Opinions

He was the kind that comes along once every thousand years

Ik ben helemaal niet bekend met jazz. Het is een muziekstijl die me op zich wel ligt, maar noem de namen van de bekendste muzikanten en de kans is groot dat ik niet weet over wie je het hebt. Augustus is dit jaar echter jazz-maand in Cinema Zuid waardoor dat de perfecte gelegenheid is om me eens wat meer te verdiepen in de wondere wereld der muziek.

The Savoy King is een ietwat recente documentaire (wel één die blijkbaar tot voor kort nog nooit buiten Amerika vertoond is geweest op het grote scherm) over een wel erg merkwaardige drummer. Chick Webb heeft namelijk als klein kind zijn ruggengraat gebroken, heeft TBC gekregen en is daar nooit volwaardig van hersteld. De dokters hadden hem aangeraden om te beginnen met drummen zodat hij zijn bovenlichaam kon versterken en het resultaat mag er zijn. Webb werd een legende, maar overleed vroeg op 30-jarige leeftijd. Dat was in 1939 en vreemd genoeg bestaat er geen bewegend materiaal van de drummer. Ook interviews zijn erg spaarzaam en regisseur Jeffrey Kaufman probeert dit op te lossen door een foto van persoon x te tonen en via een voice-over materiaal uit biografieën voorgelezen te laten worden door andere mensen. Zo verleent Bill Cosby zijn stem aan Chick Webb, is Billy Crystal Mezz Mezzrow geworden en horen we Kareem Abdul-Jabbar als Dizzy Gillespie. Ik begrijp deze kunstgreep wel ergens, maar ik vind het resultaat niet fantastisch. Zeker niet wanneer je Ella Fitzgerald hoort zingen (daar bestaat gelukkig nog wel materiaal van) en je dan nadien de stem van Janet Jackson hoort.. Het verschil qua geluid en timbre valt te hard op.

Gelukkig is het verhaal van Chick Webb zelf boeiend genoeg om deze euvels te overwinnen. Onvoorstelbaar eigenlijk wat hij allemaal in zijn korte leven heeft gedaan. Daar komt dan nog eens bij dat Kauffman zich niet alleen concentreert op de 'voorgelezen' interviews, maar ook hier en daar echte mensen voor zijn camera weet te halen. De interviews met Gertrude Jeannette, Roy Haynes en John Isaacs zijn erg leuk in ieder geval. Om het geheel wat fris te houden worden de interviews af en toe afgewisseld met archiefmateriaal en dansscènes uit andere films. Zo passeert geloof ik Hellzapoppin' uit 1941 en nog een resem andere films.

Een niet al te bekende documentaire over een voor mij niet al te bekende jazz-muzikant. Het past goed samen, maar voor mijn part mogen ze beide een boost in populariteit krijgen. Het verhaal van Chick Webb is indrukwekkend en Kauffman probeert zo goed mogelijk met het materiaal dat hij ter beschikking heeft een beeld van hem te maken.

3.5*

What Does A Scanner See?

Ik heb de film al een tijdlang in bezit en had hem ook ooit al eens gezien. Toen had ik hem beoordeelt met 3* maar omdat ik me echt niets meer van het verhaal kon voorstellen werd het gisteravond een herziening.

De animatie ziet er eigenlijk best wel speciaal uit. Als ik het goed snap hebben ze dus eigenlijk gewoon heel de film 'normaal' gefilmd om hem daarna, met behulp van een antimatieprogramma à la Photoshop, over te tekenen. Eigenlijk best wel cool ware het niet dat het op het einde toch wel begint te vervelen. Ik had trouwens ook de indruk dat het niet overal even gedetailleerd was, zo leek het soms dat je 'echte' auto's zag i.p.v. de geanimeerde.

Het verhaal begint wel sterk met Rory Cochrane (Dante uit The Last Don) die constant aan zijn hoofd zit te krabben waardoor er allerlei beesten uit zijn haar lijken te vallen. Perfecte weergave van Substance D maar voor de rest is het eigenlijk allemaal niet zo speciaal. Het verhaal trekt zich voort met horten en stoten om uiteindelijk tot een ietwat voorspellend einde aan te komen.

De acteerprestaties in A Scanner Darkly zijn moeilijk te beoordelen doordat eigenlijk het uiteindelijk allemaal animatie is. Wel vond ik Keanu Reeves hier is niet zo verschrikkelijk irritant en nietszeggend. Robert Downey Jr. daarentegen stelde teleur.

Uiteindelijk is A Scanner Darkly eigenlijk alleen doenbaar door zijn animatiestijl want het verhaal kabbelt naar het einde toe gewoon maar voort. Normaal 2* maar voor de zogenaamde zelfmoord van Freck toch een halfje erbij.

2.5*

Wat was eigenlijk de bedoeling van het tekstje van Philip K. Dick aan het einde van de film?

And Bette Davis as the Countess

Ik blijf me altijd verbazen waar TCM hun films vandaan halen. The Scapegoat is een film die hier maar 7 stemmen ((inclusief de mijne) heeft en volgens mij zijn dat allemaal mensen die de film via de zender zelf hebben gezien. Ik ben in ieder geval blij dat TCM ons dit soort onbekendere films kan voorschotelen want je kunt nog lang gaan wachten indien je dit eens op DVD wilt tegenkomen. Ik heb nog een hoop Bette Davis films op mijn wachtlijst staan maar The Scapegoat kreeg vrij snel een voorkeursbehandeling doordat de combinatie van Alec Guiness met Davis wel eens vonken kon gaan geven.

Maar dat doet het dus niet en dat is jammer. Zeker ook omdat het plot op zich wel een zekere potentie heeft. Het is een mengeling van Hitchcock's Stangers on a Train en The Wrong Man maar niet zo goed uitgewerkt. Naar het schijnt zou het gelijknamige boek van Daphne du Maurier (die ook Rebecca schreef, wat Hitchcock dan weer heeft verfilmd) anders in elkaar zitten maar aangezien ik het boek nooit heb gelezen ga ik me hier niet over uitspreken. Wat me vooral tegenstak was de traagheid waarmee het verhaal voortschrijdt. Zeker de dood van Françoise vond ik maar wat povertjes uitgevoerd en daar komt dan ook nog eens bij dat de reden waarom de baron de persoonsverwisseling heeft uitgevoerd al redelijk snel wordt vrijgegeven. Het is dan ook wachten op de uiteindelijke confrontatie tussen beide heren om de film naar een hogere score te tillen maar die climax, hoe goed ik hem ook vond, kan de film uiteindelijk niet redden.

Alec Guinness wordt ook wel eens de man met de tweehonderd gezichten genoemd. Hier zijn het er niet zo veel maar Guinness mag wel één van de leukere rollen spelen die je volgens mij als acteur kunt spelen doordat hij hier een dubbelrol heeft. Enerzijds als de charmante leraar en anderzijds als de slechte baron. Guinness weet ze allebei op een goede manier te brengen en ik blijf dit soort visuele kunstjes toch knap vinden, zeker voor zijn tijdsperiode. Het is echter Bette Davis die hier een tikkeltje teleur stelt. Ze heeft sowieso al een enorm kleine rol, ze komt echt maar in één à twee scènes voor, maar speelt haar personage iets te schreeuwerig. De feeksenrol gaat haar op zich wel goed af (in The Anniversary vind ik haar echt schitterend) maar hier werkt het vreemd genoeg niet zo goed als in bovengenoemde film. De bijrollen zijn degelijk maar niet enorm memorabel doordat de aandacht toch compleet getrokken wordt naar de dubbelrol van Guinness.

The Scapegoat is zo'n film die de tand des tijds net niet heeft doorstaan. Het is dan ook dankzij de geweldige Alec Guinness dat dit nog net op een voldoende uitkomt. Bette Davis fans hebben hier niet zo bijzonder veel te zoeken tenzij ze net zoals ik alles willen gezien hebben. Interessant concept maar het blijft jammer genoeg niet boeien.

2.5*

Eat canteloupe, you bellyaching rhinoceros

Ik ben de laatste tijd bezig met wat meer van de oude Al Pacino films te zien. Ik lijk vooral zijn jaren '70 periode te kunnen waarderen, al was zo'n Sea of Love ook nog wel echt de moeite waard, en dan was deze Scarecrow een aangename ontdekking. Vooral omdat ik hier eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had, maar een film met Pacino in zijn gloriedagen en dan ook nog eens Gene Hackman? Dat kan niet anders dan goed zijn. Enige nadeel was de aanwezigheid van Jerry Schatzberg wiens The Panic in Needle Park ik echt niet goed vond.

En na het kijken van Scarecrow begin ik dan weer te twijfelen of ik die film niet eens een keer moet herzien aangezien dit toch een heerlijke film is. Scarecrow volgt het wel en wee van twee zwervers die vastbesloten zijn om een carwash uit de grond te stampen. Verwacht echter geen grootschalig succesverhaal of iets dergelijks, maar gewoon een mooie ingetogen film over een vriendschap tussen twee tegenpolen. Schatzberg regisseert zonder al te veel poespas en weet vooral de vriendschap erg mooi in beeld te brengen. Een aantal beklijvende drama scènes (heel dat stuk in de gevangenis halverwege) worden geslaagd afgewisseld met een aantal erg leuke (dat telefoongesprek!) momenten. Naar het einde toe krijgt de film helemaal een wrange ondertoon, maar Schatzberg (en tegelijkertijd ook Hackman en Pacino) maakt het nooit te mierzoet en kiest er gelukkig ook voor om de moraal niet te hard door je strot te duwen. Ingetogen en mooi, dat zijn de sleutelwoorden van Scarecrow.

Pacino en Hackman dus. Had niet meteen verwacht dat dat een goede combinatie ging zijn. Beide acteurs hebben goede films op hun naam staan, Pacino misschien nog net iets meer dan Hackman, maar ik vreesde ervoor dat één van de twee de film compleet naar zich toe ging trekken. Verkeerd gedacht blijkbaar, want de vriendschap tussen beide heren straalt van het scherm. Bizar eigenlijk aangezien Pacino later zou melden dat hij met Hackman niet zo bijster goed overweg kon. Het is net een brug te ver om dit van beide de rol van hun leven te noemen, maar het is in ieder geval duidelijk ze allebei erg goed op dreef zijn. Let vooral ook nog op Richard Hackman, broer van, die vooral als stand-in fungeerde en uiteindelijk een rolletje als Mickey in de film wist te versieren.

Tof, zoveel is zeker. Deed me wel wat denken aan Midnight Cowboy, moet ik eigenlijk ook eens opnieuw gaan zien aangezien dat al erg lang geleden is, maar ik heb de indruk dat dit nog net iets mooier is. Een verhaal van vriendschap met hier en daar een wrange nasmaak. Het leven is geen eerlijk/makkelijk en Scarecrow maakt dat op een geslaagde manier duidelijk.

4*

Aan The Scarecrow had ik vreemd genoeg geen herinnering meer. Op IMDB had ik wel 8* uitgedeeld en de short maakt ook gewoon onderdeel uit van de Official Buster Keaton box (die ik 100% zeker volledig heb gezien) maar ik begon hier compleet blanco aan. Ik snap echt niet waarom ik deze kortfilm vergeten ben, want dit blijft over de gehele lijn erg leuk. De achtervolging met de "dolle" hond, heel de setup van het huis waarin zoveel mogelijk plaats bespaard is en natuurlijk de scène waar de kortfilm zijn titel aan ontleent. Erg fijne nonsens waaruit blijkt hoe goed die Keaton eigenlijk was. Met Joe Roberts heb je natuurlijk ook nog een goed klankbord voor de capriolen van Keaton, Roberts is sowieso wel een vaste waarde in deze kortfilms, en let vooral nog op Joe Keaton (vader van Buster) als de boer.

4*

The world is yours

Scarface, the Shame of the Nation begint redelijk gedateerd door het bord waarop staat dat de film een aanklacht tegen de maatschappij is, wat we er aan moeten doen en bla bla bla. Maar eens je je over dit hebt overgezet volgt er een mooi pareltje.

Lichtjes gebaseerd op het verhaal van Al Capone, de enige echte Scarface, wordt hier het verhaal verteld van Tony Camonte. Een jonge lijfwacht die het idee in zijn kop heeft gestoken om de wereld te veroveren. De film opent, na de lelijke title card, sterk met de moord op Big Louis en verliest dit niveau nergens. Het wordt zelfs nog een tikkeltje verhoogt met de shoot-out in Camonte's stalen fort.

Visueel ziet het er allemaal best wel mooi uit. De moord op Big Louis, de moord op Gaffney op de bowlingbaan, de Valentine's Massacre ... Stuk voor stuk niet bloederig maar o zo doeltreffend gefilmd. Muni is zeer sterk als Camonte maar ook de bijrollen tillen de film naar een hoger punt. Zo zorgt Barnet als Camonte's hulpje vaak voor een glimlach op de lippen. Het was dan ook spijtig hoe hij aan zijn eind kwam. Tegelijk sneu en aandoenlijk wanneer hij uiteindelijk toch de naam onthoud van degene die belt. Ook Karloff speelt een leuke rol.

De versie uit '32 is zonder twijfel beter als de remake uit '83 maar ook hier zijn er soms een paar zaken die niet echt kloppen of zeer gedateerd aanvoelen (de vuist op vuist gevechten bijvoorbeeld) maar dit stoort nooit hard.

4*

So say good night to the bad guy!

De laatste tijd ben ik me wat aan het amuseren met het herkijken van films die ik in geen jaren meer heb gezien. Mijn stem voor Scarface dateerde van december 2008 en eigenlijk wist ik nog bitter weinig van de film. Het verbaasde me dan ook dat ik dit met een povere 3* had beloond dus hoog tijd om eens een herziening te doen. De film bleek wel een veel langere zit te zijn dan ik in eerste instantie had verwacht, maar gelukkig is daar weinig van te merken.

Weinig is echter niet niets en dit had wel ietsje korter mogen zijn. Op zich is er met de intrige Sosa/Montana niets mis en zorgt het voor een degelijke climax, maar het sleept allemaal wel wat aan. Je weet dat Montana de verkeerde richting is aan het opgaan maar om dan nog eens even zijn andere kant te laten zien doordat hij de hitman van Sosa vermoord omdat die een vrouw en kinderen wilt opblazen.. Het had voor mij echt niet gehoeven en het haalt de vaart nogal uit de film. Dat, en natuurlijk dat volstrekt belachelijke einde. Dat was iets dat ik me nog wel redelijk goed voor de geest kon halen, de herinnering was zelfs iets erger dan de realiteit, maar het blijft enorm frustrerend om Montana in de rug neergeschoten te zien worden door zo'n enorm belachelijk maar stoer bedoeld personage. Zonde, want voor de rest doet Brian De Palma (en Oliver Stone aangezien die het script schreef) echt wel veel goeds. Je zit naar een typische rise & fall te kijken waarvan je perfect weet hoe het gaat eindigen en toch blijf je gefascineerd naar de film kijken. Hier en daar een aantal scènes die vandaag de dag de stempel iconisch mogen hebben en het blijft toch ook fijn om die in hun originele context te zien.

Ik heb wel nooit geweten dat het Giorgio Moroder was die de soundtrack voor zijn rekening nam. Toen ik dat op de openingscredits zag, had ik er mijn twijfels bij en die zijn achteraf niet echt verdwenen. Af en toe enorm ongepast en totaal niet passend bij de sfeer die de film wilt uitstralen en toch werkt het langs de andere kant verrassend vaak. Tony Montana zal verder ook nooit mijn favoriete Al Pacino rol worden (ik heb hem altijd fijner gevonden in Carlito's Way, al is dat ook weer zo'n filmpje dat ik in geen jaren heb gezien) maar dit doet hij natuurlijk wel erg fijn. Ik ben echter nog het meest gecharmeerd door Michelle Pfeiffer die hier als een soort van Blondie-kloon in laag uitgesneden jurkjes paradeert en misschien wel één van de leukste scènes in de film voor haar rekening neemt: die waarin Pacino haar hoed steelt en op zijn hoofd zet. Door haar reactie in die scène begrijp je gewoon waarom ze beslist om toch met hem te trouwen en dat is iets dat anders echt te geforceerd had geweest. Steven Bauer is nog een goed klankbord voor Montana als Manny Ribera maar verdwijnt op den duur een beetje geruisloos uit beeld.

Ik dacht dat dit ook veel nauwer aansloot bij de Howard Hawks film, maar De Palma refereert maar een aantal keer en het is niet zo'n kopie als ik in eerste instantie dacht. Ook dat is een film die ik in geen jaren meer heb gezien, zo zie je maar dat je sommige films gewoon op andere momenten in je leven moet kijken. Niet Pacino's beste en heel de tienerjongens hype die hier idolaat van zijn is een jammerlijk gevolg maar het blijft wel een degelijke film.

4*

Jeepers, I love you Johnny

De kans om een Fritz Lang film op het grote scherm te zien, ik laat het niet liggen. Het liefst zou ik wat meer van zijn Duitse periode zien omdat zijn Amerikaanse werk me tot nu toe wat teleurgesteld heeft. Fury was weliswaar erg goed, Woman in the Window werd compleet onderuit gehaald door het einde (blijft nog steeds één van de vreselijkste keuzes die ik een regisseur ooit heb weten maken) en over Moonfleet begin ik liever niet.

Ik stond bovendien een beetje weigerachtig ten opzichte van deze Scarlet Street doordat het meer een herhalingsoefening leek te zijn van Woman in the Window. Je kunt beide films moeilijk los van elkander kijken en ze hebben ook een aantal gebreken waardoor het telkens een net-niet film wordt. Lang haalt hier eenzelfde plot boven rond een oudere, eenzame man (Edward G. Robinson) die verliefd wordt op een femme fatale (Joan Bennett) en daardoor serieus in de problemen geraakt. Het voordeel aan Scarlet Street is dat Lang zijn film hier wel erg sterk weet te eindigen. Cross die Kitty vermoord, de rechtszaak waar Johnny schuldig wordt bevonden en dan natuurlijk de flash forward waarin Cross nooit een cent van zijn schilderijen heeft gezien en er zelfs niet in slaagt om rechtvaardigheid te doen gelden. Toch is jammer genoeg niet alles even denderend te noemen. Zo is heel het plot met de verdwenen man van Adele, Cross zijn vrouw, wat van de pot gerukt (het lijkt meer iets voor in een soap waar een personage dat er jaren geleden is uitgeschreven opeens terug verschijnt) en had de film beter tot zijn recht gekomen als hij wat compacter was geweest.

Opnieuw Edward G. Robinson en Joan Bennett als duo dus en dat lukt opnieuw erg goed. Het is natuurlijk meer een herhaling van zetten, maar ze blijven goed op elkaar ingespeeld. Zeker Robinson is erg sterk en steekt nog een extra tandje bij naar het einde toe. Robinson en Bennet zijn trouwens niet de enige uit het Woman in the Window team die terugkeren, want ook Dan Duryea doet weer mee. Die vond ik echter nogal zwak in zijn rol van Johnny. Het klikte ook niet zo goed met Bennet had ik de indruk.

Zoals gezegd kun je Scarlet Street en Woman in the Window niet los van elkander zien. Zo krijgen ze ook dezelfde score, weliswaar om andere redenen, maar het is moeilijk om de ene beter dan de andere te vinden. Het is vooral een fenomenale Robinson en een subliem einde waarmee Lang punten weet te pakken.

3,5*

Without my guidance you'd never survive the ordeal. Without your courage I could not even attempt it

Het jaar 1970 was een productief jaar voor Dracula en Christopher Lee. Je had de twee Hammer films (Taste the Blood of Dracula en deze Scars of Dracula), maar Lee speelde ook de rol in Jesus Franco's Nachts, Wenn Dracula Erwacht en had zelfs een cameo in Jerry Lewis zijn One More Time als de bekende graaf. Taste the Blood of Dracula vond ik tot nu toe de zwakste uit de Hammer reeks, heb ze wel nog niet allemaal gezien, dus ik wist niet goed wat te verwachten van deze.

Onterecht blijkbaar, want Scars of Dracula is weer van het oude vertrouwde niveau. Ik ben er nog wel niet goed uit wat voor een regisseur Roy Ward Baker is (ik kan zijn Hammer periode nog niet zo goed rijmen met bijvoorbeeld het uitstekende Don't Bother to Knock, een aanrader wie Marilyn Monroe eens in een diepgaandere rol wil zien), maar dit doet hij wel goed. Het is sowieso één van de meest sfeervolle delen uit de reeks. De hoofdreden waarom ik fan ben van de Hammer films is dat ze hun decors altijd wel goed verzorgen en wat Baker hier soms aflevert (zeker de afgrond wanneer Paul uit het raam klimt) is indrukwekkend te noemen. Het is dan ook zonde dat niet alles even goed overkomt op het scherm. Zo zijn de vleermuizen de voornaamste smet op het geheel, zeker als je bekijkt dat die effects van eenzelfde niveau zijn als de vleermuizen uit de 1931 Dracula met Bela Lugosi in de hoofdrol.

Ook wel één van de bloederigste delen precies. Ik kan me vergissen, er zit nu eenmaal best wel wat tijd tussen mijn initiële kijkbeurten, maar kan me niet direct scènes zoals de dood van Paul (die gespietst tegen een muur wordt teruggevonden door Simon in de kamer van Dracula) voor de geest halen. Soit, wederom de terugkeer van Christopher Lee als de graaf en ik blijf fan van de man. Die bloeddoorlopen ogen, die uitstraling, ... Hij blijft voor mij toch de übervertolker van het personage. Voor de rest weer de vertrouwelijke Hammer elementen zoals de nodige mooie vrouwen waarvan bepaalde aspecten nog eens goed in de verf worden gezet.

Alweer het zoveelste deel in de Dracula cyclus, maar wel één die meer als 40 jaar na uitkomen nog goed overeind blijft staan. Visueel over de grote lijn dik in orde en qua sfeerschepping kan Scars of Dracula zich meten met de beste vampierenfilms. Christopher Lee zuigt alle aandacht naar zich toe waardoor de overige cast nooit echt uit zijn schaduw geraakt.

Dikke 3.5*

A tale of two girls who become nuns

De Scary Movie franchise is altijd wat een guilty pleasure geweest. Ondertussen was het al wel jaren geleden dat ik me nog eens aan een episode had gewaagd maar ik verheugde me toch ergens wel over dit nieuwe deel. Er zat deze keer 7 jaar tussen het vorige deel en in die jaren was er wel wat materiaal te vinden dat je kon parodiëren maar de vernietigende reviews leken uit te schijnen dat Zucker en co daar niet in was geslaagd. Ach, slechter dan Movie 43 kon dit volgens mij niet worden dus gisteren eens voor gaan zitten.

Wel een erg korte speelduur trouwens. Uiteindelijk klokt de film inderdaad af op ongeveer 86 minuten maar daarvan is er wel een kwartier aan aftiteling (met tussenin wat bloopers) nodig en dat is nu wel vrij pover, zelfs voor dit soort films. Op het einde ook nog een extra scène met Charlie Sheen en Lindsey Lohan en aan die twee is ook het merendeel van mijn score te wijten. Het blijft allemaal vrij flauw maar de openingsscène voldeed eigenlijk vrij goed aan mijn verwachting en ik zie Sheen gewoon erg graag spelen. Daarbovenop haalt Lohan hier ook wat zelfspot boven (dat gilletje wanneer ze de uitkomst van haar rechtszaak ziet) en dat kan ik altijd wel waarderen. Jammer genoeg verdwijnen ze vrij snel van het scherm maar gelukkig krijgen we Snoop Dogg/Lion in de plaats en die is ook altijd wel vrij leuk. Daarna gaat het echter serieus bergaf en wordt de ene na de andere slechte scène afgewisseld met hier en daar eens een wat leuker gevonden momentje. De parodieën hadden echter wat frisser gemogen, de twijfel tussen good & evil bijvoorbeeld hadden we ook al eerder gezien, want nu voelt het allemaal iets te hard aan als een herhaling van zetten uit soortgelijke films.

Wel zonde dat er geen Anna Faris of Regina Hall aan te pas komt. Toch wel de boegbeelden van de reeks maar eerlijk is eerlijk, Tisdale doet het nog niet zo waanzinnig slecht. Toegegeven, het is overduidelijk geen van bovenstaande dames maar ze vult haar rol nog vrij goed in. Het is eerder Simon Rex als Dan die vreselijk ongrappig is. Voor de rest nog wat vreemde bijrollen (Heather Locklear was blijkbaar nog een gunst aan Sheen verplicht uit hun tijd van Spin City) waarvan de ene al meer geslaagd is dan de andere. Een Mike Tyson bijvoorbeeld stelt niets voor maar een Terry Crews is hier wel op zijn plaats.

Slechter dan Movie 43 is het niet en daar ben ik erg blij om. De essentie van de film is meer niet geslaagd dan wel maar de toevoeging van Sheen, Lohan en Snoop Dogg is gewoon heerlijk flauw. Zou eigenlijk de andere delen nog maar eens moeten gaan herzien om dit goed te kunnen plaatsen.

1.5*

Vermakelijke Bud Spencer zonder Terence Hill film

Een tijd geleden heb ik een hoop Bud Spencer & Terence Hill films op de kop kunnen tikken. Althans, ik dacht toch dat het films van het duo waren maar eenmaal thuisgekomen viel me op dat er een aantal films tussen zitten die alleen maar Spencer bevatten. Eerlijk gezegd had ik dan ook mijn twijfels of dit wel leuk ging zijn want een duo kun je toch niet zomaar uit elkaar halen maar gisteravond dan toch de gok maar eens gewaagd.

En wat blijkt? Dit is gewoon een erg amusante film. Qua verhaal moet je hier natuurlijk niet veel bijzonders van verwachten en het is echt niet dat dit soort films de sci-fi wereld op zijn kop zouden gezet hebben maar het is gewoon zo cheesy en charmant dat het leuk wordt. Onder andere het zilveren ruimtepak van H7-25 en natuurlijk zijn fotonstraal ding zijn te fout voor woorden. Het toestel kan werkelijk alles en het zorgt dan ook wel voor een paar amusante scènes, al kreeg ik het op het einde echt wel serieus op mijn heupen van het continue reverse/fast forward tijdens de gevechten. Het onderbrak de actie toch wel een beetje. In ieder geval zitten hier ook wel een paar erg leuke knokpartijen in die zich met gemak kunnen meten met menig gevecht van Bud Spencer & Terence Hill tesamen. Iets meer variatie in de soundtrack had trouwens ook wel gemogen want I'm the Sheriff is het enige nummer dat ik me kan herinneren, het wordt dan ook gemakkelijk zo'n 10x tijdens de film gespeeld.

Van het duo Spencer & Hill is Spencer toch altijd wel mijn favoriet is geweest. Een enorme brompot die blijkbaar niets liever doet dan menig bad-guy op hun gezicht te slagen, wat kun je er niet goed aan vinden? Hij doet het in ieder geval erg leuk maar het amusantste blijven de beginscènes met Cary Guffey die H7-25 speelt. Cheesy dialogen die altijd op hetzelfde uitdraaien (hoeveel keer heeft Spencer niet gevraagd wat H7-25 zijn naam was?) maar het geeft wel een zekere charme aan de film. Schitterend ook om Joe Bugner nog eens te zien verschijnen, zijn naam zei me op het eerste zicht niets maar vanaf dat hij met zijn smoel in beeld komt, schoot zijn rol uit Street Fighter me direct terug te binnen. Hij dient hier wel een beetje als een vervanging voor Hill maar doet dat in ieder geval goed.

Tegen verwachting in een erg leuke film. Spencer blijft nog altijd een held en heeft hier weer wat lekkere knokpartijen maar ook de wisselwerking met de kleine Cary Guffey is erg fijn. Fijn science-fiction sfeertje met veel felle lichten en bijzondere toestellen die blijkbaar werkelijk alles kunnen. Het vervolg heb ik hier ook nog liggen dus die binnenkort ook maar eens opzetten.

3.5*

De kat van de buren

Zoals elk kind was er een tijd dat ik helemaal zot was van Jommeke. Er was gewoon iets erg fijns aan die strips die mijn toen nog erg kleine striphart sneller deed kloppen maar na een tijd was het vet wel wat van de soep. Ik ben de reeks nog trouw blijven verzamelen tot het nummer 250, wat geloof ik het laatste album was waar Jef Nys zelf nog aan heeft meegewerkt (?), en als kind heb ik ontelbaar veel keren de VHS van deze De Schat van de Zeerover gehuurd in de plaatselijke bibliotheek. Het was het type film dat ik eigenlijk nooit meer verwachtte terug te zien.

Zeg nooit nooit, want vandaag was het dan eindelijk zover. Er stonden me nog flarden van de originele strip en van deze verfilming bij maar dit is het typische soort film dat de tand des tijds absoluut niet heeft doorstaan en waar ik me eerlijk gezegd afvraag of het anno 1968 al niet op het randje was. Zo wat op hetzelfde niveau als die andere beruchte stripverfilming uit ons landje (Kiekeboe: Het Witte Bloed) en waar ik eigenlijk niet goed van weet wat ik er van moet vinden. Met mijn bijna 29 jaar ben ik verre van het doelpubliek, maar als je dit puur als film bekijkt is het echt gewoon waardeloos te noemen. Jef Nys (de tekenaar van Jommeke dus) verfilmt zijn eigen strip nagenoeg letterlijk en neemt naast de regie dan ook nog eens het geluid, de cinematografie, het script en een bijrol voor zijn rekening. Die bijrol mag je trouwens eigenlijk meer als een cameo bezien, want hij verleent zijn stem aan Flip die misschien één of twee zinnen mag spreken. Elk personage krijgt zijn eigen deuntje dat dan ook nog eens eindeloos herhaalt moet worden, de fameuze schat bestaat uit chocolade munten die je vindt ten tijde van Sinterklaas en de cast is gewoon erg belabberd.

Het ironische is dan ook dat je in het begin van de film zoiets hebt van ok, het zijn kinderen en dat zijn niet altijd de meest goede acteurs. Nys maakt er dan ook nog eens een heuse familieaangelegenheid van aangezien er maar liefst 5 mensen met die achternaam een hoofd- of bijrol voor hun rekening nemen waaronder dus Jommeke (Dirk) en Filiberke (Mark). De stroper is echter een volwassen Nys (Karel) en die is zowaar nog slechter dan de kinderen. Je kunt het je eigenlijk amper voorstellen en toch is het zo. Zelden een film gezien waar er nu eens echt geen enkele acteur of actrice ook maar iet of wat niveau weet te behalen. Ze krijgen natuurlijk ook niet het makkelijkste materiaal voor de kiezen, want de dialogen zijn nu niet bepaald van een hoog niveau te noemen. De selectie quotes die hier en daar op de pagina verzeild zijn geraakt zeggen al genoeg. Verder nog wat van die typische kolderhumor waar Filiberke over een poortje valt en Jommeke zich een breuk lacht en ook hier vraag ik me af of dat anno '68 nog als grappig werd gezien.

Ik had dit blijkbaar ooit eens gewaardeerd op 2* maar dat is het toch net niet waard. Het dikke uurtje lijkt veel langer te duren en er is eigenlijk echt weinig goeds aan heel deze film te noemen. Knap dat Nys praktisch alle aspecten van de film voor zijn rekening neemt, maar misschien had het toch geen slecht idee geweest om wat professionelere mensen in te huren. Langs de andere kant zijn we meer dan een halve eeuw verder en is Nys ook alweer meer dan 10 jaar dood en wordt er toch nog steeds over de film gesproken...

1*

Kutsoufflé

Ik moet ooit eens iets van Schatjes hebben gezien of gelezen want ik zat met het idee dat dit een soort van Home Alone film was waar kinderen het huis pantseren tegen indringers. Het was oorspronkelijk dan ook helemaal niet het plan om naar deze film te kijken maar we haalden Rango uit de DVD speler, zetten de televisie op en de film begon juist. De eerste 10 minuten wat afgewacht om te zien of we dit verder gingen zien of toch maar voor een andere film gingen gaan maar zoals je kunt raden is het dus bij Schatjes gebleven. En het was een stuk leuker dan ik had verwacht.

Want wat een heerlijke asociale familie krijgen we hier te zien! Ik ben voor de rest niet zo enorm bekend met de Nederlandse film (met Flodder en De Lift als uitzondering) maar de manier waarop dit meer en meer escaleert is erg leuk. Dit is dan ook het soort film dat vandaag de dag niet meer gemaakt zou mogen worden (de manier waarop de vader zijn twee jongste kinderen op de kast smijt!) maar in 1984 mocht het overduidelijk nog. En daar ben ik blij om want het resultaat is een film met een aantal legendarische scènes. Alleen jammer dat de climax zo vreselijk slecht is gefilmd want het is gewoon veel te donker waardoor je amper iets ziet van de achtervolgingen doorheen het huis. Gelukkig zijn er nog een aantal heerlijke what the fuck momenten zoals die tennisknul die opeens in zingen uitbarst die ervoor zorgen dat er toch nog wat te beleven is. Heerlijk abrupt einde ook met de ouders die gewoon in een put rijden (niemand die dat hoort natuurlijk) en meteen worden bedolven onder asfalt. Om dan nog eens af te sluiten met zo'n stom titelschermpje waar verder wordt uitgelegd wat er met de kinderen is gebeurd. Elke film zou ik hiervoor afrekenen maar Schatjes weet er mee weg te komen. Vraag me dan ook af hoe deel 2 in elkaar zit.

Schatjes heeft een nogal disfunctionerend gezin als hoofdrol maar wel één dat lekker in mekaar zit. Zo is de keuze om Peter Faber als de vader te casten een geweldige zet geweest doordat die de film compleet naar zich toe weet te werken met zijn uitbarstingen, zeker het einde is gewoon één lange tirade van Faber, maar zeker ook vanwege de wisselwerking met Geert de Jong die de rol van de moeder op zich neemt. Heerlijk vitten op elkaar maar de echte sterren van de film blijven toch die kinderen. Geen idee wat er voor de rest van hun carrière is gekomen maar Akkemay, Frank Schaafsma en de broertjes Zomer zijn wel heerlijk op dreef en vormen de ideale tegenstanders voor pa en ma.

Tegen alle verwachting in een geslaagde film. De lage score hier verbaast me dan ook eerlijk gezegd wat maar ik heb me in ieder geval wel geamuseerd. Vooral het feit dat het van kwaad naar erger gaat op zo'n heerlijk overdreven manier is erg geslaagd, alleen jammer van de donkere beelden naar het einde toe. Misschien het vervolg toch ook maar eens te pakken krijgen of zou Vier zo vriendelijk zijn om hem volgende week uit te zenden?

3,5*

Hey, Hong Kong Fooey. Watch the fists of fury

Toen ik een paar dagen geleden weer een animatiefilm van Scooby-Doo achter de rug had was ik van plan om me nog eens te wagen aan de twee (of zijn het er ondertussen alweer meer?) live-action verfilmingen. Na Space Jam besloot ik dus om nog een stukje nostalgie die avond te laten starten en ik stak de VHS (lekker oldschool) in de videorecorder in de hoop dat het nog goed afspeelde. Na de Space Jam trip down nostalgia lane was ik benieuwd hoe dit ging uitdraaien.

Jammer genoeg is dit slechter uitgedraaid dan ik me herinnerde. Nu was het al wel een serieuze tijd geleden dat ik deze film had gezien maar tijdens het kijken irriteerde ik me aan nogal veel veranderde aspecten. De kostuums en designs zijn in ieder geval wel geslaagd en op dat gebied is Scooby-Doo wel een leuke zit. Er zitten een aantal verwijzingen in naar de oude afleveringen en iedereen droeg zijn correcte kleding. Heel de setting van het Monstereiland voelt getrouw aan en zou dan ook rechtstreeks uit een aflevering kunnen komen. Tot hier toe eigenlijk de pluspunten want qua verhaal is hier wel vrij veel op aan te merken, althans toch wanneer je een grote fan bent van de originele animatiereeks (en zijn spinoffs) zoals ik dat ben. De grootste stoorfactor moet toch de break-up tussen Mystery Inc. zijn want dit past werkelijk totaal niet in heel de lijn die in de loop der jaren is opgebouwd. Oké, je moet natuurlijk een verhaal hebben om rond te bouwen en het is redelijk moeilijk om afleveringen van 20 minuten om te bouwen naar een volledige film maar de animatiefilms bewijzen dat het wel mogelijk is. Voor de rest krijgen we een nogal halfbakken verhaal dat compleet de pedalen kwijtraakt naar het einde toe waar Scrappy-Doo opeens op de proppen komt. Nu ben ik sowieso nooit echt een fan geweest van dat personage maar hier slagen ze de bal wel compleet mis. Scrappy wordt neergezet als een compleet doorgedraaide hond en het idee achter de superkracht met dat piramidevormig gedoe is belachelijk.

Is het dan allemaal slecht te noemen? Neen, gelukkig niet want qua acteurs is dit ook vrij aangenaam om te zien. Casey Kasem (de stemacteur die de stem van Shaggy voor meer dan 40 jaar heeft verleend) is vervangen door Matthew Lillard en die keuze is te wijten aan deze film. Het is dan ook een perfect logische keuze want naast de treffende gelijkenis qua postuur en gezicht weet hij ook de stem van Kasem praktisch perfect te benaderen. Erg sterke casting. De rest van de cast doet het iets minder maar tegen Sarah Michelle Gellar kan ik natuurlijk geen neen zeggen. De film is opgenomen ten tijde van Buffy, the Vampire Slayer (Joss Whedon's meesterwerk) dus ze had een erg druk schema maar daar is niets van te merken. Het roze pakje met bijhorende roze botjes en andere, vanzelfsprekende roze, accessoires gaan haar erg goed af. Freddie Prinze Jr. is ook een goede keuze maar struikelt iets te vaak over het script en de vreemde acties die het personage moet ondernemen. Linda Cardellini is net iets te sexy als de seutigere Velma maar het kan er mee door. Scooby zelf ziet er eigenlijk niet uit. Ik zou verwachten dat een hond ten tijde van 2002 toch wel iets beter gemaakt zou worden want dit is toch redelijk teleurstellend. Wel jammer dat ze Neil Fanning voor de stem hebben gekozen en niet Frank Welker, die dan geheel onlogisch wat stemmen van de monsters heeft mogen verzorgen.. Leuke bijrol trouwens nog van Rowan Atkinson.

Niet de film die in mijn herinnering zat. Ligt dat nu misschien aan het feit dat ik recentelijk een hoop van de oude klassieke afleveringen heb gezien (inclusief een aantal films) maar ze breken hier compleet met de stijl van de animatiereeks en dat kon ik nu niet echt waarderen. Jammer, benieuwd hoe het tweede deel uitdraait want dat was in mijn herinnering iets beter.

2.5*

Here's a clue for ya, Scoob - that guy's wearing his freak hat 24/7

Eergisteren het eerste deel van deze live-action films teruggezien sinds jaren en hij viel me een beetje tegen. De setting en design was wel evenwaardig naar de oude animatieseries maar qua verhaal was het een serieuze tegenvaller. In mijn herinnering was dit tweede deel net iets beter dus gisteravond maar eens terug opgezet want ik vroeg me af hoe deze film zich ging houden ten opzichte van het vorige deel.

Eigenlijk niet veel beter en dat is jammer. Om goed te zijn zou er nog een derde film (ik weet ondertussen dat er al effectief een derde film is maar die is met geheel compleet andere acteurs en gaat over hun tienerjaren maar dit terzijde) gemaakt moeten worden waarin de goede aspecten van beide films worden gecombineerd tot één film. Waarom? Alles dat slecht was in deel 1 is hier een stuk beter maar jammer genoeg geldt dat ook vice versa en slaagt de film de bal mis op erg veel vlakken die in de eerste film wel goed waren. Wat ik bijvoorbeeld erg jammer vond was dat ze heel het design van de Scooby gang hebben omgegooid. De eerste film was hierin erg goed geslaagd en Shaggy, Fred, Velma en Daphne zagen er dan ook praktisch hetzelfde uit zoals in de animatieserie. De go-go boots van Daphne, het sjaaltje van Fred, ... Hier wordt dat idee weer compleet omgegooid waardoor we dezelfde personages krijgen maar in een andere outfit en dat is toch wel erg jammer want dat was één van de weinige pluspunten van het vorige deel. Was het nu een buiging naar de cast (Freddie Prinze Jr. en Sarah Michelle Gellar) die zich enorm irriteerden aan het sjaaltje en de go-go boots? Geen idee maar het is toch jammer. Qua effecten is dit een lichte verbetering maar het zier er allemaal nogal CGI-achtig uit natuurlijk. Scooby-Doo zelf ziet er een tikkeltje beter uit. Jammer trouwens dat ze er voor hebben gekozen om de Tazmanian Devil in een cameo te steken in plaats van de cartoon versie van Scooby zoals oorspronkelijk het plan was. Warner Brothers was hier echter niet van gediend en wou niet dat het publiek de cartoon Scooby met de CGI Scooby ging vergelijken dus werd dat plan van tafel gesmeten.

Qua verhaal is dit echter wel een complete verademing. Ik wil nu niet terug in details treden betreffende de eerste film maar dat strookte langs geen kanten met de sfeer van de animatiereeksen. Nu krijgen we een amusant plot voorgeschoteld dat vol zit met amusante verwijzingen naar de oude afleveringen in de vorm van monsters zoals Miner 49 en 10.000 Volt Ghost. Scooby-Doo 2 is een leuke nostalgische trip naar tijden van weleer en het breekt mijn hart dan ook om te zien hoe ze het voor de rest hebben verkloot. Toegegeven, de ontmaskering van Heather naar Jacobo is wel erg vergezocht maar voor de rest is dit vrij vermakelijk. Ook leuk natuurlijk dat ze de oude getrouwe cast hebben bovengehaald (logisch ook want de films schelen maar één jaar) en die doen het hetzelfde als in de voorganger. Lillard is de perfecte belichaming van Shaggy mijn zwak voor Sarah Michelle Gellar is nog altijd niet verdwenen, Cardellini komt nog altijd te sexy over terwijl ze meer seuteriger moet zijn en Prinze Jr. weet zich de rol meer toe te eigenen dan daarvoor. Voor de rest nog leuke bijrollen van Seth Green en Peter Boyle.

Qua verhaal is dit een stuk beter dan deel 1 maar heel het design van de personages verkloot het voor mij een beetje. Misschien dat iemand die niet is opgegroeid met de Scooby-Doo reeks zoals ik hier minder last van heeft maar ik ben nu eenmaal vrij kieskeurig op verfilmingen van mijn jeugdherinneringen. Als de pluspunten van deel 1 en 2 bijeen komen, dan heb je een erg degelijke Scooby-Doo film maar dit is hem niet. Jammer.

2.5*

How groovy, just us two, so groovy, don't forget Scooby Doo!

Een paar dagen geleden had ik weer eens zin in een Scooby-Doo film. Ik heb de indruk dat die films nogal lastig zijn te vinden, ik spendeer er eerlijk gezegd ook niet teveel geld aan, maar soms vind ik er een hoop in één keer en kan ik weer voor een serieuze periode verder. Alien Invaders was dan ook een film die ik al wel een tijd in huis had maar het plot leek me niet echt boeiend maar bon, toch maar eens opgezet.

En het is eigenlijk een aangename verrassing geworden. Zeker omdat ik een paar dagen daarvoor Scooby-Doo and the Cyber Chase (2001) had gezien (die een jaar later dan deze gemaakt is) en een serieuze teleurstelling was. Waarom heb ik daar uitvoerig uitgelegd dus terug naar Alien Invaders. Normaal gezien ben ik niet zo te vinden voor de afleveringen met buitenaardse wezens. Het is vreemd want ik heb wel een grote fascinatie voor sci-fi maar de combinatie van pakweg Scooby-Doo en aliens leek me maar niets. In zekere zin is die combinatie dan ook niet echt van toepassing op deze film want de daders zijn helemaal geen aliens. Het zijn gewoon lekker ouderwets een stel mensen in een pak en dat blijft voor mij toch de charme van de serie. Jammer genoeg moeten er op het einde toch nog even de echte aliens aan te pas komen maar bon, dat is nu niet erg storend. Voor de rest is dit een vermakelijk dik uur geworden met de gebruikelijke humor van de reeks. We krijgen nog een love-story tussen Shaggy en een vrouwelijke hippie als toetje maar ook dat werkt wonderwel. Waarom de naam van Jennifer Love Hewitt trouwens in het koeien van letters op mijn hoes staat aangeduid is mij ook een raadsel want buiten de verkrachting van de originele titelsong die ze hier neerzet heeft ze voor de rest niets met de film te maken.

Alleen blijft het toch ontzettend jammer dat ze er ook hier voor kiezen om de oude kleding stijl compleet overboord te gooien. Al moet ik eerlijk zijn, hier kon ik best nog wel aan wennen. Misschien ook wel omdat ze nu meer de indruk geven om op reis te zijn en komt het nu gewoon beter over. Soit, ik weet niet waarom ik het deze keer wel geslaagd vond. Qua animatie is dit weer wat verbeterd ten opzichte van de oude reeks. Het ziet er allemaal simpelweg gelikter uit en op zich gebeurt er eigenlijk niet veel meer dan de reeks eens naar een hoger niveau te brengen. Ik brandde vorige keer Scott Ines geheel af en dat was misschien onterecht langs mijn kant. Het is ondertussen de derde keer dat ik zie dat hij de rol van Shaggy op zich neemt en net zoals in Zombie Island werkt het hier wel goed. Geen idee wat er in Cyber Chase was gebeurd maar dat was echt slecht. Soit, een beetje eerherstel voor Ines dus maar ik blijf toch zweren bij Casey Kasem of Matthew Lillard. Wel hilarisch trouwens om Mark Hamill nog eens te horen. Na zijn iconische rol in de Star Wars saga heeft hij zich precies alleen maar bijgehouden met games (onder andere de stem van The Joker) en wat rollen in animatie films. Hier is hij op zich niets speciaals maar leuk om eens te horen. Frank Welker is ook nog altijd van de partij als Fred en dat blijft natuurlijk ook een meerwaarde.

Misschien ligt het juist aan de lage verwachtingen dat ik dit nog leuk vind. Het verhaal is typisch Scooby-Doo, de animatie is degelijk en de stemmencast doet het goed. Persoonlijk ben ik nog altijd meer te vinden voor de oudere films (die animatie van Zombie Island is trouwens al wel de beste die ik ben tegen gekomen in Scooby-Doo films) maar dit kan er zeker en vast mee door.

3.5*

Teleurstellend over hele lijn

Ik geef het toe, ik ben een fan van Scooby-Doo. Ik heb vroeger enorm veel van de afleveringen op televisie gezien en recentelijk gaven ze op de Children's BBC ook nog altijd afleveringen van de originele reeks. Het is en blijft één van de vermakelijkste reeksen die uit de koker van Hanah & Barbera zijn gekomen en ook de films blijven het meeste van de tijd erg leuk. Van die films heb ik echter nooit veel gezien dus ik ben volop bezig om een inhaalslag te doen doordat ik er eens regelmatig eentje te pakken krijg in één of andere rommelmarkt of uitverkoop.

Van deze film had ik vrij hoge verwachtingen. Waarom? Omdat a) ik altijd wel fan ben van films die zich afspelen in computerspellen en b) omdat er volgens het plot gebruik gemaakt zou worden van monsters uit de oudere afleveringen. Dit idee zou een drietal jaar later ook gebruikt worden in de tweede live-action film maar komt hier helemaal niet over. Het idee is nochtans wel leuk gevonden maar er schort toch op verschillende punten iets aan de uitwerking. Het gebruik van de levels bijvoorbeeld. Met uitzondering van de laatste level is er werkelijk niets op hun oude avonturen gebaseerd en zelfs de laatste level bevat maar 4 monsters. Nog niet zo'n iconische monsters trouwens, al was de aflevering met Old Iron Face wel hilarisch vanwege een aantal droge quotes maar ik wijk af. Ook heel het who dunnit plot komt nergens echt tot zijn recht en al vanaf de tweede level weet je eigenlijk al wie de dader is. Daar komt natuurlijk ook nog eens bij dat deze Scooby-Doo film zich niet echt een 'monster' hebben. Ik vind Scooby-Doo altijd schitterend om naar te kijken omdat de daders meestal gewoon gepakt worden omdat ze in griezelige kostuums rondlopen en niet omdat ze echt misdadigers zijn. Het is een poging om de franchise eens wat up-to-date te maken maar het werkt niet.

Ook op gebied van animatie is dit werkelijk belachelijk. Komaan, waar zijn de originele kostuums? Alleen Shaggy, Scooby en Velma zien er nog redelijk hetzelfde uit maar Fred en Daphne zijn nog maar een schim van zichzelf. Was dit noodzakelijk om de cyber versies te kunnen introduceren? Geen idee maar zelfs dan slaagt het nergens op. Vooral ook omdat er iemand halverwege zegt dat Eric hun nieuwe klederdracht niet kon weten omdat hij ze al zolang niet had gezien. Volgens mij moet Eric dan een tikkeltje kleurenblind zijn want Scooby en Shaggy hebben bij mijn weten nooit een rode T-Shirt of halsband gedragen. En alsof dat nog niet erg genoeg was, hebben ze ook nog eens zitten te kloten met de stemmencast. Er zijn maar twee mensen die Shaggy mogen vertolken. De eerste is Casey Kasem die de stem van Shaggy al sinds het begin vertolkt en de tweede is Matthew Lillard die in de eerste twee live-action films speelde en tegenwoordig ook zijn stappen in de animatiewereld zet. Billy West is een derde keus maar die heb ik nog maar in één film weten spelen. In ieder geval is Scott Innes geen goede keus en komt hij totaal niet over. Voor de rest hebben ze eigenlijk praktisch heel de cast vernieuwd met uitzondering van Frank Welker die gelukkig nog altijd de rol van Fred mag vertolken.

Ik had hier veel van verwacht en daarmee is de teleurstelling misschien nog des te groter. Het verhaal is meer naar onze tijd gebracht maar bevat nergens die originele sfeer. De animatie ziet er wat gelikter uit maar de klederdracht is veranderd, net zoals het merendeel van de cast, en dat werkt niet. Geef mij dan maar de oudere films maar gelukkig bewijzen Aloha, Scooby-Doo en Where's My Mummie het tegendeel.

2*

Don't look now, Scooby-Doo but I think we're riding on the Grim Reaper railroad

Het is eigenlijk best vreemd hoe ik ineens zoveel Scooby-Doo films ben aan het kijken. Ik ben altijd wel fan geweest van de hond en zijn kompanen maar een paar jaar geleden had ik er opeens geen zin meer in. Een paar maanden geleden kriebelde het echter en heb ik de films eens terug opnieuw opgepikt. Niet alles is weliswaar even goed maar door de korte speelduur blijven het leuke tussendoortjes. Ik kijk ze tegenwoordig op goed geluk (degene die me het meest aanspraken, zoals die met Kiss of WWE, zijn al gepasseerd) en gisteren was het de beurt aan Scooby-Doo! and the Goblin King.

En zowaar, misschien wel één van de beste films uit de gehele reeks. Ik zou ze allemaal eens moeten oplijsten (en misschien een aantal herzien) maar dit komt wel erg dicht in de buurt van Zombie Island. Sowieso een redelijk unieke Scooby-Doo film naar mijn gevoel doordat er deze keer geen misdaad is die opgelost moet worden. Scooby-Doo en co komen bovendien ook nog in aanraking met echte magische elementen (hoewel dat wel vaker is voorgevallen) maar de strijd met The Amazing Krudsky en de vele mythische wezens is erg leuk. Hier en daar nog wat verwijzingen naar afleveringen uit de serie (veel van de monsters uit de pub komen rechtstreeks uit afleveringen van What's New Scooby-Doo, Scooby-Doo Where Are You, ...) en je krijgt zelfs eventjes Scrappy-Doo te zien! Het gaat weliswaar enkel maar om een knuffel op de kermis (en gelukkig maar aangezien Scrappy een nogal vervelend personage was, ik was vroeger altijd meer fan van Scooby-Dum) maar toch fijn om te spotten.

Toffe cast ook. Je hebt natuurlijk de regulars zoals Frank Welker, Casey Kasem, Mindy Cohn en Grey Griffin/Grey Delisle die verantwoordelijk zijn voor de stemmen van Scooby-Doo en de rest van de Scooby groep maar in 2008 lijkt er precies nog meer budget vrij te zijn geweest om grote namen aan te trekken. Zo verleent Hayden Panettiere haar stem aan Fairy Princess Willow, krijg je de immer geweldige Tim Curry als Goblin King en is Wayne Knight een fijne Krudsky. Zelfs in de weinig belangrijke bijrollen kun je nog Lauren Bacall (!), Wallace Shawn en Jay Leno spotten. De film is daarnaast ook nog een halve musical met een aantal gezongen nummers waarbij Bump in the Night misschien wel het leukste is, maar James Belushi is sowieso altijd wel een goede keuze voor dit soort zaken.

Veruit één van de leukste Scooby-Doo films dus. Ik heb me er in ieder geval danig mee geamuseerd en het is nipt maar ik wil dit toch net niet op hetzelfde niveau als Zombie Island zetten. Die is qua animatie toch nog net wat indrukwekkender, maar Goblin King zou erg hoog in mijn toplijst komen te staan. Toch fijn dat er nog altijd verrassingen in de reeks kunnen zitten, hopelijk gebeurt dat nog eens.

Dikke 3.5*

Misschien wel het slechtste dat uit de Scooby-Doo stal is gekomen

Normaal gezien gingen we gisteravond nog een Jackie Chan film zien maar vanwege de voetbalwedstrijd Engeland - Italie die op verlengingen en penalties uitdraaide, werd dat plan maar even opgeborgen voor de avond. Ik had echter nog wel zin om iets te zien dus koos ik voor deze Arabian Nights die met een speelduur van een dik uur snel voorbij ging zijn.

Ik heb me echter nog nooit zo verveeld denk ik bij een Scooby-Doo film. Ik heb vroeger erg veel van de serie gezien en ook de afgelopen jaren heb ik regelmatig eens een filmpje meegepikt maar dit is gewoonweg waardeloos. De eerste reden is dat dit een film is die zich alleen maar op Shaggy en Scooby concentreert. Op zich nu niet zo verschrikkelijk want die twee blijven erg leuk maar wanneer ze maar ongeveer een kwartier in de film meespelen, dan hoeft het voor mij ook niet. Arabian Nights bevat geen enkele vorm van intro (Shaggy en Scooby zitten opeens op een vliegend tapijt en c'est tout) en probeert verder te scoren met de vertelling van twee bekende verhalen, dat van Aladdin en Sinbad. Dat eerste verhaal kent iedereen van de Disney verfilming maar zelfs als je dat verhaal niet kent, voelt dit nog altijd aan als een waardeloze verkrachting van het bekende sprookje. De rollen worden deze keer omgedraaid (het is het verhaal van een prins en een vrouwelijke straatrat, Aliyah-din) maar zelfs dan nog blijft het enorm saai. Er wordt geprobeerd om de boel wat op te fleuren door Yogi Bear en Boo Boo te introduceren als geesten maar zelfs dat komt niet geslaagd over. Het tweede verhaal is een stuk vermakelijker, werkt ook beter met Magilla Gorilla maar komt nooit echt uit de verf, vooral omdat mijn goesting na het eerste verhaal als serieus gedaald was.

En laat me dan nog maar niet over de animatie beginnen! Als er één ding is dat ik heb geleerd in het herzien van een aantal Hanna & Barbera films, dan was het dat de animatie altijd vrij degelijk was en dat er praktisch altijd wel gebruik werd gemaakt van visuele grappen. Hier is dat gewoonweg niet het geval. De 'grappen' die erin zitten zijn waardeloos uitgevoerd, het character design mist werkelijk elke vorm van detail en de achtergronden zijn zo flets getekend dat je het vermoeden krijgt dat dit een goedkope rip-off is. Ik had dat dan ook kunnen zweren ware het niet dat ik overduidelijk de namen van Hanna & Barbera had zien staan tijdens de openingscredits als executive producers. Het was de laatste film die nog geproduceerd werd door het duo, hierna nam Warner Brothers die taak op zich, maar dit is gewoon een waardeloos einde. Onvoorstelbaar ook dat dit de voorganger is van Zombie Island, misschien wel de beste Scooby-Doo film. Ook aan de stemmencast kun je merken dat dit iets origineel is want zowel Casey Kasem als Don Messick (allebei de originele stemmen uit de serie) vertolken hier opnieuw de rollen van Shaggy en Scooby. Het zou de laatste keer zijn voor Messick die in 1997 stierf aan een hartaanval. Met Greg Burson hebben ze ook nog een vertrouwde Yogi stem te pakken maar ook die krijgt veel te weinig materiaal om mee te werken. Sowieso had hier meer kunnen inzitten want werkelijk elk Hanna & Barbera personage wordt nog door één van zijn originele (of vertrouwde) stemmen vertolkt. Erg jammer dit.

Kort samengevat: laat dit gewoon liggen! Shaggy en Scooby krijgen veel, maar dan echt veel, te weinig screentime en het verhaal van Aladdin is waardeloos. Magilla Gorilla probeert de boel nog wat recht te trekken en dat lukt nog vrij redelijk maar het kwaad was al geschied. De stemmencast is gelukkig nog goed want anders had de score nog lager uitgekomen. Waardeloos, echt waardeloos.

1*

Help, the heavy tourist is pinching my kitten

Vroeger heb ik echt enorm veel gezien van Scooby-Doo. Als klein manneke kijken naar de lotgevallen van een bende tieners en een pratende hond, dat waren pas de dagen. Nu ben ik tegenwoordig via de BBC op heruitzendingen van What's New Scooby-Doo gestoten (al stoppen ze er binnen een paar dagen alweer mee) maar het leukste zijn nog de films die je vaak voor een euro of twee op een rommelmarkt te pakken krijgt. Meestal variërend in tijdsperiode (heb hier ook nog één liggen die uit eind jaren '80 stamt) maar deze voelt toch aan als een product uit de What's New Scooby-Doo stal en qua jaar kan dat dus wel degelijk kloppen.

Soit, genoeg hierover en terug naar de film. Wat ik vroeger, en nu nog altijd, de grootste aantrekkingskracht van heel de Scooby show vond was de grappige relatie tussen alle leden van de bende en ook hoe zo'n verhaal altijd volgens eenzelfde stramien werd opgelost. Altijd wel grappig hoe ze erin sloegen om het nog ietwat geloofwaardig over te brengen. Maar ik ben alweer aan het afdwalen maar bovenstaande 3-4 zinnen zijn voornamelijk een korte samenvatting om de volgende mening te ondersteunen, Where's My Mummy wijkt van dit stramien af. Voornamelijk in het plot is wel wat verandering te ontdekken ten opzichte van de originele serie maar ik heb er eerlijk gezegd een gemengd gevoel bij. Op zich ben ik er wel voor te vinden dat ze ervoor kiezen om het eens voor een andere boeg te gooien maar langs de andere kant doe je hiermee toch wel een beetje afbreuk aan het originele concept. Want vroeger werd alles wel in de mate van het mogelijke realistisch gehouden maar in de films draaien ze vaak door en wordt er voor 3/4 van de bad-guys compleet niet uitgelegd hoe ze hun trucjes deden. Ook is er hier een ietwat vreemd einde met Velma die de bad-guy blijkt te zijn en een hoop rare twists met verloren steden van de Egyptenaren. Ach, misschien wordt ik gewoon wat te cynisch nu ik ouder ben dan toen en moet ik maar eens niet zo hard gaan vergelijken met vroeger. Het is natuurlijk ook ontzettend lastig om niet in herhaling te vallen want op den duur zijn alle verhalen wel verteld.

En wederom hebben ze heel de Scooby bende weer wat gemoderniseerd ten opzichte van de gloriedagen in de jaren '70 - '80. Logisch natuurlijk want er zijn zoveel meer technieken nu om alles mooi weer te geven maar toch doet het wederom weer een tikkeltje afbreuk aan heel de sfeer van de film. Er wordt meer gebruik gemaakt van CGI en tjah, dat heb je natuurlijk niet in de originele tekenfilms. Ach, het is even wennen maar op den duur let je er eigenlijk niet op en langs de andere kant besef je toch dat ze anders enorm veel last moeten gehad hebben om dit allemaal te tekenen. Wel fantastisch dat er nog altijd gebruik wordt gemaakt van Casey Kasem. Ondertussen al 40 jaar dat hij de stem van Shaggy op zich neemt en ik zou er niemand anders voor in de plaats willen zien, al deed Matthew Lillard het ook wel goed in de real-live films van Scooby-Doo. Soit, geweldig dat hij nog altijd van de partij is want hij is toch echt wel Shaggy in hart en nieren. Dit geldt ook voor Frank Welker die nog altijd de stem van Fred op zich neemt, en de stem van Scooby ook al ettelijke jaren voor zijn rekening neemt. Hiernaast zijn er ook nog een aantal uitstekende acteurs die hun stem aan bijrollen verlenen zoals Ron Perlman, Virginia Madsen en Oded Fehr. Geweldig.

Hoewel ik misschien nogal negatief klink, ik heb me toch wederom goed vermaakt met deze lange Scooby-Doo aflevering. Het plot is gemoderniseerd, de animatiestijl ook maar de essentie is er grotendeels nog en het blijft toch enorm leuk om te zien. Op naar de volgende.

3.5*

If they're hauntin', we're huntin'

Ik ben altijd al een fan geweest van Scooby-Doo. De originele series (en de spin-offs) hebben mijn jeugd gevuld en ik heb vroeger nooit geweten dat er zoveel films van zijn te vinden. Regelmatig doe ik een rommelmarkt in het weekend en daar vind je vaak dit soort animatiefilms (meestal ouders die de rommel van hun kinderen verkopen) voor een erg lage prijs. Een Scooby-Doo film laat ik dan ook nooit liggen al moet ik eerlijk toegeven dat ik deze grotendeels was vergeten. Ooit eens op DVD gekocht maar sindsdien in de kast stof aan het vergaren tot ik hem gisteravond eens hem opgezet.

Dit is wel overduidelijk niet de beste film die er van deze animatiereeks bestaat. Sterker zelfs, dit is nu de 4e tekenfilm die ik van hen zie (de live-action films dus niet meegerekend) maar van die 4 films stelt deze wel het hardste teleur. Waarom? De reden is vrij duidelijk want dit is een film die alleen maar bestaat uit Shaggy, Scooby en Scrappy als hoofdpersonages. Geen Daphne, Fred en Velma dus en dat gemis merk je echt wel. Als ik me niet vergis is dit één van de oudste Scooby-Doo films (Scooby-Doo Goes Hollywood is bij mijn weten de enige die ouder is) maar juist daarom is dit een vrij vreemde keuze hoewel ze langs de andere kant ook perfect te verklaren is. Ten tijde van '79-'80 waren de kijkcijfers van Scooby-Doo serieus aan het dalen waardoor Hannah & Barbera een oplossing zochten in de vorm van Scrappy. Fred, Daphne en Velma kwam toen nog wel in de afleveringen voor maar werden al minder en minder essentieel voor het plot. Hoe het daarna is voortgegaan dat weet ik niet maar ik kan me voorstellen dat ze de formule hebben omgegooid en zich geheel hebben geconcentreerd op Shaggy, Scooby en Scrappy. Persoonlijk ben ik niet echt voor die aanpak te vinden doordat de Scooby-Doo reeks altijd werd gemaakt door de verschillende personages en de verveeldheid slaagt hier dan ook redelijk snel toe. De drie Boo Brothers (een soort van de drie ooms van Casper meets de Three Stooges) zijn een niet-geslaagde toevoeging en zorgen zelfs voor meer irritatie dan wat anders. Gelukkig is het verhaal rond de geheime schat van Shaggy's oom nog wel lekker vlot en lijmt dat de brokken nog aan elkaar.

Wat is er trouwens gebeurd met de Mystery Van?! Dit moet volgens mij één van de weinige keren zijn dat er in een andere auto wordt gereden (toegegeven, in de reeks is het ook niet altijd hetzelfde busje maar de kleuren blijven wel hetzelfde) maar dit ziet er compleet anders uit. Ook Shaggy is in kleur qua kleding ook compleet verandert. Jammer want ook voor de rest is dit qua animatiestijl niet helemaal het van het te noemen. Zeker en vast niet als je het vergelijkt met Scooby-Doo on Zombie Island die een dikke 10 jaar later gemaakt zou worden. Qua stemmen is dit natuurlijk nog altijd wel een feest van herkenning. Al vanaf de eerste afleveringen in 1969 verleent Casey Kasem zijn stem voor Shaggy en hij zou dit doen tot aan 2009, 40 jaar later! Hij is dan ook vergroeid met het personage en hij blijft de perfecte keus voor Shaggy. Matthew Lillard (die ook Shaggy speelde in de live-action films) heeft het stokje nu over gepakt en doet dat ook meer dan degelijk trouwens. Soit, Kasem is hier (vanzelfsprekend) van de partij en doet dat zoals gewoonlijk erg goed. Ook leuk om de originele stem van Scooby in de vorm van Don Messick nog te horen. In mijn herinnering doet Frank Welker dat ook niet slecht maar Messick blijft toch superieur.

Sowieso zijn er betere films te vinden (Zombie Island bijvoorbeeld) maar het grote probleem hier is het gemis van Fred, Daphne en Velma. Shaggy, Scooby en Scrappy doen wel hun best om de film te dragen maar het lukt niet in zijn geheel doordat de Boo Brothers vrij irritant is maar het plotje verloopt vlot en ergens heeft de film wel een grote vermakelijkheid.

2.5*

Like, I was beginning to feel like a raisin!

Zo eens regelmatig schuim ik wat rommelmarkten af en vaak kom ik daar een Scooby Doo film tegen in de bakken met films die mensen soms verkopen. Vermits ze hier nooit veel geld voor vragen, pak ik de film wel altijd mee en zorgt dit altijd voor een leuk stukje nostalgie want ik ben met Scooby Doo opgegroeid. Van Scooby-Doo on Zombie Island had ik al wel goede verhalen gehoord dus ik was best wel benieuwd geworden.

Die verhalen zijn geheel terecht trouwens. De film opent met een heerlijk nostalgische terugblik naar de old-school cartoons en je zit meteen in de sfeer van Scooby-Doo. Wat direct ook opvalt is hoe ontzettend mooi dit geanimeerd is ten opzichte van de andere films. Er is deze keer gekozen om erg veel detail weer te geven en dat is enorm goed geslaagd. Ik kreeg zelfs het gevoel dat dit ooit voor de bioscoop is bedoeld geweest in plaats van een straight to VHS/DVD vehikel. Wel leuk om te zien dat ze er in slagen om de boel wat up te daten zonder aan de echte essentie van de verhalen te komen. De klassieke elementen zijn hier dan ook nog altijd te vinden met maar één verschil en dat is in het verhaal. Ik weet dat er ergens een aflevering is van What's Nex Scooby-Doo waar de gang het met een echt monster aan de stok krijgt, net zoals in deze film het geval is, maar dat werd een stuk slechter uitgewerkt dan hier. Ik kon het, in tegenstelling tot bij die aflevering, zeker en vast waarderen. Het idee past perfect in de uitwerking van het verhaal en alles komt tot een mooi geheel. Wat me wel opviel was dat er redelijk veel gelijkenissen zijn met de eerste live-action film van Scooby-Doo maar dat zal wel puur toevallig zijn. Dit is trouwens ook de Scooby-Doo film die voor mij het meest luguber uit de hoek komt. Wederom erg geslaagd en het wordt grotendeels opgevangen met de leuke humor van de gang waardoor dit qua plot en animatie één van de beste films tot nu toe is, al heb ik er nog wel een hoop te gaan.

Het was bizar maar ik hoorde meteen dat er mis was met de stem van Shaggy. Ik ben al jaren het unieke stemgeluid van Casey Kasem gewoon en hoewel dit er wel enorm hard op leek te trekken, hoorde ik bij bepaalde uithalen toch dat er iets anders was maar ik kon er mijn vinger niet op leggen. Het is pas bij de aftiteling dat ik zag dat de stem van Shaggy niet meer door Kasem werd gedaan maar door Billy West. Die doet het dan eigenlijk ook helemaal niet slecht want hij weet het hoge hippiegehalte en de trekjes van Shaggy perfect neer te zetten. De stem van Scooby zelf was blijkbaar hier nog niet in handen van Frank Welker, die hier al wel de rol van Fred vertolkt, maar zijn voorganger Scott Innes doet een mer dan behoorlijke job. Scooby is zijn leuke zelf en heeft deze keer ook veel leukere opmerkingen die Innes perfect weet te nailen, in tegenstelling tot Welker die precies zo min mogelijk dialoog wou hebben omdat hij de rol van Fred al vertolkte. In de loop der jaren zijn de stemmen van Daphne en Velma door zoveel verschillende actrices nagedaan dat het onmogelijk is om het origineel te onderscheiden. Met deze gedachte in het achterhoofd geven Mary Kay Bergman en B.J. Ward op een goede manier gestalte aan de vrouwelijke kant van de gang. Leuk trouwens om Mark Hamill nog in een bijrolletje te horen.

Sowieso één van de betere, misschien zelfs de beste, Scooby-Doo film die er gemaakt zijn. De animatie is enorm goed verzorgd, het verhaal heeft eens meer dan één plotlijn en de stemmencast zet met respect naar hun voorgangers de personages neer. Ik blijf ze toch geweldig vinden, die Scooby-Doo bende.

4*

Beat it, mutt, before you dent my armor

Geen idee wat de reden is, maar deze combinatie tussen Scooby-Doo en Kiss is me indertijd compleet ontgaan. Zo ergens halverwege de jaren '10 van deze eeuw was ik echter wel wat aan het afhaken met de Scooby-Doo films, zeker omdat die andere combinatie met WCW - Scooby-Doo! WrestleMania Mystery - me wat tegenviel, en daardoor heeft het een aantal jaar geduurd vooraleer ik hier voor ging zitten. Ironisch genoeg was het het vervolg op die WCW film - Scooby-Doo! and WWE: Curse of the Speed Demon - degene die terug de interesse wekte.

Maar eerlijk is eerlijk, dit is opnieuw een combinatie die niet goed werkt. Ik ben geen diehard fan van Kiss (ik heb enkel Love Gun en een Very Best Of in huis) maar een aantal jaar geleden live gezien op Graspop en dat was wel een erg lekker concert. Zo'n Detroit Rock City uit '99 vond ik ook erg leuk en het gevoel ontsnapt me niet dat dit beter had gewerkt als een standalone film voor Kiss. Laat ze dan maar de knettergekke toer opgaan met de bandleden die superkrachten hebben, alternatieve dimensies, een gigantische diamant die veilig moet gehouden worden, ... maar in samenwerking met de Scooby Gang klopt het gewoon niet. Ik ben ook gewoon een grotere Scooby-Doo fan dan van Kiss en ze passen gewoon niet goed in heel deze wereld. Zo'n scène waar ze op een gigantische gitaar door de ruimte vliegen terwijl de groep I Was Made for Lovin' You speelt terwijl ze de Witch achtervolgen is op papier cool en de uitwerking is ook de moeite maar niet met Shaggy en co mee aan het stuur. Ik had ook iets meer soundtrack van de groep zelf verwacht maar daar is de film ook gewoon te kort voor.

Maar wel veel toffe what the fuck momentjes in ieder geval zoals de bandleden die een costume change uitvoeren in de stijl van Sailor Moon maar ook flink wat referenties (Christine, Beth, Strutter, ...) en zelfspot (de merchandising) die het altijd wel goed doen ten huize Metalfist. Qua animatie niets bijzonder en dit ligt gewoon in het verlengde van de andere Scooby-Doo films uit deze periode. Zo'n Zombie Island hebben ze nooit weten te benaderen vrees ik. Fijn dat de bandleden de respectievelijke stemmen voor hun rekening nemen (dat is niet altijd het geval zoals onder andere met de Beatles hun Yellow Submarine) en langs de kant van Scooby en co zijn het de oude vertrouwde gezichten. Meteen wel de laatste keer dat Mindy Cohn de stem van Velma deed maar na 13 jaar trouwe dienst is dat misschien ook niet zo verwonderlijk. Fijne cameo ook van Jason Mewes en Kevin Smith (Jay & Silent Bob!) aan het begin van de film als testers van de rollercoaster.

Goh lastig te beoordelen dit. Ik blijf met het gevoel zitten dat ik dit meer had kunnen waarderen als het gewoon een van de pot gerukte Kiss film was geweest in plaats van een combinatie met Scooby-Doo. Het werkt de helft van de tijd gewoon niet goed samen en de sfeer is eruit gegaan op deze manier. Zonde, want voor de rest zitten hier best wel wat fijne dingetjes maar blijkt 70 minuten ook al wel ruimschoots voldoende te zijn. Verbaast me dat juist deze film zo hoog beoordeeld wordt, maar ik vermoed een aantal grote Kiss fans onder Moviemeter?

2.5*

Dang! I still don't have a catchphrase!

Na een aantal mindere (en meer recente) Scooby-Doo films te hebben gezien besloot ik om eens wat ouder materiaal te gaan proberen. De glorieperiode van de cartoons ligt al een tijdje achter ons, maar in die vroege jaren '2000 zaten ook nog wel een aantal leuke films in mijn herinnering. Samoerai doen het ten huize Metalfist ook nooit echt slecht en het leek me qua setting wel eens een aangename afwisseling ten opzichte van die spookhuizen waar ze meestal in verzeilen.

En inderdaad, het is een fijne film geworden. Het is niet dat het concept van Scooby-Doo zo enorm realistisch is, maar hier gaan ze wel erg hard over the top en het werkt verrassend goed. Shaggy en Scooby die op een gigantische groene draak Tokio binnen komen gevlogen, het vechten met ninja robots, de Indiana Jones-achtige zoektocht naar het Sword of Fate, ... Scooby-Doo! And the Samurai Sword heeft een hoog tempo en verveelt dan ook nergens. Een aantal leuke zelfbewuste dingen (Fred die teleurgesteld is dat hij nog altijd geen catchphrase heeft bijvoorbeeld maar ook dat de grote slechterik al halverwege de film wordt ontmaskerd maar dat er eigenlijk een nog grotere slechterik is, inclusief de gekende "And I would have gotten away with it too, if it weren't for you meddling kids" quote) maar qua knipogen naar andere films blijf je hier wat op je honger zitten. Zo verwachtte ik door het thema toch wel een verwijzing naar iets van Akira Kurosawa, of ik moet het gemist hebben, maar ik ben wel gecharmeerd door onder andere het gebruik van die typische Hokusai stijl met zijn Great Wave.

Scooby-Doo! And the Samurai Sword markeert meteen ook het laatste wapenfeit van Casey Kasem als Shaggy. In 2010 zou hij op pensioen gaan (hoewel deze film eigenlijk al in 2008 werd gemaakt, maar Scooby-Doo and the Goblin King kreeg qua release prioriteit) maar lang heeft hij er niet van kunnen genieten, hij is ondertussen ook alweer langer gestorven dan dat hij op pensioen was. Het blijft toch altijd een gevoel van thuiskomen wanneer ik hem hoor, Matthew Lilliard deed het wel uitstekend als zijn opvolger trouwens, maar dat geldt evengoed voor Frank Welker die al ettelijke decennia zijn stem aan Scooby en Fred geeft. Mindy Cohn en Grey Griffin/Delisle blijven ook vertrouwd en qua andere rollen is dit niet zo bijzonders. George Takei krijgt een veredeld bijrolletje als samoerai en dat geldt ook voor Brian Cox. Het is toch vooral de Scooby gang die voor die typische Scooby-Doo vibe zorgt.

Tof! Ik wist niet goed wat ik er van moest verwachten, maar fijn dat het een interessantere film is geworden dan bijvoorbeeld dat Lego vehikel van een aantal jaar later. Het lijkt wel alsof ze bij Hanna & Barbera de pedalen een beetje zijn kwijt geraakt maar misschien is dat ook wel logisch. Scooby-Doo debuteerde in 1969 en het tempo waarin er afleveringen en films worden gemaakt.. Het zijn er weinigen gegund om op die manier kwalitatief sterk te blijven.

3.5*

Those guys are like a bad toaster; they pop up when you least expect it!

Die eerste samenwerking tussen WCW en Scooby-Doo leek persoonlijk een match made in heaven. Twee dingen die mijn jeugd danig hebben beïnvloedt maar het resultaat was een beetje vlees noch vis. Het leek vooral een promotiefilmpje te zijn voor WWE en Scooby-Doo en zijn kompanen bleven wat achterop. Het was me dan ook ontgaan dat er nog een sequel gemaakt was en dat is dus deze Curse of the Speed Demon waar onze helden (zowel aan de kant van WWE alsook van Scooby-Doo) gaan... racen!

Een meer van de pot gerukt plot kun je niet bedenken en eerlijk gezegd, het hangt ook met haken en ogen aan elkaar. Is dat erg? Natuurlijk niet! De fun spat er hier vanaf en de wisselwerking tussen de worstelaars en ieders geliefde detectivegroepje loopt deze keer ook heel wat vlotter. Geniale zet natuurlijk om Scooby-Doo en Shaggy te laten samenwerken met niemand minder dan de Undertaker. Waar ik het in de voorgaande film zo jammer vond dat die er niet bij was, is hij hier gelukkig volop aanwezig. Gewoon erg fijne zelfspot ook (met zijn poppentheater..) en natuurlijk ook een ode aan Dusty Rhodes die niet lang na zijn stem te hebben verleend aan zijn geanimeerde evenknie te overlijden kwam. Leuk idee ook met die race die alle wetten van de fysica tart maar het geeft net dat beetje extra punch aan deze film. De vaart zit er alleszins wel vlotjes in.

En dat komt voor een groot deel ook wel dankzij een fijne groep aan worstelaars. Undertaker is zo nog één van die legendarische figureren van weleer, maar ook relatieve nieuwkomers zoals The Miz (al is die hier wel een beetje op het randje) en Sheamus doet het goed. Zeker de combinatie met Goldust en Stardust geeft nog een paar leuke momentjes. Rusev is iets teveel een soort van Zangief uit Street Fighter maar bon, storen doet dat niet. Ook aan de Scooby-Doo kant blijft het leuk en dat is voornamelijk omdat hier nog de vertrouwde cast meewerkt. Frank Welker als Scooby/Fred, Matthew Lillard als Shaggy (nooit verwacht dat iemand Casey Kasem ging kunnen vervangen maar hij doet het perfect) en Grey Griffin heeft ondertussen ook al flink wat films als Daphne op haar naam staan. Kate Micucci maakt haar introductie als Velma (of is Lego Scooby-Doo!: Haunted Hollywood nog eerder uitgebracht? Ze zijn allebei uit 2016 alleszins) maar doet het ook behoorlijk.

Ik heb meteen weer zin om mijn achterstand in Scooby-Doo films nog is in te halen, zeker als ik zie dat er afgelopen jaar een heus vervolg op Scooby-Doo on Zombie Island, zowat mijn favoriete Scooby-Doo film, is gekomen. Grafisch ziet dit er nog vrij redelijk uit, al worden teveel scènes gewoon herhaald zoals bijvoorbeeld dat beeld van de mensen in de kantine die naar de race op televisie kijken. Het kan de pret echter niet drukken.

3.5*

According to my calculations, between the two of you, you almost have one entire brain

Ik geef het toe, zelfs na al die jaren blijf ik fan van de avonturen van Scooby-Doo. Het was als kind sowieso al één van mijn favoriete reeksen, hoewel ik nog lang niet geboren was toen de eerste episodes getoond werden, en ik blijf de bijhorende films graag zien. Hoewel ze in een recordtempo worden uitgebracht, en daardoor ook soms een ietwat wisselend niveau hebben, is het toch altijd weer even genieten.

En Frankencreepy is één van de leukste delen uit de reeks die ik tot nu toe heb gezien. Ik geloof dat dit mijn 11e film is (de eerste 2 live-action films meegerekend) en na het ietwat teleurstellende WrestleMania Mystery is dit terug een schot in de roos. Sowieso altijd wel leuk als ze eens teruggrijpen naar afleveringen van vroeger (al is dat al eens eerder gebeurd met Cyber Chase en Monsters Unleashed en is het zelfs voor Scooby-Doo normen iets te simpel dat ze niet doorhebben dat Crawley en Mr. Crawls er exact hetzelfde uitzien en dat er enkel een naamswijziging is doorgevoerd) en de film heeft genoeg vaart om niet te vervelen. Net zoals met Stage Fright wordt er een bekend verhaal gebruikt als uitgangspunt, maar waar Stage Fright een nogal zwakke rip-off is van het Phantom of the Opera verhaal wordt er hier wel wat gedaan met het Frankenstein verhaal van Mary Shelley. Bovendien wordt er eens wat meer verteld over het verleden van een lid van de Scooby Gang en dat is altijd wel fijn.

De gebruikelijke cast is gelukkig ook weer van de partij. Er zijn in de loop der jaren wel wat wijzigingen doorgevoerd (de ziekte en ondertussen dood van Casey Kasem werd vakkundig opgevangen door Matthew Lillard en ik kan me eerlijk gezegd Don Messick niet meer herinneren nadat Frank Welker hem verving), maar ook Mindy Cohn als Velma en Grey DeLisle als Daphne beginnen ondertussen oude rotten te worden. Niets op aan te merken dus. De tijd van de bekende bijrollen lijkt ook alweer voorbij te zijn, al zat WrestleMania Mystery wel vol met worstelaars, en dat resulteert in vooral onbekende stemmen. Niets noemenswaardig in ieder geval. Qua animatie ook degelijk, hetzij wel erg druk precies. Of ik word gewoon oud, dat kan ook.

Tjah, ik heb nu eenmaal een zwak voor Scooby-Doo. Niet in die mate dat ik alles even goed vind (breek me de mond niet open over Arabian Nights of The Cyber Chase), maar Frankencreepy is gewoonweg één van de beste delen uit de ondertussen toch al lang lopende reeks. Februari 2015 komt er alweer een nieuwe uit genaamd Moon Monster Madness. Tof!

3.5*

Aw, no more shenanigans

Langzamerhand begin ik door mijn voorraad aan Scooby-Doo films te geraken en ergens vind ik dat jammer. Het is namelijk een heel specifieke niche aan films en er gaat dus een moment komen dat ik moet wachten op nieuwe films in plaats van dat ik me kan amuseren met wat ouder werk. Ik kan er nog niet echt mijn vinger op leggen waar het net misloopt maar eigenlijk is dat jammer, want vanaf een bepaalde periode lijkt de kwaliteit opeens heel wat lager te liggen. Haunted Hollywood, Kiss: Rock and Roll Mystery, Moon Monster Madness, ... Het lijkt wel alsof er vanaf 2014 à 2015 een vrije val in kwaliteit is voorgevallen.

Deze Legend of the Phantosaur is echter uit 2011 en zowaar, dit is inderdaad echt gewoon een uitstekende film. De openingscredits zijn al erg leuk gedaan qua stijl en sowieso is dit op vlak van animatie een toffe zit. Er zit gewoon meer detail in dat in de latere films lijkt te ontbreken en hoewel niet alles even mooi is (ik ben absoluut geen fan van de vele digitale effecten), is het wel fijn gedaan. Veel verwijzingen ook naar bekende kaskrakers (zo lijkt de scène met de velociraptors in de keuken weggelopen te zijn uit Jurassic Park of wat te zeggen van de cinema waar ze Beast From 20,000 Fathoms spelen) en dat doet het bij mij altijd wel goed. Tel daar dan ook nog eens de nodige zelfspot bij (onder andere Daphne die op een bepaald moment opmerkt dat het normaal gezien langer duurt vooraleer ze een case hebben opgelost) en je zit gewoon met een vermakelijke film. Is alles dan geslaagd? Dat nu ook weer niet. Naar het einde toe ontspoort de film wat met iedereen die gehypnotiseerd is als Shaggy, zie ook de after-credits, bijvoorbeeld, al heeft dat nog wel het leuke bijeffect dat iedereen anders die typische manier van praten van Shaggy probeert na te doen.

En met iedereen heb ik het natuurlijk over de vertrouwde Scooby-Doo groep. Matthew Lillard krijgt als Shaggy deze keer een grotere rol toegewezen en doet dat uitstekend. Sowieso wel fijn om hem het eens over een andere boeg te zien gooien doordat hij hier af en toe zijn "lafheid" verliest. Frank Welker neemt weer de rollen van Scooby en Fred voor zijn rekening (+ nog wat bijrollen) en de groep wordt vervolledigd met de altijd goede Mindy Cohn en Grey Griffin/Delisle als Velma en Daphne. Let vooral nog op een paar leuke bijrollen met John DiMaggio (Bender uit Futurama!) als - onder andere - GPS en een aantal bikers maar ook Matthew Gray Gubler en Fred Willard zijn wel tof. Dat is nog zoiets dat je in die iets oudere Scooby-Doo films nog ziet, toen werd er ook gewoon nog meer moeite gestoken in de bijrollen en waren het toch ietwat gerenommeerde namen. Vandaag de dag zijn het vooral nobele onbekenden naar mijn gevoel.

Ondertussen film nummer 20 die van onze geanimeerde vrienden zie en dan reken ik een aantal live-actions films nog niet mee. Het is fijn dat die vandaag de dag nog overeind blijven staan maar anno 2020 lijkt het vet toch wat van de soep te zijn. Gelukkig zijn er dan nog dit soort oudere films, al kan niets tippen aan de vele tv-series natuurlijk. Alle hoop voor een goede recente Scooby-Doo film is eigenlijk op Return to Zombie Island gericht, een directe sequel op de allerbeste Scooby-Doo film.. Ach, dat zien we binnenkort wel.

3.5*

Scooby-Doo, Dog Wonder

Michael Goguen is een naam die me toevallig is bijgebleven. Een regisseur die zich voornamelijk concentreert op afleveringen uit animatiereeksen maar zo eens af en toe een volbloed film aflevert. Hij had zijn debuut met Batman VS Dracula en tekende 7 jaar later voor deze Scooby-Doo film. De film was nadat hij door mij was toegevoegd op de site wat uit mijn gedachten gegaan totdat we deze gisteren tegenkwamen in de digitale tv-theek van Telenet. Voor old times sake dan toch maar besteld.

En Mask of the Blue Falcon is wel een geslaagde zit geworden. Het kan eventueel wel handig zijn om wat bekend te zijn met de reeksen van Hanna & Barbera in het algemeen (zo zijn er verwijzingen naar The Flinstones en The Jetsons) maar echt noodzakelijk is dat niet. Wat mij vooral aansprak is dat dit is uitgedraaid op een film die vol zit met knipogen naar comics/series in het algemeen. Zo is heel de strijd van Owen Garrison tegen de nieuwe Blue Falcon film een kopie van Adam West tegen de nieuwe Dark Knight trilogie maar is bijvoorbeeld ook de scène waar Scooby-Doo zijn masker in de vuilnisbak gooit een exacte kopie van Peter Parker die zijn masker weggooit in The Amazing Spider-Man #50, "Spider-Man No More" zoals hier is te zien. Het zijn dit soort kleine momentjes die de film nog net iets extra meegeven. Voor de rest is dit natuurlijk een typische Scooby-Doo film die nooit van het pad van zijn voorgangers afwijkt. Hoeft voor mij ook niet trouwens want de formule blijft nog altijd geslaagd in mijn ogen.

Wel erg clean getekend trouwens. De eerste volbloed Scooby-Doo film kwam er al in 1979 met Scooby-Doo Goes Hollywood en de tekenstijl durfde nog wel eens te wisselen in de vele films (volgens mij is dit alweer nummer 24) die daarna volgden. Het niveau van Zombie Island wordt nooit gehaald maar dit kan er zeker en vast mee door. De opening met de comic book scènes is leuk gedaan en de stemmencast voelt vertrouwd aan. Niet moeilijk ook wanneer je nog altijd kunt rekenen op Frank Welker (Fred, Scooby en Dynomutt) die er al vanaf het eerste uur bij is. Casey Kasem heeft jaren de stem van Shaggy verzorgt maar heeft de fakkel doorgegeven aan Matthew Lillard, die ook de live-action versie speelde. Een goede keuze want het stemgeluid is nagenoeg identiek. Mindy Cohn en Grey DeLisle kunnen er mee door als Velma en Daphne maar eisen niet veel aandacht op.

Blijft toch een erg leuke nostalgie reeks. Leuk dat ze films blijven maken en dat ze nog altijd wel van een acceptabel niveau blijven, al heeft het ergens eind jaren '90 - begin jaren 2000 wel eens wat anders geweest. Ondertussen is er alweer een nieuw deel uitgekomen dus dat moet ik ook maar eens te pakken krijgen.

3.5*

Fear is just a word, a four letter word

Het filmdebuut van Scooby-Doo kwam er al in 1979 met Scooby-Doo Goes Hollywood, maar het zou 10 jaar duren eer de trouwe viervoeter en zijn vrienden een vervolg kregen. Zelfs dan zou er af en toe ettelijke jaren tussen de verschillende films zitten, maar sinds 2000 lijkt de filmreeks een serieuze boost te hebben gekregen. De ene na de andere film wordt uitgebracht en het deed me deugd om te zien dat het niveau over het algemeen (ik heb weliswaar nog niet alles gezien) vrij hoog blijft. Moon Monster Madness was de nieuwste telg in de familie.

Een telg waarin Mystery Inc. terecht komt in de ruimte en dan kun je bij mij weinig verkeerd doen aangezien ik altijd wel te vinden ben voor wat science-fiction. Deze film moet het dan ook vooral hebben van de vele verwijzingen naar onder andere Alien (het personage Ridley is een knipoog naar Ridley Scott), 2001: A Space Odyssey (H.A.M. en H.A.L.) en one-liners zoals Hudson, we have a problem. Allemaal wel tof weliswaar, net als de parodieën op onder andere Buzz Aldrin en Richard Branson, maar voor de rest is dit één van de zwakste Scooby-Doo films die ik tot nu toe heb gezien. Volgens mij heb ik enkel Arabian Nights nog lager beoordeelt. Er zit bijzonder weinig vaart in, de personages zijn praktisch allemaal irritant en het is gewoon allemaal zo inspiratieloos. De vertrouwde Scooby-Doo vibe komt nooit echt tevoorschijn en zelfs de Scooby gang zelf is erg flauw.

Qua animatie zijn ze er in de loop der jaren wel serieus op vooruitgegaan. Het ziet er allemaal veel helderder uit en in dat opzicht is dit wel een aangename zit, al kan er werkelijk niets tegenop de tekenstijl van Scooby-Doo on Zombie Island uit 1998. Paar bekende namen die hier komen opdraven voor bijrollen zoals Malcolm McDowell als (de Richard Branson parodie) Sly en Mark Hamill als (de Buzz Aldrin parodie) Zip Elvin en voor het overige weer de gebruikelijke cast. Frank Welker neemt terug de rollen van Scooby en Fred op zich, ben ondertussen zo gewend aan hem dat ik me zelfs niet meer kan herinneren hoe Don Messick klonk, en Matthew Lillard blijft de ultieme vervanger van Casey Kasem. Ook Mindy Cohn en Grey DeLisle blijven even vertrouwd.

Scooby-Doo blijft één van mijn favoriete nostalgie series en de films kunnen me meestal ook wel bekoren, maar dit was het toch niet. Flauw en inspiratieloos plot, vervelende karakters en gewoon veel te weinig vaart. Er werd ook regelmatig een (komisch bedoelde?) pauze ingelast tussen de dialogen die me op den duur begon te irriteren.

1,5*

Bloodsucker? No. Weirdo? We're too late for that

Ik ben alweer de tel kwijt van de hoeveelste Scooby-Doo film dit is die ik recent heb gezien nadat mijn voorliefde voor de geanimeerde hond en zijn kompanen weer was aangewakkerd, maar ik ben ze alleszins nog niet beu. Toegegeven, het zijn niet altijd de beste films maar er zit zo af en toe wel eens een leuke uitschieter tussen. Het fijnst zijn de films die eens iets anders dan de voorganger(s) proberen te doen en dan lijkt deze Music of the Vampire een interessante zit aangezien het... een musical is!

Het was niet de eerste keer dat er muzikale intermezzo's in een Scooby-Doo film zitten (Scooby-Doo and the Goblin King schiet me zo direct te binnen maar er zullen er ongetwijfeld meer zijn) maar het is volgens mij wel de eerste keer dat de volledige Scooby Gang ook menigmaal in zingen uitbarst. Een leuk idee maar er had meer met dat concept gedaan kunnen worden. Misschien meer in de richting van een spook bij een musical (Phantom of the Opera ofzo, al denk ik dat ze al eens iets soortgelijks hebben gedaan?) of iets dergelijks, want nu krijg je een beetje een geforceerde combinatie van een ouderwets vampierenverhaal en daar worden dan wat liedjes rond gezongen. Het geeft nog wel een aantal leuke momenten maar eerlijk is eerlijk, ik had er toch net iets meer van verwacht. Vooral omdat dit qua plot weer zo'n platgetreden pad is dat we ondertussen al verschillende keren bij Scooby-Doo hebben gezien. Niet zo verwonderlijk als je ziet hoeveel afleveringen en films er rond dit thema zijn gemaakt, maar bijvoorbeeld (opnieuw) zo'n Goblin King deed wel veel goeds.

Beetje vreemd ook dat ze net New Orleans/Louisiana gaan combineren met vampieren, dat is toch niet meteen de plaats waar ik aan denk wanneer het om deze bloodsuckers gaat. In ieder geval: Scooby-Doo gaat zingen dus. Chapeau dat ze voor de effectieve nummers geen andere cast hebben bovengehaald maar niet iedereen lijkt altijd even toonvast te zijn? Ik heb absoluut geen muzikaal gehoor maar het klonk soms allemaal nogal schel. In ieder geval wel een aantal toffe nummers maar er zit geen echt echte oorwurm tussen die nadat de film gedaan is nog door je hoofd hebt spoken. Qua animatie ook niet altijd even consistent jammer genoeg. Zeker de scènes waar de volledige groep in de Mystery Inc bus zitten zijn wel erg lelijk, laat staan dat die er qua toon ook nog eens volledig anders uitzien dan de andere scènes.

Tjah meer van hetzelfde dus maar ik vermoed dat je (toch in België) niet zomaar toevallig eens bij een Scooby-Doo film uitkomt maar dat je er echt actief naar op zoek moet gaan. Dan weet je wel wat je kunt verwachten maar ik moet zeggen dat ik toch een beetje teleurgesteld ben. Een aantal toffe bijrollen (Jim Cummings als Tulie bijvoorbeeld) en het feit dat ik gewoon een zwak heb voor deze cast (en ik bovendien nog is een sucker voor musicals ben) zorgen toch nog voor een redelijke score.

3*