerking stoorde me wat. Het hele CIA plot wordt er met de haren bij gesleurd en het 'wapen' waar het uiteindelijk allemaal om draait is maar een flauwe zet. Tel daar dan nog eens de zogenaamde twist bij waar blijkt dat Glaze de verrader is en je hebt een slechte film. Van mij mag Levant er dan ook mee ophouden om films te regisseren want met titels zoals Problem Child 2, The Flinstones en de verkrachting van de Scooby-Doo franchise heeft hij geen goede naam.

De reden waarom het nog enigszins mogelijk is om dit uit te zitten is dankzij de immer geweldige Jackie Chan. De man wordt ondertussen al wel wat ouder, een understatement, maar kan het toch niet laten om hier weer wat stuntwerk te vertonen. Zijn Engels blijft aandoenlijk en qua acteren blijft hij vrij houterig maar het blijft een genot om hem bezig te zien. Hij tovert weer een aantal leukere actiescènes op het scherm waardoor The Spy Next Door toch nog wat punten weet te scoren. Want aan de rest van de cast zal het in ieder geval niet liggen. Ik kreeg het gevoel dat Billy Ray Cyrus op elk moment in Don't break my heart kon uitbarsten terwijl ik in George Lopez continu de moppersmurf hoorde. De kinderen zijn zoals eerder gezegd volstrekt irritant maar hun moeder, gespeeld door Amber Valletta, is nu niet meteen een meerwaarde te noemen. Wel een leuke knipoog trouwens naar Rob B Hood in de vorm van het Chinese lied dat Bob zingt voor Nora.

Neen, dit was het niet echt. Ik blijf een fan van Jackie Chan, anders had ik ook niet de moeite gedaan om al 65 van zijn films te kijken, maar dit is toch één van zijn minderen. Niet zijn slechtste want hij heeft in zijn beginperiode ergere films gemaakt maar dit komt in de buurt. Het erge is dat Chan zelf nog vrij goed is maar werkelijk iedereen anders is vervelend.

1.5*

It's the BIGGEST. It's the BEST. It's BOND. And B-E-Y-O-N-D

The Spy Who Loved Me is alweer het 10e deel in de James Bond reeks. Roger Moore begint aan zijn 3e vertolking van 007 en ook Lewis Gilbert keert terug na eerst het slechte You Only Live Twice geregisseerd te hebben met Sean Connery in de hoofdrol. Ik had eerlijk gezegd mijn twijfels over deze Bond-film.

Jammer genoeg werden die twijfels dan ook direct in de openingsscène waargemaakt. Nog nooit heb ik zo'n lelijke en slecht uitgevoerde ski-scène gezien, dan was die in On Her Majesty's Secret Service toch wel een pak beter. Gelukkig was niet alles slecht aan die scène want het einde waar Bond af een klif springt, zijn ski's dropt en met een parachute voortgaat zag er wel mooi uit. Het was spijtig genoeg maar een opflakkering van korte duur want de resterende 115 die een plot moesten voorstellen waren ontzettend teleurstellend. Het verhaal gaat dat er duikboten worden gestolen. Zowel Britse als Russische (die dan subtiel Potemkin wordt genoemd wat een overduidelijke verwijzing is naar Eisensteins Bronenosets Potyomkin oftewel Battleship Potemkin) maar over de duikboten wordt vaak geen woord gerept. Gilbert vertrouwt in mijn ogen te hard op de relatie tussen Bond en Amasova en hun onderhuidse spanningen. Spanningen die eigenlijk helemaal niet zo spannend overkomen als ze zijn bedoeld want de uiteindelijke climax waar Amasova te weten komt dat Bond haar vriendje heeft neergeschoten wordt armzalig uitgewerkt. Ik had nog even men twijfels toen ze op het einde Bond onder schot houd maar dat wordt dan weer dan veel te simpel uitgewerkt door Bond zijn charme... Het laatste halfuur waar de actie er goed inzit is dan zonder twijfel ook het beste deel van de film.

Met de snufjes zit het in dit tiende deel ook wel goed. Geen 360 graden roterende auto maar wel iets anders met een auto. En dat iets is natuurlijk de Lotus Esprit. Persoonlijk vind ik dit één van de betere vondsten die doorheen heel de film zijn gespreid in tegenstelling tot Little Nellie in You Only Live Twice. Ook Strombergs Atlantis ziet er zeer degelijk uit.

Roger Moore zet wederom een uitstekende Bond neer. Als hij erin slaagt om in de andere delen op hetzelfde niveau te blijven dan passeert hij voor mij Sean Connery die soms een wat mindere Bond op zijn cv heeft staan. Iets wat me in The Man with the Golden Gun al opviel is dat de Bond-girls maar stompzinniger en onlogischer worden. Barbara Bach ziet er net als haar voorgangers niet slecht uit maar mist toch de gave om een deftig personage neer te zetten. Ik mis echt iemand zoals een slimme Jane Seymour of Diana Rigg die voor een Bond-girl een goede en nuchtere actergrond had. Ook Curd Jürgens is een miscast. Nu vond ik het personage Stromberg op zich al niet interessant maar met Jürgens had ik meer het gevoel dat ik naar een vriendelijke, oude opa zat te kijken weliswaar één met koele staalblauwe ogen. Gelukkig bevat The Spy Who Loved Me de Bond-henchman der henchmens en dat is Richard Kiel als Jaws. Wat een geweldig bruut personage! Stalen tanden, beresterk en het vermogen om precies alles te overleven. Ik kreeg even een Michael Myers gevoel. Richard Kiel zet het personage dan ook uitstekend neer, vooral als je bekijkt dat hij die metalen tanden maar een halve minuut in zijn mond kon houden wegens extreme pijn...

Normaal gezien let ik niet echt op muziek in een film. Vaak denk ik op de moment wel van wow, dat is een lekker nummer maar soundtrack cd's zal ik bijvoorbeeld bijna nooit kopen. Met de James Bond reeks is dit anders want de titelsongs zijn juist wat Bond nu echt Bond maakt. Met de vorige delen gingen de nummers in een stijgende lijn maar dat wordt hier jammer genoeg teniet gedaan doordat het nummer Nobody Does It Better meer op een Knuffelrock cd thuishoort dan in een Bond-film. Jammer.

Een mindere 007 maar wel één die een aantal mooie zaken introduceert. Zo is Jaws één van de beste handlangers ooit en zien de effecten er ook in het algemeen goed uit. Daar staat dan tegenover dat het verhaal niet veel soeps is.

2.5*

Wat is nu eigenlijk juist de volgende Bond want op de aftiteling stond For Your Eyes Only maar hier is het Moonraker?

We started off on the wrong foot. Let's stay that way

Via TCM heb ik een serieuze inhaalslag betreffende Katherine Hepburn kunnen doen. Het was niet direct liefde op het eerste gezicht, maar mettertijd begon ik ze meer en meer te waarderen. TCM is er ondertussen mee opgehouden in België en ik vroeg me af waar ik nu mijn onbekendere Hollywood films vandaan moest gaan halen? Wel, de VRT (ondertussen al een paar keer van naam gewijzigd) bracht de oplossing.

Stage Door is gebaseerd op een succesvol toneelstuk, maar van dat originele verhaal schiet blijkbaar niet veel meer over. George S. Kaufman, één van de originele schrijvers, heeft zelfs ooit de opmerking gemaakt dat ze de titel beter hadden veranderd naar Screen Door. Soit, zonder het origineel te hebben gezien durf ik toch te zeggen dat Gregory La Cava hier nog wel een interessante film mee heeft gemaakt. De regisseur liet zijn vrouwelijke cast twee weken voor het filmen begon samenhokken in het pension en baseerde heel veel van de dialogen tussen de dames op die twee weken. Een goede zet als je het mij vraagt, want er zit een zekere schwung in de gesprekken die vooral tot uiting komt in de 'pesterijtjes' tussen Terry en Jean. Die zijn erg snedig en hebben een fijn tempo. Voor de rest een nogal standaard plotje rond een rijke dochter die koste wat het kost op eigen benen wilt staan, maar het geheel blijft wel boeien.

Vooral omdat de cast wel erg sterk is. Nu zou je denken dat dit een heuse ensemble cast is, maar het grappige is dat de meeste actrices pas later echt grote potten zouden breken. Zo was Katharine Hepburn nog maar een jaar of vijf aan het acteren en toch laat ze hier haar klasse al wel zien. De scène waar ze het kantoor van Powell binnen loopt of de scène met de eindspeech zijn sterk. Ginger Rogers zat halverwege haar samenwerking met Fred Astaire, maar zou pas 3 jaar later haar Oscar krijgen voor de film Kitty Foyle. Zij is hier heerlijk op dreef (zeker de interactie met Hepburn is schitterend) en ook Lucille Ball mag er zijn. Die zou later geschiedenis schrijven met I Love Lucy, maar kan hier rekenen op een sterke bijrol. Sowieso weet iedereen wel ongeveer hetzelfde niveau te houden.

Ik kan me in ieder geval meer vinden in de rating op IMDB, iets wat wel vaker het geval is bij dit soort oud Hollywood spul. Hepburn en Rogers zijn het interessantst, maar de rest moet niet onderdoen. Het is vooral op dat punt dat Stage Door zeker en vast een film is die gezien mag worden, het voorspelbare plot daarentegen had wat meer pit mogen hebben. Volgens mij wel één van de oudste films die zich op praktisch op een geheel vrouwelijke cast toespitst?

Dikke 3.5*

Well, I guess you can't break out of prison and into society in the same week

Ik heb lange tijd geleden eens twee boxsets gekocht met telkens zo'n 9 films in van John Wayne. De box was spotgoedkoop omdat het volgens mij allemaal films zijn waar geen rechten meer van bestaan en dus zodoende in public domain zijn terecht gekomen. Meestal duren die films zo'n 45 à 60 minuten maar opeens zat daar dus Stagecoach bij. Eén van de bekendste films van John Wayne en tegelijkertijd zijn eerste van vele samenwerkingen met John Ford.

Maar toch stond ik hier een beetje weigerachtig over want ik blijf Ford een twijfelgeval vinden. Zijn echte westerns (met John Wayne want de rest heb ik niet gezien) vind ik erg sterk maar zijn films in een andere setting (met of zonder John Wayne) zijn vaak een stuk minder. Gelukkig is Stagecoach een volbloed western en is hij over heel de lijn vermakelijk. Vooral omdat er een serieuze vaart in het verhaal zit en dat het over het algemeen wel blijft boeien. Alleen zonde van het personage Buck die schijnbaar voor de komische noot moest zorgen (dit soort personages overleven de tand des tijds jammer genoeg niet) maar gelukkig maken de andere personages in de koets veel goed. De meest interessante was voor mij Dallas vanwege het mysterieuze verleden maar ook types zoals de dronken dokter Boone zijn boeiend genoeg. Sowieso dus één van Ford zijn betere films maar slaagt hij juist op het einde de bal wat mis. Een western staat voor mij gelijk aan toch minstens één shootout en achtervolgingsscène. De tweede categorie wordt sterk in beeld gebracht en daarvoor niets minder dan lof voor de regisseur maar de shootout tussen Ringo Kid en de drie Plummer broers stelt teleur. Hier had Ford volgens mij echt wel veel meer mee kunnen doen.

De eerste samenwerking met John Wayne en John Ford dus maar beiden waren hun groentjes periode al voorbij. Het was zelfs al de 80e (!) film voor Wayne en hij doet het weer zoals vanouds degelijk. Nog jong natuurlijk maar vooral erg natuurlijk qua acteren. Zal waarschijnlijk wel aan Ford te danken zijn want die ervoor zorgde dat Wayne op de set zijn eigen acteren in twijfel bracht en hierdoor zijn echte emoties de bovenhand liet nemen. Claire Trevor neemt één van de meer interessante rollen op zich, namelijk die van Dallas. De chemie met Wayne komt mooi op het scherm over en voelt nergens geforceerd aan, iets dat wel eens wisselen met de films van de western ster. Leuk ook om John Carradine te zien. Als Complete Savages fan herkende ik de trekken in het gezicht van Keith Carradine direct maar vader Carradine weet ook een vermakelijke rol te spelen. Andy Devine is als Buck dus wel de zwakste schakel in het troepje op koets maar wordt gelukkig weggespeeld door Thomas Mitchell die de rol van Boone op zich neemt. Zeker in combinatie met Donald Meek, Peacock de whiskey verkoper, zorgen ze voor nog wat geslaagde humor.

Niet de beste films in de lange samenwerkingen tussen de twee John's (die eer is tot nu toe nog altijd voor The Searchers) maar dit komt toch mooi in de buurt. Een goed verhaal dat in een snelle vaart verteld wordt gecombineerd met een aantal uitstekende acteurs. Jammer dat Ford hier en daar nog een misser begaat maar bon, erg leuk alweer om te kijken.

4*

Anybody here want to double their bet?

Ik heb lang getwijfeld om Stalag 17 eens op te zetten. Ben op zich wel een grote Billy Wilder fan, maar ik heb toch soms wat last met oorlogsfilms. De mix met komedie leek me dan wel weer iets voor Wilder te zijn, maar dan stond dan weer tegenover dat de film rond de twee uur afklokte en dat is bijna nooit een goed teken voor een komedie. Een aantal tegenstrijdigheden dus vooraleer ik aan de film begon en wat bleek? Die tegenstrijdigheden verdwenen niet tijdens het kijken.

Vind dit samen met The Appartment dan ook de zwakste Wilder film die ik tot nu toe heb gezien (dit is nummer 9 als ik me niet vergis) en bovendien ook eentje die precies wel wat uit de boot lijkt te vallen ten opzichte van de rest van zijn oeuvre. Nogal dik opgelegde humor (met onder andere de wel erg karikaturale Animal die meer miss dan hit is) en sommige scènes die gewoon nergens op slaan. Ik begrijp dat realisme misschien niet helemaal vanboven op Wilder's verlanglijstje stond, maar de scène waar Schulz de hoofdpersonages bijna betrapt met de radio om dan uiteindelijk op een verkeerd spoor gezet te worden via een stom partijtje volleybal is gewoon armoede troef. Ik verwacht meer van Wilder, zoveel is duidelijk. Ik had het dan ook heel wat interessanter gevonden mocht Wilder zich gewoon geconcentreerd hebben op het (overigens degelijke) plot rond wie de verrader is. Vanaf het moment dat duidelijk is dat Price de schuldige is en Sefton alles op alles gaat zetten om zijn onschuld te bewijzen wordt de film dan ook vele malen sterker dan al hetgeen ervoor komt.

Ik had wel niet verwacht dat Wilder het aandurfde om dit zo snel na de oorlog te maken. Hoewel, misschien is het niet helemaal de verdienste van de regisseur aangezien het gebaseerd is op een toneelstuk van Donald Bevan & Edmund Trzcinski dat een paar jaar voor de release van de film in première ging. Wat wel de verdienste van Wilder is, is de cast die hij hier voor de camera zet. Zo is William Holden is overtuigend als Sefton en is ook Don Taylor als Dunbar erg degelijk. Otto Preminger daarentegen is wat meer op het randje (vooral in de volleybal scène komt hij er wel erg slecht uit) en Robert Strauss gaat er wel een stuk over. Iets wat ook geldt voor zijn partner in crime, Harvey Lembeck die de rol van Harry Shapiro vertolkt, trouwens.

Mjah, veel zaken die erg goed lopen en toch ook wel wat missers. Het is vooral de mix van humor en het hele oorlogsgebeuren die niet echt goed matcht, maar zoals eerder gezegd kan dat dan misschien wel wat aan mijn smaak qua humor liggen. In ieder geval niet één van de beste Wilder's als je het mij vraagt.

Nipte 3*

Come on baby, don't fear the reaper

The Stand was zo'n miniserie die al gigantisch lang op mij lag te wachten. In de eerste plaats omdat ik het originele boek eerst wou lezen en in de tweede plaats heb ik niet altijd even veel zin in om gedurende zo'n uur of 6 voor het scherm te zitten. Het boek, ook al een serieuze klepper qua pagina's, heb ik een aantal maanden geleden gelezen en wegens ziekte ben ik eindelijk ook eens gaan zitten (of eerder gaan liggen) voor een erg lange zit. Uiteindelijk wel in 3 sessies van 2 uur uitgekeken, maar dat lag eerder aan mij dan aan de miniserie.

Straf eigenlijk dat iets dat 6 uur duurt nog altijd onvolledig aanvoelt. Met Stephen King als verantwoordelijke voor het script kun je er wel gerust vanuit gaan dat het verhaal zijn coherentie blijft behouden en hoewel hij hier en daar een opoffering moet maken (zo worden Nadine en Rita opeens samengevoegd tot één personage), is het wel knap dat hij het verhaal toch nog begrijpbaar weet te brengen. Al laat ik hier wel in het midden of dat ook gewoon niet te wijten is aan het feit dat het originele verhaal nog vers in het geheugen zit. Soit, op zich eigenlijk een simpel goed VS kwaad verhaal en toch.. Het blijft over de gehele lijn boeien, al kent de miniserie net iets meer inzakkingen dan het boek. Visueel kun je bovendien ook niet altijd even goed overbrengen wat King neerschrijft en daardoor verliest zo'n Randall Flagg bijvoorbeeld wat zijn uitstraling. Zeker naar het einde toe wordt het allemaal iets te kitscherig (en ontbrak de verderfelijke sfeer van Vegas) naar mijn zin.

Boekverfilmingen, het blijft iets gevaarlijks natuurlijk. Het verhaal kan je al niet meteen één op één overzetten en als kijker heb je waarschijnlijk een ander beeld van de personages voor de geest. Ook bij The Stand zitten een aantal keuzes waar ik het niet mee eens ben, maar algemeen gezien is hier toch overduidelijk moeite in gestoken. Zo is Gary Sinise een uitstekende Stu Redman, is ook Miguel Ferrer als Lloyd Henreid uitstekend gecast en doen onder andere Adam Storke (Larry Underwood) en Rob Lowe (Nick Andros) het erg goed. Daar staan echter wel miskleunen zoals Corin Nemec (Harold) tegenover. Fijn ook om King zelf in een redelijk grote bijrol te zien, maar dat is niet het enige bekende filmgezicht. Zo hebben regisseursiconen John Landis en Sam Raimi nog een kleine bijrol en mogen ook onder andere Kathy Bates, Ed Harris en Kareem Abdul-Jabbar ook nog opdraven.

Fijn! Een miniserie met best wat hekelpunten, maar ik moet zeggen dat die 6 uur op zich eigenlijk vlotjes zijn gegaan. Zoals te verwachten hier en daar wel een inzakking en niet iedereen is even goed gecast (had toch ook wel heel wat meer verwacht van Molly Ringwald die hier maar een flauwe Franny neerzet) maar over het algemeen heb ik me goed geamuseerd. Of het was de medicatie natuurlijk, daar spreek ik me niet over uit.

3.5*

Don't call me Tiny

Ik heb het lang uitgesteld, maar ik ben blij dat ik toch aan Star Trek ben begonnen. Hoewel ik als sci-fi fan hier moeilijk omheen kon, vond ik het toch wat overweldigend om te zien hoeveel series/films er gemaakt zijn. Na de TOS en de TAS gezien te hebben, ben ik dus aan de eerste zes films begonnen en The Search for Spock is daar de derde van. Een rechtstreeks vervolg op The Wrath of Khan, wat sowieso al de betere van de twee was, en dan ook nog eens een titel die deed vermoeden dat er terug iets met Spock gedaan ging worden. Meer heb je niet nodig om mij warm te maken.

En zowaar, The Search for Spock is nog net een fractie beter dan The Wrath of Khan. Al is het op zich wel jammer dat er niet voor een andere, minder spoilerige titel is gekozen. Temeer omdat Leonard Nimoy echt wel een poging doet om te insinueren dat hij niet in de film zal komen opdraven. Zo laat hij een lange ruimte tussen de namen van Shatner en Kelly (waar zijn naam dus hoorde te staan) en zien we hem pas in volle glorie terug in de laatste 10 minuten. Soit, zoals de titel dus doet vermoeden wordt op zoek gegaan naar Spock en die queeste staat garant voor een aantal erg sterke scènes. De vernietiging van de Enterprise is sowieso al een hoogtepunt, maar ik vond heel het idee dat de kern van de crew gaat rebelleren tegen Starfleet erg vermakelijk. Niet alles werkt even goed, vond vooral de dood van David nogal snel snel afgewikkeld, maar de film heeft genoeg degelijkheid (de 'bezeten' Bones, het einde op Vulcan, ...) om deze score te rechtvaardigen. Interessant ook dat dit eigenlijk een rechtstreeks vervolg is. De overgang van deel 1 naar deel 2 was wat stroef, maar daar is nu niets van te merken. Het lijkt me dan ook wenselijk dat je op zijn minst deel 2 hebt gezien, anders ga je hier wel wat verloren lopen vrees ik.

Hoewel Nimoy dus als personage hier niet al te veel had te zoeken, is zijn invloed op deze film natuurlijk wel erg groot doordat hij de regisseur van dienst is. Een goede keuze, want hij heeft de sfeer van Star Trek in zijn vingers (inclusief verwijzingen naar de TOS zoals bijvoorbeeld de Tribbles) en weet de film een goede drive mee te geven. Ik had ook gedacht dat het gemis van Spock meer ging doorwegen op de cast, maar Shatner en co kunnen blijkbaar perfect hun plan trekken zonder hun geliefde Vulcan. Ik ben wel iets minder te spreken over Christopher Lloyd als Kruge. Lloyd noemt het zelf één van zijn favoriete rollen aller tijden, toch is het teveel een mengeling van Doc Brown en een Klingon. Kruge is in sommige scènes gewoon grappig en dat lijkt me niet echt de bedoeling zijn geweest. Kirstie Alley wou blijkbaar niet meer meedoen en dus werd er op zoek gegaan naar een nieuwe Saavik. Deze rol zou uiteindelijk terecht komen bij Robin Curtis die het op zich nog niet zo slecht doet. Al vond ik Alley misschien toch nog net iets beter. Ook fijn om Mark Lenard nog eens terug te zien als Sarek, Spock's vader.

Dit begint toch een erg degelijke filmreeks te worden. De eerste film had ook zijn goede punten, maar deel 2 en 3 steken er toch net iets bovenuit. De queeste naar Spock vormt een goede combinatie met het Genesis project en het is afwachten wat deel 4 zal gaan brengen. Ik kijk er in ieder geval naar uit!

4*

Admiral, there be whales here!

Er wordt vaak gezegd dat deel 2, 3 en 4 van de Star Trek films een trilogie vormen. De eerste twee sluiten inderdaad naadloos aan elkaar aan, maar na het zien van The Search for Spock had ik het gevoel dat het verhaal wel was afgerond. Wat overbleef was, zoals de titel al deed vermoeden, de terugkeer naar Starfleet. Gelukkig bleek de titel ook nog op een andere gebeurtenis te slagen, want er kwam eindelijk nog eens tijdreizen aan te pas! Het is nu niet dat dat nooit is voorgekomen bij Star Trek, maar de kunde die de reeks met The City on the Edge of Forever bracht zorgde ervoor dat ik hier erg benieuwd naar was.

Bij het derde deel roemde ik Nimoy nog als de perfecte man om een Star Trek film te maken doordat hij de vibe duidelijk in zijn vingers heeft zitten, maar dan besluit hij opeens om een komedie te gaan maken. Een wat vreemde keuze en ook één waar ik als sci-fi fan niet echt op zat te wachten. Al moet ik bekennen dat het op zich nog wel vrij goed werkt. Spock die leert vloeken, het aan de stok krijgt met een punk op een bus, en vooral de scènes met de Russische Chekov (we have found the 'wessel') zijn leuk. Toch maakt Nimoy als regisseur niet altijd de correcte keuze (dat slapstick muziekje bij de achtervolging in het ziekenhuis onder andere) en ligt de ecologische boodschap me er iets te dik op. Hoewel dit deel inderdaad als slotstuk van een trilogie kan worden gezien (Spock die eindelijk terug helemaal de oude is), is dit toch een vreemde eend in de bijt. De filosofische aanpak wordt nu compleet overboord gegooid en het duistere tintje uit de vorige delen wordt nooit echt meer bereikt. Hoewel het vierde deel voor mij tot nu toe het minste deel in de franchise is, is hier gelukkig voor de rest nog wel wat leuks te beleven.

Al komt dat voornamelijk ook door de uitmuntende cast die het geheel naar een hoger niveau weten te tillen. Vind het sowieso al een prestatie dat de hoofdrollen nog altijd aanwezig zijn, maar Kirk en co lijken ook gewoon erg veel plezier te hebben in het spelen van hun alter ego's. Ook praktisch alle bijrollen worden weer ingevuld door de originele acteurs (zo is Mark Lenard weer van de partij als Sarek en is er zelfs een cameo van Christine Chapel en Janice Rand die gespeeld worden door respectievelijk Majel Barrett en Grace Lee Whitney) waardoor dit altijd wel genieten is. Deze keer maar één echte nieuwkomer en dit in de vorm van Catherine Hicks die als Gillian redelijk veel scènes deelt met Spock en Kirk. Geen fantastische actrice, maar ze zorgt voor een leuke combinatie met haar twee tegenspelers.

Moeilijk te beoordelen eigenlijk. Als echte Star Trek film is The Voyage Home niet zo geslaagd, maar Nimoy weet een leuke sfeer op het scherm te toveren en als komedie is het er een aantal keer boenk erop. Dit in combinatie met de originele cast maken het toch weer een vermakelijke zit, al genieten de andere delen mijn voorkeur.

3.5*

Please, Captain, not in front of the Klingons

Ik vind het op zich wel knap dat de Star Trek reeks na 5 seizoenen (3 seizoenen TOS en twee seizoenen TAS) en 4 films nog altijd overeind blijft staan. Niet alles is altijd even goed, maar over het algemeen begint de crew van Kirk toch wel één van mijn favoriete sci-fi bendes te worden. Dat het alsmaar maar moeilijker werd om nog origineel uit de hoek te komen bleek al uit deel 4 (die ging veel meer de komische kant op) en het was maar de vraag wat The Final Frontier ging brengen, toch wel het deel dat het minst wordt gewaardeerd door de fans.

En ik begrijp waarom, want er is wel wat mis met dit vijfde deel in de reeks. Nadat Leonard Nimoy een paar delen had geregisseerd wou William Shatner blijkbaar ook eens een poging wagen, maar die verslikt zich regelmatig in de grootsheid van zijn plannen. Het valt te betwisten of dit echter geheel de schuld van Shatner is, want hij heeft wel serieus wat problemen gehad met het tot stand brengen van The Final Frontier (voornamelijk budget cuts), maar het uitgangspunt werkt gewoon niet zo goed. Hoewel de zoektocht naar God op zich wel interessant is, is de twist dat Sybok de halfbroer is van Spock dat verre van en het zorgt er ook nog eens voor dat Star Trek vervalt in een goedkope soap. Dit deel gaat ook verder met de humor uit zijn voorganger en ook daar wordt de bal af en toe wat mis geslagen. Het is dat het trio Kirk, Spock en Bones uitstekend op elkaar ingespeeld zijn dat ze er hier nog mee weg geraken. Het grootste probleem is echter dat de effecten er wel erg pover uitzien. Met uitzondering van The Motion Picture werden alle voorgaande Star Trek delen qua special effects verzorgd door ILM (Industrial Light & Magic), maar die waren deze keer niet aanwezig. Shatner wou hun er wel bij betrekken, maar het bedrijf was volop bezig met Ghostbusters II en Indiana Jones and the Last Crusade waardoor hij dus het oorspronkelijke einde, dat nogal Dante Alighieri allures had met 10 niveaus van de hel, heeft moeten inkorten. Het gemis is overduidelijk te merken.

Toch neemt dat niet weg dat hier op zich wel wat te beleven valt. De film concentreert zich meer op Kirk, Spock en Bones en die hebben ogenschijnlijk zoveel plezier in hun scènes dat ik zelfs goedgezind werd van hun kampeertripje. Sowieso blijft het erg leuk om de crew, hoewel de leeftijd bij sommigen hun wel wat te parten begint te spelen, te zien opdraven. Ik kan het niet beter omschrijven dan dat het aanvoelt als thuiskomen na lang weggeweest te zijn. De belangrijkste nieuwkomer hier is Laurence Luckinbill die de rol van Sybok op zich neemt. Een personage waar ik eerlijk gezegd wat moeite mee heb (voornamelijk omdat het zo'n atypische Vulcan is), maar hij doet het op zich nog vrij goed.

Inderdaad de minste Star Trek film die ik tot nu toe heb gezien, maar om dit nu finaal af te kraken gaat me dan ook weer wat te ver. Shatner doet een aantal dingen fout, maar doet ook veel dingen goed en ik krijg het gevoel dat hij een veel betere film had kunnen afleveren mocht Paramount hem zijn gang laten gaan. Leuk om eens gezien te hebben, maar geef mij maar één van de vier andere delen.

3*

There is an old Vulcan proverb: only Nixon could go to China

De zesde film alweer in de oude Star Trek reeks. Ergens in augustus ben ik met de serie begonnen en ik moet toegeven dat ik het jammer vind dat de avonturen van Kirk en co nu alweer ten einde zijn. Ongetwijfeld zal er nog wel eens hier en daar een cameo tevoorschijn komen, maar The Undiscovered Country ging toch het laatste wapenfeit van de crew van de Enterprise worden. Nicholas Meyer, die ook het uitstekende Wrath of Khan op zijn naam heeft staan, keerde terug als regisseur waardoor de verwachtingen best wel hoog gespannen waren. Temeer omdat ik hoopte op een degelijke afsluiter na het ietwat flauwe Final Frontier.

En The Undiscovered Country mag er wezen, meer zelfs, het is één van de beste uit de gehele reeks. Wat op zich sowieso al knap is, want het zal niet makkelijk zijn om na 6 delen nog origineel uit de hoek te komen. In deze film wordt er meer gefocust op het politieke gedeelte van Star Trek in plaats van de actie en het werkt goed. De rechtszaak waarin Kirk en Bones terecht staanis uitstekend en Meyer weet in het geheel een perfecte mix te vinden tussen die typische Trekkie humor en een goed plot. De paranoia rond het feit dat de moordenaars van Gorkon nog in hun midden is zorgt voor wat spanning en de film komt nog vrij verrassend uit de hoek door Valeris te laten opdraaien als slechterik. Het is echter het einde dat me echt compleet over de streep weet te trekken. De manier waarop Kirk en de zijnen afscheid nemen van hun leven aan boord van de Enterprise is gewoon erg mooi, maar het voelt ook aan als een afscheid naar de kijker toe. En het is een meer dan waardig afscheid..

Al ben ik er eerlijk gezegd ook wel blij om dat ze hun Starfleet uniform aan de kapstok hebben gehangen, want na 25 jaar beginnen Kirk, Spock, Bones, ... wel serieuze tekenen van ouderdom te vormen. Logisch natuurlijk (en de films spelen daar gelukkig ook op in), maar je voelt aan dat ze op zich toch iets te oud beginnen te worden. Dat neemt gelukkig niet weg dat het nog altijd een genot is om naar Shatner, Nimoy, Kelly en co te kijken. Werkelijk iedereen is terug op zijn post (al is Sulu naar het Excelsior schip gegaan) en er is zelfs nog ruimte voor Grace Lee Whitney als Yeoman Janice. Let trouwens ook nog op een piepjonge Christian Slater als communications officer. Een moeder als casting director hebben, het heeft zijn voordelen. Mark Lenard is ook weer van de partij als Sarek, maar het zijn vooral de nieuwe personages die hier op hun plaats zijn. Zo is Christopher Plummer een uitstekende Chang (die Shakespeare quotes zijn subliem) en ook Kurtwood Smith is leuk als president van de Federation.

De effecten zijn daarbovenop serieus verbeterd ten opzichte van het vijfde deel (al was dat Klingon bloed wel erg slecht) waardoor The Undiscovered op elk gebied een waardige afsluiter is. Toch zonde dat het gedaan is, maar gelukkig staan me er nog een aantal Star Trek series/films te wachten. Ik snap waar de reeks zoveel jaar na datum zijn populariteit nog vandaan haalt.

4*

Why is any object we don't understand always called "a thing"?

Als een sci-fi fan was het een schande dat ik nog nooit iets van Star Trek had gezien. Ergens in augustus 2013 besloot ik hier eens iets aan te doen en heb ik een paar dagen geleden de gehele Original Series gezien alsook de Animated Series. Ik was direct fan van de avonturen van Kirk en co en mijn honger was na de animatiereeks nog altijd niet gestild. Gelukkig zijn er nog altijd de films waar deze The Motion Picture de eerste van is.

En het is een interessante zit geworden maar toch benadert dit niet altijd het niveau van de serie. De grootste stoorfactor voor mij was het hele redesign van de Enterprise. De kleurrijke jaren '60 uniformen worden vervangen door saaie grijze kostuums en gewoon heel het gevoel van herkenning is verdwenen. Daarbovenop wordt ook nog serieus veel tijd gebruikt om het schip in beeld te brengen, de docking scène met Scott en Kirk duurt echt veel te lang, waardoor ik af en toe mijn interesse verloor. Regisseur Robert Wise laat zich duidelijk beïnvloeden door Kubrick's 2001: A Space Odyssey maar het werkt hier gewoon niet. Het lijkt alsof hij (en waarschijnlijk ook producer Gene Roddenberry) eens wouden tonen wat ze allemaal uit hun mouw konden schudden met een groter budget. Toegegeven, de effecten zijn verbeterd ten opzichte van de originele reeks, maar de charme verdwijnt er voor een groot stuk mee.

Gelukkig blijft de interessante touch qua verhaal die de serie heeft nog altijd wel overeind. The Motion Picture vervalt niet in een hersenloos actievehikel maar probeert een intelligent plot op poten te zetten en slaagt daar perfect in. Je moet te vinden zijn voor de filosofische insteek maar het is een aangename verandering ten opzichte van het gebruikelijke goed VS kwaad. Ik vond het trouwens ook wel een leuk idee dat de gehele groep uiteen was gevallen (Kirk geen kapitein meer, Spock op Vulcan, Bones geen dokter meer op de Enterprise) na de serie. Het zorgt voor een aantal leuke reünie scènes.

Ik wist niet dat deze Motion Picture pas zo'n 10 jaar na het eindigen van de originele serie was gemaakt. Ik verschoot er dan ook wel van hoe verouderd sommige personages waren (DeForest Kelley ziet er wel erg slecht uit) maar het is sowieso een pluspunt dat nagenoeg de gehele cast terugkeert. William Shatner is op zich geen goede acteur (hij overdrijft altijd zo hard) maar slaagt er wel in om één van mijn favoriete captains, na Malcolm Reynolds natuurlijk, te portretteren. De interactie tussen Leonard Nimoy en DeForest Kelley blijft heerlijk en de bijrollen van Doohan, Takei, Nichols zijn een meerwaarde.

Als ik eerlijk moet zijn, ik had hier toch wel net iets meer van verwacht. Met het trage verhaal op zich heb ik geen enkel probleem, maar Wise had hier en daar wel wat compacter kunnen filmen. Ik begrijp dat alles bigger & bolder moet zijn bij dit soort films, maar het is daarvoor niet altijd een verbetering.

3.5*

The needs of the many, outweigh the needs of the few

Ik moet toegeven dat ik erg benieuwd was geraakt naar The Wrath of Khan. De eerste film van de Star Trek cyclus was zeker en vast niet slecht, maar ik had al vaker gehoord dat de drie daaropvolgende films van een hoger niveau zouden zijn. Op zich vond ik de filosofische insteek van The Motion Picture wel interessant, het probleem was echter dat Robert Wise er teveel een 'kijk-eens-wat-wij-kunnen-met-een-groter-budget' show van probeerde te maken en de film op sommige punten te lang liet doorgaan. De subtitel van deel 2, The Wrath of Khan, zorgde er in ieder geval voor dat mijn interesse was gewekt, dus vandaag me er eens voor neergezet.

Al vind ik het op zich wel vreemd dat ze hebben besloten om met Khan verder te gaan. The Motion Picture leek me vooral als doel te hebben om de personages buiten de reeks te introduceren en hier gaan ze opeens verder met een personage dat in 1 aflevering in het eerste seizoen heeft meegespeeld. Mij hoor je niet klagen, ik heb de gehele reeks nog niet zo lang geleden gezien, maar dit spreekt de opzet van het eerste deel toch wat tegen. Soit, Khan is dus een personage dat zijn intrede maakte in de aflevering Space Seed en gaat hier op hetzelfde elan verder. De film ontsnapt niet aan een aantal continuïteitsfoutjes, zo heb je Chekov nooit gezien tijdens het gehele eerste seizoen waardoor de herkenning tussen beide personages op zich nergens op slaagt, maar dat betekent niet dat dit niet vermakelijk is. Khan blijft een leuke slechterik en het kat-en-muisspel tussen hem en Kirk is boeiend genoeg om de climax te dragen. Een climax die nog een extra slag uitdeelt met de dood van Spock natuurlijk. Moet toegeven dat ik het zelf ook niet had zien aankomen, dus ik ben erg tevreden. Mooi ook dat de aankleding er ook een stuk beter uitziet dan bij The Motion Picture.

Regisseur Nicholas Meyer en de zijnen hebben trouwens wel wat geluk gehad met Ricardo Montalban. Hoewel ze er zeker van waren dat die wel wou meedoen, was er niemand op het idee gekomen om hem effectief te contacteren. Montalban was inderdaad geïnteresseerd, maar heeft wel zijn opnameschema voor Fantasy Island moeten veranderen. Ik ben blij dat hij dat heeft gedaan, want een andere Khan had een dikke faux-pas geweest uiteraard. De gebruikelijke cast is natuurlijk ook weer van de partij. Shatner blijft weliswaar een nogal beperkt acteur, maar is geknipt voor de rol van Kirk. Kelley, Takei, Doohan, Koenig, ... zijn ook overduidelijk terug in hun sas en ook Nimoy is en blijft de ultieme belichaming van een Vulcan. Hij blijft, hoewel hij de rol eigenlijk beu was, van eenzelfde niveau. Nooit geweten trouwens dat dit het acteerdebuut van Kirstie Alley in de film business was. Een geslaagde rol, al was het even met de wenkbrauwen fronsen wanneer ze continu werd aangesproken als Mr. Saavik terwijl het personage overduidelijk een vrouw was. De reden hiervoor blijkt simpel te zijn: Saavik was in het oorspronkelijke script mannelijk en men is dit vergeten aan te passen in de rewrite. Op zich geraakt Meyer er ook nog mee weg doordat in het zeevaartjargon een vrouw effectief als mannelijk wordt aangesproken omdat er maar één vrouw bestaat, namelijk het schip.

Het klopt dat de eerste film intelligenter in elkaar zat, maar het uitgangspunt van Genesis is op zijn minst even interessant. Daarbovenop is de toevoeging van Khan een erg goede zet en ziet dit er visueel goed uit. De terugkeer van alle belangrijke rollen (de enige die ik mistte was Nurse/Dr. Chapel) maakt het geheel af. Fans van de serie worden hier op hun wenken bediend.

4*

Hokey religions and ancient weapons are no match for a good blaster at your side, kid

Ik was eigenlijk van plan om eindelijk eens aan The Rise of Skywalker te beginnen maar ik zag opeens dat ze in de plaatselijke bibliotheek die geweldige limited editions van deel 4 tot en met 6 hebben. Dat zijn 2-disc editions met op de eerste disc de remastered versie en als bonusmateriaal op disc 2 staat dan de originele versie zoals ze indertijd in de bioscoop is uitgebracht. Hoog tijd dus om eindelijk eens te zien wie er nu effectief eerst schoot: Han of Greedo!

Het is natuurlijk Han maar dat is geen geheim voor de doorwinterde Star Wars fan. Erg fijn om eens de versie te kunnen zien zoals die oorspronkelijk bedoeld was en zonder de latere interventies van George Lucas. Het is voor mij toch de beste versie (zeker omdat je nu die evolutie in Han Solo hebt van meedogenloze bountyhunter die enkel en alleen aan zichzelf denkt naar iemand die terugkeert voor zijn vrienden) maar het blijft toch ook opvallend hoe goed dit in zijn "pure vorm" overeind blijft staan. De effecten staan nog altijd als een huis en hoewel ik me niet kan voorstellen hoe het was om hier indertijd compleet blind ingegooid te worden (je krijgt in die openingcrawl wel erg veel informatie voorgeschoteld en sowieso zit de film vol met exotische wezens en voel je aan alles dat dit een wereld is waar je nog maar het bovenste laagje van wegkrabt), zit het plot ook gewoon degelijk in elkaar. Het is duidelijk dat Lucas nogal veel is gaan lenen bij soortgelijke werelden zoals de Dune saga maar hij doet er voldoende zijn eigen ding mee. Het helpt ook dat je gewoon een aantal erg aimabele personages voorgeschoteld krijgt die er zelfs in slagen om de meest kromme dialogen - want dat kan je niet ontkennen, sommige dialogen zijn echt van een abominabel niveau - nog tot een goed einde te brengen.

Er zit dan ook een hoge soort van funfactor in de vertolkingen van Mark Hamill, Carrie Fisher en Harrison Ford. Was het omdat ze dachten dat de film ging floppen en dat er maar weinig mensen de film überhaupt gingen zien? Geen idee maar het is toch net iets anders uitgedraaid. Er knettert echter iets wanneer dit trio het scherm siert en Lucas maakt ook een goede keuze voor de bijrollen. Acteur Peter Cushing (legendarisch geworden door de Hammer films maar ook door zoveel meer) zou je hier niet verwachten maar die zag blijkbaar wel iets in de rol van Grand Moff Tarkin en terecht. Hij is het perfecte klankbord voor de imposante Darth Vader (een dubbelrol van David Prowse en James Earl Jones in de zin dat de ene zijn lichaam in de strijd gooit en de andere zijn stem) en die korte confrontatie tussen Tarkin en Fisher is genieten. Alec Guinness daarentegen loopt een beetje verloren als Kenobi maar dat komt misschien ook wel omdat hij een aantal van de meer taaiere dialogen voor zijn rekening moet nemen. Verder wel fijn om te zien hoe die typische Star Wars elementen tot hun recht komen (zowel in bijrollen met natuurlijk Kenny Baker als R2D2 en Anthony Daniels als C3PO) maar ook qua soundtrack is dit erg herkenbaar.

Alleen o zo jammer van die slide-achtige overgangen. Het is blijkbaar een soort van ode aan Flash Gordon en Buck Rogers uit de jaren '30 en '40 maar ik blijf het enorm lelijk vinden. Het had echter ook een nuttige bijdrage blijkbaar, want het verbergt op een bepaald moment zelfs het feit dat Daniels maar de helft van zijn C3PO kostuum aanhad.. Naar mijn herinnering zijn de twee hierop volgende delen nog beter maar dat zien we binnenkort wel. Ik denk dat ik gewoon heel de reeks nog eens ga herzien.. Dat is toch ook alweer meer dan 10 jaar geleden.

Dikke 4*

Stir, whip, stir, whip, whip, whip, stir, beat

Het was oorspronkelijk het plan om ten tijde van het kijken van de twee Ewoks films (ergens in oktober 2015) ook deze Star Wars Holiday Special eens te gaan kijken. Het is er - om redenen die ik ondertussen al ben vergeten - niet van gekomen, maar gisteren kwam dit ter sprake tijdens een digitale koffieklets op het werk en bleek er zowaar een versie van goede kwaliteit op Youtube te staan. Vreemd dat die niet verwijderd is aangezien George Lucas er blijkbaar alles aan doet om de mensen te laten vergeten dat dit bestaat.

Dat heeft echter altijd een omgekeerd resultaat, want hoe meer je zoiets probeert te verbergen... hoe meer ik er in geïnteresseerd geraak. Het is echter wel te begrijpen dat Lucas en co dit eigenlijk liefst zo geruisloos willen vergeten. Het blijft me een raadsel wat ze hier juist mee wilden bereiken maar een film waar je gewoon het merendeel van de tijd naar wat onderling geroep van Wookies zit te kijken.. Het werkt voor geen meter (die Ewoks films gebruikten nog een voice-over als vertaling, dat was ook slecht maar dat was nog altijd wel beter gedaan dit) en verder is dit vooral zo'n typisch gevalletje van "je moet het zien om het te geloven". Een Wookie die kookles volgt, een soort van virtual reality softporno, een performance van Jefferson Starship (een voortvloeisel van Jefferson Airplane die met White Rabbit en Somebody to Love misschien wel twee van de meest heerlijke nummers ooit hebben gemaakt) en verder nog een verzameling Stormtroopers die wat Wookies komen terroriseren en zowaar zelfs een geanimeerd stukje waar we voor het eerst kennis maken met Boba Fett. Het is allemaal op zijn minst nogal vreemd te noemen en het duurt ook allemaal gewoon veel te lang. Zeker als er dan nog eens flink wat onderbrekingen inzitten met muzikale intermezzo's.

En toch blijf je kijken en wel om een aantal redenen. Het is fijn om bijvoorbeeld Mos Eisley's Cantina terug te zien maar de grootste aantrekkingskracht blijft natuurlijk het feit dat nagenoeg iedereen uit A New Hope terugkeert voor deze "special". Mark Hamill had in 1977 een auto-ongeluk gehad en moest bij de opnames dan ook danig geschminkt worden om de littekens te verbergen maar daardoor krijgt hij wel een soort van gelige tint. Carrie Fisher komt nog even een liedje zingen en Harrison Ford kijkt de hele tijd rond alsof hij hier eigenlijk echt niet wilt zijn. Het verbaast me echt dat niemand hier zijn veto tegen heeft gesteld, er moet toch op voorhand een script zijn geweest? Verder nog flink wat archive footage/deleted scenes uit A New Hope en blijft vooral nog die Life Day zelf op mijn geheugen gegrift staan. Een soort van Wookie kerstmis waar ik eigenlijk nog altijd niet goed van begrijp wat ze nu wilden bereiken.

Niet alles is even slecht te noemen. Dat nummer van Jefferson Starship vond ik op zich nog wel leuk en ook het animatiesegmentje rond Boba Fett stelt niet teleur, maar het is allemaal te weinig om hier echt een dik anderhalf uur voor te gaan zitten. Een curiositeit die elke Star Wars fan wel eens gezien moet hebben, vooral omdat dit nog met de originele cast is, maar Lucas had met iets beter op de proppen kunnen komen in de tijd tussen A New Hope en The Empire Strikes Back.

1.5*

Why do I get the feeling that we've picked up another pathetic life form?

Een tijd geleden de originele trilogie nog eens herkeken, deze keer zelfs in de originele versies zoals ze indertijd in de bioscoop werden getoond, en ik moet zeggen dat ik eigenlijk wel zin had om de andere delen ook nog eens op te zetten. Het was alleszins al een serieus lange tijd geleden dat ik nog deze The Phantom Menace had gezien maar vooral de podrace stond me nog redelijk helder bij. Ik verschoot er dan ook van dat ik dit nog met 3.5* had beloond, want naar mijn herinnering was vooral het derde deel van de prequels de moeite en was de rest maar vrij povertjes. Eens zien wie er gelijk had: de herinnering of de stem op MovieMeter.

Het is de stem op MovieMeter geworden. The Phantom Menace is een film met flink wat heikele punten maar algemeen gezien zit de film eigenlijk echt nog wel goed in elkaar. Om maar even met het negatieve te beginnen: Jar Jar Binks is een personage dat vreselijk irritant is (dan vooral die combinatie met zijn stemgeluid en taalgebruik) en wat een belachelijk idee om te laten uitschijnen dat Anakin een soort van Jezus is en Shmi niemand minder dan Maria is met een onbevlekte ontvangenis. Het is een detail dat me ofwel vroeger niet is opgevallen of ik heb het simpelweg verdrongen. Ook het plot rammelt hier en daar wat maar langs de andere kant voel je wel het begin van een interessante origin story. In de eerste plaats die van Anakin natuurlijk en hoe hij Darth Vader gaat worden, maar ook de opmars van Palpatine is wel fascinerend om te zien. Beetje jammer alleen dat George Lucas op narratief vlak hier en daar ook wat de mist ingaat, want de toevoeging van Darth Maul en Qui-Gon Jinn is uitstekend en het is dan ook jammer dat het net die twee personages zijn die het loodje leggen. In ieder geval fijn om te zien hoe Lucas er hier in slaagt om voldoende te linken naar de originele trilogie en toch ook een aantal fijne nieuwe dingen weet te introduceren.

Hij heeft ook wel geleerd van zijn fouten en maakt, ook wel doordat de technologie heel wat verder staat, een aantal goede beslissingen qua actie en tempo. Zo is het eindgevecht tussen Darth Maul, Obi-Wan Kenobi en Qui-Gon Jinn een hele verbetering ten opzichte van eender welk lightsaberduel uit de originele trilogie maar ook die podrace blijft na al die jaren nog altijd goed overeind staan. Een prequel dus en dat levert een aantal nieuwe gezichten op. Ewan McGregor voelt nog een beetje onwennig in de rol van Obi-Wan maar Liam Neeson zit er meteen boenk op als Qui-Gon Jinn. Ook Natalie Portman blijkt een uitstekende keuze te zijn als Padmé en het is onvoorstelbaar eigenlijk hoe hard ze op Keira Knightley (en omgekeerd natuurlijk) lijkt. Ik wist de twist nog maar ik durf echt niet zeggen wie wie was op sommige momenten. Jake Lloyd is zo'n typisch voorbeeld van kinderen in films die het niet goed doen, maar het is naar mijn gevoel nog altijd beter dan wat Hayden Christensen er van zou terecht brengen. Verder ook wel tof dat onder andere Ian McDiarmid, Anthony Daniels en Kenny Baker hun rollen van de originele trilogie terug opnemen.

Verbazingwekkend goed eigenlijk. Ik heb het gevoel dat de film erg veel negatieve respons heeft gekregen door een aantal elementen (onder andere Jar Jar Binks) en dat het negatieve onterecht overheerst bij de algemene waardering. Ja, Lucas maakt fouten maar de originele trilogie was ook verre van perfect en The Phantom Menace geeft een nieuw elan aan de gebeurtenissen uit die films. Ben benieuwd wat ik van de overige films ga vinden, ook bij Attack of the Clones lijkt mijn stem helemaal niet overeen te stemmen met mijn score op de site..

3.5*