Opinions

Like, he only shakes when he's scared

Geen idee wat me er nu juist zo aanspreekt, maar ik heb altijd een groot zwak gehad voor Scooby-Doo. Ik had VHSen (en later zelfs DVDs) met een aantal van hun afleveringen die ik zelfs nu nog altijd kan dromen (What a Night for a Knight! Which Witch Is Which!) en toen ik wat ouder was begon ik hun films te verzamelen. Er zaten een aantal toffe dingen tussen, zo is Scooby-Doo on Zombie Island nog altijd de enige film die op 4* kon rekenen, maar tussen het recentere werk zat toch vaak iets dat me niet kon bekoren. Het dieptepunt kwam er in 2015 met Scooby-Doo! Moon Monster Madness.

Het was geen bewuste beslissing maar het was toen wel de laatste Scooby-Doo film die ik in lange tijd zou zien. Fast forward naar een paar weken geleden waar ik me eens aan Scooby-Doo! and WWE: Curse of the Speed Demon waagde en dat smaakte naar meer. Scooby-Doo! And Kiss: Rock and Roll Mystery volgde niet lang erna maar die was al een stuk minder en ook deze Scooby-Doo! Pirates Ahoy doet het ook niet zo goed ten huize Metalfist. Op zich fijn dat er in het spelletje mysteries ontrafelen wel wat knipogen naar oude afleveringen en schurken zitten, maar heel de clou van wie nu de echte slechterik hangt echt met haken en ogen aan elkaar. Toegegeven, het is en blijft maar een kinderfilm en Scooby-Doo staat nu sowieso niet garant voor de meest logische plots maar zelfs het kleinste kind ziet dat dit echt nergens op slaagt. Weinig aimabele personages ook en de ouders van Fred zijn bij vlagen wel erg irritant. Gelukkig duurt dit allemaal niet te lang en zit er ook nog wel van die typische Shaggy en Scooby humor in.

Soms echt zo stompzinnig dat je het eigenlijk niet kunt verzinnen (Shaggy en Scooby die zich gaan vermommen als Daphne en Velma) maar dat werkt dan op de een of andere manier dan weer wel. Alleen jammer dat dit qua animatie ook niet altijd even denderend is. Het niveau van Zombie Island wordt al jaren niet meer benaderd maar dit is bij vlagen wel erg lelijke CGI zooi. Zeker het schip van Captain Skunkbeard ziet er bij vlagen echt miserabel uit. Waarom dan toch nog die 2.5* kun je je afvragen? Wel, Ron Perlman is een fijne toevoeging als Skunkbeard en ook Dan Castellaneta kan ik nog wel appreciëren als Mr. Mysterio. Verder voelt het toch ook altijd een beetje als thuiskomen wanneer je Casey Kasem als Shaggy of Frank Welker als Fred hoort. Tot slot valt vooral de soundtrack nog op en niet in de goede zin van het woord. Zo'n piratenfilm zou juist bol moeten staan van van die fijne lyrische deuntjes maar ook dat is redelijk teleurstellend.

Ik begin te twijfelen of ik dit niet een beetje te ruim beoordeel met zijn 2.5* maar naar mijn gevoel is dit toch in het verlengde van die Kiss film en Scooby-Doo Meets the Boo Brothers. Laat ik het dan maar op die 2.5* houden, ik ben vandaag de dag ook niet meer echt de doelgroep natuurlijk. Ik zou eigenlijk is moeten opzoeken of die oude afleveringen niet nog ergens te vinden zijn. Indertijd ook nog wel wat opgepikt van What's New, Scooby-Doo? op de Children BBC. Dat heeft nog wonderen gedaan voor mijn Engels..

2.5*

Howdy, breakfast!

Een tijd geleden zei ik nog dat ik het gevoel had dat de meest recente Scooby-Doo films niet voor mij waren weggelegd. Het was alsof de ideeën compleet op waren (wat op zich niet zo verwonderlijk is natuurlijk met jaar na jaar talloze series en dito films) en met een bang hartje besloot ik me maar eens aan Shaggy's Showdown te wagen. Regisseur Matt Peters heeft vooral ervaring met het regisseren van talloze Lego films en ik was al blij dat dat voor Scooby-Doo niet het geval was aangezien ik Haunted Hollywood al één van de zwakste films uit de reeks vind.

Zo blijkt maar weer dat je eigenlijk geen vooroordelen moet hebben, want Shaggy's Showdown is één van de leukste films uit de reeks geworden. Ik kan me niet herinneren dat ze al eens eerder een Westernsetting hebben geprobeerd maar dit geeft gewoon ruimte voor een aantal leuke vondsten. Natuurlijk is dit in grote lijn hetzelfde als bijvoorbeeld Haunted Hollywood waar Brickton Studios ook op randje van bankroet staat, maar bij Shaggy's Showdown werkt het met de ranch gewoon beter. Misschien omdat de focus meer op Shaggy is komen te liggen? Dat is sowieso altijd wel mijn favoriet personage uit de groep geweest en het is een tof idee om een verhaallijn met één van zijn voorouders te introduceren. Beetje voorspelbaar natuurlijk dat Dapper Jack uiteindelijk toch geen slechterik was maar kom, het is en blijft een Scooby-Doo film natuurlijk. Een aantal fijne running jokes met onder andere de kok die ook interieurarchitect, koetsbestuurder, etc is maar ik heb ook stomweg een aantal keer moeten grinniken om de stekeblinde Zeke.

Betekent dat dat alles goed is aan deze Shaggy's Showdown? Dat nu ook weer niet. Met Buddy G proberen ze in te spelen op een soort van tienerhype die ondertussen toch voorbij gegaan is (ik kreeg er vooral een Justin Bieber gevoel bij maar misschien is die in het echte leven ook al vervangen door een nieuwer exemplaar? Ik ben daar allemaal niet meer goed met mee) en ik heb toch serieus moeten wennen aan de nieuwe stem van Velma. Vreemd genoeg kan ik me niet meer herinneren dat ik me bij Haunted Hollywood en Curse of the Speed Demon ook zo stoorde aan de stem van Kate Micucci, hier klinkt ze gewoon erg nasaal en schel. Verder blijft dit qua cast wel genieten natuurlijk met Frank Welker, Matthew Lillard en Grey Griffin als de vertrouwde stemmen voor Fred, Scooby-Doo, Shaggy en Daphne maar ook de bijrollen zijn goed ingevuld. Qua animatie ligt dit ook in de lijn van de vorige films. Niet perse altijd even mooi (het oogt bij vlagen wel erg digitaal allemaal) maar er zitten in ieder geval geen scènes tussen die echt vloeken met de rest. Dat is bij andere Scoby-Doo films wel eens het geval.

Een aantal dagen geleden (6 november) overleed Ken Spears, die samen met Joe Ruby Scooby-Doo bedacht voor Hanna-Barbera, en ik vraag me af wat hij eigenlijk van heel de Scooby-Doo franchise vond. Zijn creatie is namelijk meer dan een halve eeuw (!) aanwezig geweest in het televisielandschap en ik heb zo'n gevoel dat we bijlange na nog niet aan het einde zijn. Als de toekomstige films allemaal van dit niveau zijn, dan ga ik alvast niet klagen.

3.5*

Fred, why do ghosts and monsters and stuff turn up wherever we go?

Ik ben altijd wel te vinden voor een Scooby-Doo film. De vele reeksen vulden een groot deel van mijn jeugd en zelfs nu kan ik altijd nog wel genieten van de avonturen van Mystery Inc. Ik vind het op zich dan ook wel leuk dat ze vandaag de dag nog altijd bezig zijn met afleveringen en films te maken. De reeks loopt al vanaf 1969 en sinds eind jaren '90 komt er wel jaarlijks één of meerdere films uit. Mask of the Blue Falcon, de voorloper van Stage Fright, was erg vermakelijk dus ik moet bekennen dat ik wel benieuwd was naar wat deze film ging brengen.

Toch is het resultaat maar zozo. Het is gelukkig niet het slechtste wat er uit de Scooby-Doo stal is gekomen, maar toch ook overduidelijk niet het beste. Het grote probleem is dat Stage Fright eigenlijk een pure rip-off is van het bekende Phantom of the Opera verhaal van Gaston Leroux. Er wordt een hedendaags sausje over gegoten met een talentenjacht die erg veel wegheeft van *insert country*'s Got Talent, al lijken al die talentenjachten op elkaar naar mijn mening, maar de mix is niet al te denderend. De film kent wel even een leuke twist wanneer blijkt dat het spook eigenlijk Steve Trilby is die denkt dat hij misvormd is vanwege een spiegel uit een spookhuis, maar dan krijg je opeens spook na spook tot je uiteindelijk met 5 (!) verschillende daders zit. Na een tijd heb je het daar wel mee gezien eerlijk gezegd. Wel interessant dat na al die jaren de onuitgesproken romance tussen Daphne en Fred eens effectief in beeld wordt gebracht. Ik heb bijlange na niet alles gezien van wat er te vinden is rond Scooby-Doo, maar ik had de indruk dat het daarvoor enkel bij insinuaties bleef.

Qua tekenstijl ook niet altijd even denderend. Nu staat Scooby-Doo natuurlijk sowieso niet garant voor verbluffende animatie maar er wordt hier en daar werkelijk lelijke CGI toegevoegd. Vooral de scènes waar er een auto aan te pas komt zijn erg lelijk. Ik verwacht toch wel net iets meer van een film uit 2013. Zeker omdat Mask of the Blue Falcon, die een jaar eerder uitkwam, er een stuk cleaner uitzag. Qua stemmencast weer wat meer van hetzelfde en daar hoor je mij niet over klagen. Frank Welker is nog steeds van de partij, Matthew Lillard is een uitstekende vervanger voor Casey Kasem en Mindy Cohn en Grey DeLisle kunnen er mee door als Velma en Daphne. In de bijrollen niet echt bekend volk te herkennen, maar verder ook niets op aan te merken.

De korte speelduur zorgt ervoor dat de film niet verveelt maar de ontknoping met de verschillende Phantoms had wel wat beter gemogen. Voor de rest praktisch een kopie van het bekende (en daarbovenop al menigmaal verfilmde) verhaal van Gaston Leroux. Amusant maar er zijn er betere Scooby-Doo films.

3*

Like, what's the big deal? We all wear the same outfits every single day anyway

Met Scooby-Doo! WrestleMania Mystery is er een combinatie gemaakt van twee van mijn favoriete nostalgie dingen: Scooby-Doo en WCW. Scooby-Doo was sowieso al één van mijn favoriete series vroeger, maar de keren dat ik mijn zondagnamiddag heb gespendeerd met kijken naar het toenmalige Kanaal 2 (met commentaar van Bernard Vandamme!) zijn niet op één hand te tellen. Je kan dus wel zeggen dat ik hier best wel wat van verwachtte.

Het voelt in de eerste plaats vooral aan als een promotiefilmpje voor WWE en alle andere bijhorende shows. John Cena krijgt een heuse superheldenstatus en af en toe lijkt het alsof de Scooby Gang achteruit wordt geschoven om meer aandacht te geven aan de sport zelf. Wat natuurlijk de verkeerde volgorde is, want het is in de eerste plaats een Scooby-Doo film. Daarbovenop heeft het plotje rond Scooby-Doo die de championship belt steelt deze keer wel erg weinig om handen en is villain nog zoutloos. De speelduur van de films zijn sowieso nooit lang, maar scènes zoals Scooby-Doo die een match heeft met een gigantisch stuk pizza.. Ik vond het de boel nogal vertragen. Af en toe nog wel een aantal erg leuke momenten. Sin Cara is schitterend en de climax met de cage fight tussen de beer en onze helden is gewoon erg leuk.

Eerlijk is eerlijk, het heeft een meerwaarde dat de wrestlers hun medewerking hebben verleend aan de film. John Cena, Kane, Triple H, ... Er hadden nog wat meer klassiekers à la Rey Mysterio of The Undertaker in mogen zitten, maar met het groepje dat er nu aan te pas komt ben ik meer dan tevreden. Zelfs Vince McMahon heeft nog een vrij grote rol. De animatie is redelijk, al is het jammer dat het niveau van Mask of the Blue Falcon wederom niet wordt benaderd, en het gebruik van overduidelijke CGI wordt gelukkig nog wat tot een minimum herleid. Voor de rest gelukkig wel weer Lillard, Welker en co voor de invulling van de Scooby Gang en dat blijft ook altijd leuk.

Ik had er iets meer van verwacht. Het lijkt alsof ze bij Hanna & Barbera hun touch wat zijn kwijt geraakt, er worden ook zoveel films achter elkaar geproduceerd, en dat resulteert in een WWE featuring Scooby-Doo in plaats van andersom. Gelukkig is het voor de liefhebber van beide werelden nog altijd wel vermakelijk.

3*

Amazon.ca! What's the website for that?

Scott Pilgrim vs. the World was zo'n film die al lang op het verlanglijstje stond, maar waar ik vreemd genoeg nog steeds niet de tijd voor had gevonden. Tijd is misschien het foute woord aangezien ik niet te klagen heb over het aantal films dat ik zie, maar deze is altijd wat langs mij heen gegaan. Comicverfilmingen doen het nochtans bijna altijd wel goed bij mij dus was het hoog tijd om eens te gaan zien hoe Scott Pilgrim de strijd aanging met de ex-liefjes van zijn huidige romance!

Het is een wisselend succes geworden en vreemd genoeg kreeg ik hier hetzelfde gevoel bij als met Sucker Punch die een jaar later is uitgekomen. Filmisch gezien erg tof, maar er zit geen lijn in waardoor het me op den duur allemaal minder en minder kon schelen. Oké, de vele verwijzingen zijn tof om te zien maar de zoveelste battle (en zeker die met Gideon) begint op den duur tegen te steken. Wat jammer is, want dat is natuurlijk voor een groot stuk wel de drijfkracht achter deze Scott Pilgrim vs. the World. Overdaad schaadt echter en regisseur Edgar Wright weet de aandacht niet meer volledig vast te houden. Dat neemt gelukkig niet weg dat dit nog steeds een toffe wegkijker is geworden. Veel details die je makkelijk kunt missen, ik twijfel er niet aan dat ik misschien zelfs meer dan een derde niet heb meegekregen, en gewoon ook een aantal toffe personages. Zo is Scott zelf een fijn figuur, maar is de wisselwerking met onder andere Wallace en de andere leden van Sex Bob-Omb tof uitgevoerd. Daar komt dan ook nog eens bij dat dit bij vlagen erg spitsvondig geschreven is.

Zo'n quote als "When I'm around you, I kind of feel like I'm on drugs. Not that I do drugs. Unless you do drugs, in which case I do them all the time. All of them.” zou zomaar eens door Woody Allen in zijn gloriedagen geschreven kunnen zijn. De grote kracht zit hem dan ook in de delivery van Michael Cera en die doet het gewoon erg goed. Niet meteen mijn favoriete acteur aangezien hij iets te vaak terugvalt op zijn 'typetje' maar hier werkt het. Toffe vrouwelijke cast ook met een aantal persoonlijke favorietjes (Anna Kendrick, Aubrey Plaza en Brie Larson) maar sowieso is hier in de bijrollen weinig op aan te merken. De rol van de ogenschijnlijk onbereikbare Ramona Flowers is weggelegd voor Mary Elizabeth Winstead maar ook haar exen zijn allemaal wel leuk gebracht. Probleem alleen is dat het er gewoon teveel zijn, maak daar een stuk of 5 van (al moet ik toegeven dat 7 gewoonweg beter klinkt) en je komt toch net iets compacter uit.

Want dat had eventueel wel gemogen, zo'n kleine 2 uur is namelijk te lang voor dit soort films. Edgar Wright wist me vooral in zijn laatste twee films te overtuigen, en dan zeker in Baby Driver, maar Scott Pilgrim vs. the World mag echt wel gezien worden. Misschien waren de verwachtingen net iets te hoog. Ik ben eerlijk gezegd ook wel benieuwd wat een herziening gaat geven, er zitten toch denk ik nog veel referenties in die je pas opvallen bij meerdere kijkbeurten. Continue? Ja, waarschijnlijk wel.

Dikke 3.5*

Gangster Belmondo

Jean-Paul Belmondo is vooral bekend geworden als gezicht van de nouvelle vague en een aantal gangsterfilms. Tot mijn grote spijt had ik tot voor kort nog niets van de beste man gezien. Ik besloot daar iets aan te doen en kocht 3 films: Le Magnifique, Le Solitaire en deze La Scoumoune. De eerste film was een succes te noemen en gisteravond had ik zin in iets soortgelijks. Op de DVD stond de rol van Belmondo aangegeven als een charmante komische actieheld waardoor ik de indruk kreeg dat dit in het verlengde van Le Magnifique lag.

Niets was minder waar en ik vraag me af of Studio Canal de film überhaupt heeft gezien. La Scoumoune is een remake van Un Nommé La Rocca, ook met Belmondo, en is gewoon een volbloed gangsterfilm. Niets komisch, geen actie (met uitzondering van een aantal schietpartijen) maar gewoon een verhaal over een misdadiger die zijn jeugdvriend wilt helpen. Ik was dus serieus op het verkeerde been gezet maar bon, een degelijke film is en blijft een degelijke film. Dit is hier echter niet het geval doordat La Scoumoune een fragmentarische film is geworden. Het geheel is nogal langdradig en juist wanneer de film opbouwt naar een interessante climax is de film opeens gedaan. Ik had in ieder geval nog wel willen zien hoe Borgo op zoek gaat naar de twee overlevenden die ervoor gezorgd hebben dat Xavier het loodje legt. Had nog voor een leuke wraak climax kunnen zorgen maar de film eindigt met Grondo die op zoek gaat. Erg jammer en ik kan me niet voorstellen dat het boek op dezelfde manier eindigt. Het zal echter wel zo zijn want José Giovanni, op wiens roman de film is gebaseerd, is ook de regisseur van de film.

Als je dit leest vraag je je af waarom ik hier nog 2* aan kwijt wil. De reden(en) is vrij simpel en dat is namelijk: Belmondo en Cardinale. Het origineel heb ik nooit gezien dus geen idee of Belmondo's invulling van de rol beter of slechter is maar als gangster heeft hij een zekere aantrekkingskracht. Er is iets aan zijn uitstraling dat me pakt waardoor ik hem erg graag zie spelen. Hetzelfde geldt voor Cardinale natuurlijk die zelfs op haar slechtste dag er beter uit lijkt te zien dan menig vrouw op hun hoogtepunt. Hier heeft ze weliswaar maar een kleinere bijrol maar wel erg leuk. Naast haar schoonheid ook wel een interessante actrice omdat ze veel uiteenlopende rollen geloofwaardig weet neer te zetten.

La Scoumoune overspant meer dan 10 jaar maar er is amper enige vorm van tijdsaanduiding. Hierdoor oogt de film nogal onsamenhangend en dat is zonde want met Belmondo en Cardinale ter beschikking kun je echt wel wat meer doen. Beiden zijn dan ook de hoofdreden om de film eens gezien te hebben maar heb je niets met één van de twee, dan kun je dit best links laten liggen.

2*

It's the zombie apocalypse! Come on, we're scouts! We're trained for this!

Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat er tegenwoordig toch wel weer een aantal leuke horrors op de markt zijn gekomen. Ietwat oudere titels zoals Zombieland en Cabin in the Woods onder andere, maar The Final Girls en It Follows bijvoorbeeld drukte al hun duidelijke stempel op 2015. Scouts Guide to the Zombie Apocalypse paste in het straatje van die laatste twee doordat ook die kon rekenen op een sfeervolle poster. Ik hoopte in ieder geval nog het laatste plaatsje in mijn Top 10 van 2015 te kunnen vullen

Hoewel dat met deze film niet zal gebeuren, valt het niet te ontkennen dat Scouts Guide to the Zombie Apocalypse wel een erg vermakelijke film is geworden. Een soort van Zombieland meets Superbad en nog eens aangevuld met een stripper (ahum, cocktail waitress) met een shotgun. Het duurt echter eventjes eer de film wat in gang schiet en dat is eigenlijk voornamelijk de grote smet op de film. Vooral omdat heel dat gebeuren met Scout Leader Rogers helemaal niet zo grappig is. Denise is op zich al een lichtpuntje in dat begin van de film, maar het is pas eenmaal Ben en Carter terug in het stadje zijn dat de poppen pas echt aan het dansen gaan. De film schiet in overdrive met een aantal o zo foute jokes (Ben die uit het raam bungelt en zich enkel kan vasthouden aan de lul van een of andere oude zombie) die vreselijk puberaal zijn en toch vreemd genoeg goed werken. Het romantisch zijplotje neem je er dan uiteindelijk ook maar voor lief bij, al is het indirect ook wel verantwoordelijk voor die geweldige opkomst tijdens de secret party.

Tye Sheridan, uitstekend in Mud en ook hier goed op zijn plaats. Toch een acteur om in het oog te houden en ik ben benieuwd hoe zijn invulling van Scott 'Cyclops' Summers gaat zijn in X-Men Apocalypse. Soit, de film steunt vooral op de vriendschap tussen Logan Miller (Carter) en Joey Morgan (Augie) en dat werkt goed. Ben zelf nooit bij de Scouts geweest (wel bij de Chiro, een soort van Vlaams alternatief) maar kan me de moeilijkheid rond hun vriendschap eigenlijk vrij goed inbeelden. Ze worden halverwege de film nog bijgestaan door Sarah Dumont (Denise) die eigenlijk gedurende heel de film niet meer moet doen dan al zwaaiend met een shotgun wat rondhossen in een kort shortje en dito tanktop. Ik klaag niet.

Toffe soundtrack ook nog wel en heeft trouwens iemand Patrick Schwarzenegger herkent. De zoon van de Australian Oak is blijkbaar ook bezig aan een filmcarrière te timmeren, maar heeft wel geen spatje uitstraling van zijn vader geërfd. Hij speelt Jeff, de vriend van Carter's zus en de dude die onze scouts het verkeerde adres voor de secret party geeft.

Dikke 3.5*, alleen jammer van het trage begin

No, please don't kill me, Mr. Ghostface, I wanna be in the sequel!

Het was alsof het lot er voor iets tussen zat. de dag dat ik hier zag dat er een vierde deel van Scream gemaakt ging worden, vond ik in de Mediamarkt de trilogie voor nog geen 7 euro. Ik had ooit eens deel 1 gezien maar dat was al lang geleden en de andere delen had ik zelfs nog nooit gezien. Een goede kameraad kende hetzelfde probleem dus we maakten er gisteravond een Scream marathon van.

Scream is niet eng. Veel daarvan is te wijten aan het feit dat we een aantal jaar geleden overspoeld zijn met de Scary Movie films die een groot deel van deze films parodiëren. Het is een tikkeltje jammer want nu verliest de film toch veel van zijn verrassing omdat je soms aanvoelt wat er gaat gebeuren. Maar daar zit tegelijkertijd ook de kracht van Scream, het blijft erg leuk om te zien wat er gaat gebeuren. Ik zei daarjuist al dat ik de film al eens had gezien maar veel was er niet blijven hangen buiten het feit dat Stu er voor iets tussen zat. Craven zorgt dan ook voor een film die zelfs met een herziening blijft boeien. Het plot zit lekker in elkaar maar het zijn vooral de vele filmverwijzingen naar andere klassiekers in het horror genre die de film net dat beetje extra geven. De conciërge die ineens in de outfit van Freddy tevoorschijn komt op school, het Friday the 13th telefoongesprek en nog zoveel meer. Cravens opzet is in dat opzicht in ieder geval meer dan geslaagd, een horror film maken die tegelijkertijd spannend is maar ook een parodie/hommage op het genre. Scream is bij vlagen erg cliché (zowel qua personages of moordwapens) maar is wel één van de klassiekers het genre. Tegenwoordig wat achterhaald door nieuwere horrors maar de sfeer spat er gewoon van af. Ik blijf het alleen jammer vinden dat ik eerst Scary Movie heb gezien.

Tieners in horror films. Meestal staat het garant voor een potje vreselijk acteerwerk maar daar is bij Scream niet zo bijster veel van te zeggen. Leuk om Neve Campbell nog eens in een film te zien naast Wild Things en ze doet het hier meer dan goed. Maar het zijn vooral de bijrollen die fantastisch zijn om te zien. David Arquette als de idiote Dewey, Scary Movie heeft blijkbaar niet veel aan dit personage moeten veranderen, Courtney Cox als de bij vlagen irritante Gale Weathers (wel grappig dat ze uiteindelijk in real life ook samen zijn). Toch wordt de kroon gespannen door de killer, althans één van de twee. Ik heb het natuurlijk over Matthew Lillard. Ik kende hem alleen maar van de Scooby Doo reeks, nu niet echt een film waarmee deze te vergelijken is, maar hier zet hij de rol van Stu zo heerlijk gestoord neer Een waar genot om naar te kijken Leuk feitje is dat het in de eindscène helemaal niet de bedoeling was dat hij de telefoon op zijn kop ging krijgen maar dat Craven zijn reactie zo authentiek vond dat hij het er maar heeft in gelaten Ook Skeet Ulrich doet het zeker en vast niet slecht maar wordt toch wat weg gespeeld door Lillard, al kent Billy ook wel een paar gestoorde scènes. Het is ook fijn om de mooie Rose McGowan te zien verschijnen, zaten uiteindelijk toch meer bekende gezichten in dan dat ik me kon herinneren want dan zou ik bijna nog Liev Schreiber en Henry Winkler vergeten.

Craven zorgde in de jaren '90 voor een heropleving van het genre en hij doet het goed. De film staat nog altijd als een huis, al zijn de fundamenten ietwat aangetast, maar het is en blijft een sterke film. Het plot zit goed in elkaar, de vele verwijzingen zijn leuk om te spotten en de cast acteert over het algemeen erg goed.

4*

Oh please! By definition alone, sequels are inferior films!

Gisteravond met een kameraad een Scream marathon gehouden na deel 1 komt logischerwijs deel 2. De eerste Scream is een klassieker in het genre geworden en ik vroeg me af of het vervolg de vloek van de sequels van zich af kan schudden. Wel, het leek geruime tijd goed te gaan maar dan gaat Craven faliekant de mist in met het einde.

Het grootste probleem was de what the fuck factor betreffende het einde. Het eerste deel was zo sterk doordat de killers onverwacht waren maar tegelijkertijd ook logisch wanneer je er over nadacht. Scream 2 daarentegen is redelijk voorspelbaar, we hadden een gokje gedaan bij het begin van de film wie de moordenaar ging zijn en wonder boven wonder zaten we juist, althans toch betreffende Mickey. De twist dat de 2e killer de moeder van Billy is, is me toch iets te ver gezocht. De vrouw is blijkbaar wat kilo's kwijt geraakt maar mij maak je niet wijs dat een journaliste zoals Gale of Sidney, die de moeder van haar voormalig vriendje toch eens gezien moet hebben, het mens niet herkennen. Veel ligt natuurlijk aan het feit dat Williamson maar liefst 3 moordenaars in zijn script had zitten (Derek, Hallie en Cotton wat dus betekent dat de film nog slechter had kunnen zijn). Het lijkt me dat je dan moeilijk een coherent script kunt schrijven waardoor het toch veel aan kracht moet inboeten. Jammer want hier had volgens mij meer ingezeten. Oké, het gegeven van deel 1 wordt hier wel een tikkeltje uitgemolken maar de film kent toch nog een aantal leuke scènes. Het idee van de film in de film die tegelijkertijd een verfilming van het eerste deel is, is leuk gevonden en ook de filmgeeks kunnen weer wat beleven door de vele filmverwijzingen.

Scream 1 werd al gekenmerkt door een grote schare bekende gezichten qua bijrollen. Deeltje 2 gaat hier precies nog een stapje boven op. Sarah Michelle Gellar, Joshua Jackson, Luke Wilson, Tori Spelling, ... De één al wat bekender dan de ander en de één heeft ook meer screentime dan de andere maar het zijn allemaal wel vermakelijke rolletjes. Natuurlijk is Gellar het hoogtepunt. De Scream reeks kent trouwens ook veel vrouwelijk schoon. Neve Campbell doet het op zich niet slecht maar ze heeft een iets te groot emo gehalte om echt geloofwaardig over te komen als Scream Queen. Elise Neal was trouwens vrij irritant, vraag me soms af of het nu echt nodig is om in elke horror van tegenwoordig een schreeuwende en arrogante negerin te gebruiken. Het wekt alleen maar ergernis op, langs de andere kant ben je wel dolgelukkig wanneer ze het loodje leggen. Ach, het is een mes dat aan twee kanten snijdt. Het is raar om Courtney Cox hier in te zien spelen, iets wat ik ook al in deel 1 had. Ik ken haar hoofdzakelijk uit Friends en haar rol daar verschilt toch wel wat van deze. Ik moet wel zeggen dat ik Gale veel beter kan waarderen dan Monica want hier is ze een verdomd graaf wijf bij vlagen. Ja, David Arquette mag zich een gelukkig man prijzen. Leuk trouwens dat Dewey ook weer van de partij is, brengt altijd wel een komische noot aan het geheel. Wat ik ook altijd wel goed vind aan dit soort vervolgen is dat ze de originele acteurs er bij halen. Iedereen speelt hun respectievelijke rollen weer maar ook Liev Schreiber heeft weer een rol als Cotton. Op zich een niet echt boeiend personage maar Schreiber kan niet veel verkeerd doen sinds Sabretooth.

Op zich niet zo'n heel slecht deel. Het verloopt allemaal vlotjes en het verhaal lijkt ook goed ineen te zitten tot het einde natuurlijk maar ik denk dat ik daar al genoeg mijn gal op heb gespuwd. Cast is wel weer goed (Cox en Arquette blijven met een mindere Campbell de dragers van de film).

3*

It could be fuckin' "Reservoir Dogs" by the time this thing is through

Scream 1 was een meer dan aangename film maar deel 2 viel jammer genoeg wat tegen. We zaten in ieder geval al over de helft van onze marathon dus na een matchke FIFA, om wat wakker te blijven, konden we er weer tegen dus was het tijd voor het slotstuk van de trilogie. Ik was benieuwd of dit slechter ging zijn dan deel 2 of eerder tussen zijn beide voorgangers in.

Scream 3 zit uiteindelijk tussen deel 1 en 2 in. Het is minder dan de eerste, dat was te verwachten want deel 1 is ondertussen een klassieker, maar het is gelukkig wel beter dan deel 2, al had die punten verloren met zijn einde. Wes Craven haalt voor het slotstuk van zijn trilogie nog alles uit de kast, hij is het ondertussen nog eens opnieuw aan het doen voor deel 4, en zorgt voor een vermakelijke film. De verwijzingen naar filmfranchises blijven vermakelijk maar deze keer weet Craven er nog een redelijk sterk verhaal rond te bouwen. Wie dat de moordenaar is, wordt nogal snel duidelijk doordat je begint te zoeken naar iemand die een connectie heeft met Sidney. Dan is de link met de moeder en een halfbroer/zus niet echt ver meer te zoeken. Ach, het zorgde wel voor een vermakelijk plotje. Persoonlijk heb ik wel een zwak voor films waar geprobeerd wordt om iets uit het eerste deel (waarvan we dachten dat het helemaal gekend was) toch nog een verrassende te geven. In dat opzicht is de toevoeging van filmnerd Randy meer dan welkom omdat hij toch de springplank bezorgt door zijn legacy video. Misschien ligt het ook wel aan het feit dat Sidney hier niet zo'n bijster grote rol heeft. De film concentreert zich meer op Gale en Dewey en, doordat dat een paar sterke personages uit de eerdere delen waren, krijgt hierdoor een meer verfrissend gegeven. Het is niet weeral Sidney die voor de zoveelste keer wordt belaagd (al is dat uiteindelijk nog altijd wel het uitgangspunt van dit derde deel) maar er wordt gekozen om de bijrollen uit de vorige delen wat meer uit te diepen, in hoeverre je daar van kan spreken. De film kent hier en daar wel een paar memorabele scènes maar heeft volgens mij last van hetzelfde probleem als deel 2, namelijk dat er verschillende eindes zijn gemaakt om ervoor te zorgen dat het zeker niet zou uitlekken. Het lijkt hierdoor soms een samenraapsel te zijn geworden waar wanhopig wordt geprobeerd om je op het verkeerde spoor te zetten.

Deze keer jammer genoeg geen shitload meer aan allerlei bekende gezichten. Wel zit er één van de beste cameo's in die ik al heb gezien, namelijk die van Jay & Silent Bob. Ik had er helemaal geen idee van dat ze in de film zaten (had tot nu toe alleen nog maar deel 1 al eens gezien) maar de paar seconden dat we ze te zien krijgen zijn goud waard. Liev Schreiber heeft ook weer een rolletje maar het is het eigenlijk bijna niet waard om te vermelden. Wel leuk dat Cox & Arquette nog altijd samen in de film zitten. Bij de eerste leerden ze elkaar kennen, bij de tweede waren ze een koppel en bij de derde film waren ze getrouwd. Het is wel jammer dat Gale wel serieus gestript is van haar coolheid die ze in deel 2 had verworven want hier lijkt ze terug meer op Monica in plaats van de bikkelharde journaliste. Dewey blijft natuurlijk hilarisch. Neve Campbell is ook weer van de partij en ook nu doet ze het weer niet slecht maar ik miszie er af en toe toch iets aan. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar iets aan haar stoort me een beetje.

Niet het beste deel maar ook niet het slechtste. Scream 3 weet zich netjes tussen zijn voorgangers te plaatsen en zorgt hierdoor voor een vermakelijke afsluiter van de trilogie, al wordt het nergens zo hoogstaand als deel 1. Ik heb me in ieder geval gisteravond wel geamuseerd.

3.5*

Wait, wait you're not supposed to kill me! I'm... I'm gay!

De eerste 3 films heb ik nog niet zo lang geleden met een kameraad in één ruk gezien. Niets is zo leuk als een slasher avond en met de Scream trilogie zat dat wel goed. Hoewel het niveau van het eerste deel nooit werd bereikt, was het allemaal wel vermakelijk gebleken. Ik was dan ook benieuwd naar wat dit vierde deel in de reeks ons zou brengen. Meer van hetzelfde? Een waardeloze reboot van een succesvolle franchise? Ik wist het niet maar toen gisteren de aftiteling over het scherm liep zat ik toch met een voldaan gevoel in de cinemazetel. Het eerste deel blijft het beste maar deel 4 komt toch erg goed in de buurt.

Ik had er bewust voor gekozen om zo weinig mogelijk van Scream 4 te zien of te lezen. Ik verwijderde de film hier uit mijn updates en las ook geen recensies of zag geen trailers. Daar ben ik blij om want hierdoor kwam alles ontzettend fris over en kwam de geweldige openingsscène ook perfect tot zijn recht. Ik had even schrik dat ze er te ver mee gingen door doen maar Craven weet gelukkig waar te stoppen. Vanaf dan krijgen we een plot dat warempel beter is uitgewerkt dan zijn 2 voorgangers, dan heb ik het natuurlijk over Scream 2 en Scream 3. Het concept van de Scream franchise blijft nog altijd goed ineen zitten en de vele referenties naar de klassiekers in het genre zijn altijd wel leuk om te ontdekken. Natuurlijk heel veel titelreferenties maar ook knipogen zoals Deputy Perkins die als voornaam Anthony heeft en we weten allemaal dat die geniaal was in Psycho, zijn erg leuk om te ontdekken. Soit, de film blijft een solide niveau houden maar slaat jammer genoeg de bal wat mis naar het einde toe. Op zich zit het allemaal wel goed in elkaar (ik had mijn geld gezet op de 2 filmvrienden) maar het wordt allemaal wel te letterlijk over genomen van de eerste Scream. Het is bijna shot voor shot hetzelfde en dat doet toch wat afbreuk aan het geheel van de film. Ook had het einde voor mij gerust slecht mogen aflopen. Het is tenslotte een new decade, new rules gegeven dus ik had er niet kwaad om geweest als de killer won. Ach, het heeft niet mogen zijn en ik klink nu waarschijnlijk een stuk negatiever dan ik eigenlijk ben. Ik vond trouwens de grens tussen komedie en slasher wel goed geslaagd, in tegenstelling tot de meesten hier precies. Hilarische one-liners worden afgewisseld met solide kills, al mochten die soms wel eens wat inventiever zijn. Craven komt tenslotte niet verder dan Ghostface die met een mes ligt te steken.

Qua cast is dit wel een feest geworden. Het was geleden van Nine dat ik uitkeek naar een film waar zoveel schoon vrouwvolk in meedeed. Een paar persoonlijke favorieten (Panettiere en Bell) maar ook genoeg andere waarvan ik nog nooit heb gehoord maar die er ontzettend mooi uitzien. Fijn natuurlijk dat er weer wat originele acteurs uit de eerste delen weer opduiken. Campbell blijft een solide Sidney en ook Courtney Cox en David Arquette blijven leuk om te zien. Ik ben blij dat ze Cox's personage, Gale, terug wat van haar harde persoonlijkheid hebben terug gegeven want in deel 3 was het allemaal maar wat slappe hap geworden. Arquette speelt trouwens wel enorm houterig. In de eerste 3 delen was dat grappig omdat hij de Deputy speelde en een enorme loser was maar nu als sheriff verwacht je beter. Tot zover de oude rakkers en op naar de nieuwe generatie. Bell heeft maar een paar minuten screentime (wel ontzettend memorabel) maar zag er eigenlijk niet zo goed uit. Hayden Panettiere daarentegen, alleen jammer van het korte kopje, heeft een veel grotere rol en ziet er verbluffend uit. Elke keer als ik haar zie denk ik "Save the cheerleader, save the world" maar dat is ze ondertussen toch wat ontgroeid. Erg fijne rol maar zo zijn er wel meer in de film. Zo vond ik Erik Knudsen als Robbie en Rory Culkin als Charlie aangename toevoegingen maar langs de andere kant waren er ook wel een paar erg vervelende types. Zo was de toevoeging van Marley Shelton als Deputy Hicks ontzettend vervelend. In Grindhouse kon ik ze nog wel waarderen maar hier is ze compleet miscast en enorm irritant. Vreemd ook dat ze het laatste schot op haar overleeft. Ik kon zweren dat ze door haar kop werd geschoten en dan blijkt ze ineens een kogelvrij vest aan te hebben en leeft ze... Soit, ik zal wel slecht gezien hebben. Emma Roberts als Jill was trouwens ook wel aangenaam, verbazingwekkend eigenlijk hoeveel ze effectief op Sidney lijkt in de film. Geweldig trouwens om Adam Brody ook nog eens ergens in zien te verschijnen, Craven heeft echt weer een hele hoop bekende gezichten boven gehaald.

Een aantal leuke one-liners, een plot dat lekker vlot verloopt en een uitstekende cast. Meer moet je niet hebben voor een avondje uitstekend vermaak en blijft het echt wel jammer dat er hier en daar een paar missers zijn waardoor de film toch moet onderdoen voor het origineel. Ach, voor een vierde deel is dit meer dan uitstekend.

4*

In navolging van de typische Screwball personages uit de Looney Tunes stal zoals Daffy Duck en Bugs Bunny onder andere (die door Avery werden gecreëerd) werd er aan Avery gevraagd om voor MGM ook zo'n personage te bedenken. Het resultaat is Screwy Squirrel en het is een typisch love it or hate it figuur. Een leuke twist waar de schattige Sammy Squirrel van de baan wordt geschoven en voor de rest een lange achtervolging tussen Screwy Squirrel en de hond Meathead. Het einde vliegt wat uit de bocht (Screwy en Meathead die een tweelingbroer hebben is wat flauw) maar voor de rest toch wel genieten.

3.5*

Vierde keer Screwy Squirrel, vierde keer 3.5* Dat is wel ongeveer de samenvatting bij mijn waardering van de hyperactieve (en gewelddadige) eekhoorn. In deze short besluit de eekhoorn te gaan spijbelen en wordt hij achtervolgd door een Truant Officer (wat blijkbaar een leerplichtambtenaar is in het Nederlands), iets wat volgens mij in de loop der jaren ook uitgestorven is. De spijbelofficier gaat natuurlijk op alle mogelijke manieren proberen om Screwy terug naar school te krijgen. De gevolgen zijn te verwachten en de ontstane chaos is leuk, hetzij wel iet of wat voorspelbaar. Leuke cameo ook nog van Red Hot Riding Hood en Wolfie uit Swing Shift Cinderella dat hetzelfde jaar zou uitkomen.

3.5*

Jackie Chan en de kat

Snake in the Eagle's Shadow wordt samen met Drunken Master tot het beste werk van Chan gerekend. Ik had hoge verwachtingen van beide films maar Drunken Master leed daar schijnbaar onder dus ik besloot de verwachtingen maar wat te temperen voor deze tweede film van Chan onder regie van Woo-ping Yuen. Geen idee of dat effectief iets heeft uitgehaald maar voor mij is Snake in the Eagle's Shadow toch net iets sterker dan het voorgaande Drunken Master.

Vooral omdat Chan hier een stuk minder irritant is. Geen idee waarom maar ik irriteerde er me nogal aan in Drunken Master maar hier is het vooral de aanwezigheid van de Snake stijl dat er voor zorgt dat ik dit beter kan waarderen. Het blijft tot nu toe mijn favoriete vechtstijl en de choreografie is dan ook uitstekend. Lo Wei lijkt nu compleet uit de picture te zijn en dat resulteert toch overduidelijk in betere vechtscènes. Heerlijk ook van Chan dat die maar blijft voortdoen terwijl hij zelf gewond geraakt. In het eindgevecht verliest hij zijn tand (niet gedacht dat dat echt was want het gat is erg goed te zien) maar ook tijdens een zwaardgevecht wordt hij aan zijn arm geraakt en blijft hij gewoon verder gaan... Geweldig! Wel een erg vreemde soundtrack trouwens. Waar die van Drunken Master perfect in de film paste, lijkt het alsof er hier twee verschillende componisten zijn gebruikt die elk hun eigen compleet verschillende stijl hebben. Zo is er in het eerste deel meer gebruik gemaakt van een verschrikkelijk disco-achtig muziekje dat verscheidene keren terug komt en wordt er in het tweede deel van de film meer gebruik gemaakt van wat op mij overkomt als authentieke Chinese muziek. Erg vreemd in ieder geval.

Qua verhaal is dit eigenlijk vrij degelijk. Snake in the Eagle's Shadow bevat een redelijk standaard kung fu plot rond verschillende scholen die tegen elkander vechten maar het wordt allemaal vermakelijk uitgewerkt. Er wordt nog een poging gedaan om enige diepgang in het verhaal te brengen via een Rus en de strijd tussen de Eagle clan en de Snake clan en ook dat aspect van het verhaal komt nog vrij goed tot zijn recht. Het is echter vooral het gebruik van de Snake stijl kan op mijn sympathie rekenen en de film vliegt dan ook snel voorbij. Dit is voor mij tot nu toe misschien wel de meest indrukwekkendste rol van Chan. Ik vind het altijd leuk om de trainingen te zien (teveel films laten maar een minuutje training zien en pats, een nieuwe kung fu meester is geboren) en Chan ziet er toch wel weer heerlijk, bij een gebrek aan een beter woord, badass uit. In de jaren die tussen Cub Tiger from Kwang Tung en deze film liggen hebben we al veel acteurs zien komen en gaan. De films houden meestal wel dezelfde bijrolacteurs en Woo-ping Yuen lijkt wel een erg sterke combinatie te hebben gevonden. Dean Shek blijft nog altijd even leuk (heeft altijd wel fijne scènes met Chan) en ook Chiang Kam is er weer eens bij, deze keer in een wel erg kleine bijrol als de zoon van de magistraat. De enige die ontbreekt is James Tien maar gelukkig krijgen we wel Siu Tien Yuen in de plaats. De revelatie in Drunken Master en ook hier is hij een erg goede combinatie met Jackie Chan.

Woo-ping Yuen weet hoe hij een gevechtscène moet filmen en laat dat ook overduidelijk zien. De film zit vol met geweldige gevechtscènes en het vlotte verhaal in combinatie met een sterke cast zorgen ervoor dat dit gewoon één van de beste Jackie Chan films is. Ik heb de indruk dat we eindelijk bij de degelijke films zijn terecht gekomen, al zou het niet correct zijn om Chan zijn voorgaande werk compleet af te schrijven want daar zitten ook pareltjes tussen.

4*

Why do women insist on loving men for what they want them to be instead of what they are?

Het was alweer een serieuze tijd geleden dat ik nog een film van TCM had gezien wat dus als resultaat had dat mijn decoder weer eens praktisch vol zat. Hoog tijd dus om daar wat aan te doen en waar kun je beter beginnen dan bij de films die je al het langst heb liggen? Die eer was weggelegd voor The Sea of Grass maar eerlijk gezegd, het viel een tikkeltje tegen.

Na het zien van Pat and Mike had ik me voorgenomen om me in de nabije toekomst niet meer te wagen aan Spencer Tracy (wat wel een lastige opgave was vermits ik nog zo'n aantal Hepburn - Tracy films opgenomen had liggen). Het was echter Fritz Lang die me compleet wist te verrassen met Fury waardoor ik meer sympathie voor Tracy begon te krijgen. Met die film in het achterhoofd hoopte ik dat deze tweede combinatie van Hepburn en Tracy me niet te hard ging tegenvallen en op gebied van acteren is dat gelukkig niet. Voornamelijk doordat Tracy hier erg overtuigend overkomt als norse maar toch enigszins rechtvaardige veehoeder. Zijn personage doorgaat een aantal evoluties maar Tracy weet zo over het algemeen perfect te benaderen waardoor dit erg naturel aanvoelt en helemaal niet geforceerd. Hepburn daarentegen was iets minder op dreef dan dat ik van haar gewend ben. De chemie tussen de twee blijft nogal op de oppervlakte en dat is toch ontzettend jammer. Hepburn was hier nog altijd wel op het hoogtepunt van haar uiterlijk dus dat is in ieder geval wel erg aangenaam om te zien. Melvyn Douglas krijgt nog een kleine(re) bijrol als Chamberlain en dient vooral als ondersteuning voor Tracy en Hepburn maar hij doet dat behoorlijk. De film concentreert zich voornamelijk op dit trio maar naar het einde toe komen er nog twee belangrijke personages aan de pas in de vorm van Brock en Sarah-Beth die gespeeld worden door Robert Walker en Phyllis Thaxter. Ergens is het jammer dat die pas zo laat in de film geïntroduceerd worden want beiden weten hun rol met verve te vervullen. Qua decors is dit sowieso ook de moeite want de beelden bij de ranch zijn vrij indrukwekkend te noemen.

Als je dit zo allemaal leest dan vraag je je waarschijnlijk af waarom de film dan toch 'maar' beloond wordt met 3 sterren. Dat is voornamelijk te wijten aan het verhaal zelf. Hoewel Sea of Grass een degelijk familiedrama is, is het te lang waardoor het middenstuk enorm slaapverwekkend is. Had hier een film van 90 minuten van gemaakt en het had een stuk hoger uitgekomen. Elia Kazan was hier trouwens zelf ook helemaal niet zo tevreden over en raadde de mensen aan in zijn biografie om de film nooit te zien.. Toch zitten hier sowieso nog wel interessante stukken in waarvan het laatste halfuur met het opgroeien van Brock en Sarah-Beth nog het interessantste is. Ook de aanval op Sam, de buur die zijn gewassen wou beschermen, is boeiend om te zien maar dit wordt dan weer redelijk snel genekt waardoor het allemaal nogal fragmentarisch aanvoelt. Ook wel jammer dat de film (net zoals de meesten films rond deze periode) geen enkele poging doen om aan enige vorm van tijdsaanduiding te doen. Je moet maar wat gokken hoeveel tijd er nu is verstreken en dat is niet altijd even duidelijk. Het hielp natuurlijk ook niet dat TCM de film zonder ondertiteling uitzond. Nu kan ik perfect een film zien zonder ondertiteling maar de kwaliteit van de print was niet enorm goed waardoor sommige dialogen niet altijd even goed uit de verf kwamen. Maar bon, daar kan de film op zich natuurlijk weinig aan doen want we spreken hier over iets dat al 65 jaar oud is.

Erg jammer van het wel erg saaie en langdradige middenstuk want anders had hier wel meer ingezeten. Tracy is perfect op zijn plaats maar de chemie met Hepburn is nog altijd ver te zoeken. Het verbaast me dan ook dat ze zoveel films samen hebben gemaakt. Het verhaal is voor de rest redelijk degelijk te noemen maar toch, de traagheid nekt de film.

3*

What's she gonna do, shoot me? We're in a restaurant!

Een tijd lang zijn Al Pacino en Robert De Niro twee van mijn favoriete acteurs geweest, maar de voorliefde voor hun werk was in de loop der jaren wat gesleten. Een tijd geleden kwam ik echter wat klassiekers van De Niro tegen (Casino en Mean Streets) en dat beviel me toch wel erg goed. Ik besloot om ook Pacino eens terug te gaan herontdekken en dat begon met deze Sea of Love. Een film waarvan werd gezegd dat het Pacino terug uit zijn jaren '80 slump bracht en dat bovenal gewoon een degelijke film was.

Iets wat ik kan beamen. Nu ben ik altijd wel fan van dit soort broeierige New York films, dat is toch echt een stad die een film een smoel kan geven, en ook de soundtrack heeft een meer dan positieve invloed op het geheel. Qua plot is dit een film die weliswaar af en toe met haken en ogen aaneenhangt (dat subplotje rond de medewerker van het warenhuis wordt zonder pardon afgesloten, al is er wel een deleted scene die dit mooi afsluit) maar om de een of andere reden stoort dat eigenlijk niet. Misschien omdat dit juist zo'n geweldig totaalplaatje is? Geen idee, maar qua sfeer kan Sea of Love in ieder geval wel tellen. Ook aangenaam verrast dat de ontknoping op zich nog degelijk is. Gedurende heel de film wordt er gezinspeeld op de identiteit van de dader en toch kwam Terry toch nog als een verrassing. De confrontatie die daarop volgt is wat overdreven (Keller gooit Terry wel erg makkelijk uit het raam) maar ook dat kan de pret niet deren. De leukste scène zit nog onbedoeld aan het einde. Keller die zijn liefde aan Helen verklaart en pardoes wordt omver gelopen door een authentieke New Yorker. Neen, geen extra maar echt gewoon iemand die niet goed uit zijn doppen keek.

En wat doet Pacino? Die speelt gewoon verder zonder zelfs maar enige hapering te vertonen. Het teken van een acteur die echt geweldig goed in zijn rol zit en dat valt hier toch niet te ontkennen. Pacino transformeert naar een oude flik met de nodige persoonlijke issues en doet dat uitstekend. Ook de chemie met, de immer imposante, John Goodman is geweldig en de twee hebben een aantal uitstekende scènes samen. Na Pacino gaat echter de meeste focus uit naar Ellen Barkin die na Sea of Love prompt tot sekssymbool werd gebombardeerd. Niet geheel onterecht, maar Barkin is meer dan dat. Jammer eigenlijk dat ze nooit echt verder iets met haar carrière heeft kunnen doen, hier en daar nog wel eens een rolletje maar niets noemenswaardig.

Vreemd eigenlijk, op zich zitten hier best wel wat hekelpunten in als je erover nadenkt maar ik werd gisteravond zo in de film meegezogen dat het me niet kon deren. Pacino is weerom uitstekend, Barkin is sexy en uitdagend en Goodman zorgt nog regelmatig voor de komische noot. Let vooral ook nog op een beginnende Samuel L. Jackson als Black Guy aan het begin van de film.

4*

De derde kortfilm van Stanley Kubrick en werkelijk het slechtste dat hij ooit heeft gemaakt. Naar het schijnt zou Fear & Desire, ook uit 1953, niet veel beter zijn maar ik kan me niet voorstellen dat die zoveel slechter als dit is. Kubrick gebruikt opnieuw zijn vertrouwde documentairestijl uit Day of the Fight en Flying Padre met nu als enig verschil dat deze short een halfuur duurt. Veel te lang voor een onderwerp als dit. The Seafarers is dan ook een simpel promotiefilmpje waar je enkel dankzij de credits doorhebt dat het om een Kubrick gaat. Amper ook doorheen te komen met die saaie voice-over, enkel de openingsmonoloog van Don Hollenbeck is nog ietwat de moeite.

1*

Figure a man's only good for one oath at a time

Het is eigenlijk pas het afgelopen jaar dat ik me echt ben beginnen interesseren in John Wayne. Vroeger had ik al wel kennis gemaakt met een handvol van zijn Lone Star westerns (die ik nu opnieuw terug ben aan het bekijken van tijd tot tijd) maar ik heb ooit eens een collectie op de kop kunnen tikken met zijn meer bekendere films. The Searchers zat daar echter niet bij maar toen bleek dat ze dit op het grote scherm speelden in Cinema Roma voor maar 3 euro, dan moest ik daar gewoon naar toe.

Alleen jammer van de wel erg krappe zitplaatsen. Met mijn 186 centimeter ben ik nu niet zo uitzonderlijk groot maar ik geraakte gewoon niet met gesloten benen tussen de stoelen. Deed dat enige afbreuk aan de film? Helemaal niet want The Searchers is samen met Rio Bravo het beste wat ik tot nu toe van Wayne/Ford heb gezien. Voornamelijk ook omdat er zoveel lagen in de film zit. Op het eerste zicht lijkt het een simpel wraakverhaal te zijn maar The Searchers is zoveel meer en dat is voornamelijk te wijten aan het geweldige personage Ethan. Er zijn eigenlijk verschillende theorieën die je zou kunnen bedenken over de haat van Ethan ten opzichte van de Comanches maar mijn voorkeur gaat uit naar de volgende: juist voordat de Comanches beginnen met hun aanval gaat Debbie aan de grafsteen van haar grootmoeder schuilen. Die grootmoeder blijkt de moeder van Ethan te zijn geweest vanwege het grafschrift dat als volgt luidt: Here lies Mary Jane Edwards killed by Commanches May 12, 1852. A good wife and mother in her 41st year. Hieruit kun je dus concluderen dat het toen allemaal is begonnen. Sowieso interessant om de verschillende subtiele hints doorheen de film te ontdekken want zo vertelde John Wayne in een interview in 1974 dat Ford hem had verteld dat zijn personage Ethan een relatie had gehad met de vrouw van zijn broer en dat Lucy en Debbie misschien wel eens zijn kinderen zouden kunnen zijn. Dit wordt echter zo subtiel gebracht dat ik het eerst zelf ook niet doorhad maar dat mijn frank later is gevallen. Voor de rest is het wat zonde dat er een aantal geforceerde humoristische scènes in de film zijn gestoken want zo vond ik heel het personage van Mose (trouwens wel gebaseerd op een echt bestaand figuur) niet echt geslaagd.

John Wayne, wat valt er nog verder over te zeggen? Een acteur die een icoon is geworden met zijn western rollen en als je bekijkt hoe heerlijk hij deze rol vertolkt, dan snap je perfect waarom. De rol van Ethan past Wayne als gegoten (het gaat hem zelfs nog beter af dan als Rooster Cogburn) en hij is dan ook een waar genot om naar te kijken. Leuk ook om zijn zoon, Patrick Wayne, nog in een kleine bijrol te zien. Maar dat is niet de enige familieband die de film rijk is want ook de zusjes Wood spelen nog een kleine bijrol. De jongste zus, Lana, als de jonge Debbie en de oudste zus, Natalie, als de volwassen Debbie. Op zich een vrij kleine rol maar het is leuk om haar zo jong bezig te zien. Ten tijde van het opnemen zat Natalie dan ook nog op het middelbaar waardoor ze vaak vroeger van school gehaald moest worden om op de set te verschijnen. Dit gebeurde vaak door Wayne en Hunter zelf en het schijnt dat dat toch voor serieus wat commotie bij de vrouwelijke klasgenoten gezorgd moet hebben. Die Hunter doet het op zich ook nog niet zo slecht. Bij vlagen een tikkeltje overdreven maar over het algemeen vrij degelijk. Het zit hem echter in de bijrollen waardoor ik de film niet de volle pot kan geven want daar zit soms wel echt slecht acteerwerk tussen zoals onder andere de gil van Lucy (Pippa Scott) wanneer de Comanches aanvallen. Langs de andere kant weet Ford de film wel erg mooi te regisseren en krijgen we een aantal prachtige western beelden te zien.

Sowieso één van de beste rollen die ik tot nu toe van Wayne heb mogen aanschouwen. Van Ford ben ik ook nooit enorm kapot geweest maar dit weet hij toch uitstekend te doen. Voor de rest is dit een film die praktisch op elk vak tijdloos is gebleken. Blij dat ik dit op groot scherm heb kunnen zien.

Kleine 4.5*

Give them hell Gunny, that's an order!

Gisteren naar een DVD beurs in Putte geweest en tot mijn verbazing waren daar een paar standjes met films voor 1 euro. Nog meer tot mijn verbazing waren het nog wel vrij bekende en recente films en kon ik eens mijn gang gaan met het aanschaffen van Van Damme en Dolph Lundgren films. Altijd leuk om een voorraadje actiefilms te hebben en gisteravond meteen maar eens eentje op goed geluk gekozen.

En dat werd, en dat had niemand zien aankomen denk ik, deze Second in Command. Ik ben niet zo enorm bekend met zijn werk na 2000 (op JCVD en Expendables II na), maar vond dit eigenlijk nog erg vermakelijk. Van Damme lijkt in een categorie te zijn gevallen waar zijn films geen volk meer trekken (het feit dat hij tegenwoordig nog amper in de bioscoop is te vinden bewijst dat) en hoewel er wel wat op Second in Command is aan te merken, vraag ik me af waar het is misgelopen. Toegegeven, een klassieker in de carrière van de Muscles from Brussels is het niet geworden, maar vanwege de korte speelduur verveelt het nergens. Het (actuele) plot rond de presidentswissel en de bijhorende protesten levert genoeg stof op voor anderhalf uur en ik ben altijd wel te vinden voor films waar een select groepje met hun rug tegen de muur het tegen een overmacht moeten opnemen. Het blijft echter allemaal nogal voorspelbaar, maar dat deert gelukkig de pret niet.

De meeste films die ik van Van Damme heb gezien stammen dus uit de jaren '80-'90 en daar ligt de focus toch meer op wat stevig vuistwerk met occasioneel eens een voet ertussen. Zo zie ik hem het liefste bezig, maar het mag gezegd worden dat dit hem nog wel goed afgaat. Hij wordt natuurlijk wel een dagje ouder en het is tof om te zien dat dat niet meteen fin de carrière betekent. Vooral gezien vanwege Van Damme dus en dan nog valt het op dat de rest van de cast niet veel voor stelt. Een paar typische Oost-Europese slechteriken met van die karakteristieke Oostblok koppen (waar is de tijd dat Van Damme zelf werd gecast voor die rollen) en een voor de voeten lopende love-interest. Die laatste rol is weggelegd voor Julie Cox en daar had gerust iemand anders voor gecast mogen worden.

Er zijn wel wat hekelpunten, van de cast is enkel Van Damme echt overtuigend en toch is Second in Command een amusante actiefilm. Weinig tijd verspillen en direct de geweren laten knallen, inclusief de nodige explosies.. Het is leuk van tijd tot wijlen.

3*

General Pompellio Montezuma De La Vilia De Conde De La Rue

Peter Lorre is hilarisch in zijn rol als The General en zorgt direct ook voor een groot pluspunt in de film. Ook de rest van de cast speelt goed al heb ik nog altijd wat mijn twijfels bij John Gielgud als Ashenden, vond die eigenlijk niet echt overkomen als een moordenaar. Hij is het dan uiteindelijk ook niet maar hij zorgt niet voor genoeg spanning.

Het verhaal is wel weer goed te pruimen met een aantal wendingen en intriges. Ook waren er weer de gebruikelijke, typische Hitch momenten (de moord door Peter Lorre op die man op die berg) die trouwens wel mooi is gefilmd door die verrekijker.

Vermakelijke spionagethriller maar door de geweldige rol van Peter Lorre krijgt hij toch een half puntje extra

4*

You know, I can't think of a thing to say

Ik begin in herhaling te vallen, maar wat voor een geweldige reeks is die Child's Play/Chucky franchise! Ik had wel eens sporadisch wat delen gezien, maar ik kan geen enkele horrorreeks opnoemen die kwalitatief zo goed overeind blijft staan en zich bovendien ook nog een aantal keer heeft heruitgevonden. Met Bride of Chucky gingen de makers al een compleet andere richting uit dan dat in de eerste Child's Play delen het geval was en met Seed of Chucky gaan ze nog een stapje verder: meta-Chucky!

Fantastisch wat voor een zelfspot Jennifer Tilly heeft. Ze is regelmatig het slachtoffer van de jokes maar brengt dit met zoveel flair en zin voor humor dat het gewoon geweldig is om ze bezig te zien. Over haar carrière die in het slop is geraakt en ze nu in een stomme film moet meespelen over een moordzuchtige pop, die knipogen naar Bound, mopjes over haar gewicht, ... Geweldige zet om het op deze manier aan te pakken, want ik had er een beetje schrik voor dat een film enkel met Tiffany en Chucky in hun popvorm wel voldoende ging zijn. Je voelde in de voorganger dat het tempo eventjes wegviel toen Tilly (toen nog als de menselijke Tiffany uiteraard) uit de film verdween. Het moet volgens mij wel een vreemde ervaring zijn geweest om dit te filmen, want uiteindelijk sta je toch gewoon tegen een pop te acteren waar je zelf de stem voor verzorgt. In ieder geval fijn dat regisseur Don Mancini (die natuurlijk ook scriptschrijver van alle voorgaande Chucky films is) genoeg tijd tussen Bride en Seed heeft gelaten om toch met een fijn plot op de proppen te komen. Werkt alles even goed? Neen, dat nu ook weer niet en kwalitatief vind ik dit misschien net iets minder dan de voorganger maar kom..

Een 3.5* is nog een erg goede score voor een vijfde deel in een horrorreeks en ik blijf het vooral fijn vinden hoe er toch telkens in geslaagd wordt om een nieuw uitgangspunt te vinden. Na een aantal delen zijn we eindelijk Andy kwijtgespeeld en nu krijg je zowaar wat karakteropbouw van Chucky voorgeschoteld met hoe hij niet wilt ophouden met moorden en natuurlijk hoe hij zijn rol als vader gaat invullen. Dourif blijft de ideale stem voor de pop en dat kan ook gezegd worden van Tilly. Nieuwkomer van dienst deze keer is Billy Boyd als Glen/Glenda. Sowieso al een fijne verwijzing naar de gelijknamige Ed Wood film maar het was vooral ook een veel minder irritant personage dan ik me kon herinneren. Er komt ook zelfs een heuse Britney Spears lookalike op de proppen, maar die leek blijkbaar zo hard op het origineel dat de tv-spots verplicht door het management van La Spears een disclaimer moesten bevatten dat het niet de zangeres is die in de film meedoet maar een lookalike. Chucky die droogjes zegt "Oops, I did it again", het zijn zo'n soort popculture referenties waar ik altijd wel fan van ben.

De volgende in rij is Curse of Chucky en daar heb ik nooit iets van gezien. Gelukkig wel opnieuw onder regie van Don Mancini en Brad Dourif is nog altijd van de partij. Ben benieuwd welke richting er nu wordt uitgegaan, want ik denk dat het concept van Bride en Seed wel wat ten einde is. Ach, we zullen wel zien. Wordt ongetwijfeld vervolgd en ik kijk er al naar uit om heel de reeks af te werken.

3.5*

Miyazaki gaat de Griekse richting uit

Hoewel ik al een aantal Studio Ghibli films achter de kiezen had (onder andere Tales from Earthsea, Pompoko en Arriety), was Hayao Miyazaki nog wat een blinde vlek. Ooit wel eens in een ver verleden op de BBC een dub van Howl's Moving Castle gezien maar ondertussen de originele versie gezien (toch wel aangenamer dan de Engelse dub) en ook Castle in the Sky is reeds gepasseerd. Van Castle in the Sky had ik misschien net iets meer verwacht, maar Howl's Moving Castle bleek al van een erg mooie schoonheid te zijn. Dan maar eens zien wat Spirited Away ging brengen, toch wel de bekendste telg uit het oeuvre van Miyazaki naar mijn gevoel.

En ja, dit is misschien nog net iets beter dan Howl's Moving Castle. Er zijn best wel wat raakpunten qua stijl te ontdekken tussen beide films, maar het interessante aan Spirited Away is hoe Miyazaki met Griekse mythes speelt. Toevallig iets waar ik me de laatste tijd nogal in ben aan het verdiepen maar bijvoorbeeld Haku die tegen Chihiro zegt dat ze zich niet mag omdraaien wanneer ze door de tunnel loopt deed me in ieder geval net te hard denken aan het verhaal van Orpheus en Eurydice om toeval te zijn. Zo zijn er nog wel wat meer dingetjes te ontdekken maar Spirited Away is vooral gewoon een fascinerend verhaal. Lange tijd heb je het gevoel dat er niet echt een lijn valt te trekken in de omstandigheden waarin Chihiro verzeild geraakt maar je wordt op den duur gewoon mee het universum gesleurd. Scènes zoals het bezoek van de riviergod of de treinreis naar Zeniba zijn dan ook geweldige momentjes op zichzelf maar vormen ook een mooi geheel. Ik twijfel er niet aan dat dit wel eens een film kan zijn die met de herziening nog beter wordt doordat je gewoon nog meer details/verwijzingen ziet die je ervoor gemist hebt.

En moest dat dan toch tegenvallen, dan kun je je nog altijd vergapen aan de wondermooie animatie. Studio Ghibli staat vandaag de dag - en dat al voor ettelijke jaren natuurlijk - garant voor degelijke animatie, maar met dit (en Howl's Moving Castle) zijn ze toch echt wel op de top van hun kunnen. Gewoon al hoe heel dat badhuis in beeld wordt gebracht met al die kleine lichtjes en vreemde wezens die er rondlopen. Het is een genot om naar te kijken. Toch wil ik ook niet alles wat Miyazaki hier doet bejubelen. Qua personages blijf je een beetje op je honger zitten. Ik maakte daarnet al de vergelijking met Howl's Moving Castle maar die is qua personages me toch net iets meer memorabel. Niet dat Chihiro geen boeiend personage is, verre van zelfs, maar die band met Haku werkt gewoon niet altijd even goed. No-Face daarentegen is wel een geweldig personage trouwens dat hier wel goed tot zijn recht komt.

Ja, ik kijk eigenlijk wel uit naar een herziening en dan begin ik me af te vragen of ik de film niet wat tekort doe. Sowieso één van de beste Studio Ghibli films die ik al heb gezien maar ik ben er nog niet helemaal uit of ik dit nu beter vind dan Howl's Moving Castle die op 4* staat. Ach, luxeproblemen noemen ze dat. Binnenkort eens aan The Cat Returns beginnen en dan zit ik weer door mijn voorraadje Studio Ghibli films, moet toch maar eens werk gaan maken van de echte klassiekers van de studio zoals My Neighbor Totoro en Princess Monoke.

4*

Fernandel en de rol van zijn leven

Met Sénéchal le Magnifique ben ik aan mijn laatste Fernandel film gekomen. Het is grappig eigenlijk hoe ik ondertussen toch al wel wat films van de man heb gezien, maar dat ik het eigenlijk altijd deed voor acteurs of regisseurs waar hij mee samenwerkte. Van de wisselwerking tussen de Franse komiek en regisseur Jean Boyer was ik momenteel nog niet helemaal overtuigd omdat Coiffeur pour Dames me niet helemaal lag, maar Le Couturier de Ces Dames was dan wel weer vermakelijk.

Ik ben dan ook blij dat ik kan zeggen dat Sénéchal le Magnifique in dezelfde categorie als die laatste is komen te vallen. Ik ben er weliswaar net iets minder over te spreken als sommigen van mijn voorgangers (er zijn er onder andere 2 die dit met de volle pot van 5* belonen) maar het is een vlot lopende Fernandel film waarin hij perfect zijn ding kan doen. Het voordeel is hier vooral dat er genoeg afwisseling in de film zit omdat hij zich altijd de rollen van zijn theaterkostuums aanmeet. De ene moment is hij een bedelaar, dan een misdadiger, ook eens even een miljonair, ... maar bovenal blijft hij gewoon een theateracteur en dat neemt naar het einde toe opnieuw de overhand. De rechtbankscène is dan ook nog erg leuk en theatraal en het toneelstuk in Parijs lijkt even de slechte kant op te gaan, maar zowaar: Fernandel en Boyer maken er echt nog wel iets leuk van. Misschien hier en daar iets te gemakzuchtig, maar ik kon het deze keer wel waarderen.

De teller van geziene Fernandel films staat ondertussen op zo'n 12 titels geloof ik maar eigenlijk weet je na 2 films al perfect wat je van hem kan verwachten. Veel weidse gebaren, een grote glimlach en hij laat nooit de kans onbenut om een schone Française te versieren. Ik heb het al wel eens eerder gezegd, maar ik blijf het wel vreemd vinden hoe hij in nagenoeg elke film wel vreemdgaat en daar eigenlijk nooit graten in ziet. Dan vraag ik me af in hoeverre hij dat in zijn privéleven ook was maar dat terzijde. Dit is vooral weer de grote Fernandel show en dat voel je ook aan de bijrollen. Niemand is echt slecht te noemen, maar je kunt ook moeilijk zeggen dat ze er tussenuit springen. Vreemd trouwens wel wat dit een Italiaanse co-productie is, ik heb er deze keer geen Italiaanse elementen in weten te ontdekken.

Fijne afsluiter van een boxset die ik vooral gekocht had voor Le Mouton à Cinq Pattes en La Loi C'est la Loi. Fernandel doet weer zijn vertrouwde ding, de regie van Boyer is inwisselbaar maar verder weinig op aan te merken. Een regisseur die nooit echt bij het grote publiek is bekend geraakt precies of toch ondertussen helemaal vergeten is. Afgaande op hetgeen ik tot nu toe gezien heb is dat dus niet helemaal onterecht.

3.5*

Senor Droopy is sowieso al merkwaardig vanwege het feit dat Avery hier speelt met het een combinatie van echte acteurs en animatie. Het is een voorzichtige poging die zich vooral op het einde situeert met Droopy die op de schoot van zijn vlam, de mooie Lina Romay, zit maar ik vind het een leuk idee. Zag er ook net iets beter uit dan bijvoorbeeld Three Caballeros van Disney, al was dat al een jaar of 5 oud toen. Soit, voor de rest een ietwat standaard Droopy short. Als matador krijgt hij het aan de stok met de vertrouwde wolf en uiteraard ook met de stier zelf. Ben zeker en vast geen liefhebber van de 'sport' en dan is het op zich wel knap dat Avery mij gedurende de speelduur nog weet te boeien.

3.5*

Visconti's eerste stappen naar zijn aristocratische periode

Regelmatig moet ik eens tijd maken om mijn DVD collectie terug op orde te brengen. Je sorteert dat allemaal naar believen maar eens je nieuwe films bijkoopt, kom je tot de conclusie dat je eigenlijk de helft van de DVD kast moet omgooien om de nieuwe film in de juiste categorie te zetten. Daar heb je niet altijd even veel goesting in maar soms resulteert dat wel in het terugvinden van al lang vergeten films. Zo was ik ervan overtuigd dat ik ondertussen alles van Visconti had gezien dat ik in mijn bezit had maar blijkbaar is Senso altijd tussen de mazen van het net geglipt. Het was alweer een serieuze tijd geleden dat ik me nog eens aan een film van mijn favoriete Italiaanse regisseur had gewaagd dus ik stak met veel zin de DVD in de DVD speler en ging zitten voor twee uurtjes heerlijk vermaak.

Al had ik de korte inhoud op de hoes niet mogen lezen, dat werd me wel duidelijk toen ik bijna aan het einde van de film kwam. Op zich ben ik enorm blij dat Homescreen de moeite doet om Italiaanse films uit te brengen en ik heb er dan ook een resem van gekocht maar dit is volstrekt belachelijk. Een korte inhoud die zover gaat tot aan de laatste 5 minuten van de film? Sorry, maar dan is de fun er voor mij ook af. Hierdoor is Senso ook wat een teleurstelling geworden want het verhaal had sowieso al niet veel om handen maar wanneer je weet dat Livia uiteindelijk Mahler zal aangeven als deserteur, dan mist het einde zijn doel compleet. En dat is zonde want op zich zijn de openingsscène in de opera en de dood van Mahler erg sterk maar het is alles daar tussen dat soms maar wat saai aanvoelt. Komt voornamelijk doordat de relatie tussen Livia en Mahler niet echt realistisch overkomt doordat je je moeilijk kunt voorstellen dat Livia zich zo makkelijk laat inpakken. De ene moment heb je de indruk dat het om een sterke vrouw gaat die mee het verzet steunt en na een nachtje stappen stort ze zich volledig in de relatie met Mahler. Erg vreemd als je het mij vraagt.. Zonde ook dat er in mijn versie elk spoor ontbreekt van de scène waarin Livia uitlegt aan haar neef wat er met het geld van het verzet is gebeurd. Nu voelt het aan als een plothole en dat lijkt me ook niet de bedoeling. Wel interessant om te zien hoe Visconti hier zijn eerste stappen naar de meer aristocratische films à la Il Gattopardo (blijft zijn ultieme meesterwerk) zet.

Ik had liever Romy Schneider gezien in de rol van Livia. Er zijn bij mijn weten nooit plannen geweest om haar de rol te geven maar dit had volgens mij een kolfje naar haar hand geweest. Zeker omdat Alida Valli de rol eigenlijk niet goed invult doordat ze enorm theatraal acteert waardoor menig scène hierdoor een tikkeltje wordt verpest. Gelukkig zorgt Farley Granger nog wel voor serieus wat tegengewicht maar hij slaagt er toch niet in om de relatie tussen hem en Valli geloofwaardig te brengen. Interessant is trouwens het feit dat het een stunt double is tijdens de laatste scènes van de film. Granger heeft blijkbaar zever gekregen met Visconti en is het, voor de film in zijn geheel geschoten was, het afgetrapt naar Amerika. Vanaf het moment dat hij wordt opgepakt in zijn appartement zien we dus ook nooit meer het gezicht van Mahler want bij de executie filmt Visconti expres van erg ver en voor de rest houdt de stunt double altijd zijn handen voor zijn gezicht. Voor de rest is Senso trouwens wel mooi gemaakt, zeker de kostuums en de aankleding zien er authentiek uit.

Jammer genoeg wederom een tikkeltje teleurgesteld in Visconti. Het merendeel van zijn films is prachtig maar hier en daar laat hij toch eens een steek vallen. Ach, ik zal hem eeuwig dankbaar zijn voor Il Gattopardo, Rocco en Le Notti Bianche dus een mindere film mag altijd. Het probleem bij Senso is dat het verhaal te mager en ongeloofwaardig is en dat Alida Valli teveel schmiert. Gelukkig kan een mindere Visconti nog altijd wel op een redelijke score rekenen. ik had er alleen meer van verwacht.

3*

Jackie Chan en Jackie Chan

Armour of God II was een goed begin van onze kleine Jackie Chan-athon maar ik had eerlijk gezegd mijn twijfels bij deze Twin Dragons. Persoonlijk heb ik een kleine hekel gekregen aan het soort films waarin een tweeling (of één acteur die moet doorgaan voor een tweeling) in allerlei situaties terecht komt doordat ze worden verward met de andere. Volgens mij ligt dat grotendeels aan die film met die tweeling uit Full House en ook dat vehikel met Lindsey Lohan heeft daar niet veel goeds aan gedaan. Maar Jackie Chan heeft altijd een streepje voor dus ik was benieuwd wat hij er van ging maken.

Tjah, het had een stuk slechter kunnen uitdraaien maar echt geweldig is dit toch ook weer niet. Zonde dat we hier de Engelse dub van hebben gezien, doet toch echt wel afbreuk, maar er zijn gewoon een aantal personages bloedirritant, met Teddy Robin Kwan op kop. Zelden iemand zo irritant weten zijn en hij zorgt er dan ook op zijn eentje voor dat de film op een onvoldoende eindigt. Knap eigenlijk als je beschouwt dat hij er niet zo bijzonder veel in meespeelt. Op zich is de dubbelrol van Jackie Chan eigenlijk nog wel vrij leuk gedaan en weet hij op een aantal momenten vermakelijk uit de hoek te komen. Nog iemand die de film nog draaglijk weet te maken is Maggie Cheung. Sinds Police Story 3 best wel fan van geworden en ook zij weet er hier nog wel iets vermakelijk van te maken. Let op het einde nog op een kleine bijrol van John Woo als priester!

Zoals verwacht is dit een film die vooral gebruik maakt van situaties waarin de twee broers in een benarde situatie terecht komen. De straatvechter moet gaan dirigeren terwijl de dirigent moet gaan vechten en noem zo maar op. Allemaal redelijk flauw soms maar bon, ik heb het al slechter meegemaakt in de films van Jackie Chan zoals het derde deel van de Lucky Stars films. Wat me nog eigenlijk het meest verbaasde was de hoeveelheid actie die hier toch nog in verweven zit. Doordat de film bedoeld is als benefiet voor de Hong Kong Directors Guild verwachtte ik eigenlijk een gewoon verhaal maar blijkbaar heeft de aanwezigheid van Jackie Chan toch aangespoord tot het invoeren van een aantal actiescènes. De climax is dan ook nog van een redelijk goed niveau maar wordt bijna geheel de nek omgewrongen door de aanwezigheid van Tyson.

De moeite om te kijken vanwege de dubbelrol van Chan en natuurlijk de aanwezigheid van Maggie Cheung. Voor de rest blijft er een film over die gebruik maakt van soms vreemde effecten (de kerel die ligt te stuiteren tussen de twee auto's) en een degoutante bijrol. Niet het slechtste van Jackie Chan maar het komt toch in de buurt.

2*

Bamboe samoerai

Met Seppuku werd de Samoerai periode in Cinema Zuid afgesloten. Ik heb ze niet allemaal gezien, een aantal zoals Seven Samurai heb ik zelf op DVD, maar hetgeen ik wel zag (de Samurai trilogie met Mifune) was op zich wel de moeite waard. Het was in ieder geval een erg amusant thema en ik was benieuwd naar het slotstuk. Wist ik echter veel dat ik dat ze het beste voor het laatste hebben gehouden, want Seppuku is misschien wel de beste samoerai film die ik tot nu toe heb gezien.

Kobayashi is een naam die wel wat faam met zich meedraagt. Zijn bekendste werk is ongetwijfeld de Human Condition trilogie die hij eind jaren '50 tot begin jaren '60 maakte, maar de man mag ongetwijfeld geroemd worden om dit heerlijk staaltje cinema. Kobayashi levert een film af die van de eerste tot de laatste moment blijft boeien. De speelduur van meer dan 2 uur schrikt op het eerste zicht af, maar de film verveelt werkelijk geen moment. Het is dan ook een combinatie van verschillende factoren (zeker de dreigende sfeer die ondersteund wordt door de muziek is een grote meerwaarde) die ervoor zorgen dat alles naadloos in elkaar lijkt te passen. De flashback structuur, iets waar ik normaal gezien niet zo'n fan van ben, zorgt ervoor dat de dood van Motome als een mokerslag aankomt, maar Kobayashi weet je als kijker ook gedurende lange tijd op het verkeerde been te zetten. Hoewel je in het begin nog wel sympathie hebt voor de Iyi clan, verandert dit algauw naar een gevoel van haat en hoop je dat Hanshiro zijn wraak zal kunnen uitvoeren. Scènes zoals het bovenhalen van de afgesneden haren en het lange eindgevecht zijn dan ook één van de vele hoogtepunten. Interessant ook hoe Kobayashi er voor kiest om een andere kant van de samoerai te tonen. Een insteek die ik niet had verwacht, maar die perfect in de lijn van de film past.

Tatsuya Nakadai, het is een naam die ik niet snel zal vergeten. De woeste baard, de doordringende ogen, … Hij houdt er bovendien nogal een theatrale manier van acteren op na, maar het past allemaal perfect bij het personage. Plus, door de zwart-wit cinematografie ziet hij er ook nog eens enorm indrukwekkend uit. Wanneer je zo'n acteur ter beschikking hebt, dan zit de kans er wel eens in dat hij of zij de film compleet naar zich toe trekt waardoor er geen ruimte meer overblijft voor de rest van de cast. En hoewel Nakadai inderdaad de film nogal domineert, zou het fout zijn om de rest geen krediet te geven. Nakadai vormt dan ook een geslaagd trio met Akira Ishihama (Motome) en Shima Iwashita (Miho).

Seppuku is op zijn minst een interessante film te noemen. Bij vlagen hard en genadeloos (de manier waarop de zelfmoord van Motome in beeld wordt gebracht..) en dan weer aandoenlijk (de scènes tussen Hanshiro en Kingo) om dan uiteindelijk te eindigen met een klepper van een finale. Het is dat ik geen 5* bij een eerste kijkbeurt geef, want anders had Seppuku ze wel kunnen krijgen.

4.5*

I think I just put my hand in guacamole

Het gebeurt niet zo vaak dat Woody Allen besluit om een ensemblefilm te maken die zich nagenoeg op dezelfde locatie afspeelt, maar ik vind het altijd wel leuk als hij het doet. A Midsummer Night's Sex Comedy is één mijn favoriete films van de regisseurs en ik was dan eigenlijk ook wel benieuwd wat hij met deze September ging doen. Een ietwat soortgelijk plot op het eerste zicht met een aantal mensen die samenkomen in een huis en het leek erop alsof de relaties onderling weer serieus gingen fluctueren.

En dat blijkt uiteindelijk wel te kloppen. Altijd fijn als Allen de drama-kant opgaat en de regisseur is op zijn best wanneer hij zich kan laten gaan in verhalen als persoon A is verliefd op persoon B die dan weer verliefd is op persoon C terwijl die verliefd is op persoon B. Allen beseft dat hij dit soort spielereien niet te lang moet laten doorgaan en klokt dan ook af op een speelduur van ongeveer een 80 minuten. Lang genoeg om je toch tot het gevoel te geven dat je effectief naar een film bent aan het kijken in plaats van een uitgerekte aflevering van een soap en toch kort genoeg dat het allemaal niet begint te slepen. Beetje vreemd wel dat hij besluit om een er nog een manke moeder-dochter relatie tussen te gooien, maar juist dat moment blijkt het interessantste moment voor Lane te zijn. Voorheen kreeg ik het gevoel dat zij wat uit de boot viel in het verhaal.

Al blijft Farrow toch wel een uitstekende actrice. Een actrice die ik pas echt heb leren kennen via haar rollen in Woody Allen films en hoewel ze daar niet altijd even goed op haar plaats zit, is dit toch één van haar meer doorleefde performances. Fijn ook om Dianne Wiest nog eens even terug te zien, dat is ook nog zo'n degelijke Woody Allen regular, en sowieso is er qua cast weinig op te merken aan deze kleine Allen film. Lang geleden dat ik alweer een film heb gezien waar de regisseur zelf geen rolletje in heeft en September is een schoolvoorbeeld dat dat niet nodig is om een vermakelijke film te maken. Had hem hier trouwens ook niet in willen zien, dat zou volgens mij echt niet passen in de film.

Kleinschalige film die over de gehele lijn blijft boeien. Het is altijd knap wanneer een regisseur er in slaagt om je voor anderhalf uur compleet mee te nemen in iets wat zich uiteindelijk afspeelt in een momentopname van een handvol personages.

4*

It's okay, I'm a leaf on the wind!

Mijn eerste kennismaking met Joss Whedon was, net zoals bij de meesten veronderstel ik, via Buffy. Ik volgde het eerst op televisie maar doordat ze 3 keer achter elkaar seizoen 1 - 4 uitzonden, kocht ik de DVD box voor een vrij lage prijs. Toen de serie gedaan was, was ik verkocht en al snel volgde Angel en ook dat heb ik verslonden. Tijdens het surfen naar wat Whedon nog meer had gemaakt, stootte ik op deze Serenity maar ik kreeg de indruk dat het het beste was dat je eerst de serie Firefly keek en die had ik niet in mijn bezit. In wat winkels aan het zoeken geweest maar nergens te vinden tot ik op een rommelmarkt de DVD box met alle afleveringen vond voor de spotprijs van 8 euro. Meteen aan begonnen en ook dat was een schot in de roos. Halverwege de serie dan maar de film gekocht en gisteravond gekeken.

En wat een geniale 2 uur zijn het geworden. Firefly had hetzelfde effect op mij zoals Buffy en Angel maar alleen iets in mindere mate. Afleveringen zoals The Message zijn van een geniaal niveau maar over het algemeen is het een tikkeltje minder. De laatste aflevering had dan ook niet het gewenste seizoensfinale effect zoals ik dat van Whedon gewend ben (die laatste afleveringen van Buffy en Angel..) dus de hoop werd gevestigd op Serenity. Al was ik daar niet geheel van overtuigd eerlijk gezegd. Ik dacht dat dit een gewoon Firefly verhaal ging zijn en niet meer dan dan, ik had zelfs even schrik dat dit eigenlijk hetzelfde was als de Serenity pilootaflevering van Firefly, maar ik had er niet meer naast kunnen zitten. Het is niet noodzakelijk om de reeks te zien voor je de film bekijkt maar ik kan het ten hardste aanbevelen. Het gaat over dezelfde personages en in de loop der afleveringen zijn die ook een stuk beter uitgewerkt dan dat ze ooit in een film konden zijn uitgewerkt. In dat opzicht speelt Serenity hier ook perfect op. We krijgen ietwat karakteruitdieping maar de film borduurt voor op de rode draad van de serie en wat doet dat het ontzettend goed. De fantastische openingsscène waarin we te zien krijgen hoe River en Simon ontsnappen, iets waar we eerst alleen nog maar over gehoord hadden maar waar we nooit beelden van hadden gezien, zorgt ervoor dat je al direct in de film zit en je wordt pas losgelaten wanneer de aftiteling over het scherm loopt en zelfs dan had ik het nog erg moeilijk om de film af te zetten.

Serenity is geschreven door Whedon zelf, eveneens geregisseerd, en als ik iets heb geleerd uit zijn andere series dan is dat wel dat die afleveringen meestal erg de moeite zijn. Hier niet anders en de gebruikelijke Whedonesque dialogen, tongue in the cheeck momenten en personages komen hier weer tevoorschijn. Zijn de 9 leden cliché? Misschien wel maar langs de andere kant wordt het zo heerlijk uitgewerkt en geschreven. De sfeer van Firefly wordt ontzettend goed benaderd, een paar leuke verwijzingen ook, maar vooral qua plot is dit genieten. ik blijf erbij dat je eerst de serie gezien moet hebben om dit ten volle te kunnen appreciëren want er worden op veel prangende vragen uit de reeks antwoorden gegevens (de Reavers!) maar heel het western/sci-fi verhaal is toch erg vermakelijk? Zowat het beste van beide werelden en tegelijkertijd zorgt het ook voor een krop in de keel bij sommige scènes. Ben ik echt de enige die enorm verschoot toen Wash het leven liet, toen Zoë aan een heerlijk gestoorde wraakactie begint tegen de Reavers, wanneer de Shepherd iets van zijn verleden prijsgeeft wanneer hij sterft? Bij Whedon weet je nooit op voorhand wie er gaat sterven maar wees er maar zeker van dat één van de belangrijke bijrollen het leven laat. Rillingen bij de begrafenis en nog altijd rillingen als ik eraan terugdenk. Mensen mogen zeggen wat ze willen natuurlijk maar Whedon is voor mij één van de geniaalste schrijvers van het moment.

Ik had eerst mijn twijfels bij de cast. Nathan Fillion kende ik alleen mar van Castle en op zich een leuke serie maar ik vond het maar wat een vreemde acteur. Gina Torres kende ik van Angel maar daar vond ik haar verhaallijn wat minder en Adam Baldwin zou bij mij eeuwig ten boek staan als Casey uit Chuck en bij Summer Glau verwachte ik een kopie van haar rol in The 4400. En voor een tweede keer had ik er nooit zo hard naast gezeten want echt iedereen past perfect in zijn rol. Vergeet Castle, Fillion is geniaal in zijn vertolking van Malcolm Reynolds. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich ergeren aan het type van personage dat hij speelt maar ik kan dit soort types altijd wel waarderen. Lekker droge en sarcastische humor, strikt maar rechtvaardig, ... Zonder twijfel een personage waar ik nog erg vaak aan ga terugdenken. Gina Torres komt hier ook veel beter tot haar recht dan in Angel. Kippenvel scène wanneer ze haar man gespietst ziet worden door de Reavers. Over haar man gesproken, in de serie dan toch, maar Alan Tudyk is hier ook wel lekker op dreef. Op Imdb zie ik een paar titels van films waarvan ik hem wel zou kunnen herkennen maar ik kan me hem nergens voor de geest halen maar ook hij is gewoon uitstekend in zijn rol. Hij is van een ander kaliber dan Mal en Zoë maar een uitstekend piloot en zorgt vaak voor leuke scènes. Vaak in combinatie met Adam Baldwin natuurlijk. Hij lijkt wel erg hard op zijn personage uit Chuck, de voorliefde voor zwaar geschut o.a., maar dat ligt eigenlijk aan Chuck en niet aan Firefly vermits dit er eerst was. Soit, ook een erg leuke rol. Jammer dat Ron Glass zo weinig aan bod komt. Ik weet dat er 6 maand tussen de film en de serie zitten en dat er 3 comics zijn geschreven die die periode verklaren maar ik vond het maar vreemd dat hij niet zo prominent aanwezig was. Gelukkig weet hij in de scènes die hij wel heeft wederom ontzettend goed te overtuigen. Ook erg fijn dat de relatie tussen Jewel Staite en Sean Maher (Kaylee en Simon) eindelijk dan toch een waardig einde krijgt. Geweldige gezichtsexpressie ook van Staite (With me? You mean to say... as in sex?) Nog een laatste woordje over de cast met betrekking tot Glau. Het vreemdste type van de hoop maar wel hilarisch om naar te kijken. Ontzettend goed gespeeld ook van Glau die haar ervaring als danseres meer dan eens heeft bovengehaald in de gevechtsscènes.

De effecten zijn er wel een stuk op verbeterd. Firefly was op dit gebied nogal campachtig ingesteld. Op zich wel leuk om te zien en af en toe wel een grappig maar bij een volledige film is het natuurlijk leuker als het allemaal er goed uitziet. Ik vraag me nog altijd af hoe ze er in geslaagd zijn om van een serie die gecancelled was nog een film eruit te slepen maar het geld hebben ze in ieder geval goed besteed aan de effecten. De scène waar Serenity uit hyperspace komt en de vele Reaver schepen erachter is goud waard. Ook heel het toekomstbeeld wordt erg mooi voorgesteld. We zijn 500 jaar in de toekomst maar tegelijkertijd wordt er nog altijd ontzettend veel herkenbaar voorgesteld maar toch is het ook allemaal nogal klinisch en veraf. Uitstekend werk van de designers.

Pfoeh, dit is toch weer veel langer geworden dan ik bedoeld had. Om een lang verhaal kort te maken: ben je geïnteresseerd in Whedon? Zie dat je dan de DVD box van Firefly kunt te pakken krijgen, kijk deze film daarna en geniet van de mooie tijd die je te wachten staat. Het is het waard.

4.5*

Once upon a time in het hoofd van Sergio Leone

Er zijn weinig regisseurs die met zo'n beperkt oeuvre toch zo'n invloed in het wel en wee van cinema hebben gehad. Sergio Leone maakte in zijn carrière maar 7 films waarvan sommige titels de beste aller tijden worden genoemd. Ik ben zelf niet meteen de grootste fan van de regisseur, al ben ik hem voor eeuwig en altijd dankbaar voor C'era una Volta il West, maar het is wel een figuur die tot de verbeelding spreekt. Een figuur waar ik eigenlijk bitter weinig van wist, dus deze documentaire kwam op het perfecte moment.

Het gaat jammer genoeg wel om de verknipte versie van de documentaire (zou het nu echt zo lastig zijn om die resterende 20 minuten ook uit te zenden, ik blijf het vreemd vinden hoe ze het genre zo'n dolk in de rug steken) maar regisseur Jean-François Giré levert een interessant document af. Veel trivia (ik wist bijvoorbeeld niet dat Leone uit een heuse cinema-familie kwam met Roberto Roberti - regisseur - als vader en Bice Valerian - actrice - als moeder) en ook weinig floating heads die niet veel nut hebben. Giré maakt voor het merendeel van de documentaire gebruik van archiefinterviews met Leone zelf en dat blijf ik persoonlijk toch de beste aanpak vinden. Grappig ook om eens een gedubte Clint Eastwood te horen en kun je volgens mij eigenlijk al een volwaardige documentaire maken over de vriendschap tussen Leone en componist Ennio Morricone. Nooit geweten dat die twee ooit bij elkaar in de klas hebben gezeten! De gemaakte films komen in ieder geval netjes aan bod en er is zelfs nog even aandacht voor onafgemaakte projecten.

En dat maakt dit soort documentaires echt tof natuurlijk. Niet te droog, veel leuke trivia en gewoon veel archiefmateriaal. Dit had voor mij echt gerust wat langer mogen duren aangezien de films nu wel redelijk snel passeren. Ook de familie van Leone blijft een beetje onderbelicht, maar dat valt dan weer misschien buiten de scope van de documentaire.

3.5*