Opinions

The only thing more terrifying than the last five minutes of this film are the first 90!

Sleepless was de eerste Argento die ik bewust had gekeken en die was me wel vrij goed bevallen. De volgende op het lijstje was deze Suspiria maar die blijkt toch wel dik tegen slagen.

Het acteerwerk was om te beginnen verschrikkelijk laag. Van mij mag Jessica Harper uit de filmwereld verbannen worden maar ook de bijrollen werden slecht vertolkt (Olga anyone?). Wat ook niet echt hielp is dat ik constant het gevoel had dat ik naar een nagesynchroniseerde versie was aan het kijken maar de stemmen leken precies toch overeen te komen...

Volgens Imdb was het ook de bedoeling dat in de balletschool alleen maar meisjes tot 12 jaar zaten. Dit werd tegen gehouden door de producer en er werd besloten om oudere meisjes in de film te steken maar er werd niets aan het script gedaan. Dat hadden ze beter wel gedaan want nu slaagt de helft van de dialogen echt nergens op.

Wat wel een pluspunt was waren de moorden. De eerste moord is werkelijk prachtig in beeld gebracht maar ook de moord op Sara en de blinde man zagen er zeer mooi uit. Dit werd dan ook nog eens mooi uitgespeeld via het visuele aspect van de film met de fleurige maar tegelijkertijd ook duistere kleuren.

Suspiria bevat een aantal mooie scènes maar het idiote script en irritant acteerwerk zorgden ervoor dat ik me doodverveelde.

1.5*

Rondzwervende Ryu

Als groot liefhebber van de Street Fighter reeks was ik al langer benieuwd naar de films. De live-action met Van Damme blijft nog altijd één van mijn ultieme guilty pleasures, maar de rest van de pogingen tot het verfilmen van de games kon ik niet echt waarderen. The Legend of Chun-Li was een ware aanfluiting en ook Street Fighter Alpha had een pak beter kunnen zijn. Ik had vandaag echter ineens nog eens zin in Street Fighter (waarschijnlijk omdat ik me al een hele week voor de kop ben aan het slagen dat ik mijn Gameboy ben vergeten nu ik op hotel zit) en ik hoopte dat ik met The Animated Movie aan mijn trekken ging komen.

En Street Fighter Alpha mag hier toch overduidelijk een puntje aan zuigen. Het verhaal van deze Animated Movie is simpel, misschien zelfs iets te simpel, maar het plot waar Bison (ik heb wel de originele Japanse versie gezien waar de namen van Vega, Bison en Balrog zijn omgedraaid, maar daar kan ik toch echt niet aan wennen) op zoek gaat naar de beste vechters om deze te rekruteren voor Shadaloo staat toch garant voor hetgeen waar Street Fighter om draait. Namelijk een aantal heerlijke gevechten met de iconische personages uit de franchise. Soms voelt het wel wat aan als een samenraapsel van andere reeksen (die scouting dingen waarmee het power level wordt gemeten lijken wel erg hard op die uit Dragon Ball Z), maar dat kan de pret niet deren. Werkelijk iedereen heeft wel zijn five minutes of fame, al had ik wel op wat meer Zangief en Blanka gehoopt, en dat is sowieso een serieus pluspunt. De film weet gelukkig ook wel goed balans te houden tussen verder gaan met het verhaal en de nodige knipogen zoals Ken die bijna een accident heeft met een truck die het logo van Capcom heeft. Soms kunnen dit soort films ook verzuipen in teveel details om de fans te plezieren, maar dat is hier gelukkig niet het geval.

Waarom dan toch 'maar' 3.5*? Het is wat met pijn in het hart alsook met erg veel twijfels, maar de animatie was op sommige punten echt ondermaats. Oké, hoewel de film ondertussen 20 jaar oud is, is bijvoorbeeld het gevecht tussen Balrog en Honda best wel pover. Je moet maar eens op de ogen van Balrog letten, die gaan werkelijk naar alle kanten uit. Gelukkig is de opzet van de gevechten wel geslaagd. De sfeer van de games worden goed benaderd, inclusief een aantal signature moves, en de openingscène met Ryu en Sagat kickt je meteen in de juiste sfeer. Er is maar één scène die echt misplaatst aanvoelt en dat is de naaktscène van Chun-Li. Sowieso de eerste keer dat ik weet dat een bedrijf als Capcom zijn personages zo frontaal naakt laat gaan, maar ik vond het compleet breken met de rest van de film. Het gevecht met Vega daarna is wel heerlijk trouwens, maar dat terzijde. Qua voice-acting ook erg verzorgd trouwens, werkelijk niets op aan te merken.

Ik moet toegeven dat ik nog altijd twijfel tussen een dikke 3.5* en een kleine 4*, maar onder andere de schele ogen van Balrog doen me toch naar de eerste categorie neigen. Wat wel duidelijk mag zijn is dat dit een puike Street Fighter film is. Leuk detail nog met de aankondiging van de toen nog niet uitgebrachte live-action film aan het einde van de credits.

3.5*

Promofilm voor Street Fighter IV

Ik zal altijd leuke herinneringen overhouden aan de Street Fighter reeks. Street Fighter II was één van de eerste spellen die ik ooit speelde op mijn indertijd gloednieuwe Gameboy en niet veel later leerde ik de film met Jean-Claude Van Damme kennen en was de liefde compleet. Die film blijft nog altijd één van mijn favoriete nostalgiefilms en in de loop der jaren passeerden vele games (zelfs ooit speciaal een Japanse NES cartridge gekocht omdat ik dan eindelijk de namen had gelijk ze bedoeld waren) en ook de bijhorende films en series.

Deze The Ties That Bind was de laatste in de rij die ik (dacht ik) nog moest zien en vreemd genoeg is die altijd blijven liggen. Misschien wel omdat ik hem enkel in Engelse audio had, maar daarnet toch eens aan begonnen. Leuk filmpje maar je voelt dat dit vooral bedoeld is als introductie om Viper en Seth in de franchise te introduceren. Het is al jaren geleden dat ik Street Fighter IV heb gespeeld - het nadeel van zelf geen Playstation 3 te hebben - maar ik vermoed dat dit vooral perfect aansluit als introductie op de game. Weinig echt grote verrassingen en ik had wel iets meer personages verwacht, zo'n Zangief of Honda komen gewoonweg niet in heel de film voor en voor sommigen (Balrog onder andere) moeten het echt maar met flitsen doen, maar met zijn speelduur van een uurtje kijkt dit wel erg vlotjes weg. Ryu en Ken blijven het boegbeeld van de reeks maar gelukkig ook nog afwisseling met onder andere Cammy, Chun-Li en Guile. Sakura heb ik altijd vervelend gevonden dus die had van mij ingewisseld mogen worden voor eender wie anders.

Wat ik me nog wel meen te herinneren van Street Fighter IV is dat het introductiefilmpje er wel erg cool uitzag. De hoop dat de animatie van The Thies That Bind van dezelfde kwaliteit is, is ijdel maar ik heb al slechter gezien. Hier en daar wel wat inconsistent qua stijl (de lichaamsbouw van Ryu en ook die van Seth wisselt precies per scène) maar qua actie wel de moeite. Hoogtepunt is het gevecht tussen Cammy en Viper maar de climax was ook nog wel fijn. Ik ben dan ook gewoon een sucker voor het soort films waarbij personages de gehele film lang apart van elkaar zijn en dan uiteindelijk voor het grote eindgevecht allemaal samenkomen. Oké, ze splitsen misschien wel redelijk snel maar toch fijn om Chun-Li en Sakura wat bewakers te zien uitschakelen etc. Wacht ook nog even de aftiteling af voor een after-credits stukje maar dat is op zich redelijk waardeloos. Je ziet namelijk niets meer dan Ken en Ryu die terug aan het sparren zijn, wat vreemd is aangezien ze vlak ervoor afscheid hebben genomen..

Blijkbaar is er ondertussen nog een Street Fighter animatiefilm op de site gekomen, namelijk Street Fighter: The New Challengers (2011). Daar moet ik binnenkort dan ook maar eens achter gaan. Vanwege de korte speelduur kijkt The Ties That Bind erg vlotjes weg maar laat ons eerlijk zijn, meer dan een veredeld promofilmpje is het nu ook weer niet. Alpha Generations en The Animated Movie blijven toch het beste precies. Al is Street Fighter Assassin's Fist ook wel indrukwekkend trouwens.

3*

You ain't felt my tongue yet Ben

Jean Renoir was al langer een regisseur waar ik eens dringend iets van moest gaan zien. Aan keuze geen gebrek (ik heb deze Swamp Water op DVD en La Grande Illusion en This Land Is Mine nog opgenomen liggen van een recente televisie-uitzending), maar het kwam er maar nooit van. Gisteren besloot ik er toch eens korte metten mee te maken en voor de gemakkelijkheid de kortste van de drie films gekozen. De aandachtige lezer zal doorhebben dat dat dus deze Swamp Water is.

Was wel tegelijkertijd de film waar ik het meeste schrik voor had dat hij me niet ging kunnen bevallen. Dit was het Hollywood debuut van Renoir, hij had zijn strepen al wel verdiend in de 15 jaar ervoor in Frankrijk, en anderstalige regisseurs die in Hollywood komen.. Het resulteert toch vaak in een mindere film. Gelukkig pakt dat hier anders uit en blijkt Swamp Water een vermakelijke film te zijn. Niets meer, maar zeker ook niets minder. Ik ben normaal gezien geen gigantische fan van films die zich in een moerasachtige setting afspelen (Green Mansions met Audrey Hepburn bijvoorbeeld was een serieuze teleurstelling), maar Ben is een aimabel genoeg personage om de film te dragen. Film is voor de rest wel vrij voorspelbaar (vanaf de seconde dat je weet dat Keefer nog een dochter heeft dan weet je gewoon dat Ben met haar gaat eindigen en dat zijn relatie met Mabel het niet ga halen) maar stoort op zich niet. De climax waar Keefer meedogenloos één van de Dorson broertjes laat verzuipen in drijfzand is het hoogtepunt.

Wat een heerlijk taaltje trouwens. Ik vraag me eerlijk gezegd af of Renoir als Fransman voldoende Engels beheerste om eigenlijk door te hebben wat zijn personages zeiden. Dat dialect steekt vol met tegenstrijdigheden. Soit, sowieso wel wat bekende namen die hier komen opdraven. Walter Brennan is uitstekend als Keefer en het is wel eens tof om Ward Bond buiten een John Wayne film te zien. Nog een redelijke bijrol is weggelegd voor Walter Huston (vader van John Huston) als Thursday, maar het is uiteindelijk toch Dana Andrews en de mooie Anne Baxter die de show weten te stelen. Altijd wel een meerwaarde als er effectief op locatie (hier dus Okefenokee Swamp Park in de USA) wordt gefilmd in plaats van in een studio.

Leuke binnenkomer dus, maar ik verwacht toch nog net iets meer van zijn ander werk. Zeker La Grande Illusion schijnt de moeite te zijn, moet ik binnenkort maar eens voor gaan zitten. Film is vooral de moeite vanwege een aantal aspecten die mooi blenden. De locatie overtuigt, de cast is degelijk en dan is het ietwat voorspelbare verhaal al snel vergeven en vergeten.

3.5*

Grace Kelly in de rol die ze later ook echt zou vervullen

Zoals ik al bij Mogambo had gezegd had ik gisteravond zin in een kleine Grace Kelly marathon. Na het redelijke Mogambo, waar Kelly teleurstelde was het de beurt aan The Swan. Gelukkig is ze hier weer als vanouds.

De grote kracht van The Swan zit hem zonder twijfel in zijn drie hoofdrolspelers. Garce Kelly, die hierna nog maar één film zou maken voor ze prinses van Monaco werd, acteert met een verfrissende finesse die ze ten tijde van haar Hitchcock films, die ik tot haar beste rollen beschouw, niet meer had gehaald. Haar natuurlijke schoonheid is zonder twijfel ook een leuk visueel extraatje, Kelly is gewoon één van de mooiste actrices die de aardbol heeft belopen. Vaak komt ze sterk tot haar recht in een driehoeksrelatie en dat is hier ook weer het geval. Het afstandelijke tussen haar en Alec Guinness is om van te smullen maar Kelly's rol komt toch het beste tot zijn recht in de scènes met de relatief onbekende Louis Jourdan. Vooral naar het einde toe wanneer ze dan toch voor Jourdan kiest is om van je vingers van af te likken. Gelukkig worden ook de bijrollen sterk ingevuld door Jessie Royce Landis als de moeder van Kelly en door Brian Aherne als haar katholieke oom, die trouwens best wel een leuke voetbal scène heeft.

Het plot heeft op zich niet veel om handen. Alexandra is een prinses die nog altijd niet aan een vent is geraakt en haar laatste hoop is Prins Albert die haar niet ziet staan. Moeder en dochter smeden een plan om toch het hart van Albert te winnen door de leraar van Alexandra er bij te sleuren. Dit is The Swan in een notendop een voor de rest gebeurd er ook niet zo bijzonder veel maar het wordt gewoon uitmuntend gebracht. Zoals hierboven gezegd zijn de scènes tussen de drie hoofdrolspelers bijna altijd geweldig en blijft de film de gehele tijd boeien. De chemie tussen Kelly en Jourdan klikt het beste en het doet je dan als kijker ook goed dat ze uiteindelijk kiest voor de man die ze liefhebt, Jourdan en niet voor degene waar ze mee moet trouwen om de troon weer te veroveren. Het is niet alleen kommer en kwel dat de film kenmerkt maar vaak wordt er ook gebruik gemaakt van best wel leuke humor die zich vooral presenteert in de vorm van de situaties tussen leraar en de rest van het hof.

Een sterke film die naar een hoger niveau wordt getild door zijn cast.

4*

Never Forget. Never Forgive.

Gisteren een 2e herziening van Sweeney Todd gehouden en waar de sfeer me met de eerste kijkbeurt zeer hard kon bekoren was dit nu allemaal wat minder.

Ben niet echt in musical maar zal een film ook nooit afzetten juist omdat het er één is en hier weer van hetzelfde. De songs zijn wel leuk, al zijn ze iets te vaak op hetzelfde ritme gebouwd. Wel een eervolle vermelding van Depp als Sweeney Todd en ook Sacha Baron Cohen speelde eindelijk eens iets anders dan Borat/Brüno/Ali G.

Visueel ziet het er allemaal wel mooi uit, het donkere sfeertje wordt goed neergezet maar het verhaal kabbelt op het einde maar wat voort. Met de eerste ziening was ik benieuwd hoe het nu zou aflopen en was dan ook verrast door de twist aan het slot van het verhaal maar nu kon het me allemaal niet veel schelen.

Een half puntje er af maar al met al toch nog een stevige 3.5*

Princess, each of us has his own private hell to go to

Sweet Bird of Youth was een film die al langer op mijn verlanglijstje stond. Richard Brooks die opnieuw een toneelstuk van Tennessee Williams verfilmde en dit wederom deed met Paul Newman, waarschijnlijk om het terechte succes van A Cat on a Hot Thin Roof te evenaren, het wekte in ieder geval mijn interesse. Het was er echter nog altijd niet van gekomen om de film eens op te zetten maar wat is er idealer dan het einde van examens te vieren met een heerlijke luierdag die gevuld is met games en films? Juist, niet veel.

De toneelstukken van Williams lijken eigenlijk best op elkaar. Ik vind het dan ook vreemd dat het me vroeger nooit is opgevallen dat ze dezelfde stijl hebben (A Cat on a Hot Thin Roof, The Night of the Iguana en deze lijken precies onderdeel te zijn van een trilogie) met aan lager wal geraakte personages. Het voelt allemaal nogal theatraal aan maar juist dat geeft net dat beetje extra aan de soms overdreven vertolkingen van de personages. Toch mist Sweet Bird of Youth iets waardoor het net een gradatie minder aanvoelt dan de hierboven genoemde titels. Het is echter maar een klein hekelpunt in een voor de rest degelijke film die alleen met het einde compleet de mist lijkt in te gaan. Oorspronkelijk was het dan ook de bedoeling dat Chance gecastreerd zou worden en helemaal niet zou eindigen met Heavenly. De film is echter begin jaren '60 gemaakt en ze waren ervan overtuigd dat de film op deze manier niet door de censuur zou geraken. Begrijpelijk op zich maar dit voelt toch aan als een koude douche in vergelijking met het origineel.

Ik ben fan van Paul Newman. Het heeft even geduurd eer ik het doorhad maar er zijn maar weinig rollen waar ik hem niet in kan waarderen, de enige die me te binnen schiet op deze moment is Slap Shot trouwens. Ook dit doet hij weer degelijk en hij lijkt dan ook geboren te zijn voor dit soort rollen. Hij steelt echter niet op zijn eentje de show maar wordt ondersteund door Geraldine Page die de rol van Alexandra Del Lago op zich neemt. De chemie tussen beide is heerlijk en ze hebben een aantal geweldige scènes op hun naam staan. De Oscar voor Ed Begley (Boss Finley) vind ik er dan weer net iets over doordat ik die veel liever naar Page had zien gaan. Pas op, ik zeg niet dat zijn rol waardeloos is, verre van zelfs, maar het is nu ook niet zo bijzonders.

Het is niet de beste Tennessee Williams verfilming die ik tot nu toe heb gezien (en ik heb er gelukkig nog wel wat te gaan) maar in ieder geval is dit een geslaagde film te noemen. Alleen zonde van het gewijzigde einde maar gelukkig is er nog altijd een uitmuntende cast om de film naar een hoger niveau te tillen.

4*

Friends are not deductible

Met The Swimmer ben ik bij de laatste film aangekomen uit het Burt Lancaster thema. Jammer genoeg niet naar From Here to Eternity geraakt, maar The Killers en Brute Force waren interessante films. The Swimmer leek me een nogal vreemde film te gaan worden, maar het zou niet de eerste keer zijn dat dat goed uitpakte dus toch wel met wat verwachting gisteravond voor gaan zitten. Uiteindelijk niet helemaal weggeblazen, maar het is duidelijk dat Frank Perry hier wel wat interessants mee doet.

The Swimmer gaat over Ned Merrill die het bizarre idee heeft gekregen om naar huis te zwemmen. Dit doet hij aan de hand van een aantal zwembaden die hij op zijn weg tegenkomt en elk zwembad brengt een bepaalde herinnering teweeg. Klinkt nogal fragmentarisch, maar gaandeweg begin je meer en meer te begrijpen wat er met Ned aan de hand is. Dat er überhaupt iets mis is, heb je al snel door en hoewel het op zich allemaal nogal voorspelbaar blijft, bleef ik wel tot aan het einde gefascineerd door de waas van mysterie die rond het personage hangt. Niet elke trip naar een zwembad is even goed geslaagd (wat was in hemelsnaam het nut van die scène waar Ned samen met Julie, zijn voormalige babysitter als paarden rondlopen?), maar over het algemeen vormt het een interessante puzzel. Wat op zich nog wel verbazend is, want er waren wel flink wat geldproblemen. Zo heeft Lancaster het producer Sam Spiegel altijd kwalijk genomen dat die gewoon wat gin zat te spelen in Cannes in plaats van zich met de film bezig te houden waardoor Lancaster zelf (nadat Columbia de stekker eruit had getrokken) nog een deel van de film uit eigen zak heeft betaald.

Vooral de moeite omdat Burt Lancaster weer erg lekker op dreef is. De voormalige circus artiest was ondertussen ergens begin 50, maar loopt de gehele tijd rond in een zwembroek en geraakt er wonderwel mee weg. Zijn fysiek blijft imposant, maar hij weet ook indruk te maken in zijn rol. Hier en daar misschien wat te theatraal (de confrontatie in het zwembad van zijn minnares onder andere), maar daar staan dan wel een paar erg geslaagde scènes tegenover. Een van de interessantste stukken is het segment waar hij met Janet Landgard, de voormalige babysitter, zijn reis langs de Lucinda rivier voltrekt. Landgard weet perfect die vertwijfeling (de bekentenis dat ze vroeger op hem verliefd was en zelfs één van zijn hemden heeft gestolen!) van een jonge twintiger te spelen. Klein bijrolletje ook nog voor Joan Rivers, praktisch onherkenbaar, maar de meeste aandacht gaat toch naar Lancaster.

In 2014 is er nog een documentaire uitgekomen over The Swimmer met als ronkende titel: The Story of the Swimmer. Met zijn 140 minuten duurt die een stuk langer dan de initiële film, maar dit is dan ook zo'n film waar veel over verteld kan worden.

Kleine 4*

Swimming Pool

De film begint verschrikkelijk saai en daar had ik hem dan ook bijna afgezet. Gelukkig verschijnt dan Julie, een knappe vrouw trouwens, ten tonele. Het verhaal begint dan interessante wendingen te krijgen, de moord op Franck natuurlijk, maar voor je het dan weet is de film gedaan.

Ludivine Sagnier is een prachtige verschijning voor het oog en kan dan ook nog eens goed acteren al wordt ze op den duur echt teveel als lustobject beschouwd. Charlotte Rampling vond ik dan, in tegenstelling tot de anderen hier, niet echt geweldig acteren. Kreeg het gevoel dat ze precies een plant was.

Men eerste Ozon maar daar zal het ook wel bij blijven.

2*

De personages uit deze Swing Shift Cinderella maakten al eens eerder hun opwachting in een Tex Avery short (ze hadden een cameo in Screwy Truant uit hetzelfde jaar) en ik was dan ook wel benieuwd wat dit ging geven. Het geeft vonken. Het jonge roodkapje wordt al snel opzij geschoven door de geile wolf waardoor de voluptueuze Red in de picture komt. De shorts waar deze twee samenkomen zijn altijd heerlijk dynamisch en dit is daar geen uitzondering op. Deze keer een parodie op Cinderella, met dezelfde personages uit Red Hot Riding Hood uit 1943 trouwens, en dat is toch iets waar Avery in uitblinkt.

4*

Disney's poging tot de verfilming van een geniaal boek

Na de Fourth Kind te hebben gezien, had ik toch zin in weer zo'n ouderwetse animatie film. Ik heb een paar maanden geleden een hele resem Disney films gekocht waarvan er een handvol tussen zit dat ik nog nooit heb gezien. Deze Merlijn de Tovenaar (ik heb hem in het Nederlands gezien) was wat een twijfelgeval want ik kon me nog erg vaag een aantal scènes voorstellen maar meer ook niet. Het moet dan ook een aantal jaren geleden zijn dat ik de film heb gezien maar het einde heeft blijkbaar vroeger toch wel serieus indruk gemaakt want dat zat er nog goed in.

Persoonlijk vond ik dat dan ook één van de mooiste stukjes animatie uit heel de film. De sneeuw, het zwaard in de steen, Arthur die het er komt uit halen en heel het koninkrijk aan zijn voeten. Erg mooi geanimeerd maar eigenlijk ziet heel de film er wel erg mooi uit. Qua stijl ziet het er anders uit dan de meeste Disney films, ik had de indruk dat er meer dikkere lijnen in zaten, maar het ziet er toch weer verbluffend uit op sommige momenten. Ik ben er mee opgegroeid dus dat zal er ook wel wat mee te maken hebben maar ik begrijp echt niet waarom sommige mensen de hedendaagse stijl van animeren boven deze ouderwetse stijl kiezen.. Dit ziet er echt zoveel mooier uit en dat wordt vooral duidelijk in het eindgevecht tussen Merlijn en Madame Mikmak. De transformaties zijn echt ontzettend goed geslaagd doordat beide personages toch nog altijd hun gebruikelijke kenmerken houden, al is dat wel bij elke transformatievorm van Merlijn zo. Disney maakte hier soms serieuze sprongen tussen de verschillende films in animatieniveau en ook dit hier is er een mooi voorbeeld van. De muzieknummers zijn trouwens ook wel weer van een hoog niveau. Ik heb altijd een gemengd gevoel bij muzikale intermezzo's in een film doordat ze ofwel erg goed passen of verschrikkelijk misplaatst overkomen. Ik merk aan mezelf dan ook dat dit meestal onder te verdelen is in twee categorieën, namelijk intermezzo's die totaal niets met het plot hebben te maken enorm enorm droog aanvoelen of intermezzo's die humoristisch getint zijn. De nummers in de films van Disney zijn gelukkig (bijna) altijd van die 2e categorie en dat geldt ook voor deze Merlijn, de Tovenaar.

Het is dan alleen ontzettend jammer dat het verhaal zo bijzonder weinig om handen heeft. Het moet ongeveer een jaar of 4 geleden zijn dat ik voor het eerst mijn handen legde op Arthur, Koning voor Eens en Altijd en daar werd ik verliefd op. Het had alleen niet veel gescheeld of ik had het boek nooit uitgelezen want ik vond het eerste hoofdstuk van het boek (Het zwaard in de steen) waar deze film op is gebaseerd moeilijk om door te geraken. De genialiteit zit hem voor mij in de 3 andere hoofdstukken doordat het eerste soms iets wat te kinderlijk overkomt. Disney slaagt er ook niet in om dit te kunnen ontwijken want qua verhaal is dit allemaal niet echt boeiend. Ik kan me voorstellen dat kleine kinderen enorm kunnen genieten van de transformatiescènes maar de film sleept zich voort van transformatie naar transformatie en dat zorgt ervoor dat de film nogal traag en saai vooruit kabbelt. Dat is natuurlijk wel ergens te begrijpen, ik weet ook wel dat ik niet meer echt tot de doelgroep behoor maar van de andere Disney films die ik tot nu toe heb gezien (en dat zijn er ondertussen al wel wat) kon ik wel enorm genieten. Nederlandse stemmencast is trouwens ook wel van een hoog niveau. In de Engelse versie wordt Arthur door 3 (!) verschillende jongens ingesproken met als resultaat dat het verschil in de stemmen overduidelijk is maar dat hebben ze gelukkig niet overgenomen in de Nederlandse versie. Het valt me op dat ze de films toch altijd met enorm veel respect hebben behandelt, veel beter dan de Vlaamse versies die we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen.

Qua animatiestijl is dit echt weer van een erg hoog niveau. Alles ziet er verbluffend mooi uit en de vele transformaties in de film (plus de eindscène) zijn erg mooi geanimeerd. De Nederlandse stemmen zijn ook van een hoog niveau maar het verhaal is te simpel en te kinderachtig. Wel leuk om Pellinore hier nog in een klein rolletje te zien verschijnen, was altijd wel één van mijn favoriete personages in het boek.

3.5*

Lorenzo the Great

Aah de jaren '90. Een geweldig decennium waarin we een aantal grote namen hun eerste stappen in de filmwereld zagen maken (onder andere Quentin Tarantino met Reservoir Dogs) maar dat voor mij vooral gedefinieerd wordt door een aantal series. Highlander: The Series met Adrian Paul, Xena en Hercules met Lucy Lawless en Kevin Sorbo maar ook Renegade met Lorenzo Lamas. Van dat rijtje was ik Renegade eigenlijk voor een groot stuk al vergeten, maar in de plaatselijke kringloopwinkel kwam ik een double feature DVD tegen met daarop The Swordsman en Gladiator Cop, allebei met Lamas!

Het soort van actiefilm dat je normaliter enkel en alleen op half vergane VHS tapes nog terugvindt maar er is dus iemand die effectief de moeite heeft genomen om The Swordsman en Gladiator Cop (de ene is een vervolg op de andere trouwens) op DVD uit te brengen. De beeldkwaliteit is weliswaar van het niveau van een VHS en de kwaliteit van de ondertitels laat ook flink wat te wensen over maar kom: zelfs dan nog blijkt The Swordsman gewoon nog wel een redelijke film te zijn. De poster geeft een compleet verkeerde indruk (en de plotomschrijving op de DVD ook trouwens, want tijdreizen komt hier niet aan te pas) maar wat overblijft is een vehikel voor Lamas als een agent die dromen heeft dat hij de reïncarnatie is van Alexander de Grote. Het draait allemaal om een gestolen zwaard en één of andere slechterik die dan ook weer denkt dat hij Alexander de Grote is waardoor de twee het met elkaar aan de stok krijgen. Klinkt bekend? Ja, Michael Kennedy en de zijnen gaan wel regelmatig iets lenen bij andere films series. Zo kan Andrew (Lamas) ook visioenen krijgen wanneer hij in aanraking komt met het bloed van een dode, wat als agent natuurlijk wel superhandig is.

Grappig genoeg is Lamas eigenlijk nog het beste aan de film. Het is zo'n acteur die wel een poging heeft gedaan om één van de nieuwe actiesterren te worden, maar ik denk dat hij meer keren getrouwd is dan dat hij een echte kaskraker op zijn naam heeft staan. De rol van Andrew gaat hem echter nog wel vrij goed af en in een film als deze moet er natuurlijk ook nog een mooie jonge deerne aan bod komen (liefst nog eentje die het eerst niet kan vinden met het hoofdpersonage maar later ontdooien ze en is er nog een uit de lucht vallende romantische - doch erg zedige - bedscène) en die rol is weggelegd voor Claire Stansfield. Volstrekt inwisselbaar als je het mij vraagt en dat kan ook gezegd worden van Michael Champion als de grote slechterik. Dit soort bad-guys moet er juist heerlijk op los kunnen schmieren en dat lukt Champion niet. Hij probeert nog wel een zekere vorm van waanzin in zijn performance te leggen maar het komt er niet uit.

Mjah, niet fantastisch maar dat had ik ook niet verwacht. Lamas is geen Van Damme of Lundgren die dit soort nonsens naar een iets hoger niveau weet te stampen, maar ik ben stiekem toch nog wel benieuwd naar de opvolger. Die wordt echter nog een stuk slechter beoordeeld (en lijkt met uitzondering van Lamas ook weinig raakvlakken met The Swordsman te hebben) dus de foute actiefilm liefhebber in mij is benieuwd!

2.5*

Voor het eerst in 1951 dat Avery geen gebruik maakt van een Bulldog in zijn shorts. Meer zelfs, dit is echt iets compleet anders doordat het zich focust op een jongeman die aan de pearly gates bij St. Pieter staat en zijn levensverhaal vertelt. Het probleem alleen is dat hij dat in het slang van de vroege jaren fifties doet en zowel St. Pieter alsook Noah Webster (van de woordenboeken) hem niet verstaan en zijn uitleg letterlijk nemen. Dat resulteert in van die typische Avery visuele humor (cut the mud en dan zie je het personage effectief modder snijden) en dat werkt gewoon erg goed. Blijft fijn om te zien hoe Avery toch keer na keer leuk uit de hoek weet te komen met deze combinatie aan woord/visueel humor.

4*